Opinions

Homeros in het oude, in sepia tinten gedrenkte Mississippi met bijpassende muziek, een stel onnozele halzen, Coenesque snuiters, een dol avontuurtje en zwierige dialogen. Bijna elk personage heeft ergens wel een woord dat iets te chic is voor de spreker in kwestie, Clooney is wat dat betreft helemaal op dreef. Damn! We're in a tight spot! is er eentje voor de toplijstjes.

Alhoewel Homer Stokes er ook eentje heeft die een nominatie verdient. De afzonderlijke ingrediënten zijn wel wat lekkerder dan de gehele maaltijd, maar dat levert wel een geinige verzameling scenes op. Erg gelachen om Babyface Nelson en de koeien, maar ook zo'n klein momentje als de twee jongens met de ijsblokken is gniffelen. De scène bij de puntmutsen is het helemaal.

Van alles wat, bij elkaar erg weinig. Ik ben al niet zo kapot van de look van de film. De steriele, klinische en doorzichtige designs gaan nog, maar de drones en het Bubble Ship zijn me te clean, hun actie is obligaat en de aarde anno 2077 oogt te afgewerkt om als smeulende, post-apocalyptische wereld te dienen.

Het uurtje introductie heeft dan ook nog eens te leiden onder de oeverloze voice-over waarmee het opent. Dan weet je meteen dat er iets fout zit, bovendien is er het vooruitzicht van een sentimentele donderwolk. Riseborough is al niks, maar de kleffe scènes tussen Cruise en Kurylenko zijn helemaal niet te harden.

Er hangt nog enige tijd wat mysterie rondom de Scavs, maar dat wordt met de intrede van Beech snel de nek omgedraaid, waarna Freeman en een vluchtrecorder de plot nog maar eens aan elkaar praten. Zo wordt alles wat mogelijkerwijs kan boeien, in de kiem gesmoord. De finale slaat sowieso nergens op.

Stroperige film van De Palma die meer in de weer lijkt te zijn met zijn grote voorbeeld dan met iets anders. Zeker daar waar de obsessie tot stand komt, ontspint zich een erg moeizaam onderdeel. Wanneer het schilderij van Daddi ter sprake komt, weet je het wel. Het is niet het enige waar de film nogal opzichtig te werk gaat. Zo is Herrmann weer van de partij.

En ook die bijdrage wil nog wel eens overdadig zijn. Er gebeurt stilaan iets op het gezicht van Courtland en de fotografie is stijlvol, maar tegelijkertijd is het niet vooruit te branden. Het lijkt zich allemaal enigszins te herpakken als het slot in zicht komt, maar dan blijkt het een scenario te hebben dat nog enige uitleg behoeft, zodat ook die opleving smoort.

Lekker relaxed kraakje. Soort van ultiem zaterdagavond voer. Appeltje eitje voor Soderbergh en een beetje genieten van hoe Pitt en Clooney met speels gemak zo'n filmpje op de schouders nemen. De rest doet ook leuk mee, al is dat geforceerde Britse accentje van Cheadle het niet helemaal.

Geen volbloed komedie, maar wel iets dat ik met een vrijwel permanente glimlach uitzit. Alleen het gedoe rondom Tess had voor mij niet zo gehoeven. Sowieso vaak geen fijne actrice met die zeurderige uitstraling, hier kon ik er ook niet veel mee. Gould daarentegen is hier goud waard.

Soderbergh is intussen visueel wel eens wat nadrukkelijker aanwezig geweest, maar met split screens, nog wat van die mikmak en een heerlijk ontspannen soundtrack heeft hij z'n film eigenlijk altijd wel op soepel, vlot en plezierig staan. Makkelijk vermaak, niks meer, maar ook niks minder.

Leuk om Pacino nog eens te zien schmieren in een derde deel dat z'n cadans al te pakken heeft tijdens het openingslogo met die vrolijke muziek eronder. Waar het scenario van de twaalf onderweg wat hobbeltjes vertoonde, is het bij de dertien weer gladgestreken. Het gaat er allemaal weer soepel in.

Soms wat onnozele humor, maar dat wordt dan wel veelal droogjes afgeleverd. Verder hetzelfde laken een pak. Ridicule plannetjes die steeds ingewikkelder worden, zotte vermommingen (Clooney heeft ergens een geweldige porno snor op de lippen) en Affleck in het Spaans. Om maar wat te noemen.

Let op Cheadle's voortanden als hij dat stuntpak aan heeft. De Oprah scène is misschien wel de leukste, dat krijgt dan ook een logisch vervolg. Hoe Soderbergh de Grand Opening met split screens en zo toont, is het sterkste onderdeel. Het zijn geen grote films, maar aanstekelijk en vermakelijk, dat wel.

Zelfde recept met lange tijd een soortgelijk resultaat. Dit keer via Amsterdam, daar waar de Duitse meiden blijkbaar lekker zijn en meer van dat soort onzinnige en dan weer fleurige dialogen. Een zwierige García mag het bal openen en zo loopt het allemaal al snel op rolletjes.

De muziek is weer dik in orde met onder meer een lekkere seventies vibe ergens onderweg. Cassell is een aanwinst, al had-ie iets uitbundiger ingezet mogen worden. Dat geldt misschien meer voor de bezopen plannetjes. Nodeloos omslachtig, precies zoals het hier hoort.

Het pakt allemaal een beetje minder uit dan z'n voorganger, met name door het laatste half uur, waar iets teveel fout gaat. Niks mis met het laserdansje, maar als Jules Jules gaat spelen, is een klucht te dichtbij. Zo voelt dit deel ook wat aan de lange kant. Verder net zo amusant.

Een drietje voor de spiegel die doet huiveren. Of dat zou moeten doen. Filmpje mist een serieuze punch en praat wat te veel om de stuipen op het lijf te jagen, maar is tegelijkertijd nerveus en onderhoudend. Wat dat betreft werkt zo'n parallelvertelling wel. Geeft toch wat afwisseling aan wat nog wel eens het droogste onderdeel van zo'n horror wil zijn, de opbouw.

Kan me voorstellen dat, wanneer heden en verleden elkaar gaan raken, het overkomt als een rommeltje, maar de desoriëntatie van broer en zus is daarmee wel voelbaar. Tevens een handicap, want het zorgt er ook voor dat het dreigende sfeertje geen constante factor wordt. Het zijn van die sprongetjes die een mogelijk spanningsveld nog wel eens willen doorbreken.

Dat mis je dan wel, want erg veel knetterende spokenfratsen heeft het ook niet in huis. Het hangt er een beetje tussenin, maar met enkele aardige camerahoekjes en een nette, beheerste score komt Flanagan nog een heel eind. Ik kan die Sackhoff sinds Battlestar Galactica niet luchten of zien, maar die griezelige kop van haar past hier prima. Niet groots, wel te doen.

Mooie Belfast noir over een zwaargewonde, ijlende man op de vlucht, verteerd door schuld. Zijn lot lijkt bezegeld, iets dat wordt onderstreept door de invallende duisternis, het steeds guurder wordende weer en een klok, terwijl Johnny steeds dieper wegzakt. De fotografie is bij tijd en wijle prachtig, zeker wanneer de nachtelijke straten, stegen, schaduwen en sneeuw aan bod komen.

De verschillende reacties van de mensen die tegenkomt, voeden het innerlijke conflict, ook bij de kijker wellicht, maar daar schiet de film zichzelf onderweg toch een beetje in de voet. Alle goede bedoelingen ten spijt, zodra de schilder zich ermee gaat bemoeien, kraakt het de toon meer dan dat het toevoegt. De dubbele verlossing in het slot is dan weer van poëtische schoonheid.

Komt niet helemaal ongeschonden uit de strijd met de verwachtingen. Ik had 'm nog niet gezien, dus het moet nogal opboksen tegen hoge beoordelingen, The Office en Debiteuren, Crediteuren. Niet fair misschien, maar onbewust is de lat hoog gelegd. Desondanks lange tijd een hele leuke film. Het wordt alleen wat moeizamer naarmate de plot de film meer overneemt en de grappen uit een andere hoek moeten komen.

Dan is zo'n ex-verslaafde aan de deur nog wel leuk, maar toch een pakje minder dan het zoveelste kansloze gesprek met een bazelende baas (Gary Cole is goed) die niet luistert, de eeuwige echo van Nina op de achtergrond of de ruzies met en over kantoorspullen. Judge had me al toen Milton ging uitleggen waarom hij zijn radio niet zachter wilde zetten. Een redenering om gek van te worden en o zo herkenbaar.

Milton is ook stiekem de held van de film. Sowieso zijn de meeste personages wel aardig gelukt, behalve misschien Samir (beetje standaard) en de buurman (als hij in beeld komt). Met name Herman's kop is spot-on (die rap scène in de file; touché) en McGinley's verschijning is erg goed gelukt. Wat mij betreft had Judge 90 minuten ingezoomd op dat vervelende Initech, maar ook op deze manier is het nog een grappig filmpje.

Suggestieve low budget horror met zuinig gebruik van een stemmige geluidsband en via een handycam mikkend op een authentiek sfeertje met grauwe kleuren en chaotische beelden. Op zich geslaagd, maar het is zo wel een lelijk ding. Die rauwheid kan nog wel werken, mits het elders gaat draaien, maar dat valt uiteindelijk ietwat tegen. De vondst van het wezen en de eerste gevolgen laten het nog wel borrelen.

Om het aan de kook te krijgen, moet het vuurtje verder worden opgestookt, maar dat lukt Hjorth niet echt. Paranoia en dat soort zaken zijn aanwezig en op de wel veel kibbelende cast is weinig tegen, ergens best naturel, maar ik heb ook weinig met deze mensen. Effectief eng wordt het dan ook niet, wanneer het dan gaat body snatchen roept dat meer verwondering op dan iets anders. De slotscène is wel een aardige.

Best aardige setup met een mixje van dik aangezette en onderkoelde grappenmakerij, maar dat is het dan ook wel. Als de personages eenmaal staan, is de meeste rek er wel uit en blijft een vooral flauwe exercitie over. Het hele gebeuren rondom het studentenclubje boeit eigenlijk totaal niet en enkele dolle scènes zijn zo geforceerd, dat het een averechts effect heeft. Waar in het begin het geintje met Total Eclipse of the Heart nog leuk is, is het Dust in the Wind tegen het einde niet meer te pruimen. Film eindigt zouteloos.

Schaamteloze blockbuster rommel met veel militair geschal, terroristen met een grootschalig plan, weinig overtuigende, domme computeractie en een nobele held met een vlekje. Veel lawaai dat na de overname van het Witte Huis door z'n munitie heen is. Het is duidelijk waar Fuqua de mosterd vandaan haalt, maar vergelijk de scène waarbij McClane Gruber ontmoet In Die Hard met een soortgelijke hier en het enorme klasseverschil is duidelijk.

Dan nog kan er een aardig actiefilmpje uitrollen, maar Fuqua stouwt het vol met zoveel potsierlijke onzin dat je er bijna plaatsvervangende schaamte van krijgt. De vallende vlag kan al niet, het heldhaftige gedrag (die Pledge of Allegiance!) van een gegijzelde muts is zelfs te belachelijk voor woorden. Met zero fun, klef geleuter, geen imponerende bad guy en, godbetert, een countdown is dit infantiele onding helemaal niet meer te harden. Vreselijk.

Overdag een jager, 's nachts een prooi. Dat zou samen met een psychologisch tintje toch iets interessants moeten kunnen opleveren, maar de laatste man op aarde heeft nog het meest last van het plot. Film start prima met beelden van de verlaten stad. Neville's bioscoopbezoekje mag er zeker zijn en het wordt een beetje huiverig als de telefoons afgaan, maar al vrij snel wordt die suggestie volledig om zeep geholpen.

En dat vanaf het moment dat The Family geïntroduceerd wordt. Een koddig clubje dat nog wel aardige ideeën heeft, maar hun sektarisch gedrag werkt op de lachspieren. Een opleving in het stadion, daarna weet Sagal het nog zelden echt boeiend of nerveus te maken.

Hele slechte muziekkeuzes en een ontdekking die een nogal voorspelbaar vervolg krijgt. Naderhand blijven vooral de beginscènes bij, de rest is veelal te gammel om nog iets te bewerkstelligen.

Anno nu ben je geneigd te denken dat Dan Brown hieraan heeft meegeschreven. Wanneer die gedachte te binnen schiet, zit de film in z'n meest moeizame segment. Alhoewel, de romantische opening met de afgrijselijke muziek is wel heer erg belabberd, maar dat wordt snel rechtgezet met de droge intrede van het kwaad. Hoe dat zich vervolgens in de film manifesteert en openbaart, heeft van die momentjes waar je de kriebels van kan krijgen. Zo is het koppie van het nieuwe kindermeisje goed gecast.

Toch ben ik er ook weer niet zo kapot van. Peck maakt niet bepaald een bevlogen indruk, het sfeertje blijft aan de muffe kant en wanneer de vonken er vanaf moeten spatten, wordt dat zagende Ave Satani ingezet. Eerder een spelbreker dan iets anders. De film verliest ook wat grip en focus wanneer Robert nog eens uitgebreid op onderzoek moet, terwijl de kijker al meer dan voldoende is ingeseind. Dat deel had eigenlijk ergens in het midden van de film moeten zitten. Het einde is dan wel weer een ferme zet.

Misdaaddrama over een stool pigeon. Met duiven. En een joch dat daar iets over te zeggen heeft. Goed voor wat emo. Niet echt het toonbeeld van raffinement, zoiets. Nog gekker is de loeiende scheepshoorn, onderdeel is van een lauwe verhouding die er ook al verre van gemakkelijk ingaat. Nee, het is duidelijk niet mijn klassieker, deze van Kazan. Het komt over als een nogal stroeve, lompe film.

Het harkt zich een weg door het scenario om z'n hoofdrol te isoleren, maar als je daar twee van dit soort flutscènes voor nodig denkt te hebben, haak ik af. Net als hoe Malloy wordt afgeschilderd. Het moet iets met een bum en zijn geweten te maken hebben, het wordt in ieder geval vaak genoeg opgedreund. Het boksverleden krijg je ook zomaar ineens door je strot geduwd.

Dat iconische taxi praatje komt dan ook niet meer aan, van het drama is tegen die tijd vrijwel niks meer over. Bovendien is de schreeuwende muziek een flinke doorn in het oor. Cobb is nog een fijne bullebak en het gaat er ruig aan toe, de film oogt ook als zodanig, maar narratief is het van hetzelfde laken een pak. Daar kan Brando, die lijkt z'n tijd hier vooruit te zijn, ook niks aan veranderen.

Een chaos. Soms sierlijke, coole en foute onzin, de circus act aan de ketting is bijvoorbeeld een leuke, maar Rodriguez zit maar steeds te knutselen aan een totaal oninteressant verhaaltje met veel te veel invalshoeken en wapenfeiten. Had hij de wapens maar wat meer gepakt, want dan gaat het wel. Nu staat het te vaak stil, is de schwung er volledig uit en schiet een term als knullig te binnen.

Een veelzeggende openingsscène met een beeld van Nieuw-Zeelands natuurschoon, waarna de camera afslaat naar de harde realiteit waarin de Maori's zich bevinden. De boodschap is dan al duidelijk, maar dat weerhoudt Tamahori niet om het er in het verdere verloop nog enkele malen in te peperen. Niet het enige teken van de lompe, onbehouwen manier waarop hij z'n drama, vormgeeft. Zo blijven karakterisering en ontwikkelingen grotendeels beperkt tot basale zaken. Slechts het dochtertje krijgt wat vlees om de botten.

Beide hoofdrollen staan dan ook nog eens niet al te best te acteren, waardoor er van enig cement tussen de stenen nauwelijks nog sprake is. Moet wel zeggen dat Morrison een enorme uitstraling heeft. Een vat buskruit en een briesende stier, zo'n figuur vind je normaal gesproken in hoekige ringen. Met hem blijft de ruwe bolster van de film nog wel overeind, maar de pit is verloren gegaan. Veel meer dan een film die z'n effect sorteert uit onaangenaam fysiek geweld, voornamelijk jegens vrouwen, valt er niet van te maken.

Ruige neo noir waar paden elkaar al dan niet kruisen. Een vergeten pareltje volgens sommigen. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Puntgaaf is het allemaal niet, Franklins regie is soms wat slordig en hij heeft nogal wat moeite om er op het uur nog een verhalende slinger aan te geven. Het fundament voor de finale, maar je voelt in alles dat het daar even pas op de plaats moet maken. Zelfs de soundtrack is daar van slag. Vol lekkere, sfeervolle americana, maar daar zeurt het eventjes. Gelukkig is er later nog tijd voor een mondharmonica.

Verder behoorlijk effectief. De opening liegt er niet om, waarna het kan teren op boeiende personages en een onvermijdelijke ontmoeting ergens in de Timberlands. Paxton en Thornton met rolletjes die hen op het lijf geschreven zijn, maar stiekem is het Beach die de meeste indruk maakt als ijzige, doordachte psychopaat met mes. De belle van dienst is ook niet verkeerd. Een film die af en toe hard uithaalt, maar onderweg, hoe moeizaam dan ook, ook een ziel weet te vinden. De knetterende climax resulteert in een passend, ontroerend einde.

Blijft goed met Juicy Fruit. Ondanks dat ik 'm inmiddels zie aankomen, nog altijd een magisch momentje in de film. Mede vanwege McMurphy's gierende reactie. Veel aandacht voor beide hoofdrollen. Terecht. Nicholson hoeft niet eens wat te zeggen om iets duidelijk te maken. Het verwilderde haar. De geweldige mimiek. Fletcher is ijs- en ijskoud. Therapie waar je de kriebels van krijgt.

En even goed letten op het gezicht van de hulpzuster als McMurphy enthousiast The next woman takes me on's gonna light up like a pinball machine and pay off in silver dollars! roept. Die blik. Geen idee wat voor medicatie Forman zijn cast heeft gegeven, maar iedereen is in bloedvorm. Het knappe is dat al die gekken ook daadwerkelijk iets voorstellen. Meer dan alleen hun afwijking.

Vaak dat dit soort (bij)rollen niet veel meer zijn dan pionnen die worden ingeschakeld als het verhaal ze nodig heeft. Forman geeft ze de ruimte, benut ze en hij krijgt er, net als de kijker, enorm veel voor terug. Saamhorigheid bijvoorbeeld, tijdens het feestje, niet veel films die dat voor elkaar krijgen. Bovendien is het grappig, ontroerend en nog best aangrijpend ook. Chief is een held.

Papa Roach en consorten. Barre tijden. Verder ook een redelijk onbeduidend actiefilmpje. Na de beroerde verteller die de film voorstelt, de eerste lelijke capriolen, zoals een slow motion en een sprintje, en dus die vreselijke muziek eronder, is de stop knop meteen al erg verleidelijk. In dat licht valt de rest nog enigszins mee.

Dommig verhaaltje, maar wel een redelijk tempo met aardig verspreide confrontaties. Het valt uiteindelijk toch weer tegen. Jet Li in tweevoud en met power ups, dat belooft wat, maar de finale is toch nog redelijk tam. Als er iets bij blijft, en die kans is bijzonder klein, is het een momentje van daarvoor. Wanneer ie met motors gaat meppen.

Dompertje na deel 1 en ook TYG. Alsof ze er veel meer in hebben gestopt en er minder uit krijgen.

Alhoewel de Thaise rimboe er mooi op staat, heb ik niet zoveel met deze historische setting en al het gedoe dat er bij komt kijken. Het jolige sfeertje is niet meer, het komt zelfs wat dikdoenerig over. Weinig boeiend tot aan de slavenmarkt, waar Jaa een geweldige creep (opnieuw) ontmoet en een paar gave gevechten aflevert met een prachtige knie tot besluit.

Daarna is het wachten op meer en er zit zeker nog wat vuurwerk in het vat, maar toch niet helemaal als gehoopt. Zoals al vaker opgemerkt een grote variëteit in stijlen en wapens. Soms prachtig (zoals het slingerwapen), vaak leuk (de scène rondom de olifant is zelfs een hele gave), maar zo'n zwaard is doorgaans toch net even minder imposant dan de muay thai skills.

Meer gepolijst, minder natuurlijk en duidelijk minder bruut. Film lijkt uiteindelijk gebukt te gaan onder te veel ambities.

Bemodderde Thaise mannetjes die in een boom klauteren en elkaar er uit proberen te gooien. Dat is zo ongeveer de opening. Wat het meest opvalt is de brute wijze waarop ze naar beneden sodemieteren. Een voorbode op een film die op veel vlakken niet zo veel voorstelt, maar op één vlak zo allemachtig imponerend uit de hoek komt, dat de rest al snel vergeven is.

Want het plot is verwaarloosbaar, de cast is niet zo best en de computerdeuntjes zijn wat te gemakkelijk. Muy Lek is irritant (die stem!), Humlae/George is niet veel aangenamer, al verbetert dat naarmate de film vordert. De lol begint in de arena, met de gangsterbaas en zijn hilarisch vervormde lachje plus de krasse en krijsende tante die als bookie optreedt. De eerste achtervolging in de straten is indrukwekkend mooi als Jaa onder auto's en over schouders vlucht.

Na ca. drie kwartier ontbrandt het dan echt met duizelingwekkende fights. 'Wow' is een understatement in de wetenschap dat Jaa geen enkele technisch hulpmiddel tot zijn beschikking had. Puur menselijke acrobatiek (die herhalingen zijn een echte meerwaarde) met de meest fantastische gesprongen ellebogen die boven op het pannetje landen. De opnames zullen pijn hebben gedaan. Die broek stond dus echt in de hens.

Volop genoten van het kinetische gevecht met Toshiro, de lompe slooppartij met Mad Dog en richting finale wordt het alleen maar meer en nog indrukwekkender, inclusief een achtervolging met tuk tuks en een paar overdonderende knieën. Het gaat geloof ik over een gestolen Boeddha-kop, maar who cares? Tien met een griffel voor Tony Jaa.

Hoe minder actie, hoe meer de gebreken irriteren. En dit deel heeft niet gek veel van het eerste. Wel veel hoogdravend, hocus-pocus gedoe en drama waar af en toe het lollig bedoelde ventje doorheen komt fietsen. Mhen valt natuurlijk volledig uit de toon, die toch al niet bevalt. Het wordt op een gegeven moment zelfs een beetje gênant. Zelfverheerlijking is niet de meest terechte term, maar het schoot me wel te binnen.

Het knokwerk dat er dan nog is, mag er op zich wel zijn. In ieder geval weer wat harder, maar ook minder rauw. Het ziet er af en toe toch vrij gestileerd uit. De kraai met de tic blijft een leuke verschijning, al gaat dat lachje natuurlijk nergens over. Ook de betere elementen hebben dus zo hun mindere kanten. Iets wat nog eens wordt bevestigd in de finale, want ook daar fronsen de wenkbrauwen af en toe. Al met al teleurstellend.

Refn. Er zit altijd wel iets smakelijks in z'n films, maar het wil me nog wel eens koud laten. Zo ook hier, ondanks de broeierige setting. Het Thaise kleurenpalet levert ontegenzeggelijk sfeerrijke plaatjes op, al kan je zoiets ook te excessief inzetten. Bij bepaalde interieurs (dat bordeel) maakt Refn het echt te bont.

Wanneer hij iets bescheidener te werk gaat, is de film onmiddellijk een stuk mooier. De soundtrack lijkt in al dat visuele geweld enigszins te smoren. Kwam op mij in ieder geval als weinig opvallend over, toch een kleine sof voor iets als dit. Een andere tegenvaller is Gosling en in het verlengde daarvan zijn Julian.

Het zal iets met mannelijkheid en een moedercomplex van doen hebben, maar de acteur lijkt hier niet erg op z'n plaats en het personage is te monotoon. Kon vrij weinig met zijn belevingswereld en stiltes. Daarbij wordt hij van het scherm gespeeld door eens ijskoude Pansringarm, die zowat elke scène steelt.

Kaarsrechte houding, formele passen en goddelijke gerechtigheid van het wrede soort, vonnissend met een zwaard. Refn haalt wat dat betreft een paar keer flink uit, maar rondom z'n hoofdrol staat de film te vaak op snooze. Interessantdoenerij werkt in de regel alleen als iets in de eerste plaats interessant is.

Leuk en sympathiek. De teneur en inspiratie zijn al terug te vinden in de poster, met deze titel zou je verwachten dat het volledig om Eva draait. Een meisje dat amper gezien en gehoord wordt en zelf niet veel onderneemt om dat te veranderen. Alsof ze nauwelijks bestaat. Het zal wel een vorm van humor zijn dat ook Ten Horn haar vaak links laat liggen en de aandacht verdeelt over de rest van het gezin.

En daar wordt heel wat los wordt gemaakt door de in smetteloos wit geklede Duitse huisgast. Een soort vleesgeworden perfectie die alle imperfecties van de familie op droogkomische wijze blootlegt. Quirky schoot te binnen, om maar eens een goed Nederlands woord te gebruiken, maar personages blijven herkenbaar door niet in typetjes te vervallen en het scenario kent geen al te gekke fratsen.

De humor (die rode jas!) is dan weer stevig genoeg is om het drama te laten landen zonder dat het explodeert. Mooie balans dus, plezierige cast (met Ton Kas voorop) en wanneer het sterretje valt, een liedje wordt ingezet en de familie nog eens voorbij komt, dan doet dat er toe. Een teken dat de film werkt. Wat dan weer minder werkt, is om (te) kort daarna nog zo'n muzikaal segment in te starten.

Mispeer van Gallego. Ik vond zijn laatste twee films goed te doen, hier vertilt hij zich aan z'n concept. Een aardige invalshoek, moet ook wel om in dit subgenre nog enigszins op te vallen, maar van een pakkend mysterie is al vrij snel geen sprake meer. Daarmee zakt de grond onder de voeten van de film vandaan.

Zo is het ronduit teleurstellend hoe het scenario het zestal laat spartelen. Veel verder dan de gebruikelijke onderlinge spanningen, gebakkelei, af en toe een aanwijzing en, uiteraard, een schijnbeweging komt het niet. Niet een van de groep die zich op een interessante wijze weet of kan manifesteren. Ook Copley niet.

Niet bepaald een gelukkige keuze om zo'n, voor mij althans, grote naam hier op te laten draven. Dan weet je het vaak wel. Ergste zijn de hersenschimmen en herinneringen die stilaan komen bovendrijven. Gallego is meer met dat soort dingen bezig, dan het creëren van een onbehaaglijk, sinister of zelfs smerig sfeertje.

Ondanks de afgetakelde lichamen is het sowieso te zuinig in z'n horror om op dat vlak een brug te kunnen slaan. In het laatste half uur staat de film zichzelf nog eens tot vervelens toe uit te leggen, de dramatische poeha die daarbij komt kijken, slaat ook niet meer aan. Ergens wel een dappere, maar ook mislukte poging.

Beheerst en naturel aangepakt. Het stelletje doet het wat dat betreft prima en zo'n enorm zeeoppervlak maakt de situatie al snel benauwend, zodat het allemaal vrij rap aan effect wint. En dat moet ook wel, want verder gebeurt er eigenlijk niet veel. Met rustige muziek die stil is wanneer het stil moet zijn, is het de verstrijkende tijd, enkele ongemakken en een vrij geraffineerd spelende cast die de stemming op beheerste wijze van hoop naar wanhoop laat drijven. Zo ontstaat een oprecht dramatische gebeurtenis waarbij ook de aftiteling nog zin heeft.

Afscheid nemen doet pijn, de film heeft er nog meer last van. Hier zit dus ook zo'n stierlijk vervelende romance in. Verder wat gebalanceerder dan Anthropoid. In die zin dat enkele andere spelers wat meer aandacht krijgen. Bij Heydrich pakt dat niet onaardig uit. Onverbiddelijke kerel met ferme uitstraling. Bij de verrader gaat het op zich ook niet verkeerd, ware het niet dat de manier waarop hij draait wat flauwtjes overkomt. Idem voor dé bekentenis. Vond het alles bij elkaar wat meer drive hebben dan die van Sean Ellis, het eerste uur is veel gemakkelijker door te komen, maar ook hier ontbreekt de bittere ernst in de aanloop. Ik hou wel van die wat avontuurlijke oorlogsfilms van toen, maar hier matcht dat niet zo lekker voor mijn gevoel. Net als de vreselijke synthesizer muziek trouwens.

Intelligente schepsels, die orka's. Dit is een wel héél pientere jongen. Niet het enige waar de film wat in doordraaft. Blijkbaar kan je niet om de vergelijking met Jaws heen, maar het neemt eigenlijk direct een afslag naar een totaal ander perspectief, waarbij de rollen van mens en dier zijn omgekeerd. Het is per slot van rekening een uit de kluiten gewassen dolfijn, waar we sinds Flipper al gek op zijn.

Die vergelijking is vast nog niet gemaakt. Hoe dan ook, het zal wel een van de redenen zijn waarom een spanningsboogje maar niet van de grond komt. Geen aanval die echt iets teweeg brengt, zelfs een klein beetje dreiging zit er niet in. Morricone is ook veel te druk in de weer om er ergens stroom op te krijgen. Wat dat betreft geen beste beurt van Anderson, al verzuipt z'n film ook niet helemaal.

Een rare reflex. Ontelbare horrors die zonder enig effect de gekste dingen met mensen uitvreten, maar pak een dier als slachtoffer en het is meteen zielig met een dikke dosis verontwaardiging. Dan nog had het rondom die geboorte wel een onsje minder mogen zijn en Nolans achtergrond is bespottelijk, maar de film speelt, al dan niet bewust, een geniepig spelletje met de sympathie van de kijker.

De beharing van de zeventiger jaren. Niehaus laat het veelvuldig wapperen, maar het zou wat makkelijk zijn om het simpelweg af te doen als zomaar een sleazy exploitatie filmpje. Beetje een rare mix van dat en een kidnap flick die zich, in plaats van op losgeld of een klopjacht, toespitst op een Lima syndroom en op dubbelzinnige wijze omgaat met z'n personages. Sympathie of antipathie is niet vanzelfsprekend. Michele met name. Dat (dag)dromen is misschien niet zo sterk, maar het past bij het gammele sfeertje.

Neemt niet weg dat Visconti's regie er op momenten best mag zijn en als je houdt van de discodeuntjes van toen, ben je hier aan het goede adres. Het verhaaltje is simpel, maar wel doeltreffend. De politie is ze op het spoor, maar de spanning zit bij het tweetal in hun muffe onderkomen, waar het meisje stilaan het heft in handen neemt. Om het eens netjes te zeggen. Wie volle bak voor het exploitatieve karakter gaat, zal er misschien wat te weinig aan hebben, als scabreus misdaaddrama kan het er best mee door.