Opinions

Deze Hammer bewerking van de klassieke Universal film schijnt qua verhaal meer gebaseerd te zijn op The Mumm's Hand (1940) en The Mummy's Tomb (1942).

Persoonlijk heb ik mummies op film nooit zo angstaanjagend gevonden en dat bleek deze keer ook weer niet zo te zijn. In verhalen kan je jezelf een voorstelling maken van hoe een mummie eruit zou zien en ik vond dat altijd veel angstaanjagender. Want echt eng of gevaarlijk vind ik de mummie in deze film ook niet.

Peter Cushing mocht weer de leiding nemen in deze Hammer film, met Christopher Lee die nog voorbij komt als een Egyptische priester. Ik ben van mening dat deze Hammer de tand des tijds wat minder goed heeft doorstaan dan bijvoorbeeld Fisher's andere werken. De film heeft een beetje een oubollige sfeer en dat komt de spanning helaas ook niet ten goede.

Ik raad aan om eerst eens Fisher's Dracula of Frankenstein films te bekijken en deze of laten voor wat het is.

De afsluiter van de Kharis reeks is ook niet al te best.
In het begin is het nog wel vermakelijk. Vooral met de werklui die allemaal verschillende typetjes met verschillende (overdreven) accenten (Mexicaans, Italiaans, enz.) voorstellen. Hierbij is met name het personage dat gespeeld word door Napoleon Simpson wat aan de racistische kant. Dat kon men in het Amerika van toen nog ongestraft doen.
Wanneer de mummie weer aan het lopen gaat word de film echter weer een herhalingsoefening van de voorgaande films. Hij gaat weer in opdracht van een priester achter zijn geliefde prinses Ananka aan. Het gaat weer om een soort reïncarnatie die zelf niet weet dat ze de prinses is. We worden zelfs nog een keer getrakteerd op de voorgeschiedenis van de twee personages (hoe ze begraven werden, enz.).
Hij is wel weer makkelijk uit te kijken (duurt ongeveer 60 minuten), maar een topper kan ik het wederom niet noemen.
Misschien interessant voor de die hard Universal lovers, maar eigenlijk was deze 'serie' al wel gedaan na de eerste, originele The Mummy (1932). De 'sequels' voegen wat mij betreft weinig toe.

Ik vind deze juist een stuk beter dan de twee voorgaande Kharis films.
Het plot bevat veel van dezelfde elementen uit de voorgaande films ja, maar deze keer vind ik het toch een stuk beter uitgewerkt. Daarnaast vond ik het idee van Ananka's reïncarnatie wel fris. Natuurlijk is het niet origineel als je er de Egyptische mythologie bij haalt, maar je moet er maar net op komen om het te gebruiken.
Verder scheelt het dat de film maar een uur duurt, hierdoor verveel je jezelf als kijker niet snel.
Qua acteer werk stelt het allemaal niet zoveel voor, maar slecht kan ik het ook niet noemen. John Carradine zet nog het meest memorabele personage neer. Lon Chaney is verre van angstaanjagend in zijn mummie kostuum, maar goed, dat had je wel vaker met dergelijke films.

Niet al te beste mummie film uit de Universal stal.
Dick Foran en Wallace Ford maken in hun rollen veel (gedateerde) grappen, waardoor het horror gehalte gelijk op een laag pitje komt. Verder halen ze Kellaway's personage wel erg gemakkelijk over om met ze op expeditie te gaan, maar dat kan ook een beetje door de speelduur komen: veel tijd hadden ze er immers niet voor.
De snelheid waarin alles moet komt meer aspecten uit het verhaal niet ten goede. Zo is het niet geloofwaardig dat Peggy Moran's karakter op het einde ineens verliefd is op Steve. Daarnaast komt ook het subplot met haar en de hogepriester/museum directeur die haar het eeuwige leven wil schenken naast zijn zijde ook niet goed over. Het lijkt allemaal wat te ongeloofwaardig.
De mummie, die als marionet gebruikt word, loopt er een beetje bij en naast. Echte dreiging gaat er nooit van hem uit en ik moet zeggen dat de make-up van hem ook wat tegenvalt, zeker als je het vergelijkt met die van Karloff.
Het lijkt er allemaal een beetje op alsof er 'weer even vlug een film gemaakt moest worden'. Het verhaal stelt maar weinig voor, de humor is mij wat te gedateerd en de mummie valt tegen en is eigenlijk wat aan de saaie kant.

Qua verhaal vind ik dit de leukste van de Hammer mummie films.

Naast dat we te maken hebben met een mummie, zijn er ook genoeg spanningen tussen de personages onderling. Met name de dialogen tussen Andre Morell en Elizabeth Sellars zijn goed (in de film zijn ze man en vrouw van elkaar).

De mummie zelf ziet er dan weer weinig angstaanjagend uit. Ik vind hem in deze film er wat 'goedkoop' uit zien. Hij mag gelukkig wel wat vaker in actie komen, volgens mij meer dan in de andere Hammer mummie films. Geen bloed en gore, maar ik ben het niet met mijn voorganger eens dat de gruwelijke moorden aan de verbeelding worden overgelaten. Er gebeurt nog best veel on-screen en dat kan ik wel weer waarderen.

Verder is het nog wel tof dat Michael Ripper eens een wat grotere rol mocht spelen. Nog een best goed acteur en dat laat hij in deze film ook weer zien.

Best genietenswaardig.

Goed, waarom deze 'The Mummy's Tomb' heet is mij een raadsel, maar hetzelfde kan gezegd over diens voorganger 'The Mummy's Hand'.
Een kleine 30 jaar na de gebeurtenissen uit de laatstgenoemde film blijkt de hogepriester waar ze mee te maken hadden nog te leven en hij stuurt zijn opvolger met Kharis naar Mapleton om wraak te nemen op de schenders van het graf en hun nageslacht.
Een weinig bijzonder relaas volgt waarin Kharis een voor een de mensen vermoord en zelfs nog een aantal balkons beklimt. Dit laatste vind ik met dat stramme, eeuwenoude lichaam toch wel een vak apart, maar goed.
Het tempo ligt wel weer enorm hoog, want niet alleen duurt deze nog eens zo'n 6 minuten korter dan zijn voorganger, maar ze vullen ook nog eens ruim 10 minuten met flashbacks naar de gebeurtenissen uit de voorgaande films.
Lekker makkelijk film maken zullen we maar denken en helaas komt er hierdoor wat minder van de mummie actie.
De mummie in het Amerikaanse platteland vind ik niet echt werken. Ook Turhan Bey's karakter wil niet echt lekker uit de verf komen. Vooral niet wanneer ze weer met een lame liefde/ontvoeringsplot komen tussen hem en Elyse Knox d'r personage.
Om nog even terug te komen op de mummie: deze word gespeeld door Lon Chaney. die tussen '41 en '45 van Universal zo'n beetje ieder bekend horror figuur mocht portretteren. Slecht doet hij het niet, maar helaas is wederom maar een kleine rol voor hem weggelegd. Net zoals in 'The Mummy's Hand' loopt de mummie er wat bij als een bijrol, maar treed deze niet vaak naar de voorgrond.
Het hoogtepunt van de film is het einde waarin het hele dorp een klopjacht naar de mummie inzet. Het was me al eerder bij de Universals opgevallen dat ze er goed in waren om scenes met grote meutes mensen te schieten.
Mede door de korte speel duur is deze film, net zoals zijn voorganger, best makkelijk te bekijken. De kwaliteit van de prent vind ik alleen wederom niet super. Het acteer werk is matig, de personages kennen weinig diepgang, de mummie komt nergens bedreigend over, evenals de hogepriester en zo kan ik nog wel meer dingen noemen.
Nog twee films uit de 'Kharis legacy' te gaan, maar ik twijfel eraan of ik deze reeks af ga kijken.

Vermakelijke kaas. Richard Chamberlain speelt een gymdocent die erachter komt dat mensen op aparte wijzes dood raken door een telefoongesprek. De betreffende "moorden" zijn gelijk ook het hoogtepunt van de film. De scenes waarin men bloed uit de ogen/het hoofd laat stromen, afgesloten met een heerlijk theatrale knal. Hierdoor vliegt Houseman's personage zelfs nog een keer door een raam.
Helaas heeft de film daarnaast maar weinig te bieden, aangezien we een nogal standaard uitgewerkte zoektocht van Chamberlain's personage naar de dader krijgen voorgeschoteld. Het personage van de genoemde ontwikkeld zich gedurende de film tot een ware privé detective. De vrouwelijke bijrol van Sara Botsford komt hier en daar dan weer wat geforceerd over. Een beetje op de manier van: we moeten toch wel een vrouw hierin verwerken. Echt veel toevoegende waarde heeft ze namelijk niet.
Vooral door de telefoonmoorden nog een best vermakelijke "vergeten" film voor zij die van jaren '80 kaas houden.

Nog een best redelijke film waarin Fulci nog een best sfeervolle giallo weet neer te zetten tussen de dansscenes door.
Alleen best jammer dat je als kijker er al best snel achter komt wie de moordenaar is, want dit komt de mysterie niet ten goede.
Voor de verandering eens een weinig bloederige Fulci en daar komt hij nog redelijk goed mee weg.
Niet bepaald een klassieker uit het genre, maar geen slechte watch voor Fulci/Italiaanse sleaze liefhebbers.

Ik heb ook dit verhaal van Poe nog niet gelezen, maar ik vond deze prent best tof.

Bela Lugosi speelt zijn rol goed en in stijl. De overige castleden doen het ook wel goed. Vooral de scene waarin Lugosi een bange vrouw achteraan zit is sterk in beeld gebracht met mooi gebruik van schaduwen.

Door de korte speelduur is de film een makkelijke prent om naar te kijken, ook voor de liefhebbers die niet zo houden van deze voor tegenwoordige begrippen gedateerde films.

Geen klassieker uit de Universal stal, maar verder wel een zeer onderhoudende prent.

Soms wat saai, slecht geacteerd, maar over het algemeen genietbaar en nog best vermakelijk, ik heb in ieder geval wel slechtere slashers gezien. Foute personages, een creatieve moordenaar die wel van bloed houdt en foute Eighties muziek eronder.

Laatst de ongecensureerde versie gekeken en ik moet zeggen dat dit toch wel één van de betere films in het slashergenre is.

Harry Warden zaait dood en verderf in het kleine mijnwerkersstadje Valentine's Bluff. Hij ziet er behoorlijk creepy uit in zijn geheel zwarte mijnwerkerskostuum met een gasmasker en helm dat zijn gehele gezicht bedekt en gewapend met een pikhouweel.

Dit keer geen tieners, maar jonge mijnwerkers. Dit kleine leeftijdsverschil is gelijk terug te zien in de film. De meeste karakters gedragen zich wat volwassener dan het gemiddelde slachtvee uit dit soort films. Dit maakt deze film anders dan de gemiddelde andere slasher. Natuurlijk zitten er wel een aantal verplichte, standaard typetjes in, zoals de flauwe grappenmaker en de doemprediker, deze keer in de gestalte van een barman, maar qua personage zo te vergelijken met 'crazy Ralph' uit Friday the 13th I & II.

Als ik de gorescenes zo bekeek, kan ik wel begrijpen dat deze film anno 1981 als te schokkend werd bevonden. De gore is voor die tijd van erg goede kwaliteit. Doordat er bij de gorescenes niet overdreven veel liters bloed voelen, hebben deze scenes een realistischere en rauwere uitstraling dan genregenoten als Friday the 13th en The Burning.

Deze slasherfilm heeft helaas door de jaren heen niet de status gekregen die het eigenlijk verdiende, een bovengemiddelde slasherfilm die met gemak kan aansluiten bij Friday the 13th en The Burning.