Opinions

Zeer matige John Carpenter film. Soort gelijke verhalen zijn al vaker verfilmd en ook beter. Deze film is nergens echt boeiend of spannend en het einde is zo belachelijk en cliché als maar wat. De cast weet ook nergens te overtuigen en ze hebben eigenlijk alleen het uiterlijk mee in deze film. Amber Heard is een mooie meid maar een hoofdrol in een film spelen kan ze totaal niet en dat bewijst ze in deze film maar eens te meer. Laat Amber Heard maar mooi korte rolletjes spelen en haar lichaam showen want daar is ze goed in.

Visueel ziet het er best aardig uit en er zitten ook een paar schrikmomenten in. Deze schrikmomenten zie echter wel al van mijlenver aankomen, maar dankzij het geluid en de snelheid schrik je toch nog effen. De film duurt gelukkig ook niet lang en dat is waarschijnlijk het pluspunt van deze flutfilm.

Ik heb me voordat ik de film gisteravond ging bekijken niet echt verdiept in deze film en ik dacht eigenlijk dat het een soort van film zou zijn zoals "Black Hawk Down (2001)" en "13 Hours (2016)". Oftewel een Actie / Drama film met veel actie. Net zoals de genoemde films staat "Warfare" ook betiteld als een Actie / Drama film en is het verhaal ook gebaseerd op een waargebeurde gebeurtenis, of beter gezegd op de herinneringen van de soldaten die het hebben meegemaakt, maar ik vond het vooral een saaie zit met weinig actie en ik vroeg me na het einde (waarbij je nog wat foto's en echte beelden te zien krijgt van de Amerikaanse soldaten en waarbij eentje in een rolstoel zit / rijdt) ook af "waarom moesten we dit zien?" De film zelf geeft daar in ieder geval geen antwoord op.

Op 12 november 2006, tijdens de Irak-oorlog, vordert een Amerikaanse eenheid tijdens een surveillance-opdracht het huis van een Iraaks gezin in een dichtbevolkte woonwijk waar vijandelijke eenheden opereren, slaat daar een gat in de muur, waardoor een sniper de omgeving in de gaten houdt. In geen tijd wordt de eenheid van alle kanten aangevallen en ben je als kijker er zo goed als in real time getuige van hoe zoiets eraan toe gaat.

Bekende regisseur Alex Garland en oud-soldaat Ray Mendoza, die Alex Garland ook al adviseerde bij diens vorige film "Civil War (2024)", dompelen je als kijker vervolgens onder in de bloederige werkelijkheid van het oorlog voeren. Ondanks dat het allemaal knap en met militaire precisie is gemaakt, kon het me nergens echt boeien en vermaken en echt spannend vond ik het ook nergens. Ik stond zelfs in het eerste gedeelte van de film op het punt om vooruit te spoelen, maar dat heb ik toch niet gedaan.

De film opent met het liedje (die destijds vooral populair was vanwege de bijbehorende seksistische fitness videoclip) "Call On Me" van de Zweedse diskjockey en producer Eric Prydz, waarna we de Amerikaanse eenheid in beeld te zien krijgen, die veel plezier hebben met het bekijken van de videoclip van "Call On Me". Daarna zien we een stadje / dorp in Irak in de nacht en zien we de eenheid stilletjes door een straat lopen, waarna ze een huis op het oog hebben en deze binnengaan en het slapende Iraakse gezin (een man en een vrouw) wakker maken. Daarna slaan ze met een voorhamer een dicht gemetselde muur (waar eigenlijk een deur zou moeten zijn) open op de tweede verdieping (waar zich ook een Iraaks gezin, een man een vrouw en twee kinderen, bevindt) en ook maken ze een opening in de buitenmuur, maar dat krijg je niet in beeld te zien, waar wel zie je daarna de opening in de ochtend, waarna we na circa acht minuten de filmtitel in beeld te zien krijgen.

Ik dacht toen nog nog "nu zal zo wel de actie gaan beginnen", maar dat is dus niet het geval. Tot circa de 29e minuut hoor je alleen de eenheid met elkaar praten en communiceren met het leger en je de sniper Elliott Miller (Cosmo Jarvis) door het vizier van zijn geweer door de opening in de buitenmuur de omgeving observeren, waarbij hij zich specifiek richt op de Iraakse inwoners en dat krijg je dus circa 20 minuten lang te zien. Misschien vonden andere filmkijkers dit observeren spannend, maar ik vond het maar saai, ondanks dat het wel fraai in beeld werd gebracht (o.a. hoe de sniper erbij ligt).

Na circa 29 minuten wordt er dan een handgranaat door door de opening in de buitenmuur binnen gegooid en hoor je een paar seconden daarna een ontploffing en dacht ik "joepie nu gaat het dan toch eindelijk beginnen". Maar ook daar blijft het min of meer bij en krijg je eigenlijk tot circa de 43e minuut alleen wat paniek van de eenheid te zien (waarbij Elliott wat licht gewond is) en willen ze vertrekken middels een CAS-EVAC (oftewel een slachtoffers evacuatie). Ik dacht toen ook "wat zijn het voor een mietjes van een Amerikaanse eenheid" omdat eentje maar licht gewond was.

Als je dan buiten een Amerikaanse Bradley tank hoort en ziet bij het huis, brengt men daar de gewonde Elliott naar toe, waarna er een flinke granaat ontploft en een Iraakse soldaat (die de Amerikanen helpt als o.a. tolk) daarbij ook ontploft en ook raken een tweetal Amerikaanse soldaten zwaar gewond, waaronder weer Elliott en Sam (Joseph Quinn). Ik moet zeggen dat de ontploffing fraai in beeld werd gebracht en hetzelfde geldt voor de gevolgen erna (waarbij je te horen krijgt hoe dof en vervormd je gehoor klinkt na een zware explosie).

Maar helaas vond ik het daarna ook weer snel saai worden, als men zich weer terugtrekt in het huis. Daarbij zie je wel expliciet in beeld dat Elliott en Sam echt zwaar gewond zijn, maar dat zijn eigenlijk ook tot circa de 66e minuut eigenlijk de enige heftige beelden die je te zien krijgt (en natuurlijk ook de restanten van de Iraakse soldaat die nog op de straat liggen zoals een deel van zijn been).

De Amerikaanse eenheid schiet ook wat blind in het rond, raakt in paniek, en vraagt ook om luchtsteun waarbij je dan een straaljager een aantal keren vlak over de straat ziet vliegen en ook dat werd fraai in beeld gebracht en zal in de bioscoop ongetwijfeld fraai hebben geklonken en gevoeld (m.b.t. het razende geraas van de straaljager die over de straat scheert) hebben. Na circa 66 minuten vindt er dan een reddingsactie plaats en zie je andere Amerikaanse soldaten schietend naar het huis gaan en dat krijg je vooral te zien op hoogte via zwart-wit beelden gemaakt door een drone.

Daarna wordt er gepraat en vindt er nog een beetje actie plaats (de tegenstander krijg je eigenlijk nooit in beeld te zien) en na circa 78 minuten komen er dan twee Bradley tanks aangereden, die de zwaar gewonde Elliott, Sam en nog wat andere soldaten meeneemt, zoals Ray (D'Pharaoh Woon-A-Tai) die je in de film vooral ziet communiceren via de telefoon, en een aantal blijft dan nog achter bij het huis. Maar niet voor lang want na circa 86 minuten komen er weer twee Bradley tanks, die dan schieten op de tweede verdieping van het huis (dit op verzoek van de achter gebleven soldaten in het huis), waarna de soldaten schietend naar de wee Bradley tanks lopen en dan met zijn allen vertrekken.

Daarna zie je nog wat beelden van het gezin in het huis en zie je Irakezen (die op de Amerikanen geschoten hebben) op de straat lopen en is de film na circa 88 minuten afgelopen en zie je nog in beeld de tekst "For Elliott", waarna je hem via echte beelden in een rolstoel ziet rijden (hij verloor bij het incident zijn been en stem) en ook zie je dan anderen van de Amerikaanse eenheid en dat ook via foto's waarbij de echte persoon ziet en de gespeelde acteur. Daarna is de film ook echt afgelopen na circa 90 minuten.

Maar waarom we deze film moesten zien en zo'n hoge score heeft is, is me onduidelijk. Als ik de film in de bioscoop had gezien (dat was ik eigenlijk van plan, maar is er niet van gekomen) had ik het waarschijnlijk iets beter gevonden, maar zou het ook geen indruk verpletterende indruk op mij hebben gemaakt. De cast in de film is ook erg oppervlakkig en je krijgt over hen ook eigenlijk niets te weten, waardoor je er eigenlijk ook geen band mee krijgt. Het zijn ook eigenlijk allemaal onbekende acteurs en enkel Will Poulter (als Erik) was voor mij een enigszins bekende acteur.

Uiteindelijk is "Warfare" vooral een anti-oorlogsfilm en de film speelt zich ook in real time af, waarbij de expliciete beelden van gewonde en bebloede slachtoffers je als kijker moeten confronteren met de gruwelijke werkelijkheid van oorlog. Maar helaas maakte de film op mij geen echte indruk (omdat ik er andere verwachtingen van had) en vond ik het vooral maar saai.

Zoe: You fell from the sky? Like an angel?

Mirko: I'm no angel.

Zoe: You're my angel.

Deze Actie / Drama film zag ik voorbijkomen op "Film 1" en ook is hij te zien op "Prime Video" en via de laatste streamingdienst heb ik de film gisteravond bekeken. "Warhorse One", mede geregisseerd door Johnny Strong die tevens de hoofdrolspeler is, is een oorlogsdrama dat zich richt op overleven, menselijkheid en de dunne scheidslijn tussen plicht en emotie in een vijandige omgeving, namelijk in Afghanistan in 2021 tijdens de Amerikaanse militaire terugtrekking.

Het verhaal volgt Navy SEAL Master Chief Richard Mirko (Johnny Strong), wiens helikopter tijdens een reddingsmissie wordt neergeschoten boven Afghanistan door Taliban troepen. Als enige overlevende moet hij door de wildernis in veiligheid zien te komen, met de vijand op de hielen. Zijn levensgevaarlijke toch krijgt een onverwachte wending, wanneer hij in een kapotgeschoten auto, tussen de lichamen van haar ouders, de 5-jarige Zoe (Athena Durner) vindt. Nu moet Richard niet alleen voor zijn eigen leven vechten, maar ook dat van het meisje.

Hoewel er betere oorlogsdrama's zijn die zich afspelen in Afghanistan, mocht deze film er ook best wezen. De film zet sterk in op de relatie tussen Mirko en Zoe en dat is ook het sterke punt. Het zwijgzame, bijna vaderlijke bondgenootschap dat ontstaat, geeft het verhaal een emotionele lading die verder gaat dan het standaard actie- of oorlogsgenre. Johnny Strong speelt zijn rol ingetogen en stoïcijns, waarbij zijn fysieke présence contrasteert met de kwetsbaarheid van het 5-jarige kind Zoe.

Visueel levert de film intense en soms rauwe beelden. De cinematografie benadrukt de eenzaamheid van het Afghaanse landschap met uitgestrekte vlaktes, dorre heuvels en schaduwen van dreiging in de verte. Ook wordt er regelmatig geschoten en deze actiescènes worden kort en explosief getoond, zonder daarbij te verzanden in spektakel om het spektakel. Dit houdt de spanning ook authentiek.

Toch kent "Warhorse One" ook zwakkere kanten. Zo duurt de film met circa 120 minuten eigenlijk iets te lang, kan de Taliban niet schieten, is het tempo bij vlagen traag en herhaalt de film bepaalde patronen (zoals het ontwijken van vijanden en het zoeken naar schuilplaatsen), waardoor de spanningsboog soms inzakt. Ook blijft de achtergrond van Zoe vrij summier uitgewerkt, waardoor zij voornamelijk symbool staat voor onschuld in oorlog, in plaats van een volledig uitgewerkt personage.

Wat de film echter overeind houdt, is zijn hart. Dit is geen standaard patriottische oorlogsfilm, maar eerder een vertelling over menselijkheid in een onmenselijke situatie. Het is de band tussen Mirko en Zoe die het verhaal draagt. Opvallend is dat de film een kleine cast heeft, juist om de focus te houden op de band tussen Mirko en Zoe. Veel bijrollen zijn functioneel en kort, vooral om de constante dreiging te tonen, terwijl het zwaartepunt bij Johnny Strong en Athena Durner ligt.

Johnny Strong als Master Chief Richard Mirko is zowel de stoere krijger als de onverwachte vaderfiguur en Athena Durner als Zoe vormt het hart van de film en is de reden dat Mirko zijn missie verandert in een persoonlijke overlevingstocht. Verder is Raj Kala als Ahmad Radam nog het benoemen waard, als de lokale tegenstander en vertegenwoordiger van het vijandige gevaar dat Mirko en Zoe bedreigt.

Al met als is "Warhorse One" een ingetogen en emotioneel oorlogsdrama dat meer draait om bescherming en menselijkheid dan om heroïsche militaire daden. De film is soms traag, maar wie zich laat meenemen in de sobere vertelstijl en de band tussen de hoofdpersonages, zal een film vinden die oprecht en authentiek aanvoelt.

Typisch een B-film met allemaal B-acteurs. De special effect zijn lachwekkend en spannend is de film nooit (dat ze dit een horror durven te noemen ?) maar op een of andere manier wist de film me toch nog te boeien waardoor ik hem helemaal heb kunnen uitkijken. Kwam waarschijnlijk omdat het verhaal me enigszins wist te pakken of dat er niets anders op de TV was.

Toch wel een verrassend goede en ook leuke Romantiek / Horror en ook best een gedurfde combinatie, want een romantisch verhaal omtrent Zombies kom je niet vaak tegen. Ook geeft deze film weer eens een nieuwe wending aan Zombies, die normaal gesproken alleen voor dood en verder zorgen. Het verhaal zat leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Verder keek de film zich lekker weg (zag er visueel ook aardig uit en ook de muziekkeuzes waren goed) en omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurde verveelde hij nergens. Het einde vond ik trouwens heel mooi.

De cast deed het overigens ook leuk en dan met name de drie hoofdrolspelers Nicholas Hoult (als Zombie "R"), de fraaie Teresa Palmer (het liefje van Zombie "R") en Rob Corddry (als Zombie "M"). Het was ook leuk om Analeigh Tipton (die vond ik destijds in de film "Crazy, Stupid, Love (2011)" zeer leuk en liefjes) weer eens terug te zien.

Al met al vond ik dit gewoon een verrassend leuke film die zich lekker wegkeek.

Mooi drama maar wel eentje die vol zit met clichés en een hoog Amerikaans - gehalte. Ook was de film zeer voorspelbaar want je kon op twee vingers uittellen wie er in de finale zou belanden en wie er zou winnen. Desondanks was het verhaal wel mooi verfilmd, waren de gevechten (wel vaak kort) goed en deden Tom Hardy en Joel Edgerton het meer dan voortreffelijk. Alleen al dankzij die twee krijgt de film al minimaal een voldoende. Ook de bijrol van Nick Nolte was zeer verdienstelijk, hetzelfde geldt voor Frank Grillo.

Qua verhaal vond ik het enigszins lijken op "Lionheart" met Jean-Claude Van Damme.

How ironic. This village dies for lack of water. This lovely creature dies of an overabundance.

Dit is alweer de zevende Fantasy / Actie film sinds ik vorige maand "Barbarian Queen (1985)" heb gezien en hoewel de meeste films daarvan slecht zijn, vond ik deze nog best vermakelijk. Dat komt vooral natuurlijk vanwege de vele naaktheid (de mooie María Socas speelt de hele film topless), maar ook vanwege het meespelen van de bekende acteur David Carradine. De meesten kennen hem waarschijnlijk vooral vanwege zijn rol in beide "Kill Bill" films van regisseur Quentin Tarantino uit 2003 en 2004, of vanwege zijn bizarre dood (waarbij hij in een hotelkamer naakt was aangetroffen in een kast met een touw om zijn hals en zijn penis) in 2009. Maar in de vorige eeuw maakte hij zeker ook faam met o.a. de televisieserie "Kung Fu (TV Series 1972–1975)" en de films "Death Race 2000 (1975)" en "Lone Wolf McQuade (1983)".

In een ver sterrenstelsel ligt de woestijnplaneet Ura, die twee zonnen heeft. Daar vechten twee rivaliserende krijgsheren, te weten Bal Caz (Guillermo Marín) en Zeg (Luke Askew), van het plaatsje Yamatar voortdurend tegen elkaar in een gevecht om de enige waterbron, namelijk een waterput. De machtige krijger Kain (David Carradine), die ooit lid was van een inmiddels uitgestorven oude orde van heilige krijgers die bekend staat als de "Homeraks", arriveert in het plaatsje en kondigt aan dat zijn vaardigheden te huur zijn aan de hoogste bieder. Kain ontdekt tevens dat Naja (María Socas), een mooie tovenares en voormalige priesteres van dezelfde orde als Kain, gevangen is genomen door Zeg, die Naja onder druk zet om onbreekbaar zwaard te smeden, dat hij wil gebruiken om het land te regeren. Naja, die net als Kain het bevel voerde over de Homeraks toen ze op de planeet regeerde, inspireert Kain om haar te redden en de dorpelingen te helpen. Kain begint de situatie in de war te brengen en profiteert van de aanhoudende vete en probeert de rivaliserende krijgsheren te verzwakken en uiteindelijk te verslaan.

Origineel is het verhaal zeker niet, want het heeft veel overeenkomsten met de Western klassieker "A Fistful of Dollars (1964)" met Clint Eastwood in de hoofdrol en de Japanse Drama / Actie film "Yojimbo (1961)". Maar het verhaal zit best leuk in elkaar en weet ook te vermaken, maar echt logisch is het allemaal niet. Zo is het onduidelijk waarom tovenares Naja een onbreekbaar zwaard moet maken voor Zeg om Bal Caz te verslaan en het land te regeren, aangezien geen van beide partijen in staat lijkt een zwaard tegen hun tegenstanders te gebruiken. Dat is ook echt letterlijk te zien bij een zogenaamd gevecht bij de waterbron na circa 20 minuten, waarbij beiden elkaar uitdagen, maar dan steeds op het laatste moment de keutel intrekken.

Verder heeft Naja als tovenares (je ziet haar overigens nooit toveren) geen achtergrondverhaal, geen naam, geen persoonlijkheid en geen kleren aan Ze is enkel de gevangene van Zeg, waarop Kain zijn oog heeft laten vallen (wat ook letterlijk te zien is na circa drie minuten). En ook wordt nooit duidelijk gemaakt waarom er water schaarste is. Door de aanwezigheid van de woestijn en de twee zonnen kan je er natuurlijk wel iets bij voorstellen. Hoogstaand is de film natuurlijk niet en van de actie (die regelmatig ook lachwekkend is) moet je ook niet al te veel voorstellen. Het meest grove in deze film is misschien nog het feest wat Zeg op een gegeven moment geeft en waarbij hij een volledige naakte slavin (Lillian Cameron, die zich duidelijk niet scheert ) laat verdrinken in een bak met water ter entertainment en waarbij hij dan mijn openingszin zegt.

Slaven spelen ook een rol in deze film en dan vooral m.b.t. de hardhandige slavenhandelaar Burgo (Armando Capo), die slaven ronselt voor Zeg. Buiten dat de film overeenkomsten heeft met "A Fistful of Dollars" en "Yojimbo", heeft de film ook overeenkomsten met de eerste drie "Star Wars" films (dus deel 4 t/m 6), zoals de woestijn en de Jawa's, en vooral met "Return of the Jedi". Want als Kain voor het eerst kennis maakt met Bal Caz na circa 13 minuten, zien we een zittende / liggende Bal Caz in de rol van Jabba the Hut en zit naast hem een topless vrouw (in "Return of the Jedi" was dat prinses Leia, die weliswaar niet naakt was, maar ook niet al te veel kleren droeg) die hem eten voert en ook zien we een pop als monster die Bal Caz advies geeft. Naderhand vecht Kain ook met een ander monster (waarbij Naja dan gevangen zit in een kooi) en dat doet denken aan de "Sarlacc-put" scène in "Return of the Jedi".

Dus wat dat betreft heeft regisseur John C. Broderick veel dingen overgenomen uit andere films. Maar hij zorgt ook voor iets origineels, wat namelijk naderhand onze Nederlandse regisseur Paul Verhoeven in 1990 heeft overgenomen in zijn Actie / Sciencefiction "Total Recall (1990)" met o.a. Arnold Schwarzenegger en Sharon Stone. Want na circa 55 minuten zien we een exotisch topless danseres (Cecilia Narova) in een rode jurk en als ze daarvan het bovenstuk afdoet, zien we dat ze vier borsten heeft (op de filmposter zien we overigens ook een vrouw met vier borsten) en in "Total Recall" zien we een vrouw (Lycia Naff) die drie borsten heeft

Dat was opzicht een leuke scène in deze film (ze probeert dan ook Kain te verleiden en steekt hem ook met iets uit haar lichaam, waarna Kain haar dood wurgt) en ondanks dat daarbij dus vier borsten te zien zijn, vond ik Cecilia Narova wel niet de opvallendste verschijning in deze film. De mooie María Socas is namelijk de opvallendste verschijning en dat omdat ze de hele film topless en enorm sexy erbij loopt (ze loopt ook de hele film blootvoets) en ze is ook heel vaak in beeld te zien en regelmatig ook langdurig. De eerste keer zien we haar na circa drie minuten (daarbij heeft ze dan ook nog de meeste kleren aan) en daarna volgen nog circa elf momenten dat we mogen genieten van een topless María Socas. Ze is voor mij niet helemaal nieuw (wel voor het eerst dat ik haar topless zag), want in een andere Actie / Fantasy film, te weten "Deathstalker II (1987)", zag ik haar ook al, maar daarin is ze niet echt naaktheid te zien en zie je enkel haar borsten via doorschijnende kleding.

Buiten María Socas, Cecilia Narova, Lillian Cameron en de onbekende vrouw in de "Jabba the Hut" scène, zie je ook nog andere vrouwen topless. Zo wassen op een gegeven moment drie topless vrouwen Kain in een bad en ook zie je topless vrouwen bij de waterbron. Deze vrouwen hebben allemaal geen naam en zijn vooral slavinnen. Door de vele naaktheid kijkt deze film zich lekker weg en ook wordt het nergens echt saai omdat er best veel in gebeurt. Het verloop van het verhaal is opzicht voorspelbaar en op het einde wordt natuurlijk ook afgerekend met Bal Caz (wordt met een zwaard doodgestoken door Zeg), Zeg (wordt door Burgo doodgeslagen met een morgenster), Burgo (wordt door Kain gedood met een werpster als hij probeert te vluchten) en Kief (Anthony DeLongis, die ook de actie- en stuntcoördinator was in deze film), welke een handlanger is van Zeg. Kief wordt als laatste gedood door Kain tijdens een zwaardgevecht, waarna Kain weer vertrekt en hij nog tegen Naja zegt:

"I travel alone."

Als hij uiteindelijk weg loopt zegt Naja nog tegen hem "Come back to us", waarna de film na circa 80 minuten is afgelopen.

De cast deed het best verdienstelijk in deze film en dat ondanks dat David Carradine er best verveeld bijloopt de hele tijd. Hij is natuurlijk ook de bekendste acteur in deze film, maar wel niet de leukste, want dat vond ik Luke Askew in de leuke rol van Zeg. En verder was het natuurlijk vooral genieten van de vrijwel volledig naakte Argentijnse María Socas met lang krullig zwart haar.

Al met al is "The Warrior and the Sorceress" best een aardige Fantasy / Actie film, waarmee ik me net zoals "Barbarian Queen (1985)" mee vermaakt heb.

Heerlijke eind jaren 70 film met een typische jaren 70 sfeer. Het verhaal was prima en ik vond het vooral leuk hoe ze te maken hadden met de een na andere bende (o.a. die gasten op rollerskates) toen ze op de vlucht waren.

Deze film verdient eigenlijk wel een plaatsje in de top 250.

Heerlijke onzin, met een best wel grappige Dr. Dre en Snoop Dogg. De film is vaak zo belachelijk dat ik er hard heb om moeten lachen.

Dit is tot nu de slechtste korte horrorfilm uit de "Masters of Horror" TV-serie die ik gezien/herzien heb (inmiddels mijn 22e) en Horror is eigenlijk ook nauwelijks van toepassing om dat het meer lijkt op een Komedie, omdat gewoon alles slecht is en vooral de uitvoering van het verhaal. Het verhaal was opzicht wel origineel en leuk gevonden, maar is aan de andere kant ook volkomen belachelijk.

Het verhaal draait namelijk om het gezin Franks (bestaand uit vader Mike, moeder Pam en 10-jarig dochtertje Amy die voor alles bang is), die in het huis van de overleden oma van Mike een antiek en schokkend document vindt achter een zelfportret van George Washington, met daarop de tekst:

"Ik zal je kinderen villen en opeten. Als ik klaar ben, maar ik bestek van hun beenderen. Ondertekend met G.W."

Hieruit blijkt dat George Washington, de Vader des Vaderlands, in feite een kannibaal was met de voorliefde voor kinderen (liefst ook nog maagd). Dit nieuws zal de VS op haar grondvesten doen schudden en Mike vraagt daarom raad bij een oude vriend, met de naam Samuel Madison III, van zijn grootouders. Dat had hij echt niet moeten doen, want hij is namelijk een loyaal lid van de "Washingtonians" (voilá de filmtitel) en dat is een groepering die letterlijk over lijken gaat om het geheim van George Washington te beschermen en deze groepering houdt er zelf ook van om een lekker stukje mensenvlees te nuttigen.

Hoewel het verhaal zeker origineel is, slaat het natuurlijk ook nergens op en helaas is de uitvoering van het verhaal ook nog eens lachwekkend slecht. Zelfs zo slecht dat deze film meer neigt naar Komedie dan naar Horror en qua Horror (beter gezegd goor) zit er op een aantal onsmakelijke eet scenes (o.a. in het restaurant, de vingers in de pap tijdens het ontbijt en het buffet) na, eigenlijk niets in dit verhaal op de onthoofding van de vrouw in het begin na. Het verhaal weet ook niet echt te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt) en dat komt mede door de cast die werkelijk abominabel slecht speelt en vooral Julia Tortolano die de rol speelt van dochter Amy Franks en die overal bang voor is en dat tot het belachelijk af en het komt ook totaal ongeloofwaardig over (zelfs haar regelmatig irritante geschrijf helpt daar niet bij) en dat komt mede omdat ze steeds dom uit haar ogen kijkt. Ook hoofdrolspeler Johnathon Schaech in de rol van vader Mike Franks weet nergens te overtuigen en hetzelfde geldt voor de rondborstige Venus Terzo (helaas niet bloot te bewonderen en bloot hoort eigenlijk wel in een "Masters of Horror" verhaal. Er is wel wat bloot te zien op een schilderij van George Washington) in de rol van moeder Pam Franks.

Naarmate het einde van de film nadert, wordt de film steeds lachwekkender (o.a. de politieagenten die in het complot zitten,het buffet van de "Washingtonians", hoewel dat er nog lekker smaakvol uitzag en dat op een gore manier en de federale agenten die alles in de doofpot moeten stoppen zoals bij Roswell is gebeurt) en dat geldt ook voor het einde waarbij een drietal soldaten alle "Washingtonians" doodschieten en waarbij George Washington op het één dollar biljet wordt vervangen door George W. Bush (president ten tijde dat deze film werd gemaakt en natuurlijk is de voornaam en de initiaal "W" passend) en ook de reactie (zeker wat betreft de domme blik uit haar ogen daarbij, alsof ze aan het oplezen is van de camera) van Amy Franks daarop, namelijk "No shit is right".

Al met al gewoon een hele beroerde korte (duurt circa 55 minuten) Horror film uit de vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie en dan qua verhaal als uitvoering ervan. Regisseur Peter Medak is in mijn ogen ook geen echte Horror film regisseur, want hij heeft vooral Drama films gemaakt. Deze film heeft daar overigens wel connecties mee, want alles is gewoon dramatisch slecht.

P.S. wat de regisseur op het einde van het verhaal deed met de chinees die eten kwam brengen was best racistisch ("R" vervangen door "L"), "Twee geflituulde tofu, twee gloente en één witte lijst. Klopt dat ?" en "Nieuw dollal biljet".

Opzicht is dit wel een aparte korte Komedie / Drama film die neigt naar Horror, want de maaltijden die Olive maakt zijn best bizar, met o.a. tong en een eigen afgeknipte teen (voor een stoofpotje) Het verhaal weet te vermaken en beide hoofdrolspelers deden het best verdienstelijk en waren griezelig vreemd en lief. Vooral van Sarah J. Bartholomew heb ik genoten, want haar ogen lichten op van passie als ze over eten praat of een nieuwe maaltijd bereidt. Het is vooral een filmpje voor liefhebbers van donkere humor en onverwachte wendingen.

Jezus wat een dertien in een dozijn flauwe Ben Stiller (zag er best oud uit) en Vince Vaughn meuk was dit. Hoewel deze film betiteld staat als een komedie was de humor vaak tenenkromend slecht en zeer flauw. Er zit wel geteld één geweldige scene in deze film en dat was de scene waarbij ze foto's maken van de Alien (het had wel een hoog "The Hangover" gehalte). Het verhaal slaat als tiet op een drumstel en de uitvoering was ook best beroerd. Dat laatste geldt zeker ook voor de cast, met name Vince Vaughn was verschrikkelijk slecht. Ik moet wel toegeven dat de muziekkeuze vaak best goed en leuk was. Twijfel je om deze film wel of niet te bekijken dan is mijn advies "niet kijken".

P.S. wel leuk om R. Lee Ermey weer eens terug te zien. Hij speelt altijd typische hufter rollen.

"You should know, there are a few rules. Do not turn your back to the mirror. Do not open the door after dark. Do not go near the burrows. And always stay in the light."

Ishana Night Shyamalan, dochter van de bekende filmregisseur M. Night Shyamalan, maakt met "The Watchers" haar regiedebuut. En ze heeft duidelijk vaders recept gekregen, want alle ingrediënten die we kennen uit een M. Night Shyamalan film zitten in "The Watchers". Dus de appel valt niet ver van de boom.

De Amerikaanse 28-jarige kunstenares Mina (Dakota Fanning) werkt in een Ierse dierenwinkel en krijgt de vraag van haar baas (Anthony Morris) of ze een speciale vogel, een goudparkiet, wil vervoeren met de auto naar een dierentuin in de buurt. Onderweg naar de dierentuin belandt ze in een sprookjesbos, waar haar navigatiesysteem begint te haperen, haar auto ermee ophoudt en waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt. De enige veilige plek voor verdwaalde zielen is een soort mega reality tv-podium met een glazen / spiegelwand, waar enge boswezens, te weten "Watchers", zich ’s nachts vergapen aan haar en drie anderen, te weten de oudere Madeline (Olwen Fouéré) en de jongeren Ciara (Georgina Campbell) en Daniel (Oliver Finnegan).

Geinig vertrekpunt, maar de rommelige uitwerking resulteert in een platte, weinig spannende psycho-horrorthriller over onverwerkt leed, dubbelgangers, het al dan niet volgen van regels en een vleugje Elektracomplex (een psychologische visie op de ontwikkeling tot volwassenheid van meisjes). En dat de personages hun acties met hun dialogen ondertitelen is ook al geen pre en ook zijn enkele plotwendingen enorm voorspelbaar. Hoewel het eerste gedeelte van de film nog lekker mysterieus is, is het wel behoorlijk traag en langdradig, waardoor ik moeite had om niet in slaap te vallen. Maar dat is wel het beste gedeelte van de film, want de tweede helft (na circa 60 minuten als men opeens een luik ontdekt in de vloer) gaat helaas ten onder aan te veel uitleg, waardoor de spanning afneemt.

De film had iets strakker in elkaar kunnen zitten en de introductie van Mina verloopt rommelig. Zo had er wel iets meer met haar tragische backstory (de dood van haar moeder via een auto ongeluk waar ze min of meer verantwoordelijk voor was) gedaan kunnen worden. En het deel in het bos kabbelt voort, met Olwen Fouéré in de rol van expositie gever. Met een speelduur van circa 96 minuten, duurt de film eigenlijk niet lang, maar helaas wordt de tijd niet goed benut. Folklore is een interessant thema dat best meer geëxploreerd had mogen worden, maar helaas weet Ishana Night Shyamalan hier geen balans in te vinden.

Als regisseur doet Ishana Night Shyamalan opzicht prima werk. Ze maakt goed gebruik van het claustrofobische bos en bouwt sfeervol spanning op, vooral door het mysterie rondom de "Watchers" geheimzinnig te houden. Het script, dat ook door haar is geschreven, had echter meer informatie achterwege moeten laten. Door inhoudelijk in te gaan op de achtergrond van deze wezens en ze vervolgens steeds meer in beeld te brengen, vervaagt het enge gevoel dat eerst zo zorgvuldig werd opgebouwd.

Ishana heeft duidelijk gekeken naar het werk van haar vader, aangezien de film een plottwist bevat die vragen oproept. Het einde (eigenlijk bevat de film twee eindes en de eerste, namelijk de ontsnapping uit het bos, is na circa 78 minuten, waarna de film nog circa 18 minuten doorgaat) is niet episch of spannend, maar eerder een anticlimax. Het verhaal verloor mij steeds meer, waardoor "The Watchers" geen film is geworden die indruk maakt en me lang zal bijblijven. Toch toont Ishana potentie als opkomende regisseur. Ze heeft oog voor sfeervolle beelden en weet ook effectief spanning op te bouwen, maar haar schrijfwerk kan nog verder ontwikkelen. Je hoeft niet alles te verklaren, het onbekende is vaak veel enger dan wat wordt uitgelegd.

Het is goed om hoofdrolspeelster Dakota Fanning weer terug te zien. Ze heeft een prima transitie gemaakt van kind actrice naar volwassen actrice. Eigenlijk is ze ook te goed voor deze film. Degene die ook misschien te goed is, is actrice Olwen Fouéré als de mysterieuze Madeline (ze blijkt namelijk ook een "Watcher" te zijn) die sterk speelt. Ze weet Mina een bepaalde diepgang te geven die op papier ontbreekt. "Barbarian (2022)" actrice Georgina Campbell als Ciara heeft helaas een magere bijrol en ik had graag meer van haar gezien. Hetzelfde geldt min of meer voor Oliver Finnegan als Daniel, die ook het enige slachtoffer is van de "Watchers" als ze ontsnappen uit het bos.

En verder zijn er nog rolletjes voor de goudparkiet (die hen uit het bos leidt) die door Mina Darwin wordt genoemd, Alistair Brammer als John die het vriendje is van Ciara en die we tijdens de opening van de film een poging zien wagen om uit het bos te ontsnappen (en waarbij we voor het eerst ook het bord "Point of No return" te zien krijgen) die hij met zijn leven moet bekopen en naderhand zien we hem nog een paar keer (zo lokt hij Daniel in de val die dat ook met zijn leven moet bekopen) en John Lynch als professor Rory Kilmartin die men op beelden ziet in de bunker van het gebouw als men het luik ontdekt in de vloer.

Ishana Night Shyamalan weet het potentieel van "The Watchers" niet waar te maken, waardoor "The Watchers" niet meer is dan een matige Horror / Mystery film. Maar ze levert met haar debuut wel een sfeervol visitekaartje af.

Op aanbeveling van "Onderhond" gekeken en ik moet zeggen dat het gewoon een schitterende en unieke film was. Deze film is totaal niet te vergeleken met de meeste flut superhelden films. Een vervolg maken op dit deel lijkt me ook niet echt mogelijk.

Deze film begon al zeer goed met de inleiding (ik weet nu tenminste wie John F. Kennedy vermoorde ) wat zeer mooi in elkaar zat. Ook de vele verschillende figuren in deze film vond ik zeer goed met name Jackie Earle Haley (Rorschach) en Jeffrey Dean Morgan (The Comedian). De laatste komt niet zo heel veel voor in de film maar als hij in beeld komt is het gelijk prijs (humor en zeer grof), schitterend gespeeld. Het verhaal vond ik goed (veel beter dan de meeste superhelden films), de actie was meer dan goed (er zat ook behoorlijk veel grof geweld in) en de beelden waren vaak schitterend. De muziek was soms wat raar gekozen (zoals Nena ?) maar er zaten ook een paar schitterende stukken tussen (o.a. Simon & Garfunkel). Verder bevatte de film ook humor en was er zelfs soms bloot in te zien Het einde was trouwens zeer sterk.

De film duurt overigens best lang maar weet wel te boeien van de eerste tot de laatste minuut. Dit is gewoon 160 minuten top entertainment van Zack Snyder. 300 vond ik overigens ook al een zeer goede film van hem.

Dit was dan het verdienstelijke regiedebuut van Russell Crowe waarin hij zelf ook nog de hoofdrol speelt. Ondanks dat het verhaal inderdaad behoorlijk zoetsappig is en ik het laatste gedeelte (de laatste 20 minuten) behoorlijk flauw vond, was dit geïnspireerd op ware gebeurtenissen oorlogsdrama (Slag om Gallipoli) zeker niet onaardig.

Zo begint de film sterk, zit de uitvoering mooi en gelikt in elkaar, zien de beelden er fraai uit (prachtige landschap beelden van Turkije en Australië) en bevat de film ook de nodige drama. Hier en daar vond ik de drama best heftig en aangrijpend (o.a. als zijn vrouw zelfmoord pleegt en de drie broers die zwaargewond liggen te creperen), maar aan de andere kant was het ook geregeld behoorlijk theatraal en met name de gedeeltes die om Olga Kurylenko draaiden. Hierbij moet ik wel zeggen dat Olga Kurylenko er weer behoorlijk fraai uitzag en dat ze haar rol ook best mooi en goed speelde. Dat goed spelen was zeker van toepassing op Russell Crowe en met name op Yilmaz Erdogan in de rol van de zeer sympathieke Turkse Major Hasan. Dat sympathieke was zeker ook van toepassing op Jai Courtney in de aardige rol van Lt Colonel Hughes.

Verder keek de film zich wel lekker weg, zit er wat actie in en wist het hele verhaal zeker ook te boeien. Ondanks het flauwe laatste gedeelte, was het einde natuurlijk wel mooi. Al met al een verdienstelijke regiedebuut voor Russell Crowe en hetzelfde geldt voor dit oorlogsdrama.

Mooi romantisch/drama (vooral met de nadruk op drama) met best wel een aantal aangrijpende momenten (dierenleed is niet aan mij besteedt). Het boeiende verhaal zit mooi in elkaar en visueel is de film ook een plaatje. Vooral de scenes met olifant Rosie waren zeer fraai. Reese Witherspoon speelde inderdaad na lange tijd weer eens een prima rol maar de echte ster van deze film vond ik toch wel Christoph Waltz die een geweldige prestatie neerzet als circus directeur met nare trekjes. Robert Pattinson vond ik eerlijk gezegd wat tegenvallen en hij kon me ook niet echt overtuigen (ik vond hem stijfjes en houterig ogen). Maar al met al een mooi romantisch/drama met best een fraai einde (misschien wel wat cliché), inclusief de zwart/wit beelden.

Omdat het dit jaar 200 jaar geleden is dat de slag om Waterloo plaats vond, wilde ik er wel eens een film over zien en dus kwam ik uit op deze film.

Visueel ziet het er allemaal indrukwekkend en groots uit met o.a. de indrukwekkende grote legers (er hebben enorm veel figuranten meegespeeld in deze film), landschappen, decors en aankleding. Maar qua verhaal is het zeer langdradig en saai en voordat de slag om Waterloo begint zijn we ruim 80 minuten verder. Vanaf dan wordt het tenminste wel enigszins boeiend, interessant en vermakelijk om naar te kijken. Het werd ook allemaal groots (o.a. via luchtopnames) en spectaculair in beeld gebracht en bevatte ook de nodige dramatiek (hier en daar ook wat aangevuld met droge humor). De actie is wel erg braafjes in beeld gebracht (weinig tot geen bloed en geen verminkte lichamen), maar dat was normaal voor de tijd dat deze film werd gemaakt. Hoewel je weet hoe de slag om Waterloo zal eindigen, was het einde best heftig en neigde het ook naar moord.

De cast met zeker een aantal bekenden doet het helaas niet meer dan verdienstelijk en dan heb ik het vooral over Rod Steiger in de rol van Napoleon Bonaparte en Christopher Plummer in de rol van de Duke of Wellington. Het is jammer dat de cast niet echt overtuigend speelt en dat veel dialogen te belachelijk voor woorden zijn. De slag om Waterloo gaat in deze film alleen tussen de Fransen en de Engelsen (op het einde komen ook nog even de Pruisen aanbod) en de rol van België en Nederland komt helemaal niet er sprake. Dus op historisch vlak is er inderdaad veel fout aan deze film.

Eigenlijk verdient de slag om Waterloo een betere verfilming dan deze film. Wat dat betreft is het jammer dat er dit jaar geen nieuwe verfilming is gekomen en zeker omdat het dit jaar precies 200 jaar gelden was. Dus voor de filmwereld is het eigenlijk een gemiste kans. Deze film is niet meer dan redelijk en dan vooral alleen vanwege het gedeelte om de slag om Waterloo. Het eerste uur is gewoon slaapverwekkend.

Leuke avonturenfilm, meer ook niet. De beelden zien er soms prachtig uit. Jeanne Tripplehorn vond ik er best mooi uitzien in deze film. Film duurt iets te lang.

Het is natuurlijk imponerend dat ze zo'n grote afstand hebben afgelegd en ook onder extreme omgeving omstandigheden maar qua film was het best saai en langdradig en veel gebeurt er eigenlijk niet. Het einde was overigens best een domper want ze laten niet zien in de aftiteling wat met de overlevenden is gebeurt, je ziet alleen de hoofdrol speler terugkeren bij zijn vrouw. De acteurs deden het best aardig maar echte meeleven met ze kon ik niet.

Er bestaat een soortgelijke film als deze namelijk "So Weit die Füße Tragen", maar die is gewoon stukken beter en ook boeiender.

Als klein kind zijnde keek ik vroeger in de jaren 70 en ook wel begin jaren 80, graag naar de grappen en grollen van dit leuke komische duo. Destijds vond ik ze behoorlijk grappig, maar inmiddels is het natuurlijk zo gedateerd dat het niet echt meer echt leuk is (is nu behoorlijk flauw en kinderachtig). Het verhaal vond ik destijds wel leuk (viel ook meer dan genoeg te lachen) en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan inclusief het visuele aspect zoals de Western omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. De film duurt met circa 60 minuten (voor Stan Laurel en Oliver Hardy films is dit natuurlijk wel aan de lange kant) natuurlijk ook niet lang, waardoor de film zich lekker wegkijkt. Gewoon leuk jeugdsentiment.

Jezus dit was niet meer en minder dan een 13 in een dozijn feel good film met een cliché verhaal en verloop. Het verhaal heeft weinig verrassends te bieden (één en al cliché wat de klok slaat) en het eerste uur is ook behoorlijk saai. De enige die deze film nog het kijken enigszins waard maakt is Sam Rockwell (hoewel hij geregeld te overdreven speelt). De cast is best indrukwekkend en met Steve Carell en Rob Corddry zitten er ook een paar komische figuren in alleen zijn ze juist in deze film niet komisch en is Steve Carell zo ijskoud en saai als maar wat. Ook Toni Collette valt tegen, hoewel ze nog wel redelijk speelt (ze zag er wel oud uit). Het drama gedeelte in deze film zit vooral in de staart.

P.S. de film deed me soms denken aan de film Adventureland (2009) welke ik ook een saaie bedoeling vond.

Aardig drama (niet al te zwaar) over een groepje mensen welke de pelgrimsroute (de Camino) loopt naar Santiago de Compostela (vergelijkbaar met het Pieterpad in Nederland ). De beelden zijn vaak fraai en hetzelfde geldt regelmatig voor de muziek die goed past bij het verhaal. Qua verhaal stelt het eigenlijk niet zo heel veel voor en ook zijn er behoorlijk veel storetypen (zoals onze Nederlander Joost met zijn drugs) en clichés. En uiteraard leest onze Amerikaanse vriend Martin Sheen de andere in het groepje regelmatig de les. De film kijkt zich wel lekker weg en ook Deborah Kara Unger was best lekker hoewel ze er in deze film soms best enorm uitgeleefd uitzag.

Typisch begin jaren 90 product en deze film heb ik destijds ook in de bioscoop gezien (trok geen volle zalen). Ik vond het toen eigenlijk ook wel een leuke film maar als je hem nu ziet is er eigenlijk weinig leuks meer aan te beleven en valt het ook op hoe flauw het eigenlijk wel niet allemaal is. Maar ja in de jaren 90 was dit gewoon leuk en moest je erom lachen. De cast in de vorm van Mike Myers en Dana Carvey doen het overigens wel leuk en hetzelfde geldt voor de rol van gladjanus Rob Lowe.

Zou ik deze film nu voor het eerst zien, dan zou ik hem nooit een voldoende hebben gegeven. Maar omdat ik het destijds toch wel een leuke film vond blijf ik het houden op een 3,0 welke ik een aantal jaren geleden heb gegeven.

Het eerste deel van Wayne's World was nog wel leuk en grappig maar dit vervolg stelt weinig meer voor. Geen grappig verhaal en weinig grappen.

Dit is dan mijn 24e korte film die ik heb gezien/herzien uit de leuke en vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie en ik heb er nog twee te gaan, namelijk "The Black Cat (2007)" en "Dream Cruise (2007)". Gezien de snelheid waarmee ik tot nu toe de korte films uit de Masters of Horror heb bekeken, zal het niet meer lang duren eer ik ze allemaal heb gezien. Ondanks dat ik clowns (in dit geval een ijscoclown) graag zie in horrorfilms en dat dit verhaal ook best leuk gevonden (ook vrij origineel) was, vond ik het toch tegenvallen, want echt boeiend of spannend werd het nergens en veel horrormomenten zitten er ook niet in. Ik heb wel geteld één horrormoment (leuke speciale effecten en ook wat goor) gezien en dat was de hot tub scene van de zeer irritante Virgil (vervelend personage), die in mijn ogen zijn verdiende loon kreeg.

In dit verhaal draait het om Layne Banixter die 30 jaar geleden als kind zijnde, lid was van de jeugdvriendengroep "Westerbende" en die met deze jeugdvriendengroep ongewild een uit de hand gelopen grap hebben uitgehaald met de simpele stotterende maar zeer kindvriendelijke ijscoclown Buster, waardoor deze om het leven kwam (door toedoen van Layne, die de aangetrokken handrem van de ijscowagen van Buster losmaakt en waardoor deze over Buster rijdt). Nu Layne getrouwd is en hij ook jonge kinderen (twee stuks die in de leeftijd zijn van Layna 30 jaar geleden) heeft en dat ook van toepassing is voor de meeste personen uit de jeugdvriendengroep "Westerbende", is het tijd voor Buster tijd voor wraak. Buster is daarbij veranderd in een sadistisch monster, die één voor één de vrienden van Layne uitgeschakeld via hun kinderen en Layne staat als laatste op zijn lijst.

Het verhaal zit opzicht wel leuk in elkaar en weet ook wel te vermaken en William Forsythe speelt de rol van ijscoclown Buster (rijdt rond met een ijscowagen die vroeger als slogan had "Vrolijk IJs" en zelf riep hij steeds "Tijd voor Vrolijk IJs") gewoon goed en leuk, maar zoals gezegd is het verhaal gewoon niet boeiend of spannend en is het misschien zelfs wat aan de flauwe, saaie en kinderachtige kant. Ook de uitvoering van het verhaal valt tegen omdat er nauwelijks Horror inzit en enkel en alleen ijscoclown Buster (zag er ook best fraai uit), maakt deze film het nog enigszins waard om te kijken. Ik vond zijn teksten best geinig en leuk gevonden "I scream (wat dan lijkt op Ice Cream)... You scream" en "Scream for cold Ice" en ook leuk is de manier hoe hij wraak neemt op de personen uit de jeugdvriendengroep "Westerbende", door hun kinderen (die Buster manipuleert) IJs te geven die lijkt op hun vaders en zodra de kinderen het IJs beginnen te eten, smelten de vaders en blijven alleen hun kleren achter. Zodra hij de kinderen IJs geeft, zegt hij op een leuke manier "Een lekker stukje zoete wraak, jochie" Ook het einde vond ik nog wel leuk en met name toen Layne zei "He Buster, niets is zo goed als eigen gemaakt ijs" Maar de laatste paar seconden van het einde doen het leuke weer teniet en veranderen het naar flauw en cliché.

Buiten William Forsythe in de goede en leuke rol van ijscoclown Buster, weet de overige cast nergens te overtuigen en vooral hoofdrolspeler Lee Tergesen (blijft voor mij altijd Tobias Beecher in de geweldige gevangenisserie "Oz") in de rol van Layne Banixter en dat geldt eigenlijk ook voor Laura Drummond in de rol van Darlene die de vrouw is van Layne. Beiden liggen regelmatig in bed en Layne verteld dan over het verleden m.b.t. ijscoclown Buster, maar Darlene bedekt dan steeds met de dekens haar borsten zodat je niets ziet en dat is best jammer, want anders zat er meer kijkplezier in dit verhaal voor mij. Het was wel leuk om Brett Kelly weer eens terug te zien vanwege zijn leuke rol als kind in de geweldige kerstkomedie film "Bad Santa (2003)". Zijn rol was overigens wel maar kort.

Al met al niet meer dan een matige korte (duurt circa 55 minuten) Horror film uit de "Masters of Horror" TV-serie en dat is best jammer en mede omdat deze film geregisseerd is door de bekende horrorregisseur Tom Holland (o.a. "Fright Night (1985)" en de klassieker "Child's Play (1988)" die ik beiden in de jaren 80 heb gezien en destijds ook erg leuk vond).

P.S. de poster vind ik persoonlijk best fraai, eenvoudig maar goed en treffend.

Mooi drama dat soms ook ontroerde met een schitterende rol van Matthew McConaughey. David Strathairn had ook een mooi deel in deze film.

Een horrorfilm die met minimale middelen toch een maximaal resultaat weet te halen, want ik vond het mysterieuze verhaal best goed en boeiend en op bepaalde momenten is het zelfs wat spannend. Ook zitten er een paar goede schrikmomenten in en dan in het eerste gedeelte van het verhaal.

Ook met de uitvoering van het verhaal (speelt zich af in de jaren 70. Om precies te zijn 1979, dat kom je eigenlijk te weten tijdens de aftiteling en een simpel rekensommetje) zit het wel goed want alles is mooi en apart (o.a. de besneeuwde landschapsbeelden) inbeeld gebracht en ook de voor mij vrij onbekende oude cast (alle hoofdrolspelers zijn geboren voor de jaren 70) deed het verdienstelijk. Daaronder ook de oude gediende vrouwen Barbara Crampton (uit 1958 en ze speelde de rol van Anne Sacchetti die net samen met haar man Paul Sacchetti is verhuisd naar het platteland vanwege een dodelijk auto-ongeluk van hun zoon Bobbi) en Lisa Marie (uit 1968 en ze speelde de rol van May Lewis die goed is bevriend met Anne Sacchetti en een soort van paragnost is), die er nog best mochten wezen en vooral dan de laatste. Zowel de sfeer (inclusief die van het maffe stadje en zijn bewoners) als de spanningsopbouw zijn goed verzorgt en dat eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut. De creepy muziek zorgt daar overigens ook voor.

De verbrande wezens (de familie Dagmars die bestaat uit wraakzuchtige geesten die steeds om de 30 jaar actief worden en honger hebben naar een familie) waar het omdraait in het huis, zagen er misschien wat goedkoop uit, maar ze waren wel lekker creepy en gingen ook lekker hard en grof tekeer. Dat geldt overigens ook voor het laatste bizarre en tevens sterke gedeelte van het verhaal waar het veelvuldig hard en grof aan toe gaat (de inwoners van het stadje krijgen o.a. hun verdiende loon) en welke ook nog een beetje verrassend is. Omdat de film maar iets van 75 minuten duurt en het tempo best hoog is, kijkt hij lekker weg. Ook de aftiteling mocht er wezen en die verduidelijkt zelfs nog het één en ander (o.a. het eerder genoemde rekensommetje).

Al met al een verrassend goede horrorfilm, die met minimale middelen het maximale resultaat weet te behalen.

Een echte film voor het hele gezin, oftewel een Familie / Drama en niet een Komedie / Drama. Hoewel dit soort films niet bepaald voor mij zijn weggelegd (meestal enorm cliché, flauw en kinderachtig) vond ik deze film nog best leuk (met ook een paar drama momenten). Het verhaal was wel leuk gevonden en ook met de uitvoering zat het wel goed, zowel visueel als muzikaal. Ook de cast deed het leuk en met name de zeer jonge Maggie Elizabeth Jones vond ik leuk spelen. Dat de fraaie Scarlett Johansson hierin ook meespeelt is natuurlijk mooi meegenomen.

P.S. die Angus Macfadyen die zogenaamd grappig moest voorstellen vond ik maar een zeer irritant persoon. Hij kan beter de letter "g" het zijn voornaam halen want die naam past beter bij hem

Prima drama die vooral weet te boeien door het uitstekende acteerwerk van Ezra Miller als de gestoorde Kevin en vooral Tilda Swinton als de moeder van Kevin. Ook de jongere uitvoeringen van Kevin deden het meer dan prima. Het sobere verhaal begint misschien iets verwarrend maar al snel heb je al door dat deze film zeer tragisch zal eindigen. Gezien het continue gestoorde gedrag van Kevin en zijn hobby pijl en boog schieten was dat ook wel te verwachten. Ook het einde met de "waarom" vraag lag in de lijn der verwachtingen van het verhaal alleen het antwoord daarop was onbevredigend.

Veel bekende en goede acteurs in deze film. Maar op de een of andere manier leek er geen chemie tussen de acteurs. Bovendien had ik het gevoel dat ik deze film al eens eerder heb gezien in een andere vorm. Ik had best hoge verwachtingen van deze film maar achteraf viel hij me tegen, tevens omdat hij zo voorspelbaar als maar wat was. Het is geen slechte film maar het kon ook stukken beter.