Opinions

Ali Larter is inmiddels al in menig genrefilmpje voorbij gekomen en ook hier levert ze weer een solide rol af. Het verhaal word een beetje vaag wanneer al dat gedoe over de toekomst, enz. om de hoek komt kijken. Dit maakt het echter wel een stuk interessanter en wat minder clichematig dan de meeste films in dit genre.

Een beetje maf, maar ik vind dit zeker geen slecht debuut. Ik ben benieuwd wat deze regisseur ons nog gaat brengen.

Noem je die oplichtende ogen special fx? Ik noem het cheesy, goedkoop gespeel met lichtjes.
Price speelt weer een aardige rol als iemand die zijn verstand verliest. Dit wel door een bovenmenselijke kracht, maar dat is iets waar je enkel als kijker achter komt.
Het is in die zin wat vergelijkbaar met Corman's Tower of London. Ik moet alleen eerlijk toegeven dat ik persoonlijk veel meer heb met de stijl en sfeer van die film dan van deze. Het blijft hier allemaal wat soft door o.a. het liefdesleven van Price z'n personage. Op de een of andere manier komt de moord op zijn geliefde niet shokerend over.
Niet helemaal mijn smaak dus, maar Price weet altijd wel in sommige aspecten te vermaken.

Na Bruno is deze film dan weer een stuk beter en grappiger. Het niveau van Borat word niet gehaald, maar er zitten toch genoeg hilarische stukken in deze film om het vermakelijk te houden van begin tot eind.

Ach, een beetje een standaard plot over het klasse verschil in de jaren '60 in de States.
De muziek is wel van die softe jaren '80 zwijmel muziek, maar dat past wel bij de stijl van deze prent.
De film moet het vooral hebben van de dansscenes, waarbij vooral op het einde alle remmen losgaan.
Het enige bij die scene waar ik dan weer aan dacht was: waar bleven al die stoelen die eerst in de zaal stonden?
Het jaren '60 sfeertje komt ondanks de toepasselijke auto's niet helemaal uit en je krijgt toch het idee dat je naar een jaren '80 prent aan het kijken bent. Dit komt ook wel voor een stuk door de eerder genoemde muziek, daar een track als "Hungry Eyes" van Eric Carmen echt zo'n typische jaren '80 sound heeft.
Daarnaast vind ik de aankleding van de personages ook niet helemaal jaren '60. Het Houseman gezin nog wel redelijk, vooral de twee zusjes. Dit verandert echter wanneer Grey's personage wat losser word door Schwayze z'n charme. Schwayze loopt er haast hetzelfde bij als het uit dezelfde periode stammende Road House. Geen ramp, want laat ik nou eens een zwak hebben voor films uit deze tijdsperiode.
Mede daardoor heb ik me dan ook prima weten te vermaken en heb ik nog wel smakelijk kunnen lachen een heel fout playback stukje van Schwayze en Grey. Daarnaast kent de film een wel prettig, feelgood einde, waardoor je met een grijns afsluit.
Grey vormt trouwens wel een plezierige vrouwelijke tegenpool van Schwayze. Beide personages hebben zo hun charme. Leuk filmkoppeltje.

Hoe komt deze film hier en op imdb nog aan zo'n hoog gemiddelde?
Dat De Niro zo zachtjes aan te ongeloofwaardig word als gangster of vechtersbaas kan ik me indenken. Maar om dan een soort karikatuur van hem te maken?
Ik heb nog nooit een film gezien met zo weinig inhoud was de reactie van de jongen die naast mij zat in de bios na afloop. Nu ken ik wel films met nog minder inhoud, maar ik kan wel snappen wat hij probeerde te zeggen.
Het plot is op zijn zachtst uitgedrukt mager te noemen. Zac Efron speelt de keurige kleinzoon van De Niro die door de laatstgenoemde meegesleurd word van de ene rare situatie naar de volgende. De grappen moeten voornamelijk van De Niro komen, want Efron blijkt niet in staat te zijn om grappig te zijn. Nu zal dit ook wat te wijten zijn aan het script, maar misschien was Efron ook niet direct de meest geschikte persoon voor een dergelijke rol.
De Niro is aan de ene kant wel het grappigste personage uit de film, maar soms zijn de grappen zo flauw dat ik het apart vind dat hij hier zijn medewerking aan verleende. Vooral de pedoseksuele trekjes richting kleinzoon zijn me net iets te fout.
Verder vind ik het jammer dat veel grappen uiteindelijk weer moeten gaan over seks of drugs. Zo vond ik de grap van het hakenkruis op Efron's voorhoofd terwijl hij met zijn uptight Joodse verloofde communiceerd nog best ok. Tot het moment waarop ze ontdekken dat hij uit penissen bestaat.
Dergelijke zaken maken sommige grappen wel erg voorspelbaar, zoals die op het einde met de baby.
Een smet op de carrière van De Niro. Hopelijk gaat het niet nog verder bergafwaarts.

Echt veel aanvullen doet deze docu niet voor de al wat meer doorgewinterde horror fanaat.

De voorgeschiedenis van de zombiefilms kennen we inmiddels al wel en het enige interessante in dit gedeelte was het stuk waarin ze daadwerkelijk in voodoo gespecialiseerde mensen aan het woord lieten.

Daarna krijgen we behoorlijk willekeurige punten van de zombie cultuur te zien. Van de run naar de main stream cultuur tot de zombie walks van amateurs. Niet altijd even interessant en ik zat ook niet te wachten op een wel/niet snelle zombies discussie te wachten.

Hier en daar wel vermakelijk door de bijdrages van o.a., Bruce Campbell, Sid Haig, Tom Savini en meer bekende namen uit het genre. Meer dan dat eigenlijk ook niet.

Een docu die niet echt iets nieuws weet te bieden en die ons ook niet heel erg duidelijk de geschiedenis van de zombie horrorfilms laat zien.

Jammer.

Uiteindelijk is dit vooral een moralistisch verhaal over hoe ver een wetenschapper mag gaan met zijn onderzoeken. Timothy Dalton speelt dokter Rock, een dokter die van mening is dat de huidige 19de eeuwse medici zich teveel laten remmen door het geloof of andere reglementen.
Doordat hij zelf wel verder durft te gaan maakt hem zowel geliefd als gehaat onder de lokale bevolking.
De geruchten beginnen zich al snel te verspreiden wanneer Fallon (Jonathan Pryce) en Broom (Stephen Rea) de dokter verse lijken brengen om anatomie op te studeren.
Waar komen de lijken vandaan? Zou dokter Rock ze betalen om mensen te vermoorden?
Ondanks dat Rock goede bedoelingen lijkt te hebben met zijn onderzoek, beseft hij pas vrij laat dat hij onbewust ook tegen dat doel heeft gewerkt door te vragen om verse specimen
Het acteer werk is goed genoeg om de dramatiek rond dit onderwerp overtuigend over te laten komen. Verder doet het body snatchers plot wat denken aan de klassieke Frankenstein films.
Mooi om te zien dat Francis anno '85 al een film maakte over dit nog steeds actuele onderwerp maakte. Medici en andere wetenschappers vragen zich heden ten dagen nog steeds af hoe ver ze mogen en kunnen gaan met hun onderzoeken. Mooi om te zien dat Francis in die periode al zijn bedenkingen had over dit onderwerp.

Deze staat ook als extra op de Arrow blu-ray release. Ja, de hele stijl van de docu is wat gedateerd, maar het is geweldig hoe Romero zijn enthousiasme voor het filmmaker kan laten zien. Evenals de make-up artiest Tom Savini, die als altijd heerlijk passievol is en duidelijk trots op zijn werk.

Leuk archiefmateriaal voor de liefhebbers, maar meer ook niet.

Haha, fair point.

Ach, dit is echt weer zo'n Ben Stiller flick (ondanks dat Vince Vaughn deze keer de hoofdrol speelt).

Gewoon weer plat vermaak op hoog niveau en ik moet zeggen dat ik me geen moment heb verveeld. Akkoord, het einde is ietwat voorspelbaar, maar nog steeds wel op vermakelijke wijze gebracht.

Leuk voor zij die van flauwe Amerikaanse komedies houden.

Qua verhaal een beetje het omgekeerde van het eerder dit jaar uitgebrachte Hush van Mike Flanagan.
Fede Alvarez koos voor veilig met deze "Don't Breathe". Zo verzorgde Roque Baños weer de soundtrack (hij was tevens verantwoordelijk voor de Evil Dead OST). Een verzorgde soundtrack die wel spanning verhogend weet te werken. De jonge cast van Jane Levy (Evil Dead), Dylan Minnette (Goosebumps) en Daniel Zovatto (It Follows) komt wel goed over als het inbraaktrio.
Wel jamer dat men zeer snel Zovatto omlegt, want twee personages om te volgen is niet veel.
Stephen Lang heeft wel een imponerend uiterlijk en is dan ook wel goed gecast voor zijn rol. In de eerste helft van de film blijft de spanning ook wat meer doordat zijn personage weinig geluid maakt. Je kan het nog wel op die manier verkopen, aangezien je als kijker wel kan aannemen dat een army veteran geleerd heeft om vijanden stil te benaderen.
Echt meeleven met de slachtoffers kon ik eigenlijk niet. Jane Levy's karakter is de enige die wat diepgang en backstory krijgt.
Persoonlijk vind ik de plottwist een beetje stom, want hoe maak je het geloofwaardig dat een blinde man iemand kidnapt. Daarna word het al helemaal bont als we er ook nog eens achter komen dat hij een grote hoeveelheid zaad klaar heeft staan om zijn nieuwe dochter mee te verwekken.
Het morbide sprookje is iets teveel van het goede. Na al die omwentelingen is de spanning er wel wat af. Het einde waarin we te horen krijgen dat de blinde man alles heeft overleeft heeft dan ook weinig effect meer. Wat moeten wij als kijker dan denken. Dat hij er ook in slaagt om Jane Levy's personage uit het vliegtuig te plukken?
Afijn, nu begin ik misschien iets te veel te zeuren. De eerste helft weet Alvarez nog wel een solide thriller te leveren, maar helaas vliegt hij in de tweede helft wat uit de bocht.

Deze film is zó slecht dat het gewoon weer leuk word.

De gore effects zijn nog best aardig gedaan voor een film met weinig tot geen budget. De moordenaar ziet er zó over-the-top uit dat ik stiekem moest grijnzen iedere keer dat hij in beeld kwam.

Het acteerwerk is best beroerd, maar hier en daar komen er toch een aantal lekker foute typetjes voorbij, zoals de zwaarlijvige redneck sheriff en een niets, maar dan ook écht niets toevoegende man in een rolstoel (toch wel één van de meest random momenten van de film).

De soundtrack is tenenkrommend en de film lijkt wel met een handheld camera opgenomen te zijn (soms kan je de stappen van de cameraman gewoon tellen a.d.h.v. de beweging van de camera).

Dit is zo'n echte "so bad, it's good" film. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er zo nu en dan toch erg van genoten heb.

Het is een stevige zit, maar voor de liefhebbers van de band geeft het wel een erg mooi en uitgebreid beeld van deze nieuwste "revival". Daarom worden de jaren met Perry en Augeri ook maar zeer kort behandeld, want centraal staan de eerste belevingen van Pineda als de leadzanger van deze wereldberoemde rockband.

Door middel van interviews met verschillende betrokkenen en Pineda zelf krijgen we een goed beeld van waar deze man vandaan komt en wat zijn verleden is. Verder krijgen we ook een mooi beeld van hoe hij zich heeft moeten voorbereiden en aanpassen aan het professioneel zingen.

Zo wist ik niet dat hij in het begin zó enthousiast was op het podium dat de manager hem hiervoor terug floot.

Verder moet ik wel zeggen dat de documentaire niet op een bijster interessante manier geschoten en vormgegeven is, maar veel het "standaard" beeldmateriaal gebruikt dat je bij veel documentaires ziet. Veel pratende hoofden dus. Echt hinderlijk is dit echter niet, want het gros van de documentaires zien er zo uit.

Al met al vooral een leuke documentaire voor de fans van de band en de muziek.

Ik moet zeggen dat de cast het nog wel redelijk deed. Al zag ik de meerwaarde van de bijdrage van "de dochter van Kees uit Kees & Co" niet zo in. In de "voorstelronde" ziet zij haar geliefde voor het eerst sinds langere tijd weer terug, maar zij hoort blijkbaar niet bij het vriendenclubje.
De film heeft iets minder stereotypetjes als "Sl8N8", maar de personages zijn verder ook niet enorm origineel of diepgaand. Nu is dat bij een dergelijke prent meestal geen ramp, al vond ik de verschillen tussen de personages wel erg groot. Vooral die Marvel comic liefhebber kwam wat ongepast over.
De film heeft nog een best sfeervolle soundtrack en ook de set is niet slecht. Hij word alleen genekt door het niet zo geweldige acteerwerk en vooral door de gebrek aan spanning.
De allereerste "jump scare" vond ik nog best redelijk, maar daarna slaagt de film er, mede veroorzaakt door de slechte "CGI boomwortels" er niet meer in om eng te worden.
Daarnaast is het verhaal wat te lukraak, want hoe komt deze typisch Nederlandse cast in het huis van ene Marie McBaIne terecht?
Afijn, Anniek Pheifer vond ik altijd wel aardig in Grijpstra & de Gier, maar doet het hier een stuk minder. Verder is Everon Jackson Hooi als hoofdpersonage ook zo plat als een dubbeltje, maar dit heeft niet alleen met zijn acteren te maken. Dat ligt ook gewoon wat aan de schrijvers van het script.
Ik moet zeggen dat ik de Nederlandse poging tot een slasher uit hetzelfde jaartal (N8W8) iets beter vond, ondanks dat deze voor internationale begrippen nogal tam bleef.
Deze film leidt gewoon teveel onder de slechte CGI effects en jump scares die helemaal niet overkomen. Jammer.

Een mengeling tussen een komedie en slasher van het niveau zo slecht dat het weer leuk word. In het begin is het vooral de gekleurde Darnell die voor wat humor weet te zorgen, vooral wanneer hij en zijn zwarte punkchick flashes krijgen naar een slowmotion run door het graanveld. Uiteraard moet hij als zwarte wel als een van de eersten sneuvelen.
De keyboard/synth soundtrack is behoorlijk overheersend, maar past wel bij de 80's sfeer en uitstraling van de film. Verder zijn de geluidseffecten bij de shots van het lege asylum en de cutscenes naar een toepasselijke jaren '30 film leuk en lekker cheesy.
De make-up van van de killer ziet er nog verassend goed uit. Ook de make-up fx van de kills zijn van best goede kwaliteit, al zou men hier en daar wel wat meer bloed verwachten.
Extra belegen jaren '80 kaas die voor de liefhebbers van dergelijke pulp nog best leuk is om te bekijken. Door de korte speelduur ook een lekker vlot werkje en schiet de tijd haast voorbij.

Echt zo'n typische tv film die ik volgende week waarschijnlijk alweer vergeten ben. Ashley Judd en Tommy Lee Jones zetten zich wel goed in, maar door het script blijven de personages erg oppervlakkig. Daarnaast weet je al bijna vanaf het begin hoe de film gaat eindigen, waardoor er maar weinig verrassends voorbij komt. Een redelijke film waarbij men eigenlijk gewoon het verstand op nul moet zetten.

Een aantal jaren terug kon ik al best genieten van de eerste, maar deze sequel is in haast alle opzichten nog net wat beter. Vooral het vlotte tempo van de film is wel erg fijn. Er zijn maar weinig scenes zonder wat zombie actie en het bloed en de ledematen vliegt regelmatig door het beeld. Verder is er veel vermakelijke komedie en komen er genoeg foute personages voorbij om de boel nog wat meer op te fleuren. Degenen die genoten van het origineel zullen hier ook haast zeker van kunnen genieten.

Zoals iedere DeCoteau die ik tot op heden heb gezien weer erg lowbudget. Het idee van iets buitenaards dat uit Wesley's hoofd komt groeien deed me wat aan Brain Damage denken.
Verder veel flauwe humor. Die grap met de blindenstok was wel erg onnozel, maar hier en daar weten ze dan wel weer wat meer te slagen. Zo is de scene waarin Wesley zijn ouders de leden van zijn metalband voorstelt is wel leuk. Ook de scene van het optreden waarin overduidelijk geplaybackt word is wel grappig.
Billy Jacoby (speelt ook in Cujo) speelt een nogal standaard uitgewerkt karakter van een nerdy, stuntelig ventje die in een stoere jongen verandert. Alle personages zijn best plat overigens, maar dat is niet nieuw bij DeCoteau. Wel geinig dat zijn broertje in deze film gespeeld word door zijn daadwerkelijke broertje, hier gecredit als Bobby Jacoby. Hij speelt de jongere tegenpool van Wesley's personage. Later zou hij nog te zien zijn in Tremors by the way.
Linnea Quigley komt ook nog even voorbij, maar heeft geen tekst (of je moet dat geplaybackte optreden meetellen) en komt er eigenlijk alleen maar in voor om haar borsten te flashen. Dit doet ze niet alleen trouwens, want ze word hierin bijgestaan door nog 2 dames die wel uit de kleren wilden gaan. Dit is inmiddels de vijfde film van deze regisseur waarin ik haar uit de kleren heb zien gaan. DeCoteau had in die tijd dus wel een voorkeur.
Lowbudget trash die helaas voor mij niet "so bad it's good" is. Ik had het kunnen weten, maar toch wil ik het iedere keer weer proberen.

Ik laat het gemiddelde mooi hetzelfde met mijn stem van 3*.

Dit is een typische blaxploitation bewerking van het Hyde/Jeckyll verhaal. De termen "dr. Black" en "mr. Hyde" komen in de film zelf niet voor, maar mede door de titel is het wel meteen duidelijk welk verhaal als inspiratie voor deze film werd gebruikt.

De hoofdpersoon in dit verhaal is Dr. Henry Pride, gespeeld door Bernie Casey die het personage nog best aardig neerzet. Verder is dit als typische blaxsploitation uiteraard gerich op de rassendiscriminatie. Zo verandert Pride niet voor niks in een witte "mr. Hyde". Daarnaast is er in de film een witte rechercheur aanwezig die duidelijke vormen van rassendiscriminatie laat zien.

Soms komen er haast hilarische conversaties voorbij, zoals de discussie tussen de blanke en zwarte detective over de kruising tussen de "abonimable snowman" en een weerwolf.

Daarnaast is de muziek keuze hilarisch slecht te noemen. Zo zit je nier tijdens een achtervolgingsscene te wachten op een funk/jazz muziekje als achtergrond. Toch weten de makers van deze film het voor elkaar te krijgen dat het werkt bij deze. film.

Stiekem heb ik me toch van begin tot eind kunnen vermaken met deze originele bewerking van het Jeckyll/Hide verhaal. Daarom kan ik ook niet veel anders als deze film toch een voldoende te geven.

Slechte cinema voor de liefhebbers van slechte/obscure shizzle. Voor mij was dit vermaak van begin tot eind.

Larry King had misschien een goede, angstaanjagende moordenaar kunnen spelen. Helaas kozen de makers ervoor om hem stom te laten giechelen en irritante one-liners laten roepen terwijl hij geschifte bekken trekt.
Meestal doen one-liners het bij mij wel goed, maar deze keer sloegen ze voor mij iedere keer weer de plank mis.
Daarnaast zien de tieners (vooral de african americans die de eerste tienerslachtoffers van hem worden) weer behoorlijke stereotypes. Je bent er als kijker dan ook niet heel rouwig om als ze uitgedunt worden. Maar goed, dat is bij de meeste slashers wel het geval.
De moorden worden dan wel weer leuk en origineel in de thematiek uitgevoerd. Vooral wanneer 'Dr. Giggles' met zijn eigengemaakte/aangepaste surgery tools te werk gaat.
De magie moet bij een film als deze toch een beetje van de moordenaar komen en helaas viel dat voor mij wat tegen.
Laat mijn mening u allen er echter niet van weerhouden om deze prent te bekijken. Hij is in zijn geheel te zien op youtube.

Minder goed dan de voorgaande Phibes.
Dit komt voor een gedeelte omdat ik het verhaal wat vergezocht vind. Dit komt mede door het einde van de eerste film, waarin het leek alsof Phibes vredig voor altijd met zijn geliefde in het hiernamaals kon zijn.
Waarom zou hij dan toch weer willen opstaan uit de dood om zijn vrouw ook weer tot leven te wekken? Dat is een grove fout geweest van Fuest en ik vraag me dan ook af of hij tijdens het maken van de eerste film al in zijn hoofd had dat hij een vervolg wilde maken.
Price zet op een nagenoeg identieke wijze zijn personage neer. In de momenten dat hij in zijn heerlijk theatrale schuilplaats (waar hij gek genoeg in Egypte nog steeds de beschikking over heeft) zit komt het wel weer goed over.
De setting in de woestijn past er dan een stuk minder bij. Neem nou de naar mijn mening vermakelijke scene met de Scottish Brigade. De poppen zien er nog wel tof uit, maar de soort ouderwetse platenspeler waarmee Phibes spreekt staat hier toch wel in een flink contrast.
Verder vind ik het jammer dat acteurs als Hugh Griffith en Peter Cushing wel erg onbelangrijke bijrollen vervullen. Zonde van de aanwezigheid van twee zulke markante acteurs.
De moorden zijn dan wel weer ingenieus en hier en daar zelfs lekker sadistisch. Verwacht geen expliciete gore (kan je niet verwachten van een Britse horror uit deze tijdperiode), maar de manieren waarop de moorden worden gepleegd zijn hier en daar weer erg vermakelijk.
Het theatrale van de eerste film komt iets minder goed over en ik vind de personages ook net iets minder.

Een best vermakelijke anthologie film. Peter Cushing en Christopher Lee zijn voor mij de hoogtepunten van deze film qua acteerwerk. Al moet ik zeggen dat ik het jammer vind dat Cushing met zo'n nep Duits accent moest praten voor deze rol. Het klinkt een beetje raar.

In de overige hoofdrollen zien we o.a. Donald Sutherland, die hiermee één van zijn eerste rollen speelde.

De verhalen zijn nergens eng, maar ze zijn allen wel op hun eigen manier vermakelijk. De eerste twee verhalen vond ik leuk, maar het einde daarvan had geen impact. Bij het derde verhaal vond ik dat juist andersom. Een sterk einde, maar het "Voodoo verhaal" deed me niet zoveel.

Het vierde verhaal is vooral sterk vanwege het moraal dat er in verwerkt is.

Het vijfde verhaal is gewoon helemaal vermakelijk en best sterk en daarmee naar mijn mening misschien wel de beste van de vijf.

Het einde viel te verwachten, maar was leuk en sfeervol uitgevoerd.

Niet voor iedereen weggelegd, maar leuk voor de liefhebbers van de horrorfilms uit deze tijdsperiode.

Eindelijk dan eens deze klassieke Dracula verfilming bekeken.
Wat ik het mooie aan deze film vind is dat de regisseur behoorlijk wat vrijheid heeft genomen om het originele verhaal hier en daar aan te passen. Zo is Jonathan Harker nog voor aankomst bij kasteel Dracula al op de hoogte van diens aard. Daarnaast kan de graaf zich niet in rook, een wolf of een vleermuis veranderen, maar moet hij zich op de normale manieren zien te verplaatsen.

Hierdoor krijgt de film ook wel zo zijn onlogische scenes (hoe kwam die grafkist ongemerkt het huis in?), maar dat mag de pret niet bederven.
Deze film was in kleur en dat krijgen we te weten ook! Nog voordat de film echt begonnen is druppelt er al wat bloed. De settingen en kostuums zijn, zoals in bijna iedere Hammer film, prachtig. Daarnaast heeft de film een lekker vlot tempo, waardoor de film voor de kijkers die wat meer recente films gewend zijn ook goed te bekijken is.

Christopher Lee heb ik altijd al een geweldig acteur gevonden en ik wist bij voorbaat al dat hij mij zo bevallen in zijn rol als Dracula. Ik heb hem altijd al een beetje beangstigend gevonden en dat komt zijn overtuigingskracht alleen maar ten goede. Hij heeft niet de charme en de humor van Lugosi, maar verpletterd zijn voorganger wat betreft angstaanjagendheid.
Cushing speelt zijn rol als Van Helsing met overgave, zoals hij bijna al zijn rollen wel speelde.

De bombastische muziek past erg goed bij de setting en de sfeer van de film. Vooral wanneer Lee voor het eerst in beeld komt zorgt de muzikale ondersteuning ervoor dat het een verpletterende en angstaanjagende indruk geeft.

Een erg sterke, vlotte en soms griezelige Dracula verfilming.


Het nieuwsbericht op de Hammer vermeld trouwens niet dat er Engelse ondertiteling bij de blu-ray is, dus de kans is groot dat dit er niet op zit. DRACULA on UK Blu-ray - Hammer - hammerfilms.com

Wat mij betreft een best redelijke Dracula verfilming. Frank Langella gaat voor een wat meer charismatische Dracula en daar is voor een keer helemaal niks mee (al prefereer ik de angstaanjagende manier van Lee iets meer).
Verder worden de andere personages ook wel overtuigend neergezet, met speciale benoeming voor Donald Pleasance en Kate Nelligan die ik beiden net iets beter vond acteren dan de rest van de cast.
Laurence Olivier doet het ook niet slecht als Van Helsing, maar kan niet op tegen de geweldige performance van Peter Cushing.
De effecten zien er voor die tijd nog behoorlijk goed uit. Enkel de vleermuis scenes zien er voor tegenwoordige begrippen een beetje cheesy uit, maar verder ziet het er overtuigend uit. Hierbij als hoogtepunt de finale waarin we Langella zien vervellen. Goed werk van de make-up artiesten en overtuigend in beeld gebracht.
Qua uitstraling een stuk soberder dan de Hammer films (sets en kostuums), maar dat past wel bij de beoogde sfeer die de makers wilden creëren.
Een fijne Dracula verfilming die schijnbaar te weinig indruk maakte indertijd, want hij lijkt nu een beetje een vergeten verfilming te zijn (vrij weinig stemmen/reacties bij de bekende film websites).

Ik heb een beetje gemengde gevoelens over deze derde film uit de Hammer Dracula saga.
De sfeer is weer erg goed, maar ik had dan ook niet veel anders verwacht van een Hammer film.
Helaas zijn de vertolkingen wat wisselvallig. Christopher Lee weet ook zwijgend zijn rol als Dracula erg goed te vervullen. Voor de rest waren de meeste acteerprestaties wel redelijk, maar lang niet van het niveau van Lee. Philip Latham weet zijn rol als de dienaar van Dracula nog wel goed neer te zetten, maar verder kon ik Father Sandor en zijn vliegenetende monnik (erg zwakke ode aan het originele Dracula verhaal...) dan ook weer wat minder waarderen.

Verder ben ook ik van mening dat deze film traag is. Erg jammer, want naar mijn mening waren de eerste Dracula en Brides of Dracula nog best vlotte filmpjes, zeker gezien de tijdsperiode waarin ze gefilmd en uitgebracht zijn.
Dat miste ik hier wat en ik kan niet goed aanwijzen waar dit hem nou aan ligt, want in principe is er nog aardig wat te beleven in de film.
Vooral hierdoor moet ik toch eerlijk bekennen dat ik deze film minder goed vond dan de voorgaande twee Hammer Dracula's. Maar dat neemt niet weg dat ik hem vermakelijk genoeg vind voor een voldoende.

Wat een stomme plotomschrijving staat er hier zeg. Ze weten in de eerste instantie niet eens dat Dracula's lichaam überhaupt door iemand meegenomen is, maar goed.
Deze film, die zich presenteert als Universal's vervolg op de klassieke 'Dracula' uit '31, faalt wat mij betreft langs alle kanten.
De openingsscene is bijzonder knullig met een eenzame Van Helsing in het kasteel van Dracula. De incompetente dienders moeten voor wat humor zorgen, maar hiermee slaan ze wat mij betreft de plank wat mis.
Verder weet Gloria Holden niet voor een boeiende opvolging van Bela Lugosi te zorgen. Haar personage moet eerder medelijden wekken in plaats van angst inboezemen, maar men slaagt in geen van beiden.
Daarnaast kan men zich afvragen wat men naast Van Helsing met de overige personages uit het originele Dracula verhaal heeft gedaan. Ze zijn simpelweg vervangen door andere personages, te weten een zielenknijper en zijn assistente. Otto Kruger en Marguerite Churchill zorgen nog wel voor wat leuk samenspel, maar weten de film niet te dragen.
Verder vind ik dit wel een erg statische vampierfilm. Nergens het blikkeren van witte tanden, het rondvliegen van vleermuizen of onheilspellend opdoemende mist. Het huilen van wolven is het enige waar we het mee kunnen doen en dat vind ik wel erg karig.
Zelfs voor de kleine 71 minuten dat de film duurt gebeurt er alsnog te weinig om het geheel boeiend te houden. Een zeer matig vervolg die eigenlijk niet eens in de schaduw mag staan van de originele film.

Tjah, David DeCoteau, regisseur van mijn favoriete Puppet Master film: Toulon's Revenge, maar ook regisseur van een aantal delen uit die reeks die niet eens in de buurt kwamen van dat niveau. Ook nog eens regisseur van de film met misschien wel de meest over-the-top titel ooit: "Sorority Girls in..."

Kortom, een man die lak heeft aan alles heeft en gewoon doet wat hij leuk vind: films maken.

Maar genoeg over hem en laten we het hebben over deze film. DeCoteau levert met deze film een geinige, cheesy '80s flick.

Een Heavy Metal muzikant/lyrics schrijver met gierende hormonen roept de hulp in met magie om zijn seksleven spannender te maken. Hij roept echter per ongeluk een succubus op die hem meer en meer in haar macht krijgt. Tijd om (samen) dood en verderf te zaaien bij die vermaledijde coeds die zich uitleven met drank, drugs en seks.

DeCoteau haakt op een leuke manier in op dingen va die tijd. In deze periode was Heavy Metal (en alles wat daarbij hoorde) in de V.S. in opspraak. Ozzy Osbourne kreeg een rechtzaak, omdat een jongen kort voor zijn zelfmoord naar"Suïcide Solution" geluisterd zou hebben. Dit had volgens de aanklagers de jongen beïnvloed. Mede door dit soort zaken raakte men paranoïde. Zo zouden er verborgen satanistische boodschappen te horen zijn bij het omgekeerd afspelen van platen, enz.

Een aantal Amerikaanse horrorfilms uit die tijd grepen hierop in, met films als Trick or Treat (1986) en Black Roses (1988).

Her lijkt erop dat DeCoteau ook geïnspireerd was door dit fenomeen, want niet geheel ontoevallig heeft de metalhead interesse voor magie.

De eerste helft van de film functioneerd als gewoonlijk als introductie voor de verschillende personages. Zoals ook wel meer gebruikelijk in dit soort horrors, gaat het om een gevarieerd stel studenten. De acteerprestaties zijn over het algemeen lekker overdreven en de dialogen zijn op leuke wijze doorspekt met wat humor. Verder word zo'n beetje alles wat men juist niet moet doen in horrorfilms wel uit de kast getrokken. Flinke hoeveelheden alcohol en wat (hard) drugs en uiteraard seks (met deze keer voor de verandering veel mannelijk bloot). Vermakelijk, maar op een gegeven moment heb je het wel gezien. Mede daardoor kakt de film in het midden wat in. In de laatste helft van de film weet men dit wat te verbeteren door wat geinige moorden, wat (on?)doden actie. We worden tegen het einde zelfs nog getrakteerd op wat gore fx die ik er nog best redelijk vond uitzien.

Als laatste wil ik trouwens nog benoemen dat ik het gebruik van onweer wel kan waarderen. Ze schieten er op een gegeven moment wat mee door, maar het geeft vooral de eerste scenes van de film een toffe sfeer.

Ik denk dat dit enkel leuk voer is voor de liefhebbers van jaren '80 B-horrors.

Heerlijk hoe Urban een soort Batman versie van de Judge weet neer te zetten die een stuk kouder en minder cartoonesk is dan Stallone's vertolking van hetzelfde personage.
Wat ik vooral genietenswaardig aan deze film vond was de hoeveelheid geweld in deze film waarbij men de nodige gore stukken er goed in wist te verwerken.
Dit resulteert in een lekker bloederige Dredd film die desalniettemin wat voorspelbaar blijft (de Judge wint altijd), maar verder voor prima 'popcornvermaak' weet te zorgen.
Verder is het een beetje een standaard flick waarin de 'boeven' een duidelijke boeventronie hebben en waarbij men enkel wat origineler uit de hoek weet te komen door de helderziende rookie.
Laatstgenoemde weet voor de nodige vermakelijke scenes te zorgen, waarbij het moment dat ze in het hoofd van de vijand zit wel het hoogtepunt is.
Een vermakelijke actieflick, niets meer en niets minder.

Naast dat mijn DVD van deze film werkelijk van abominabele beeldkwaliteit is, kon ik ook maar niet in deze film komen. De hoofdpersoon is een haast wereldvreemd figuur die ik soms echt niet kon volgen.

Daarnaast word er wel heel vaak gewisseld naar een punk band die in hetzelfde pand hun oefenruimte hadden ofzo. Afijn, niet veel soeps dus.

Inderdaad wel een redelijke docu. Qua stijl niet veel vernieuwends: veel 'talking heads', gecombineerd met afbeeldingen en/of videomateriaal die betrekking hebben op het dan behandelde onderwerp.
Ik kende Lampoon eigenlijk enkel maar van de films, dus de stukken over het blad vond ik persoonlijk het interessantst. Jammer genoeg blijft er daardoor weinig tijd over voor de televisieserie en de films. Deze onderwerpen blijven dan ook relatief gezien weinig belicht t.o.v. het blad.
De shots van hun covers zijn vaak wel hilarisch en dat stuk over een nep Hitler op een eiland was wel grappig.
Meer een docu voor zij die al meer van Lampoon kennen dan ik, maar al met al ook voor de 'leek' nog wel een vermakelijke en leerzame docu.

Een beetje een twijfelgeval tussen net wel/net niet voldoende.
De film begint geweldig met een korte samenvatting van de twee voorgaande massacres. In dit gedeelte doet men toch flink hun best om in een zo kort mogelijke tijd een zo hoog mogelijke bodycount te halen. De moorden en gore zijn heerlijk over-the-top en gelukkig blijft dit in de rest van de film ook zo. De gore fx zien er soms wel cheap uit, maar sommige dingen (zoals Samantha's moord) zagen er ook weer verassend goed en heerlijk over-the-top uit.
De humor is wat hit & miss. Sommige grappen zijn te flauw of worden teveel herhaald (de commercials en little hairy dogs). Er zit alleen hier en daar ook weer leuke humor tussen, zoals de grappen rondom creepy vriendin Samantha of de ontmaskering van de moordenaar als Ronald Reagan.
Het acteerwerk is (uiteraard) niet bepaald goed, maar dit lijkt bij een film als deze met opzet gedaan te worden. Verder zitten er tussen de castleden een aantal aparte gasten: muzikant Andrew W.K., televisiepresentator Larry King en ex-pornografisch actrice Nina Hartley.
Motherface word gespeeld door Olivia Taylor Dudley. Qua uiterlijk niet bepaald angstaanjagend, dus ik verwacht ook niet dat zij in de voetsporen gaat treden van een persoon als Kane Hodder. Ze lijkt wel iets met horrorfilms te hebben, daar ze dit jaar ook al bijrollen speelde in Paranormal Activity: The Ghost Dimension en The Vatican Tapes.
Een redelijk vermakelijke film, maar de kwaliteit is wat wisselvallig.

Een klassieker uit mijn kinderjaren en hij blijft na al die jaren nog steeds wel wat hebben. De humor is héél flauw, maar vooral de soms erg stomme dialogen zorgen ervoor dat deze humor toch slaagt.

Daarnaast vind ik Carey hier in één van zijn betere rollen. Naar mijn mening varieerden zijn films altijd wat in kwaliteit, maar dit is zeker één van zijn betere.

Tijd om het vervolg te gaan kijken!

De magie van het eerste deel is hier een beetje weg. Men heeft geprobeerd een soort ode aan het origineel te maken en dat lukt gedeeltelijk. Zo zijn Carrey en Daniels weer prima in hun rollen en lijkt het wat dat betreft net of er geen 20 jaar tussen gezeten heeft.

De grappen zijn veelal gehaald uit de eerste film en de prequel, dus echt origineel word het nergens. Niet alle grappen zijn geslaagd, maar hier en daar kon ik er toch wel om (glim)lachen.

Door de wat langere speelduur heeft men wat onnodige extra personages toegevoegd. Zo vond ik de toevoegende waarde van Travis/Captain Lippincott (gespeeld door Rob Riggle) nou niet zo geweldig. Rachel Melvin was dan wel weer erg aandoenlijk als de vermeende dochter van Harry.

De film kijkt wel aardig weg, maar echt bijzonder word het nergens.