Opinions

Best wel een aardige misdaad met komedie als lichte ondertoon. Het begin (de overval) van de film is best goed maar helaas weet de film dat niveau niet vast te houden. Niet dat de film dan direct slecht wordt maar het verhaal wordt minder boeiend en is ook hier en daar wat saai. De cast voor deze film is eigenlijk best indrukwekkend en ze deden het eigenlijk ook allemaal wel aardig. Portia de Rossi vond ik overigens best een fraaie verschijning. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Aardige documentaire over de tot totstandkoming van het populaire rockopera album 'Tommy' welke de band "The Who" naar grote hoogte tilt. Na het uitbrengen van dat album waren ze gelijk één van de grootste rockbands eind jaren 60 en begin jaren 70. De nummers op dat album zijn best aardig en natuurlijk schiet daar het legendarische nummer "Pinball Wizard" (staat ook altijd in de Top 2000) bovenuit. In deze documentaire komen vooral Pete Townshend en Roger Daltrey aan het woord maar soms ook de inmiddels overleden bassist John Entwistle.

Deze documentaire heb ik gezien op Film1, want anders had ik hem waarschijnlijk nooit gezien. Ik ben zelf geen groot fan van The Who (was ook voor mijn tijd), maar ondanks dat was deze documentaire goed te kijken en ook wel enigszins interessant.

Verrassend leuke misdaad/komedie met leuke rollen van Matthew Perry en vooral Bruce Willis. Ook de rol van Amanda Peet was wel grappig vooral de scene toen ze uit haar kleren ging. Het verhaal is best aardig en de situaties zijn uiterst komisch.

Omdat ik gisteravond geen andere films voor handen had, was ik aangewezen op de door mij nog niet bekeken films van "Film 1" en "Netfilx", waarbij ik uiteindelijk gekozen heb voor deze Drama / Thriller film, welke te zien was op "Film 1" (ik heb hem daar bekeken via "Film1 On Demand"). Deze film had ik puur gekozen vanwege de vrij bekende cast in de vorm van Keanu Reeves, Renée Zellweger en James Belushi, maar dat had ik beter niet kunnen doen, want de film is me behoorlijk tegengevallen (typische een dertien in een dozijn film, met een vrij voorspelbaar verloop en zogenaamde onverwachte verrassing op het einde).

In dit verhaal draait het om Advocaat Richard Ramsay (Keanu Reeves), die de zeventienjarige zoon, te weten Mike Lassiter (Gabriel Basso), van de bevriende moeder Loretta Lassiter (Renée Zellweger) probeert vrij te krijgen, nadat deze verdacht wordt van moord op zijn rijke vader Boone Lassiter (James Belushi). Richard Ramsay krijgt daarbij hulp van de jonge advocate Janelle Brady (Gugu Mbatha-Raw), die vastbesloten is om de waarheid boven tafel te krijgen.

Het hele clichematige en voorspelbare verhaal wist me nauwelijks te boeien en te vermaken en ik had het relatief ook snel gehad met deze film (min of meer al na circa 15 minuten). Het enige wat me in deze film bleef boeien was Renée Zellweger die nu door plastische chirurgie en B-tox een totaal ander gezicht heeft gekregen (en dus ook nauwelijks meer herkenbaar is) en waarbij ik er nog niet uit ben of ik haar nu lelijker of mooier vindt dan vroeger, maar ze trok wel de nodige aandacht bij mij. Haar lichaam (o.a. de benen) mocht er overigens zeker nog wezen en ze is in deze film ook een beetje bloot te zien als een buurjongen (die verliefd is op haar en ook wordt opgeroepen als getuige) haar aan het begluren is vanuit de tuin, terwijl ze een bad aan het nemen is. Daarbij zijn dan heel eventjes haar billen en een heel klein beetje van haar borsten te zien, als ze opstaat uit bad.

Het verhaal speelt zich grotendeels af in de rechtszaal (waarbij het proces gevolgd wordt van begin tot einde, afgewisseld met flashbacks van momenten rond de moord en de getroebleerde verhouding tussen de vader en zoon) ergens in de staat Louisiana (nauwelijks beelden van te zien, behalve dan de bekende brug "Horace Wilkinson Bridge" in Baton Rougena), waarbij een aantal getuigen (zoals de eerder genoemde buurjongen, een stewardess, moeder Loretta Lassiter en uiteindelijk zelfs Mike Lassiter) aan het woord komen en via hun gedachten krijg je o.a. te zien wat er nu allemaal precies is gebeurt, maar daarbij vertellen ze wel niet de waarheid en liegen (met name om zichzelf te beschermen) ze juist in de rechtszaal. Zo geeft Loretta Lassiter aan dat haar man haar mishandelt heeft op de dag van de moord, maar naderhand blijkt dat ze de kenmerken van mishandeling zelf heeft aangebracht op haar lichaam.

Het verloop van het verhaal is daarbij zeer voorspelbaar en het einde vond ik best flauw (waarbij je denkt dat de moeder het gedaan heeft en haar zoon het voor haar wilt opnemen). Want nadat Mike Lassiter (die eerder aangaf zogenaamd verkracht te zijn geworden door zijn vader, maar dat heeft hij uit zijn duim gezogen om vrij gesproken te worden) wordt vrijgesproken (overigens na een flut slotrede van Richard Ramsay), komt de aap uit de mouw (via Mike Lassiter, die het horloge van Richard Ramsay heeft gezien onder het bed van de slaapkamer van zijn moeder, waar Boone Lassiter op die dag is vermoord) dat namelijk Richard Ramsay Boone Lassiter heeft vermoord en dat omdat hij een relatie had met Loretta Lassiter. Dat ik dat totaal niet verrassend vond, kwam mede omdat tijdens het verhaal al te zien was dat beiden elkaar wel leuk vonden.

De bekende cast kan deze film ook niet naar een hoger niveau tillen en Keanu Reeves zet, zoals zo vaak, een oppervlakkig karakter neer, waarbij hij als advocaat ook totaal niet weet te overtuigen. Dat laatste deed hij in de Drama / Thriller film "The Devil's Advocate (1997)" toch wel iets beter. James Belushi als slechte vader Boone Lassiter deed het nog best verdienstelijk en vooral bij de scènes waarbij hij zijn vrouw Loretta Lassiter vernedert (o.a. in het bijzijn van andere personen) en seksueel misbruikt (soms best heftig om te zien). Opzicht heeft James Belushi ook wel het goede hoofd om een slechterik te spelen en zo deed hij dat ook best verdienstelijk in de vermakelijke Actie / Sciencefiction film "Retroactive (1997)".

Ook Renée Zellweger zet eigenlijk een oppervlakkig karakter neer, maar desondanks trok zij wel vanwege haar (veranderde) uiterlijk steeds mijn aandacht. Gugu Mbatha-Raw in de rol van Janelle Brady is vooral bedoeld om je te laten nadenken of de ontwikkelingen wel helemaal koosjer zijn. Maar haar rol is ook weer te oppervlakkig, waardoor ze eerder zeurderig overkomt dan scherp. Wat betreft scherp, dat vond ik eigenlijk wel van toepassing op Nicole Barré (in de rol van stewardess Angela Morley, die twee keren wordt opgeroepen als getuige en daarbij liegt), die er best wezen mocht.

De rol van Gabriel Basso als Mike Lassiter was al helemaal dramatisch slecht en tot het moment dat hij zichzelf laat oproepen als getuige (waarbij hij dan aangeeft dat hij zogenaamd verkracht is geworden door zijn vader in het vliegtuig), zegt hij ook de hele tijd niets en kijkt hij alleen maar wat dom uit zijn ogen en maakt hij tijdens het proces wat tekeningen (zoals een horloge, wat op het einde opeens de ontknoping blijkt te zijn). Dom zijn eigenlijk ook de juryleden in de rechtszaal, want die hadden daar makkelijk doorheen moeten prikken.

Al met al een zeer matige Drama / Thriller film (die gelukkig met circa 90 minuten niet al te lang duurt) waar ik me nauwelijks mee vermaakt heb, op Renée Zellweger na dan. Voor een goede film over een rechtszaak m.b.t. moord, kan je beter andere films bekijken, zoals bijvoorbeeld "A Few Good Men (1992)".

Vorige week zag ik de leuke Komedie / Horror / Erotiek film "The Invisible Maniac (1990)" en daarin had Stephanie Blake (als de nymfomane en rondborstige directrice Mrs. Cello) ook een rolletje. Omdat ik haar een opvallende verschijning vond, ging ik op zoek naar een andere film van haar en toen kwam ik uit op deze eveneens leuke Drama / Thriller film, waarin ze overigens maar een minimale rol (ook zonder tekst) heeft en dat ook maar in één scène, namelijk in een stripclub na circa 36 minuten waarin ze op het podium een show geeft en we haar mooie borsten te zien krijgen. Ze is in totaal slechts twee minuten te zien, maar daarin maakte ze wederom indruk op mij

Dit verhaal gaat over een een dag uit het leven van prostituee Liz (Theresa Russell), een onbeschaafde vrouw die in de rustigere straten van Los Angeles mannen probeert te verleiden.

De film begint met een leuk liedje (waarin regelmatig ♪ I want to bang her ♪ gezongen wordt ) en waarna we Liz langs een drukke weg zien tippelen en waar al snel een auto stopt en waarin een man o.a. tegen haar zegt:

"I wanna fuck you up the ass."

En waarop Liz dan zegt:

"You can stick it up your own, asshole. Bastard! Fucking jerk-off!"

Als de man weer wegrijdt, praat ze in de camera en dat zien we haar zeer regelmatig doen in deze luchtige (dus met de nodige humor) film. De grofgebekte Liz praat dus in de camera en vertelt dan aan de kijker over de routinematige mishandelingen en vernederingen die zij in haar werk als prostituee ondergaat. Liz wordt vernedert, geslagen en gebrandmerkt (via een kleine tatoeage op haar borst, welke gezet wordt door Danny Trejo) door haar sadistische pooier Blake (Benjamin Mouton) en ze heeft een stiekeme genegenheid voor een aantal van haar oudere cliënten. Ze weet dat de meesten van hen geen seks willen, maar iets anders zoals o.a. misbruik en zelfs wraak.

Behalve dat ze in de camera praat, zien we ook flashbacks van haar verleden en dat vooral m.b.t. een gebroken huwelijk (ze wordt dan ook zwanger), een uit huis geplaatste zesjarige zoon en haar goede vriendin Katie (Elizabeth Morehead), die haar ontnomen wordt door haar pooier Blake. Deze beelden getuigen van een ongelukkig verleden, maar er zijn af en toe ook vluchtige momenten van menselijke tederheid. Zoals met een oude man die van SM houdt (daar krijgen we geen beelden van te zien, maar dan horen we wel het geluid van een zweep) en dat was opzicht wel een leuke scène en daarin zien we ook Theresa Russell voor het eerst naakt (haar borsten en billen) na circa 14 minuten als ze bij zijn huis aankomt en haar jas uittrekt (waaronder ze vrijwel niets draagt).

De oude man krijgt naderhand ook een hartinfarct (niet door haar overigens) en belandt dan in een verzorgingshuis, maar ook daar blijft Liz hem opzoeken en krijgt hij er van langs met de zweep. Dat was best komisch om te zien (m.b.t. hoe de andere ouderen reageerden op het geluid van de zweep) en hetzelfde geldt voor een andere oudere man (John Carlyle) met een moeder fetisj, die op een bed aan een rode schoen met hoge hak van Liz zuigt en daarbij klaarkomt terwijl Liz herhalend in een stoel een briefje van hem opleest met daarop onderstaande tekst:

"You naughty boy, Johnny. You dirty little boy. Mommy's very, very angry with you."

Als de man op het bed gaat liggen en Liz het briefje gaat voorlezen, zegt Liz ook in de camera:

"Finally, he gets his dick out. About now, he's starting to get a hard on."

Behalve door haar sadistische pooier Blake, wordt Liz ook regelmatig door andere kwaadwillende klanten te grazen genomen en dat o.a. als ze bij iemand in een busje (ze zegt dan ook in de camera dat je nooit in een busje moet instappen) stapt en daar te grazen wordt genomen door personen die zich achter in het busje hebben verstopt. Ze wordt daarbij meervoudig verkracht en mishandeld (wat overigens niet in beeld wordt gebracht) en daarna als grofvuil langs de weg gegooid, waar een oudere man (Jack Nance) zich ontfermd over haar. Ook wordt ze een keer gedwongen om iemand te pijpen in een auto (waar iemand zich op de achterbank heeft verstopt) en ook wordt ze een keer mishandeld in de achterbak van een Volvo 440 Estate (een stationwagen), waarbij nota bene haar pooier Blake haar redt.

De scène (na circa 20 minuten) waarbij we overigens voor het eerst kennis maken met pooier Blake in een duur Frans restaurant (waarbij hij samen is met Liz) was overigens komisch en dat o.a. door de ober (Bob Prupas) en hoe Liz zich gedraagt en dat omdat ze niet bekend is met de Franse menukaart en de taal en dat o.a. over rauwe gerechten. Als Blake uiteindelijk de bestelling doet en "Calamar à la chinoise" besteld voor hen beiden, wordt er gezegd:

Liz: And what is this?
Blake: It's calamari and lychees. What's it look like?
Liz: I don't know, but I've seen one before, I think. What is calamar?
Blake: It's a kind of octopus, you stupid moron. It's fucking octopus.
Liz: Ha! I should've known. They got testicles, don't they?

Daarna prikt ze erin met een vork en bijt ze erin en zegt ze:

"Looks like a dick and taste like a dick."

Behalve Liz, praat ook Blake soms in de camera en dan schept hij vooral op over zijn ondernemerskwaliteiten als pooier. Ook achtervolgt Blake Liz regelmatig in zijn rode auto en probeert Liz daarbij te vluchten of zich te verbergen (o.a. in de eerder genoemde stripclub, waarin ze een droge Martini met een kers drinkt, wat haar favoriete drankje is).

Ook zijn er soms verschillende overdreven scènes van mensen te zien, die braken (door haar dronken man uit haar mislukte huwelijk die ze ontmoet in een bar tijdens een bier drink wedstrijd), die bloed spuiten (een gewonde vrouw) en die een hartaanval krijgen (een rijke oude man, niet de al eerder genoemde oude man, die Liz neukt in zijn cabriolet en daarna beroofd wordt door Blake). Blake wordt uiteindelijk gedood (zijn keel wordt dan doorgesneden) door een vriend van Liz, te weten Rasta (Antonio Fargas), die we ook regelmatig in de film zien (o.a. tijdens het begin en in een bioscoop). Nadat Blake gedood is geworden (die Liz aan het mishandelen en aan het wurgen was), zien we Liz nog lopen door een lege parkeergarage en is de film na precies 81 minuten afgelopen.

Het verhaal is luchtig en wist me te vermaken van de eerste tot de laatste minuut en dat is vooral te danken aan de leuke hoofdrolspeelster Theresa Russell, die het leuk deed en er ook best wezen mocht qua uiterlijk en die we ook twee keren naakt te zien krijgen (in het huis van een oude man en in een bubbelbad samen met Blake). Dat aantal had wat mij betreft zeker hoger mogen wezen, maar gelukkig zien we wel Theresa Russell er regelmatig sexy bijlopen in outfit, die bestaat uit een kort en strak rood broekje en een rood / zwart jasje, waaronder ze alleen een zilverkleurige BH draagt. Verder deed Benjamin Mouton het verdienstelijk als de sadistische pooier Blake en hetzelfde geldt voor Antonio Fargas als de zwerver Rasta die continue op blote voeten loopt en bevriend raakt met Liz.

Al met al is "Whore" een leuke, vermakelijke, luchtige en kortdurende Drama / Thriller film om eens gezien te hebben en dat is vooral te danken aan hoofdrolspeelster Theresa Russell.

Ach ik vond het eigenlijk best een leuke en vooral een vermakelijke horror die zich lekker wegkijkt op een zaterdagnacht. Het verhaal is misschien niet geweldig maar ik vond het best leuk gevonden en de uitvoering was ook aardig gedaan. De film wist me in ieder geval te boeien en heel soms zaten er zelfs wat spannende momenten in. De special effecten vallen inderdaad tegen en zien er bij tijd en wijlen zeer goedkoop uit. De cast kon er mee door en de heks was op het einde best een lekker ding

Een fan van "The Wicker Man" films zal ik nooit worden. De remake uit 2006 met Nicolas Cage in de hoofdrol vond ik waardeloos en dit origineel heeft meer weg van een Mystery / Muziek film dan een Mystery / Thriller film en dat vanwege het vele gezang en muziek, waar ik nooit een liefhebber van ben. Het is tevens een film met weinig schokkende momenten (alleen de laatste paar minuten) maar met wel redelijk veel erotiek en naaktheid (borsten en billen) en dat maakte het voor mij prettiger om deze film uit te kunnen kijken. Ik heb overigens gisteravond de 88 minuten versie gezien en niet de gerestaureerde 100 minuten durende versie.

In dit verhaal onderzoekt de Britse, preutse en godsdienstige politie-sergeant Neil Howie (Edward Woodward) de verdwijning van het twaalfjarig meisje May Morrison (Irene Sunters) op het Schotse eiland Summerisle, waar Lord Summerisle (Christopher Lee) de baas is en de bewoners allerlei middeleeuwse optochten organiseren ter wille van een goede appeloogst. Gaandeweg ontdekt hij dat de zonderlinge eilandbewoners er heidense rituelen op nahouden.

Met een muzikale (inclusief gezang) opening (en fraaie landschapsbeelden) van een paar minuten arriveert de Britse politieman Howie per watervliegtuig op het eiland, waar in mei een oogstfeest plaatsvindt, om de verdwijning van een jong meisje te onderzoeken. Daarbij stuit hij op een gemeenschap die zich tot zijn grote irritatie unaniem van den domme houdt. Bovendien neemt de streng-katholieke Howie met groeiende weerzin kennis van de heidense rituelen (beter gezegd absurde taferelen) waaraan het blijde volkje zich onder leiding van ene Lord Summerisle overgeeft. Howie’s weigering zich open te stellen voor de betekenis achter de rituelen m.b.t. de oogst (die dit jaar mislukt is en waarvoor ze iemand willen opofferen) zal uiteindelijk tot zijn ondergang leiden.

Spannend, boeiend of akelig vond ik het nergens en de vele muziek en gezang vond ik vooral irritant (hoewel het soms wel leuk uitgevoerd werd), maar toch wist dit origineel me nog enigszins te vermaken en dat vooral vanwege de vele aparte scènes die betrekking hebben op erotiek. En een eerste glimp daarvan zien we als Howie aankomt in de "Green Man" herberg, gerund door de aparte en excentrieke herbergier Alder MacGreagor (Lindsay Kemp) en zijn fraaie dochter Willow (Britt Ekland), waar hij verblijft en waar er gezongen wordt over de "Landlord's daughter" (oftewel Willow). Als hij na aankomst en na wat eten (uit blik) een ommetje gaat maken in het donker, zien we na circa 16 minuten stelletjes neuken in de natuur (daarbij zien we wat naaktheid), i.v.m. het feest der vruchtbaarheid, en zien we een zittende volledig naakte vrouw (Lorraine Peters) huilen op een vers graf.

Als hij daarna teruggaat naar de bar, kwaad naar binnen loopt, bidt (dan zien we ook wat flashback beelden) aan bed en wilt gaan slapen, wordt hij in een andere kamer tot verleiding gebracht door een volledige naakte Willow (die in eerste instantie naakt op bed ligt en met haar hand op het ritme van de muziek klopt op de muur tussen de kamer van Howie), die zingt en die hem via een naaktdans (een verleidingsritueel) probeert te verleiden. Die scène duurt circa 4 minuten en is vanwege de volledig naakte Britt Ekland tevens het hoogtepunt van de film. Als ze de ochtend erna hem ontwaakt met een ontbijt op bed, zegt ze ook:

"I thought you were going to come and see me last night. I invited you"

Maar dat heeft Howie dus niet gedaan (de stommerik ). Als jij daarna op onderzoek gaat (waarbij er ook weer wordt gezongen, dubbelzinnige liedjes, en gedanst en dit keer rond een meiboom die symbool staat voor het mannelijk lid, oftewel de penis) en uitkomt bij een soort van ruïne, zien we daar na circa na circa 33 minuten een vrouw (Barbara Rafferty) een baby borstvoeding geven met een ei in haar hand?

En als hij naderhand naar Lord Summerisle (Christopher Lee zien we dan na circa 41 minuten voor het eerst in beeld), als de soort van hogepriester van de sektarische eilandbevolking die absoluut wat lijkt te verbergen, gaat per paard en wagen, ziet hij onderweg (na circa 39 minuten) twaalf dansende en zingende naakte jonge vrouwen in een soort van Stonehenge omgeving springen over vuur onder toezicht van lerares Miss Rose (Diane Cilento). Die Miss Rose heeft Howie overigens al eerder ontmoet op de school van het eiland, waar ze dan schoolmeisjes les geeft over "the phallic symbol" (oftewel de meiboom). En als hij daarna na circa 60 minuten op huisonderzoek gaat, treft hij de naakte bibliothecaris, gespeeld door Ingrid Pitt, aan in een badkuip, die Howie ook al eerder heeft ontmoet in een gebouw m.b.t. de registratie van de doden op het eiland. Dat was tevens ook de laatste naaktheid die we te zien krijgen.

Behalve naaktheid zien we ook wat bizarre scènes zoals een moeder die een kikker in de mond van haar jonge dochter stopt, een dood konijn in een doodskist die wordt opgegraven (Howie denkt namelijk daarin het lichaam te vinden van May Morrison) een sterke man (Ian Campbell) in een drakenkostuum die de bijpassende naam Oak (oftewel eik) heeft, een hand als kaars, een paradeoptocht (waarbij o.a. vrouwen op de billen geslagen worden) en een ritueel met zwaarden waarbij zogenaamd iemand onthoofd wordt.

Na circa 72 minuten vindt dan de ontknoping plaats op het strand en zien we May Morrison levend (die gewoon in het complot zit van de eilandbewoners, maar dat is totaal niet verrassend gezien de omstandigheden en eerdere gebeurtenissen), waarmee Howie probeert te vluchten (o.a. via een grot). Dit lukt natuurlijk niet en dan krijgen we ook te horen dat May in het compleet zit en wordt Howie bij een ondergaande zon opgeofferd (waarom krijgen we ook te horen van Lord Summerisle, namelijk vanwege de mislukte oogst) in een grote houten "Wicker Man" (oftewel de gevlochten god) samen met een aantal dieren (zoals varkens, ganzen, eenden en schapen) en wordt er door twee vrouwen, te weten Willow en de bibliothecaris, nog tegen hem gezegd:

Willow: A man who would come here on his free will.
bibliothecaris: A man who has come here with the power of a king by representing the law.
Willow: A man who would come here as a virgin.
bibliothecaris: A man who has come here as a fool.

Als een "fool" is hij overigens ook verkleed, namelijk vanwege het stelen van het nar kostuum van Alder MacGreagor, die hij ook bewusteloos sloeg in de herberg. De laatste circa vijf minuten, waarbij de "Wicker Man" wordt aangestoken, waren best heftig (mede door het geschreeuw van de dieren), ondanks dat er weer werd bij gezongen en gedanst. De laatste woorden van Howie zijn overigens:

Jesus! Jesus! Jesus!

De cast is niet bepaald hoogstaand, maar hoofdrolspeler Edward Woodward en mister Dracula Christopher Lee deden het verdienstelijk en de mooie Britt Ekland (een jaren 70 sekssymbool) mocht er natuurlijk vooral wezen vanwege haar schoonheid en naaktheid. Ook de rolletjes van Diane Cilento en Ingrid Pitt (die we ook naakt zien) zijn nog het vernoemen waard.

Hoewel velen dit origineel van "The Wicker Man" schijnbaar erg goed en verbazingwekkend vinden, staat ook op de 541e plaats in de "Top 1000 Project uitslag - Editie 2023", krijgt de film van mij een nipte voldoende (was eerst een nipte onvoldoende, maar dat heb ik aangepast na het zien van de 100 minuten versie, zie bericht hieronder). Wel is de film veel beter dan de remake en ook valt er gelukkig redelijk veel naaktheid in te zien en duurt de film ook maar 88 minuten.

Zeer matige film. Verwachte een spannende mystery maar werd opgescheept met een belachelijke slechte mystery. Het verhaal sloeg nergens op en het einde was gewoon intens triest. Hetzelfde geldt overigens voor de acteurs.

Aardig drama met ook aardig wat fraaie natuurbeelden en een goede rol van Reese Witherspoon, die zelfs topless is te bewonderen.

Qua verhaal en uitvoering vond ik het eerlijk gezegd niet zoveel voorstellen (beetje cliché) m.u.v. het gedeelte waar ze haar moeder dood aantreft in het ziekenhuis en waarbij haar ogen al verwijdert zijn (i.v.m. hoornvlies donatie). Die scene vond ik wel aangrijpend. De muziek is verder ook wel mooi (zeker het nummer "El Condor Pasa (If I Could)" van Simon & Garfunkel) en het was ook leuk om te zien de verschillende personages (de meeste goedaardig) die ze treft tijdens tijdens haar 1600 kilometer lange wandeling over de "Pacific Crest Trail". Echt boeiend zijn die personages overigens wel niet. De vele flashbacks vond ik persoonlijk minder (hoorden er wel bij en dienden mede ook voor de reden, met name haar moeder, waarom ze de wandeling maakte) en hier en daar is de film ook wat langdradig. Het einde vond ik overigens wel mooi.

Al met al leuk om eens gezien te hebben. Er komen de laatste tijd best redelijk wat films uit m.b.t. wandelingen zoals "The Way (2010)" en "Tracks (2013)".

Fraaie ode aan natuurgebied de Veluwe (waar ik nog recent geweest ben tijdens het Hemelvaartweekend) door natuurfilmer Luc Enting, die edelherten, vossen, en everzwijnen laat zien over vier jaargetijden (we zien daarbij dieren jongen krijgen, die opgroeien naar volwassenheid) en dat zoals je ze niet eerder zag.

Maar wat het meeste indruk maakt, is een van onderaf gefilmd gevecht tussen twee kevers op een oude boom. De stem in deze film is overigens van André van Duin, die eind jaren 80 al humoristische dierenfilmpjes maakte via het leuke televisieprogramma "Animal Crackers".

Wel een aardige film waarin Nicolas Cage goed op dreef is. Willem Dafoe ziet er lekker creepy uit in deze film en ik moest lachen toen hij zijn kop eraf schoot

De muziek is ook trouwens goed. Vooral deze scene in de bar waar Powermad het nummer Slaughterhouse speelt is wel gaaf.

Prima Brits drama met een eveneens leuk verhaal.

Het positieve verhaal komt misschien wat traag en stijfjes opgang, maar naarmate het verhaal vordert wordt het steeds leuker en is het regelmatig ook genieten geblazen (vooral bij de ietwat ondoenlijke momenten). Het verhaal zit gewoon leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering die misschien nog wel beter is dan het verhaal zelf. Hoewel het leven van de pas uit de gevangenis gekomen Wild Bill niet bepaald rooskleurig is (hij ontfermt zich o.a. voor het eerst in zijn leven over zijn twee kinderen die hun eigen kapsones hebben), maakt hij het er toch het beste van en dat levert geregeld mooie momenten op en ook een aantal komische situaties. Wat dat betreft is het eigenlijk min of meer een luchtig drama. Op het einde gaat het er overigens wel heftig aan toe, maar het einde mocht er zeker wezen.

Dat deze film me zo goed bevallen is, is met name te danken aan de uitstekende cast die overtuigend en leuk speelt. Zo heb ik genoten van Charlie Creed-Miles in de rol van "Wild Bill", maar ook van zijn zoon "Dean" gespeeld door Will Poulter. Ook Liz White in de rol van "Roxy" (liefje van Bill) schittert in deze film en ze was ook zeer liefjes en behulpzaam. Schitterend was de scene ergens in het begin van het verhaal, waarbij Bill haar als cadeautje gaf voor de verjaardag van Dean (die er wel geen gebruik van maakt)
Het liefje van Dean gespeeld door de fraaie Charlotte Spencer is het vermelden ook waard. Omdat de film ook niet echt lang duurt, kijkt hij verder lekker weg.

P.S. de muziek in deze film is zeker ook het vermelden waard en zorgde ook voor een lekker positief sfeertje.

Het is al een tijdje geleden dat ik de "The Wild Bunch" voor het laatst gezien heb en omdat ik de film en regisseur Sam Peckinpah (oftewel "Bloody Sam") gisteren nog promootte tijdens de "De populairste regisseurs volgens MovieMeter", heb ik hem gisteren nog eens herzien en wel de zogenaamde "Director's Cut". Deze versie duurt ongeveer 10 minuten langer dan de versie die in de bioscopen te zien is geweest en deze minuten bestaan voornamelijk uit meer achtergrondinformatie over de karakters.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen, "The Wild Bunch" is één van de beste Western films ooit gemaakt en het is ook één van de meest gewelddadige Western films. "The Wild Bunch" is een wrede, meedogenloos meesterwerk gemaakt door een meedogenloze, dronken, sadistische, veeleisende, coke snuivende en vrouwen hatende klootzak. Maar Sam Peckinpah doet niets anders dan ons een spiegel voor houden.

De film begint in 1913 in Texas. De outlaw bendes waren aan het uitsterven. Onder leiding van de oude Pike Bishop (William Holden) rijdt zo’n bende, vermomd als soldaten, San Rafael in Texas binnen om een overval te plegen op een kantoor van de spoorwegen. Maar Bishop en zijn mannen waaronder zijn rechter hand Dutch Engstrom (Ernest Borgnine) zitten in een val. Premiejagers weten van hun plannen en vallen aan onder leiding van ex-gevangene Deke Thornton (Robert Ryan). Deke werkt nu voor de autoriteiten, hij moet zijn vroegere vriend Pike inrekenen om een terugkeer naar de gevangenis af te wenden.

Het wordt een bloederige unieke slachting die niet langer dan vijf minuten duurt. Pike en zijn mannen weten te ontsnappen en rijden richting Mexico. Zij ontmoeten daar de Mexicaanse generaal en tevens bandiet Mapache (Emilio Fernández), een tegenstander van de revolutionair Pancho Villa. Pike sluit een deal met de generaal om een overval te plegen op een munitietrein. Ondanks de aanwezigheid van het leger en de premiejagers, onder leiding van Deke, slagen Pike en zijn mannen. Angel (Jaime Sánchez), het jonge Mexicaanse lid van Pike’s bende, geeft een deel van de wapens aan zijn dorp en wordt gevangen genomen door Mapache. Pike staat erop dat Angel wordt vrijgelaten. Mapache snijdt Angel de keel door en Pike schiet Mapache neer. Dan volgt de roemruchte, bloederige (mede door de inzet van een machinegeweer) finale, waarbij we gedurende circa 10 minuten een explosie van wreed geweld zien tussen Pike’s bende en de Mexicaanse rebellen (die als bosjes tegen de grond vallen door toedoen van het machinegeweer).

Er is zeker het nodige geweld te zien en de liters bloed vloeien rijkelijk. Dit geweld staat echter in dienst van het verhaal en zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat het geheel erg realistisch overkomt. Sam Peckinpah leverde een rauwe western af, maar een film is niks zonder een goed verhaal en dat zit bij deze film wel snor (iets wat Sam Peckinpah overigens ook had ). Vanaf het begin van de film (de circa 18 minuten durende openingsscène, waarin o.a. een half dorp wordt neergemaaid, is een genot om naar te kijken en zet ook gelijk de toon voor de rest van de film) tot aan het keiharde en bloederige einde, zit de spanning er goed in en opvallend is hoe goed alles gemaakt is. Alles is prachtig in beeld gebracht en de cameravoering is van hoog niveau en ook de montage past uitstekend bij de film.

"The Wild Bunch" is een technisch (de ingewikkelde, multi-angle, quick-cut editing met normale en slow motion beelden was een revolutionaire filmtechniek in 1969) baanbrekende film met memorabele scènes zoals de spectaculair instortende brug vol mannen en paarden. Maar het gaat ook over vriendschap, verraad, en de onvermijdelijke vooruitgang. De onmacht om de tij te keren speelde de revolverhelden parten want in 1913 waren ze in rap tempo aan het uitsterven. Het paard moet wijken voor de net ontwikkelde auto. Sam Peckinpah’s helden worstelen hiermee. Zij zijn op hun retour en weten dat hun dagen geteld zijn.

Ook is het leuk om te zien hoe de karakters worstelen met hun eigen ouder worden. De acteerprestaties zijn van een erg hoog niveau en eigenlijk hadden de rollen niet beter gecast kunnen worden. Zo is William Holden perfect in zijn rol als de bendeleider Pike Bishop en ook de andere rollen worden uitstekend neergezet. We zien onder andere Robert Ryan, Ernest Borgnine, Warren Oates en Edward O'Brien voorbijkomen. Ook de wat kleinere rollen zijn prima ingevuld met o.a. een jonge jonge Bo Hopkins.

Alles bij elkaar opgeteld is de "The Wild Bunch" een film die eigenlijk iedere filmliefhebber gezien moet hebben, ook als je niet van westerns houdt.

Min of meer de kerstfilm van Jason Statham, die niet meer is dan een redelijk tussendoortje.

Het dertien in een dozijn verhaal dat zich afspeelt in het altijd fraaie Las Vegas rond kerstmis, stelt eerlijk gezegd weinig voor en weet ook niet echt te boeien. Dat laatste komt ook omdat het verhaal regelmatig van de hak op de tak spring. Qua uitvoering (inclusief een beetje bloot) valt het gelukkig wel nog mee (wel soms wat saai), ondanks dat er weinig actie inzit. De actie (welgeteld 3 scenes en dan tel ik de flauwe opening niet mee) die erin zit, is opzicht wel aardig en met name het eindgevecht is heerlijk hard en grof. De actie is overigens wel behoorlijk eenzijdig en Jason Statham loopt daarbij geen schrammetje op. Jason Statham draagt deze film volledig en doet dat best verdienstelijk en de overige cast heeft niet meer dan een kleine bijrol zoals o.a. Stanley Tucci en Sofía Vergara (komt alleen eventjes voor in de opening) die hierboven genoemd zijn als hoofdrolspelers.

Al met al is dit niet meer een film dan leuk om eens gezien te hebben (hij duurt ook maar iets van 85 minuten), maar meer ook niet en dit is ook een typische film die je zo weer vergeten bent.

Soort van erotische parodie op de film "How the West Was Won" die ook in 1962 uitkwam. De film oogt in alles zeer goedkoop en dat geldt zeker ook voor de acteurs. Maar ondanks dat het allemaal goedkoop oogt was de uitvoering best leuk gedaan. Het zeer korte verhaal kijkt zich opzicht wel lekker weg en is soms ook komisch vanwege de bizarre situaties (o.a. het schiet/knok duel tussen de twee personen wat min of meer oneindig doorgaat) maar ook door de muziek en bijpassende beelden. Nadeel van de film is dat een groot aantal scènes ook behoorlijk flauw is en ook niet humoristisch is terwijl het wel als zo bedoeld is. Uiteraard is de film voorzien van veel vrouwelijk schoon en veel dames gaan ook uit de kleren (sommigen hebben een behoorlijk grote boezem). Het is ook meer een stomme film want er wordt nauwelijks in gepraat (alleen door de persoon die het verhaal min of meer aan elkaar praat) en de beelden worden allemaal voorzien van muziek.

Na vorige week het vermakelijke eerste deel "The Wild Geese (1978)" te hebben herzien, was het vandaag de buurt aan dit tweede deel welke ik ergens eind jaren 80 heb gezien (ik heb deze film destijds gehuurd in de lokale videotheek op VHS-band).

De opening van de film (stukjes van het eerste deel) is een mooi eerbetoon aan de een jaar eerder overleden acteur Richard Burton, die in het eerste deel natuurlijk verdienstelijk de hoofdrol speelde. Aan hem is deze film ook opgedragen. Qua verhaal hebben deze films bepaalde overeenkomsten zoals het bevrijden van een politiek gevoelig persoon, in dit geval Rudolf Hess (gespeeld door Laurence Olivier) uit de Spandau-gevangenis die tijdens het maken van deze film nog echt leefde (is gestorven in 1987), en bevat de film ook een soort van militaire training (met een Engelse commandant en een irritante IRA-aanhanger die elkaar niet kunnen uitstaan) ter voorbereiding van de bevrijding. De training stelt wel weinig voor en kan zeker niet tippen aan de leuke training in het eerste deel. Overigens zit er buiten de bevrijding van Rudolf Hess in deze film ook nog een andere bevrijding in. Ook is deze film net zoals het eerste deel behoorlijk traag en langdradig (de bevrijdring(en) gaat pas plaats vinden na circa 90 minuten). Wel bevat deze film veel minder actie en is ook de cast minder indrukwekkend.

Maar slecht is deze film zeker niet en het verhaal vond ik best leuk gevonden en ook interessant (vanwege het doel Rudolf Hess ) en ook wist de film me wel te boeien. Ook met de uitvoering (m.u.v. de eerder genoemde punten traag en langdradig) zit het wel goed en de cast deed het verdienstelijk. Zeker hoofdrolspelers Scott Glenn (in de rol van huurling John Haddad) en Edward Fox (in de rol Edward Fox die een vriend is van John Hadded en hem ook helpt) deden het verdienstelijk. De actrice Barbara Carrera vond ik in de jaren 80 een interessante en ook mooie vrouw, maar in deze film speelt ze gewoon irritant nep en overdreven. Het laatste gedeelte van de film is best aardig en is zelfs wat spannend. Ook het gedoe met Rudolf Hess en zijn gebrabbel was wel leuk gedaan.

Al met al gewoon een aardige Thriller en zeker ook een aardige opvolger van het eerste deel, welke ik persoonlijk wel iets beter vond. Toch geef ik deze film hetzelfde punt (een kleine voldoende) en dat vooral vanwege de leuke jeugdherinnering (gezien met een aantal vrienden) die ik aan deze film had.

P.S. Patrick Stewart (vooral bekend als kapitein Jean-Luc Picard uit de latere Star Strek serie en films) heeft in deze film ook een piepkleine rol op het einde van het verhaal als een Russische generaal.

Aardige en vooral vermakelijke ouderwetse Actie / Oorlog film, die ondanks dat hij behoorlijk langdradig en misschien ook wel traag is, zich lekker wegkijkt.

Dat de film zich lekker wegkijkt heeft ook te maken met de voornamelijk oude Britse sterrencast die het verdienstelijk doen (met name dan Richard Burton, Richard Harris en Hardy Krüger) en soms ook best wel leuke droge humor hebben, met name dan natuurlijk Roger Moore.

"Wil je je overgeven ? Liever laat ik Witty (een homofiel) mijn aambeien doen"

Het verhaal (ook ietwat politiek getint) zit aardig in elkaar en weet ook wel te boeien en ook met de uitvoering zit het wel goed. Ook zit er de nodige actie in en dan met name vanaf het laatste uur. Het einde mocht er ook wel wezen.

Al met al gewoon een leuke ouderwetse Actie / Oorlog film om eens gezien te hebben.

Film die nog net uit te kijken is maar na het laatste shot heb je zoiets van "mijn god hoe heb ik naar deze ellende kunnen kijken".

Het verhaal is gewoon te triest voor woorden en hetzelfde geld voor de humor. Het enige moment waar een glimlach op mijn gezicht verscheen was toen die gast op dat feest allemaal van die gay liedjes aan het zingen was. Er spelen veel bekende acteurs in mee maar geen enkele acteur bereikt zijn normale niveau. William Macy vind ik opzicht een aardige acteur maar in een humor film als deze past hij totaal niet en hij was ook nog eens niet grappig. In deze film speelde hij het stereotype waar de Amerikanen zo dol op zijn namelijk Nerd get's the babe (in dit geval Marisa Tomei, wat ik best een leuke meid vind). Ook John Travolta vond ik zwaar tegenvallen, ook hij past net zoals William Macy niet in dit soort films thuis.

Tim Allen en Martin Lawrence en pasten eigenlijk wel goed thuis in deze film want beiden zijn echte B-acteurs en ze acteerden net zo slecht als in andere films waarin ze meespeelden. Ray Liotta speelt de rol van slechterik in deze film, maar ook hij presteert zwaar onder zijn niveau.

Ik had mijn tijd beter kunnen spenderen dan aan deze film.

Een pseudo-literaire Elvis-productie, waarin Elvis Presley een gekwelde jongeman (te weten Glenn Tyler) is met talent voor het schrijven.

Een eerlijke en misschien ook één van de betere films van Elvis Presley, die echter wel vol met clichés zit. Natuurlijk is het vooral leuk om de kort durende liedjes van Elvis Presley te horen (o.a. "Wild In The Country", "In My Way" en "I Slipped, I Stumbled, I Fell"), met de bijbehorende uitvoering ervan. Het verhaal is wel behoorlijk aan de lange kant (circa 110 minuten) en daardoor hier en daar langdradig.

Buiten Elvis Presley, zien we verder de best leuke Hope Lange, in de rol van de meevoelende maatschappelijk werkster Irene Sperry, die hem probeert op het rechte pad te helpen, door hem aan te moedigen om zijn gave te ontwikkelen en schrijver te worden.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze oude jaren 60 Drama film met "The King of Rock and Roll".

Het eerste bekendere deel heb ik volgens mij nog nooit gezien, maar dit tweede deel heeft veel weg van een jaren 70/80 Emanuele erotiek film. Het verhaal heeft uiteraard weinig om handen (hoewel het me nog wel meeviel), maar dit wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd middels de uitvoering met veel bloot. Hoogstaand is het natuurlijk allemaal niet en het verhaal weet ook nauwelijks te boeien, maar we hebben dan natuurlijk wel te maken met een Erotiek / Drama waarbij de nadruk toch voornamelijk ligt op de erotiek. En voor dat laatste (zeker vroeger) kijk je dit soort films dan eigenlijk ook en niet echt voor het verhaal. De film is wel behoorlijk langdradig en het is ook een behoorlijk lange zit met circa 110 minuten (had gerust 30 minuten korter kunnen zijn).

Hoofdrolspeelster Nina Siemaszko (als Blue) deed het eigenlijk niet eens zo slecht en ze zag er natuurlijk ook niet onaardig uit. Met o.a. Tom Skerritt, Robert Davi en Christopher McDonald bevat deze film verder ook nog eens een aantal redelijk bekende acteurs.

Al met al leuk om eens gezien te hebben (bij toeval gezien op de zender MGM), maar meer natuurlijk ook niet.

Eigenlijk gewoon een film die nergens in uitblinkt en ook niet bijzonder is. Het is ook typisch een film die je ook snel vergeten bent. Slecht is de film daarentegen ook weer niet en hij kijkt best redelijk weg. Het verhaal was best aardig gevonden en de uitvoering ging ook nog wel maar zoals gezegd het wordt nergens bijzonder of echt leuk. Het einde vond ik overigens erg flauw. Het meest leuke in de film is nog Bill Nighy in de rol van huurmoordenaar Victor Maynard. Hij speelt zijn rol best leuk en goed en zorgt ook voor de grappige momenten. Mevrouw Emily Blunt is natuurlijk leuk om naar te kijken (ik vond haar wel erg preuts in deze film en ze was ook best vaak overkleed) maar helaas was haar acteren een beetje zoutloos (hetzelfde geldt eigenlijk voor Rupert Grint). Ze had wel een leuke moment op het einde "hebben ze je gemarteld, nee ik heb direct je adres gegeven" Het was ook best leuk om Martin Freeman (o.a. bekend van The Office) weer eens terug te zien en hij speelde ook best leuk. Leuk om eens gezien te hebben en meer ook niet, over een paar weken ben ik deze film waarschijnlijk al vergeten.

Leuke film met inderdaad veel verrassende wendingen. Denise Richards en Neve Campbell zagen er leuk uit in deze film maar de moeder van Denise Richards in deze film vond ik het leukste

Behalve het vrouwelijke schoon deden Matt Dillon en Kevin Bacon het ook prima.

Jammer dat Wil Smith de hoofdrol in deze film, voor de rest was het wel een leuke film met een aantal leuke special effects. Salma Hayek ziet er zoals gewoonlijk weer behoorlijk lekker uit maar ook Bai Ling vond ik er aardig uitzien. Qua presteer prestaties vond ik Kenneth Branagh (Dr. Arliss Loveless) de beste, hij was ook de grappigste.

Deze toch tegenvallende Fantasy / Horror film heb ik gezien via "Ziggo Movies & Series XL" bij gebrek aan beter en omdat ik zag dat Liv Tyler en Brad Dourif (oftewel mister "Chucky") erin meespeelde heb ik hem een kans gegeven.

In dit verhaal draait het om Anna (Bel Powley), welke haar hele jeugd opgesloten heeft gezeten op een zolderkamer, waarbij ze verzorgd werd door een man die zij Daddy (Brad Dourif) noemt. Daarbuiten, zo vertelt hij, loert namelijk het gevaar van het monster de "Wildling" en dat is de reden dat hij haar verborgen houdt. Wanneer ze 16 jaar wordt en haar lichamelijke volwassenheid zich begint te uiten, geeft Daddy haar injecties om haar groei te vertragen, totdat hij zich op een dag door zijn hoofd schiet.

De plaatselijke sheriff Ellen Cooper (Liv Tyler) neemt Anna dan in huis, totdat er opvang voor haar geregeld is. Dit tot plezier van haar jongere broer Ray Cooper (Collin Kelly-Sordelet), die bij haar woont. Terwijl er langzaam een romance opbloeit tussen Anna (voor wie er een nieuwe wereld opengaat) en Ray, wordt de buurt opgeschrokken door de vondst van een verminkt lichaam en dat terwijl Anna's lichaam vreemde veranderingen vertoont.

De "Wildling" is geen echt slechte film, maar het is ook geen film die indruk weet te maken. De personages krijgen geen tijd om zich te ontwikkelen (en dat zowel zowel persoonlijk als op relationeel gebied) en het verhaal weet niet echt te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt) en horror moet je eigenlijk ook een beetje met een korreltje zout nemen (er zit hier en daar wel een beetje goor in, zoals de badkamerscène met de tanden op een feest en het einde waarbij Daddy wordt doodgebeten door Anna).

Het verhaal is ook vrij mager en wil soms te veel vertellen (waardoor de focus op Anna en de veranderingen van haar lichaam meer naar de achtergrond worden geduwd) en het kabbelt ook vrij rustig door naar het einde (wat nog wat actie bevat, als men op Anna gaat jagen en waarbij ze eerder verandert in een soort van Rambo, ze smeert zich ook in met modder, dan in een monster), waarin de raadsels of vragen (zoals de Wildling die een “monster” moet voorstellen, niet te verwarren met een weerwolf, en de motivaties van Daddy) niet altijd worden opgelost. Visueel gezien stelt het eigenlijk ook niet zoveel voor, maar het laatste shot van de film met Anna en haar baby in het het noorderlicht, mocht er best wezen.

De rol van Anna (die regelmatig rondloopt op blote voeten) wordt op goede wijze vertolkt door Bel Powley en ze lustte er ook wel pap van en dan doel ik op het neuken (in bestiallity stijl) van Ray, waardoor ze zwanger raakt. Er is zelfs ook wat bloot van haar te zien en dat bij de scène waarin ze in bad ligt en Liv Tyler één van haar benen aan het scheren is en waarbij ze zich dan o.a. focust op een voet (met rood gelakte nagels) van Liv Tyler. De rollen van Liv Tyler als de zorgzame sheriff Ellen Cooper (die Anna o.a. veel hamburgers te eten geeft) en Brad Dourif als de de eveneens zorgzame (maar dan op bizarre wijze) Daddy vallen eigenlijk wat tegen en de laatste is eigenlijk ook best irritant.

Het idee van de "Wildling" was opzicht wel leuk gevonden, maar de uitvoering had naar grotere of indrukwekkendere hoogten gestuurd kunnen worden, wanneer er meer risico’s waren genomen. De film is wat dat betreft te ingetogen.

Deze film heeft men vrij recent uitgezonden op de zender MGM en ik wist eerlijk gezegd niet eens dat hij bestond. Uiteindelijk is dus "Charlie and the Chocolate Factory (2005)" een remake van deze film. Hoewel de remake een visueel spektakel is en zeker niet slecht is, vond ik van deze film het verhaal en de uitvoering eigenlijk beter (niet zo flauw en minder kinderachtig) en beviel me Gene Wilder als Willy Wonka ook stukken beter en speelde hij de rol ook overtuigender en leuker. Nadeel van deze film is wel dat hij wat oubollig overkomt en visueel minder is. Maar ja we hebben het hier natuurlijk ook over een begin jaren 70 film en voor die tijd was dit natuurlijk visueel gezien allemaal prachtig.

Deze Horror / Thriller film, die wel iets weg heeft van de Horror / Komedie film "Killer Klowns from Outer Space (1988)", zag ik een paar keer voorbij komen bij de "Horrorfilm Challenge" en leek me wel vermakelijk.

Een zwijgzame man (Nicolas Cage) krijgt autopech in een afgelegen dorpje. Helaas accepteren ze in dat gat geen creditcards, dus om zijn schuld te vereffenen krijgt hij de taak om "Willy’s Wonderland" in één nacht schoon te maken. Maar wat is "Willy’s Wonderland?". Een verlaten familierestaurant waar vroeger kinderfeestjes werden gehouden, of zoals iemand anders het misschien zou noemen: hel. Al snel krijgt hij spijt, want terwijl hij er de nacht doorbrengt, komen de animatronics (bewegende poppen) plotseling tot leven en lijken ze niet zo onschuldig als eerder gedacht. Wat volgt is een bloederig gevecht en hij moet de ene na de andere aanval zien te overleven om de ochtend te halen en zo uit het restaurant te kunnen ontsnappen.

"Willy’s Wonderland" is een aanrader voor Nicolas Cage fans. Cage is de laatste tijd goed op dreef en hij kiest regelmatig leuke en interessante horrorfilms zoals "Mandy (2018)" en "Color Out of Space (2019)" en die laatste heb ik begin dit jaar gezien. "Willy’s Wonderland" pas goed in dat rijtje films en in deze film zegt Nicolas Cage niets. Hoewel hij geen woord zegt, wordt er toch al veel duidelijk. Zo zie je dat hij niet per ongeluk gestrand is in niemandsland, maar dat zijn auto met opzet aan de kant van de weg staat. Een groot deel van de tijd maakt Nicolas Cage schoon (o.a. het toilet), drinkt hij één bepaald merk energydrink uit blikjes (die hij daarna fijnknijpt), speelt hij op een flipperkast en vecht hij met de levende poppen, die o.a. tegen hem zeggen:

"I'm gonna feast on your face!" en "Hey, cowboy. Ready for a little ménage à trots?"

Natuurlijk is het leuk om Nicolas Cage te zien vechten tegen de levende poppen, die er uitzien als een ridder (Knighty Knight), een sirene (Siren Sara), een gorilla (Gus the Gorilla), een struisvogel (Ozzie the Ostrich), een krokodil (Arty the Alligator), een kameleon (Cammy the Chameleon), een schildpad (Tito the Turtle) en een maffe wezel (Willy the Weasel). En de laatste was in de vorige eeuw de mens Jerry Robert Willis (heeft "Willy's Wonderland" gebouwd), die één van de ziekste en sadistische seriemoordenaars was.

Tussen de vechtpartijen door gaat Nicolas Cage lekker stoïcijns door met de taak waarvoor hij gekomen is, namelijk schoonmaken en ook dat levert geinige plaatjes op. Ook zijn er om de tijd wat te vullen wat verhaalelementen toegevoegd. Zo wordt er uitleg gegeven hoe de poppen tot stand zijn gekomen en zo moordlustig zijn geworden en wordt er een groep tieners geïntroduceerd die het kwaadaardige familierestaurant in brand willen steken om het kwaad te bestrijden. Maar ze dienen vooral als slachtvee voor de poppen.

Ook neemt de door Nicolas Cage gespeelde nachtconciërge op nauwkeurig afgemeten momenten (steeds als het alarm op zijn horloge afgaat) een welverdiende pauze, en dan werkt hij steevast een blikje energydrink naar binnen en gaat hij flipperen. Dat laatste is mede gedaan om Nicolas Cage even uit de weg te halen, zodat een tiener op een grove manier uit de weg kan worden geruimd door een pop en dat gebeurt na circa 45 minuten voor het eerst (Knighty Knight steekt dan een tiener met zijn zwaard dood).

De film is in ieder geval vermakelijk van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 83 minuten), waarin deze komische horrorfilm het moet hebben van zijn vreemde plot en van Nicolas Cage. Er is niets diepgaands aan deze film en er is geen twist, maar het bevat wel veel leuke scènes en heeft een geweldige soundtrack met "The Birthday Song". Ook andere liedjes, zoals "Clap Your Hands", "Super Happy Fun Room" en "Head Shoulders Knees Toes" waren geweldig leuk om te horen.

Nicolas Cage is de perfecte acteur voor deze rol en hij hoeft niets te zeggen om grappig uit de hoek te komen als de zwijgzame conciërge met intens starende ogen en gehuld in een maagdelijk lichtblauw t-shirtje met het logo van "Willy’s Wonderland". Op zijn leuks is hij als je hem écht in actie ziet. Of dat nou vechtend is met de levende poppen (die het flink moeten ontgelden), of met een schuursponsje. Beth Grant speelt prima als de oudere sheriff Lund en de jongeren in deze film, onder leiding van de mooie Emily Tosta (in de rol van Liv, die van wanten weet), kunnen nog wel wat van Nicolas Cage leren, want zij zijn nogal pijnlijk om naar te kijken. Eén van die jongeren is de rondborstige Caylee Cowan in de rol van de hitsige Kathy, die in "Willy’s Wonderland" ook een nummertje doet met haar vriendje Bob (Terayle Hill) in de "Super Happy Fun Room", waar gezinnen met kinderen werden vermoord en waar de kindermoordenaars rituele zelfmoord pleegden, en dan zegt ze ook tegen haar vriendje:

"Is it weird that I'm getting really turned on right now?"

Helaas houdt ze tijdens het nummertje (waarbij ze op Bob zit) maken wel wel braafjes haar BH aan. Degene die overigens ook rondborstig is, is de pop Siren Sara Als via een flashback (waar uitleg wordt gegeven omtrent "Willy’s Wonderland") een dik jongetje de borsten van de pop wilt aanraken, zegt deze tegen hem:

"Wanna fuck, fatty?"

Al met al is "Willy’s Wonderland" gewoon een vermakelijke en grove Horror / Thriller film met een zwijgzame Nicolas Cage, waarvoor maar een conclusie geldt, namelijk breng een bezoekje aan Willy’s Wonderland! It’s fun for the whole family

Tijdens Wimbledon 2003 werden opnamen gemaakt voor dit luchtige en romantische sportdrama.

Tennisser op leeftijd Peter Colt (Paul Bettany) doet voor de laatste keer mee aan Wimbledon. Niemand verwacht iets van hem en hij kijkt angstvallig naar alle jonge, nieuwe spelers. Toevallig komt hij in contact met de rijzende ster Lizzie Bradbury (Kirsten Dunst). De twee belanden tussen de lakens en als ze daarna beiden een wedstrijd winnen, willen ze dat ritueel vasthouden uit een soort van bijgeloof. Voortgestuwd door de liefde gaat Peter Colt steeds beter spelen. Kan dat goed blijven gaan ? En wordt hun relatie een heuse "lovegame" ?

"Wimbledon" is een aangename verrassing. Dat is vooral te danken aan de chemie tussen de hoofdrolspelers Kirsten Dunst en Paul Bettany, die van het scherm spat. De film laat ook een iets andere kant van de sportwereld zien, dan het eeuwige winnen. Maar echt diep gaat het niet, maar prettig kijken is het wel.

Een op ware gebeurtenissen geïnspireerde Mystery / Thriller film (beter gezegd spookhuisfilm) met de bekende Britse actrice Helen Mirren als Sarah Winchester, de rouwende weduwe van een Amerikaanse wapenmagnaat.

In dit verhaal dat zich afspeelt in 1906, draait het om Sarah Winchester, die ervan overtuigd is dat ze geteisterd wordt door de geesten van mensen die door de Winchester-geweren van haar echtgenoot zijn omgekomen. Nadat haar man en kind plotseling overlijden, werpt ze zich op de constante verbouwing van het gigantische "Winchester Mystery House" (een labyrinth-achtig huis, waarvan gezegd wordt dat het één van de meest bezeten plaatsen ter wereld is), dat ontworpen is om de kwade geesten weg te houden. Wanneer de sceptische psychiater Eric Price (Jason Clarke) naar het landgoed gestuurd wordt om Sarah’s geestesgesteldheid te evalueren, komt hij er achter dat haar obsessie met het bovennatuurlijke misschien nog niet zo gek is.

"Winchester" is een redelijk klassiek spookverhaal waarin een buitenstaander, in dit geval psychiater Eric Price, een tijdje in een apart huis logeert en langzamerhand de onbehagelijke waarheid die achter de net getimmerde muren schuilgaat, tegen het lijf loopt. Daarbij worstelt hij met de geesten van zijn verleden (zijn overleden vrouw door een Winchester-geweer) en in het huis, en zal hij deze geesten moeten trotseren en dat zowel letterlijk als figuurlijk. Het sfeervolle verhaal weet te interesseren en vooral te vermaken, maar is niet bepaald vernieuwend of onvoorspelbaar.

Ondanks dat de hoofdrollen worden gespeeld door Helen Mirren en Jason Clarke, die het best verdienstelijk deden, springt het fraaie en wonderbaarlijke "Winchester Mystery House" (waar 24 uur per dag aan verbouwd wordt) toch het meest in het oog, met zijn vele kamers, deuren en trappen die nergens heen leiden. Het huis had zo gebouwd kunnen zijn door de Nederlandse kunstenaar Maurits Cornelis Escher, i.p.v. John Hansen (Angus Sampson) in dit verhaal (althans hij deed de verbouwingen).

Het vervloekte huis in samenhang met de begin twintigste-eeuwse aankleding en decors, zorgt in ieder geval voor een sfeervolle omgeving, waar men helaas niet alles heeft uitgehaald en dan doel ik op de spanningsopbouw in combinatie met de geesten. Er zitten weliswaar de nodige schrikeffecten in, maar die waren zelden effectief en dat kwam vooral omdat ze voorspelbaar waren. Hoewel het einde ook voorspelbaar was, was het nog best aardig en zelfs een beetje spannend. Na het einde kom je nog te weten dat Sarah Winchester haar huis 24 uur per dag bleef verbouwen en dat tot haar dood in 1922.

Buiten de al eerder genoemde hoofdrolspelers Helen Mirren en Jason Clarke, hebben verder nog Sarah Snook (als Marion Marriott, die de nicht is van Sarah Winchester), Finn Scicluna-O'Prey (als Henry Marriott, die het zoontje is van Marion Marriott en die regelmatig bezeten wordt door een geest) en Eamon Farren (als kwaadaardige geest Ben Block, die vanwege zijn verleden wilt afrekenen met Sarah Winchester) een belangrijk aandeel in het verhaal.

Al met al een sfeervolle op ware gebeurtenissen geïnspireerde Mystery / Thriller film, die van de eerste tot de laatste minuut weet te vermaken (duurt 90 minuten) en op een vrouw als Helen Mirren, die in de huid is gekropen van Sarah Winchester, kun je altijd bouwen. En dat laatste woordje is natuurlijk ook van toepassing op het fraaie "Winchester Mystery House", dat het meest in het oog springt in dit verhaal.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit gehoord van deze Misdaad / Thriller film, maar ik ben blij om hem gezien te hebben, want het is best een indrukwekkende film (gebaseerd op ware gebeurtenissen), waarvan het verhaal goed en mooi (zeker ook emotioneel) in elkaar steekt en waarvan de besneeuwde omgeving waar het verhaal zich afspeelt, schitterend in beeld werd gebracht.

In dit verhaal draait het om de ervaren speurder en jager Cory Lambert (Jeremy Renner) die tijdens de jacht op een poema in het Wind River-indianenreservaat (kenmerkt zich door stilte en vooral heel veel sneeuw) in de Amerikaanse staat Wyoming, het lijk ontdekt van een bevroren tiener die hij kent. Hij besluit om samen te gaan werken met de onervaren jonge FBI-agent Jane Banner (Elizabeth Olsen) en de lokale Indiaanse politie-officier Ben Shayo (Graham Greene), om te ontdekken wat er gebeurd is en om de verantwoordelijken voor deze misdaad op te sporen. Hoe dieper ze in het onderzoek duiken hoe meer ze hun eigen levens in gevaar brengen.

Ondanks dat dit vooral een sober verhaal is, waarbij je ook veel ellende (o.a. de verkrachting) te zien krijgt, wist deze film me toch vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) te boeien (soms ook best spannend) en te vermaken en bovendien heeft de film eigenlijk ook een mooi einde, waarbij gerechtigheid ook nog eens zegeviert. Helaas zie je daarna wel vlak voor de aftiteling de boodschap, dat op de dag van vandaag er geen gegevens zijn van vermiste indiaanse vrouwen, terwijl dat wel bij alle andere culturen het geval is.

Verder zit het wel goed met de sfeer (dankzij de kou, sneeuw en de tragische gebeurtenissen) en de opbouw van het verhaal is lekker rustig, waarbij alle personages de nodige aandacht krijgen. Naarmate het einde van het verhaal vordert, wordt het best spannend en krijgen we ook nog een indrukwekkend en hard vuurgevecht te zien tussen de politie / FBI en de medewerkers van de olie-boortorens, waartussen de dader zit, en waarbij Cory Lambert uiteindelijk de redder in nood is.

Ook is het mooi gedaan dat de verschillende personages in het verhaal geen clichematige personages zijn, maar juist mensen van vlees en bloed, die worstelen met complexe emoties omtrent thema's als schuld en verlies. Daarbij tilt de cast deze film naar een hoge niveau en is het vooral genieten van het acteerwerk van Jeremy Renner en Gil Birmingham (als de Indiaanse Martin, wiens dochter Natalie de tiener is welke dood gevonden wordt in de sneeuw en hij is tevens goed bevriend met Cory Lambert), maar tock zeker ook van de mooie Elizabeth Olsen en Jon Bernthal (als Matt waar Natalie een oogje op heeft en die ze ook ging opzoeken in zijn caravan, wat ze achteraf beter niet had kunnen doen). De laatste heeft overigens maar een kleine rol in het verhaal en wordt daarbij ook letterlijk en figuurlijk dood uit het verhaal geslagen met een metalen staaf op zijn hoofd.

Al met al een onverwachte goede en indrukwekkende Misdaad / Thriller thriller, die je zowel doet walgen vanwege de ellende, maar ook vreugde doet geven vanwege de gerechtigheid en natuurlijk ook vanwege de personen met het hart op de juiste plaats. Het zal me niet verbazen als deze film hoog zal eindigen in de "Top Tien" films van 2017.

De eerste keer dat ik de film zag vond ik er niet veel aan maar laatst heb ik hem nog eens gekeken en vond ik het best een mooie film.

Vooral de oorlogsbeelden zien er zeer mooi en realistisch uit. Het verhaal kan me opzicht niet zoveel bekoren maar de actie zag er goed uit. Nicolas Cage vond ik trouwens goed acteren in deze film, maar de Navajo-Indianen waar het verhaal over ging (zoals Adam Beach) kwamen niet goed uit de verf.