Opinions

Typisch Spaanse school. Klassiek vormgegeven horror in een groot huis. Hout leeft, piept en kraakt en dan krijg je al snel een filmpje waar de aanblik van een simpele pop al goed is voor enkele rillingen. Het jochie doet het best aardig af en Belén Rueda is zelfs behoorlijk goed op dreef, waardoor het een vrij stevig dramatisch fundament heeft die de impact vergroot.

Daarvoor heeft Bayona een aantal venijnige prikken in huis. Onder meer de seance is zenuwslopend, maar het lukt hem ook een keertje in afgrijzen. Verder simpel doch effectief in het creëren van een geladen sfeer, zoals bijvoorbeeld tijdens de scène met de badkamerlichten of het un, dos, tres-rijmpje. Het slot mag er ook nog eens zijn. Pijnlijk en vertederend. Mooi.

Goedkoop melodrama, zoals de film zelf al snel stelt. Als thriller is het in ieder geval een compleet fiasco. Banderas zou met z'n accent e.d. nog wel iets moeten kunnen bewerkstelligen binnen deze theatrale setting, maar de film neemt zo weinig tijd om iets op te zetten, dat alles al snel ondersneeuwt en het een dwaze toestand wordt. Wat Jolie en haar lippen hier aan het doen zijn, is beneden alle peil. Idem voor Cristofer met belabberde muziekkeuzes, vervelende slow motions en irritant geknip. Het verhaaltje wordt ook nog eens alleen maar belachelijker. Rotzooi.

Dat kleine sekreet.. Griezelig vertolkt door die Isabelle Fuhrman. Bijzonder goed. Ook op de rest van de cast valt weinig aan te merken. Erg net gedaan allemaal, waarbij de markante expressie van Vera Farmiga wel genoemd mag worden. Maakt haar traumatische achtergrond in ieder geval te billijken, alhoewel het scenario af en toe wel erg nadrukkelijk in die richting stuurt om dat aspect uit te buiten.

Maar goed, het werkt wel en ook steeds meer op de zenuwen daar Serra het zorgvuldig opbouwt met onderweg enkele venijnige teasers. Film kruipt dusdanig onder de huid dat ook de onthulling stevig standhoudt en in feite veel van de gerezen scepsis daarvoor in één klap wegneemt. Met ook nog een heerlijke scène van John in haar slaapkamer om de finale in te luiden. Strakke thriller van Serra.

Bedeesd en melancholisch drama dat met naturelle vertolkingen al snel uitgroeit tot een oprechte en, ondanks de zware kost, ook een toegankelijke film. Danielsen Lie is subtiel en ingetogen, het scenario voelt als uit het leven gegrepen. Een vrolijke introductie van Oslo geeft een bitter contrast met de entree van Anders, de woorden van een meisje tijdens een kringgesprek schetsen de worsteling die hem de komende 24 uur parten zal spelen. Een harde confrontatie met zijn verleden en toekomst.

Je kan het met bakken van het gezicht van Anders afscheppen, maar Trier doet ook enkele malen een duit in het zakje. Het gesprek met een van zijn beste vrienden is tekenend wanneer dat uitmondt in een momentje waarop beeld en geluid niet meer synchroon lopen. Alsof hij niet meer op één lijn zit met wat om hem heen gebeurt. De scène in het café is wat dat betreft mooi, maar ook bitter. De witte pluimpjes van een blusmiddel tijdens een nachtelijk fietstochtje zijn zelfs van een poëtische schoonheid.

Een goede afloop zit er eigenlijk nergens in, al zou je wellicht kunnen stellen dat Trier al dan niet bewust een vals gevoel van hoop in de film legt. Toch lijkt hij me vooral bezig met het gradueel en geraffineerd demonteren van zijn hoofdrol. Dat gaat dan wel een keertje mis. Wanneer Anders in een kroeg een oude bekende tegen het lijf komt en deze aanspreekt, komt dat allemaal te gescript over. Verder blijft het binnen de perken en is de kalmte van deze laatste zomerdag van het jaar goed voor een doffe dreun op het gemoed.

Lullige laatste voor Peckinpah. Zijn handelsmerk is nog aanwezig, maar verder blijft er maar bitter weinig van over. In de ingekorte versie althans. Verminkt met een wirwar aan plot, dat van alles doet, maar deze Ludlum in iets meer dan anderhalf uur loopt voor geen meter.

Met een opmerking over een grote snuff soap, de vele videobeelden, Lancasters karakter en de afsluitende woorden van Tanner heeft de film een bepaalde lading aan boord, maar op deze manier verdampt het als sneeuw voor de zon. De toch stevig bezette cast ten spijt.

Het leeft eventjes op wanneer Fassets rol duidelijk wordt, Hurt doet ook iets leuks met een weerberichtje, maar als geheel wil het maar niet tot leven komen. Het slow motion geweld komt over als stuiptrekkingen in een film die alles bij elkaar bijzonder weinig flow en elan kent.

Een kirrende, houten baby die honger heeft en groeit als kool. Gekke boel, dit Tsjechische sprookje dat veel live action, een beetje stop motion en ook wat animatie in de blender gooit. Inderdaad jammer dat het maar liefst twee uur duurt. Op zich geen probleem, maar er zijn van die momentjes dat het even op een lager pitje suddert. Neemt niet weg dat je heel wat maffe streken te verstouwen krijgt, waar eerst moeders en haar arme man de film op de schouders nemen. Vervolgens is het het kleine meisje dat het overneemt. De oude bovenbuurman is ook goud waard. Het is even wennen aan de ietwat onbehouwen stijl van Švankmajer en zijn cast, maar het is de moeite waard. Memorabel filmpje, hoe dan ook. Iemand nog zin in een hapje?

Geen fan van Will Ferrell, al vind ik 'm ook niet onuitstaanbaar. Het zal zo ongeveer een gelijkspelletje tussen raak en mis geplaatste grappen zijn. Van hem en van de hele film. Vaak ook te ver doorgevoerd. Neem mevrouw Gamble. Leuk hoe Mendes er bij wordt gezet (incl. running joke), maar op een gegeven moment moet je wel een ridicuul liedje en een beschaamde oma slikken. Niet scoren, oké, maar zo gemakkelijk willen scoren..

Eigenlijk net als bij Wahlberg en zijn ex. De repeterende grap werkt, maar wat hij uitspookt rondom zijn ex beduidend minder. Wel gaaf om Jackson en Johnson de film snel uit te flikkeren. Wat actie vormt, afgezien van de eerste scène die er niet al te soepel uitziet, samen met de bizarre muziekmix nog een kleine meerwaarde. Het gaat ook nog ergens over, al blijkt dat vooral uit de aftiteling. Geen legendarisch duo, maar ook geen echte sof.

De Spaanse horrorschool in de Britse mist met uiteraard een enorm landhuis. Klassiek getint in beeld en geluid, vakkundig en geduldig in z'n spanningsopbouw. Dan kan een lullig tekeningetje al griezelig zijn, al blijft het op dat vlak aan de milde kant. De kinderen doen het zeker niet onaardig en Kidman weet zowaar op overtuigende wijze een vrome tang neer te zetten. Je hebt al gauw een hekel aan het mens.

De film krijgt het wat moeilijker wanneer Amenábar wat al te opzichtig aan z'n verhaaltje gaat sleutelen. Zo rond de plotselinge terugkeer van de vader van het gezin, verkeert het zelfs even in een dipje, waar de dreiging van de indringers en onderliggend drama elkaar een beetje in de weg zitten. De op zich sterke troef komt dan ook niet echt meer als een donderslag bij heldere hemel. Desalniettemin goed te doen.

Het soort materiaal waar Soderbergh wel raad mee weet. Lekker ontspannen misdaadfilmpje met humor, romantiek en wat gun-fun. Clooney is geknipt voor dit soort rolletjes, de support cast zit vol met gerenommeerde koppen en, het verbaasde mij, Jennifer Lopez staat hier verdomd leuk te doen. Luchtig sfeertje, de muziek zit als gegoten en het door elkaar gehusselde verhaaltje houd je bij de les. Voor het oog nog wat kleurrijke decors en coole freeze frames en zo kabbelt het vrolijk verder richting finale. Mooiste scène: de dromerige ontmoeting tussen Jack en Karen. Grappigste scène: de struikelpartij op de trap.

Ingetogen vertelling van wat er die dagen zich afspeelde in Aramoana. Dan eens afstandelijk, dan eens op de huid gefilmd. Zo brengt Sarkies de schietpartijen erg kil (een sterke scène is als er kogels rondom één van de bewoners inslaan terwijl deze vol ongeloof verstijfd blijft staan) en neemt hij Harvey en Gray enkele keren onder de lens om de waanzin van die dag(en) te tonen. Ook enkele fraaie aerial shots van het dorp en de natuurrijke omgeving.

Het is geen swingend verhaal, bepaald niet, wel een wrang docudrama, gedragen door de kracht van de gebeurtenissen van toen.

Een botte, gewelddadige openingsscène en dan Release eroverheen op het gang te trekken. Dan heb je bij mij alvast een streepje voor. Een track die iets met grunge van doen heeft en dat zit als gegoten bij het sfeertje dat de film uitademt. Morsige types met weinig perspectief en verslonste omstandigheden.

Dat werk. De fabriekswalmen komen nog net niet uit de speakers. Mooie cast, al verwacht je Saldana hier niet direct, maar met name Dafoe en Harrelson zijn om te smullen in een film waar titels als The Deer Hunter en Hard Times onderweg te binnen schieten. Bareknuckle fighting per slot van rekening.

En het zijn zware tijden in North Braddock. Het zal wegens z'n plot wel een paar tikken te verduren krijgen. Wat dat aangaat is het ook een weinig verrassende, relatief eenvoudige film. Tenzij je in de wolken raakt van het verschil tussen het hebben van een hert en een mens voor de loop van een jachtgeweer.

Coopers vorige film had een soortgelijk probleem en zo leunt het vooral op z'n acteurs en ambiance. Daar komt het wel een heel eind mee. Het staat hier en daar wat te lang stil bij z'n drama, zo'n flashback van jeugdjaren hoeft voor mij niet zo, en het tempo ligt niet hoog, maar intrigeren, ja, dat doet het wel.

Textbook noir met een sigaret op de lippen. Zelfs het scenario hult zichzelf even in nevelen, maar de mist klaart op als Jeff zich een weg baant door alle intrige. Grimmig ook. Niet dat het bol staat van het geweld, maar de keren dat er iets aan de hand is, ook wanneer dit niet in beeld komt, zijn opvallend. Daarnaast vanwege de archetypische hoofdrol die z'n verleden en het noodlot probeert af te schudden.

Mitchum lijkt in de wieg gelegd voor dit soort rolletjes. Beetje stoffig type met achteloze blikken en kalme intonatie, maar ondertussen ad rem en zo scherp als een mes. Goed voor een aantal rake opmerkingen. Andere blikvanger is Douglas, die met veel elan kleur geeft aan zijn schurk. Ook wanneer hij niet aan het woord is. Blijkbaar een familietrekje, ik moest zowaar aan zijn zoon denken bij die ferme grijs.

Hij heeft niet eens zo gek veel screentime, maar zijn aanwezigheid hangt als een donderwolk boven het moede hoofd van onze held, die willens en wetens in de val loopt, terwijl een slangachtige Greer hem op alle mogelijke manieren probeert te bespelen. Een femme fatale die over lijken gaat. Het mist een je ne sais quoi, maar het einde van de rit en het afsluitende knikje zijn goed voor een halfje extra.

Een pennetje, een bloemetje, een trackertje en zo zijn er nog wel wat voorbeelden van dingetjes die wel erg nadrukkelijk opduiken om later een rolletje te gaan spelen. Het duurt even voordat de basis is gelegd, maar daarna wordt het steeds heter onder de voeten van een solide Washington. Het is te veel een niemendalletje om het eens echt spannend te laten worden, al zitten er wel enkele redelijk geslaagde scènes in. Zoals iets met een fax en aan een balkon. De plot heeft vrij veel bochten en uiteindelijk ook eentje het uitvliegt, terwijl Eva Mendes als detective totaal niet serieus te nemen is. Niettemin een aangename thriller light met prettige muziek en een exotische locatie.

Blijft een enge gedachte, zo'n virus, maar met alle bombarie hier blijft daar al snel niets van over. Je zou het kunnen afdoen als een luide spektakelfilm volgens de wetten van Hollywood, maar Petersen maakt het hier zo bont, dat het me met de minuut meer en meer gaat tegenstaan. Het is al tandenknarsen als blijkt dat twee hoofdrollen een koppeltje zijn geweest. Wanneer Daniels zich gaat verzetten tegen de legertop, wordt het helemaal een onverteerbare vertoning.

Het is bijna zielig wat Freeman en vooral Sutherland hier komen doen. Met Hoffman voorop staat de sterrencast, net als eigenlijk de gehele film, voortdurend op een vermoeiende overdrive, de glibberige pogingen tot wat humor die onderweg worden gebruikt, zijn niet te harden en hoe dichter het spul bij het aapje komt, hoe belachelijker het wordt. Om over de climax maar te zwijgen. Niets meer dan een oliedomme blockbuster die stilaan onuitstaanbaar wordt.

En weer een fijn misdaadfilmpje uit de ruige zeventiger jaren. Vandaag de dag willen ze nog wel eens verdwalen in allerlei rare bochten, Flynn daarentegen doet het immer geradeaus, rechttoe rechtaan en recht voor de raap. Er waait een fatalistisch windje, al wordt dat nooit helemaal een storm en eventjes dat er iemand de kijker moet bijpraten, maar daarna gaan Duvall en zijn kompaan zonder blikken of blozen op jacht naar een vorm van gerechtigheid.

Lekkere no nonsense figuren, koelbloedig, doelgericht en vrij van twijfels en angst, als ze de mob te lijf gaan. IJzervreters die vrouwen handig vinden zolang ze niet zeuren of zich overal mee bemoeien. Zo'n scène als die met de blonde sloerie had ook gerust uit de film gekund, maar ik had 'm voor geen goud willen missen. Corrigerende en andere tikken, wat gunplay, overvalletjes en een finale waarin Flynn de spanning probeert op te voeren. Nodig? Neuh. Leuk? Ja.

​​Misdaadverhaaltje in futuristische omstandigheden van toen. Buiten ziet dat er niet altijd even lekker meer uit, maar de interieurs mogen er nog best zijn. Dit soort bouwsels spreken me sowieso vaak meer aan dan veel van de ultra gelikte werelden die tegenwoordig uit het computertje rollen.

Heel veel meer dan dienen als setting voor een politieplotje doet het uiteindelijk niet. Een vrij simpele ook. Als het de sfeerkaart trekt, is daar niets mis mee, maar dat doet Hyams wat te weinig. Het meeste staat al met al toch in het teken van voortgang, om O'Niel op de mijnkolonie te isoleren.

Dramaturgisch werkt dat niet helemaal. De flm komt wat afstandelijk over en wanneer z'n gezinnetje nog eens voorbij komt, slaat dat niet bepaald aan. Je zit ook iets te vaak naar monitoren te staren en als het eens los gaat, krijg je ineens van die Star Warsachtige circusmuziek om de oren.

Rondom die wilde achtervolging. Bij het tweede actiesegment, de climax, wil er wel eens een studio gevoel ontstaan, maar daar zitten hier en daar ook wel wat leuke momentjes tussen. Geen verkeerde film, maar ondanks Connery mist het net dat beetje aantrekkingskracht om echt te scoren.

Het soort horror dat je gemakkelijk uitzit. Niet dat het ergens groots wordt en al te geraffineerd is het ook niet, maar het heeft, afgezien van wat soldatengedrag, geen dingetjes die echt storend zijn. Grauwe kleuren, schimmen, een bleke vent, een groezelige bunker en de nodige nazi parafernalia maken het allemaal redelijk sinister. Bovendien hebben de zombies hebben wat vuurwerk en venijn in petto. Het mist uiteindelijk een knappe finale, zodat het ergens in de grijze middenmoot belandt.

Het beste dat het eerste deel te bieden had, is grotendeels verdwenen. Wat je er voor terug krijgt is weliswaar meer, maar dat betekent vaak het tegenovergestelde. Zo ook hier. De setting is nog in orde. De bunker krijgt steun van het bos en verwoeste dorpen, de grauwheid heeft plaats gemaakt voor groene tinten. Soms wat overdadig, net als de muziek, maar verder zit het allemaal veel te gehaast en onbehouwen in elkaar om nog van suspense te spreken.

Stormtroopers die als loslopend wild er lustig op los hakken versus driftig schietende soldaatjes. Het boeit simpelweg niet en dan begint zo'n onnozel verhaaltje ook al vrij snel te knagen. Enige hoop op herstel is er wanneer het spul bij de bunker aankomt, maar via dat spuitje, een giechelend wijf (die uiteindelijk ook maar gewoon overhoop wordt geschoten), de climax rondom de machine en meer gaat de mallemolen alleen maar harder draaien. Arme Götz.