Opinions

Ondanks de aardige sterrencast was dit toch maar een matig drama dat nergens echt boeiend wordt en zich maar voortsleept tot het matige einde. Ondanks de dramatische gebeurtenis (die je niet echt pakt) krijg je vanwege het mate verhaal nooit echt een ban met de karakters. Van de cast deed Forest Whitaker het nog goed en zag Kate Beckinsale er mooi uit maar dat zijn eigenlijk ook de twee hoogtepunten van deze film.

Heerlijk jeugdsentiment. De Winnetou (ik noemde ze eigenlijk altijd Winnetou & Old Shatterhand) films waren in de jaren 70 zeer populair en kwamen dan ook met regelmaat op de Duitse TV. Als kind (6-8 jaar) zijnde vond ik het altijd heerlijk om deze films te bekijken en Winnetou & Old Shatterhand waren mijn helden. Verhaal vond ik altijd zeer boeiend en spannend en de beelden zagen er zeer fraai uit. De film konden van mij niet lang genoeg duren. De cast doet het natuurlijk geweldig (althans dat vond ik destijds). Na de jaren 70 heb ik de film eigenlijk nooit meer in zijn geheel gezien, heel soms zendt men ze nog eens uit op een Duitse zender en de dan pik ik een stukje mee. Omdat de films natuurlijk zeer gedateerd zijn en natuurlijk vooral voor kinderen bedoeld zijn kijkt het ook niet meer echt lekker weg als volwassenen.

Is inderdaad niet echt vernieuwend maar ondanks dat keek het vroeger (jaren 70) wel heerlijk weg. Verhaal is simpel maar wel zeer fraai weergegeven en niet zoals het eerste deel ook gewoon weer boeiend en spannend. De cast doet het ook gewoon goed en is deze keer zelfs versterkt met Klaus Kinski (heerlijk rotkop had hij altijd).

Vroeger met carnaval was ik als kind meestal verkleedt als cowboy (vanwege het klapperpistool) en speelden we vaak met andere kinderen Winnetou en Old Shatterhand

Wederom werd dezelfde succesformule toegepast en wederom was het genieten. Verhaal is wel wat minder dan de eerste twee delen en ook zit er wat minder actie in. Maar ondanks dat nog altijd een leuke Winnetou en Old Shatterhand film met wederom veel fraaie beelden.

P.S. wel komisch dat alle andere indianen rollen gespeeld werden door Joegoslaven terwijl de films zich zogenaamd in Amerika afspelen Maar ja het was nu ook eenmaal een Europese productie.

Inmiddels het vierde deel uit de Winnetou en Old Shatterhand reeks. De film heeft weinig nieuws onder de wol en teert vooral op de eerder delen. Slecht is deze film zeker niet want de bekende cast (Lex Barker en Pierre Brice) speelt nog altijd leuk en net zoals in de vorige delen valt er weer veel fraais te bekijken en zit er ook voldoende actie in. Fraai was Uschi Glas overigens ook als Apanatschi Ook trouwens leuk dat Götz George (mister Schimanski) in deze film meespeelt.

Beetje geforceerde Winnetou film die door het ontbreken van Lex Barker als Old Shatterhand veel aan kracht heeft ingeleverd. Om toch een beetje het gedachten goed van Old Shatterhand erin te houden heeft men nu Old Firehand erin gestopt. Beetje flauw eerlijk gezegd en Rod Cameron mist ook alle charisma wat Lex Barker wel had. Verhaal is best nog redelijk en de beelden zien er natuurlijk ook nog best fraai uit. Maar een Winnetou film zonder Old Shatterhand is gewoon geen Winnetou film meer. Marie Versini als Nscho-tschi (spreekt zich lekker uit ) was trouwens wel een mooie verschijning en ze deed het ook best leuk. Maar al met al een onwaardige Winnetou film.

Na het flut vorige deel stond gelukkig weer Harald Reinl aan het roer als regisseur en was gelukkig ook weer Lex Barker in de rol van Old Shatterhand terug. Hierdoor kreeg de Winnetou reeks tenminste een waardige afsluiting. Zoals gezegd is dit het laatste deel uit de reeks en best weer een fraaie. Verhaal zit best goed in elkaar en weet ook wel te boeien. Beelden zien er ook weer fraai uit en dat geldt ook zeker voor Karin Dor in de rol van Mabel Kingsley. Al met al ween waardige afsluiting maar zeker niet de beste film want dat blijven toch nog altijd de eerste twee delen uit de reeks.

Niet echt hoogstaand en ook al diverse keren uitgevoerd en beter. Het verhaal is behoorlijk cliché en voorspelbaar maar is nog net te doen en de uitvoering is nog redelijk dankzij Sam Rockwell. Dan kom ik gelijk op het hoogtepunt van de film en dat is toch wel Sam Rockwell. Hij speelde best leuk en ik lag in een deuk (de enige keer tijdens de film) toen hij op het einde vermomd als mascotte als een idiote aan het dansen was. Leuk om op een regenachtige dag te bekijken als er verder niets beter te doen is maar meer ook niet.

Altijd leuk om de eer te hebben om als eerste iets te mogen schrijven over een film. Deze Horror / Mystery film zag ik gisteren voorbijkomen op een pindakaas site en leek me wel interessant, maar dit is een zeer rare film waar ik eigenlijk ook weinig van snapte. En na het einde had ik zoiets van "Waar heb ik nu eigenlijk naar geleken?"

In dit verhaal draait het om Beth (Niamh Carolan), die een vrijwilligster is en die ‘s nachts in haar auto patrouilleert door de besneeuwde straten van een slaperig stadje in Noord-Canada. Het is er nooit bijzonder levendig geweest, maar nu is er wel een nieuw dieptepunt bereikt. Enkele maanden eerder gebeurde er iets waardoor er nu geen zonlicht meer is en iedereen aan de antidepressiva is. Beth neemt haar medicijnen niet (om de één of andere reden is ze namelijk immuun voor psychotische depressies) en ervaart buitenlichamelijke droomtoestanden, die lijken voor te komen wanneer ze intiem is geweest met een ander mens.

Antidepressiva is ook iets wat je nodig zult hebben na het zien van deze film, want het is een zeer depressieve (is schijnbaar het thema van deze film) film. Er is namelijk continue een winterlandschap (en dus koud) te zien en het is ook continue donker (heeft veel weg van mijn kerstvakantie waarbij ik dagelijks ongeveer 4,5 uur daglicht zie). Reden genoeg dus om depressief van te worden. Beth telt via een krijtbord ook de dagen dat de zon niet verschijnt en aan het begin van de film schrijft ze dan:

"98 Days since sun."

Waardoor het is gebeurt wordt niet verklaard, maar schijnbaar is wel iedereen zwaar depressief geworden en slikt men ook antidepressiva, behalve dan dus Beth. In de film hoor je ook regelmatig een zoomend geluid en zie de verlichting knipperen als er iets gaat gebeuren, maar de betekenis ervan is me onduidelijk en het enige wat je m.b.t. elektriciteit ziet is een hoogspanningsmast, een elektriciteitshuis en de vader van Beth, te weten Eric (John B. Lowe), die een elektricien is. Naar haar vader is Beth ook opzoek, daarom is ze ook vrijwilligster, want die is verdwenen sinds de dood van zijn vrouw (Marina Stephenson Kerr).

Terwijl Beth door de verlaten straten rijdt in haar wijk, ziet ze ook regelmatig iemand buiten in het donker staan in een winterjas met bontkraag en muts, waarvan ze denkt dat het haar vader is. Maar het zijn dan mensen die lijden aan psychotische depressies en die overkomen als een soort van zombies. Zo'n persoon zien we na circa vijf minuten voor het eerst. Ze vallen ook aan, maar doen eigenlijk niets en worden dan ook meestal gevangen genomen door de bewaking, zoals door Tom (Jeremy Walmsley), die ze dan laat opsluiten in een soort van kliniek onder leiding van een zekere Innkeeper (Michael O'Sullivan), die ook steeds aan Beth vraagt of ze haar medicijnen neemt.

Beth brengt regelmatig tijd door met haar vriendin Natalie (Solange Sookram) en ook bezoekt ze regelmatig een bar (waar we dan steeds een man, te weten Bruno gespeeld door Josh Strait, gitaar zien spelen) met een dansvloer en ook gaat ze regelmatig naar een zwembad met warm water (wat we dan zien dampen). Daar ontmoet ze dan mannen en vrouwen, waarmee ze dan naar haar of hun woning gaat. Beth wil namelijk maximaal profiteren van hen, door met hen in bed te duiken. Want even lekker en vurig van bil gaan, is het enige dat haar innerlijke vlammetje aanwakkert in deze bitterkoude winter.

Hetzelfde kan helaas niet gezegd worden van haar bedpartners, die achteraf allemaal in zombies lijken te veranderen door een buitenlichamelijke dubbelganger van Beth, die steeds verschijnt als Beth en haar bedpartner aan het slapen zijn. De dubbelganger gaat dan naar de bedpartner en zuigt er met de mond (mond op mond) iets uit (de dubbelganger krijgt dan ook een wond op haar lichaam, o.a. op haar been en rug, en ook haar gelaat verandert dan)? De slapende Beth wordt dan ook steeds wakker en begint dan te schreeuwen (als haar dubbelganger ook schreeuwt), kijkt haar dubbelganger aan of probeert haar dubbelganger te stoppen. Als ze daarna in de ochtend echt waker wordt, gedraagt de bedpartner zich depressief..

Dit zien we na circa 15e minuten voor het eerst, als Beth de vrouw Tabitha (Colleen Furlan) heeft meegenomen vanuit de bar (daar zoent ze ook met haar) naar haar woning en die scène vond ik persoonlijk het hoogtepunt van de film, want dan zien we beide vrouwen op fraaie wijze in bed liggen en van Colleen Furlan zien we dan ook een borst (ze slaapt ook volledig naakt) en van Niamh Carolan zien we dan de borsten half, omdat die helaas gedeeltelijk zijn afgedekt door kleding. Het is overigens niet de enige keer dat we wat naaktheid in de film zien, want als we Beth op een gegeven moment in het zwembad zien, zitten daar ook naakte mensen in en dan zien we nog de borsten van een andere vrouw (Laura Mitchell). In dit zwembad spreekt een jonge man, te weten Derek (Jesse Nobess), haar aan, met wie ze dan mee naar zijn huis gaat (de uitkleed scène is daarbij ook leuk om te zien) en het wederom gebeurt als ze liggen te slapen.

Dat gebeurt naderhand nog een keer als de zekere eenzame Jason (Darcy Fehr) haar helpt als ze met de auto vast komt te zitten in de sneeuw. En uiteindelijk ook met Natalie en al deze personen worden daarna ook afgevoerd naar de kliniek, m.u.v. Natalie die vermist raakt. Met Natalie heeft ze ook geen seks gehad (die is namelijk in slaap gevallen in de hottub van Beth en Beth op de bank) en wordt er opeens door Tom gezegd:

"Everyone knows that it isn't sexually transmitted."

Dus dat het steeds gebeurt als Beth met iemand intiem is geweest, wordt dan ook ontkracht?

Wel blijkt er een connectie te zijn tussen Beth en de vreemde gebeurtenissen (wat ook wel duidelijk zichtbaar is) en zegt haar vader (die ze natuurlijk tegenkomt) daarover tegen haar:

"They're comming for you. What you are taking from them, eventually they'll want it back."

Dit komt dan blijkbaar omdat ze als enige geen antidepressiva slikt. Beth gaat ook met haar auto en de Innkeeper opzoek naar Natalie en als ze in het zwembad gaat kijkenen de Innkeeper in de auto blijft zitten (hij zet dan ook muziek op), blijkt Natalie zich op de achterbank verstopt te hebben. Als de Innkeeper haar ziet en uit de auto valt, gaat Natalie achter het stuur zitten en rijdt ze over hem heen en rijdt ze in de achteruit er nog eens extra overheen. Dit was misschien wel het grofste moment in de film, die ook begeleidt wordt door vrolijke muziek die de Innkeeper had opgezet.

Natalie rijdt daarna ook met de auto naar de kliniek en laat dan iedereen vrij en die gaan dan als een horde zombies (wat ze wel niet zijn) achter Beth aan. Beth vlucht dan naar haar vader, die tegen haar zegt:

"When you connect with someone, you take something. You take and you take until there's nothing left and that person is lost from the world."

Waarop Beth zegt:

"Is that happened to Mom?"

Ze neemt dan afscheid van haar vader en gaat naar de kliniek (waarbij ze gevolgd wordt door de horde zombies) en daar neemt ze een aantal pillen in en valt ze in slaap op de bank. Als de horde dan in de kliniek aankomt, doen ze met haar wat zij met hen heeft gedaan (zuigen dus iets uit haar) en gedragen ze zich daarna weer normaal, zoals Tabitha, Derek, Jason en Natalie en de laatste zegt dan tegen Beth:

"Beth, wake up!"

Waarna Beth wakker wordt en er zeer depressief uitziet (ze wordt dan ook geknuffeld door Derek en Natalie) en de film ook afgelopen is na circa 95 minuten. Wel zien we tijdens de aftiteling nog de vader buiten in de sneeuw lopen (dan horen we ook weer vrolijke muziek) en zien we nog een keer de verlichting knipperen (inclusief zoomend geluid). De betekenis ervan ontgaat me, en hetzelfde geldt voor het einde en dat geldt eigenlijk ook voor de hele film, want waar heb ik nu naar gekeken?

Ik vermoed dat de film een allegorie is voor zaken als de (Corona)pandemie, depressie en overmedicatie van de samenleving, etc. Omdat het verhaal mysterieus is, wist de film me nog enigszins te vermaken en ook met de deprimerende sfeer, het winterlandschap en de beelden van de duisternis zit het wel goed. Qua horror moet je er wel niet veel van verwachten, hooguit qua spanning (die er overigens niet is), want het is geen bloederige film en er valt ook geen bloed of gore in te zien. En het is zeker ook geen zombiefilm!

Ook krijg je best veel muziek te horen en vooral als Beth in de auto rijdt en dan een cassettebandje opzet wat ze voor haar vader heeft gemaakt. Het zijn wel allemaal onbekende liedjes, maar een aantal daarvan zijn geschreven en uitgevoerd door Josh Strait, oftewel de man met de gitaar die we steeds op het podium in de bar zien.

De cast deed het verdienstelijk en zeker wat betreft hoofdrolspeelster en talent Niamh Carolan als Beth. En verder vond ik Solange Sookram (als Natalie) en Colleen Furlan (als Tabitha, die zich afgekort Tabby noemt) wel mooie vrouwen om naar te kijken en van Colleen Furlan zien we ook nog wat naaktheid tijdens een fraaie bed scène.

Maar veel kan ik niet van het depressieve "Wintertide" maken, want ik vond het maar een rare film.

P.S. bij het zien van de filmposter, moet ik steeds denken aan de klassieker "Dreaming In Red" van "Dismember".

Het debuut van van de matige jaren 80 acteur Emilio Estevez als regisseur.

Het is een typische jaren 80 film (met Miami Vice achtige muziek op de achtergrond, die geregeld veel te hard staat), waarvan het verhaal (soort van moderne Robin Hood, met hier en daar wat Bonnie en Clyde invloeden) grotendeels luchtig is, totdat er in het laatste gedeelte van het verhaal een tragische gebeurtenis plaatsvindt met een politieagent (die scene was best aardig). De uitvoering (best kleurrijk) is niet onaardig en dat is vooral te danken aan de piepjonge Demi Moore die leuk speelde en er destijds natuurlijk ook niet onaardig uitzag (soms zelfs wat bloot van te zien). Overigens doet Emilio Estevez (met grote witte gympen) het ook best verdienstelijk en vormen ze samen een leuk crimineel duo. Het einde was best aardig, maar tevens ook behoorlijk cliché.

Leuk om eens gezien te hebben (bij toeval gezien op de televisiezender AMC), maar meer ook niet en het is tevens een film die je weer snel vergeten bent.

De serie is me altijd bijgebleven, maar ook deze pilot mocht er wel wezen. Het verhaal weet te boeien en ook met de uitvoering zat het wel goed. De kracht van zowel de serie als de pilot lag hem in de cast die het goed en leuk deed en dan natuurlijk vooral Ken Wahl als Vinnie Terranova. In de serie hebben overigens best veel bekende acteurs en actrices een rolletje gespeeld waaronder de fraaie Joan Severance.

Dit is dan mijn eerste film van 2020 en dit decennium en omdat ik niets meer op de plank had liggen, moest ik het weer doen met een film bij "Ziggo Movies & Series XL", waar ik dan meestal in het Horror segment kijk. Het Horror segment is zeer beperkt (minder dan tien films) en bevatte voor mij drie onbekende films die ik nog niet gezien had (nu alle drie wel), waaronder dus deze "Wish Upon".

In deze Fantasy / Horror film, draait het om high school-student Claire (Joey King) die van haar vader Jonathan (Ryan Phillippe) een oude muziekdoos cadeau krijgt waarop in het Chinees staat dat iedere wens (in totaal zeven) van de bezitter uit zal komen. Eindelijk krijgt ze waar ze al zo lang naar verlangt, namelijk geld, populariteit en haar droomjongen als vriend. Alles lijkt perfect, totdat de mensen om haar heen op gruwelijke wijze aan hun eind komen.

Wish Upon is eigenlijk geen echter Horror film, maar als je het moet betitelen als een Horror film dan is het niet meer dan een tiener (doelgroep 10-14 jarigen) Horror film. De popmuziek tussendoor dragen sterk bij aan dit "tiener" gevoel en de "kills" die in deze film plaatsvinden, kan je nog het beste vergelijken met die van de "Final Destination" reeks, maar dan wel niet expliciet, bloederig of zelfs grappig. En dat is best jammer, want nu blijft de film een vrij vlakke en zouteloze bedoening. Een beetje goor had deze film wellicht goed gedaan. De zeven wensen (waardoor de film is opgedeeld in zeven hoofdstukken) die Clare mag doen zijn ook typische high school wensen en zijn zeer clichématig en dat geldt eigenlijk voor alles in deze Fantasy / Horror film, zoals o.a. het einde waarbij Clare omkomt.

Die 

Clare is overigens ook een saai hoofdpersonage en dit grijze muisje is geen moment inleefbaar (wat nou stilstaan bij die verloren dierbare ? Zoals de rijke oom August, waarvan Clare zijn hele vermogen erft na een wens en min of meer nog dezelfde dag verhuisd) en wordt erg truttig neergezet (met name door haar fantasieloze wensen) door Joey King.

De overige cast doet het niet echt beter en zelfs de altijd degelijke Ryan Phillippe (als de vader van Clare, die in afvalcontainers zoekt naar spullen) heeft er weinig zin in en oogt uitgeblust. Wel is het leuk om Sherilyn Fenn (o.a. bekend van de televisieserie "Twin Peaks (TV Series 1990–1991)") weer eens terug te zien en Josephine Langford (als de irritante populaire Darcie Chapman, waar Clare het op school steeds mee aan de stok heeft en ze vergelijkt haar met "Ultieme smegma" ) was een mooie meid om te zien.

Deze Fantasy / Horror film film is alleen aan te raden aan jonge mensen (tieners) die nog nooit een Horror film hebben gezien, maar het wel willen maar het eigenlijk te eng vinden.

Ik ben de film nu aan het kijken (is op Film 1) en hij duur nog ongeveer 45 minuten maar ik kan nu al concluderen dat het een draak van een film is. Het verhaal is inderdaad een zeer slap aftreksel van "Blood Diamond" en de acteer prestaties zijn zeer beroerd. Marco Borsato doet het opzicht nog redelijk (goed is het natuurlijk niet) maar het zoontje (Thomas) acteert zeer dramatisch en is totaal ongeloofwaardig. Ook Thekla Reuten stelt zwaar teleur.

Nee is als je een echt boeiende en spannende film wilt zien over kindsoldaten waar ook nog goed in geacteerd wordt dan kun je veel beter naar Blood Diamond kijken. Deze film kun je veel beter links laten liggen.

Mochten de laatste 30-45 minuten beter worden dan zal ik mijn punt nog corrigeren.

Een voortreffelijke fbewerking van Roald Dahls jeudboek, voor jong en oud.

De kleine Luke (Jasen Fisher) ontdekt een heksencomplot dat alle kinderen moet uitroeien. Samen met zijn oma hoopt hij hier een stokje voor te steken, maar hun plannen worden belemmerd wanneer de operheks (Anjelica Huston) hem in een muis verandert (prachtig poppenwerk).

Een voor regisseur Nicolas Roeg doen opvallend simpel vormgegeven film, met een paar scènes die voor de hele kleintjes toch net iets te eng zullen zijn.

Best wel een goede en soms ook wel spannende thriller. Het verhaal zat goed in elkaar en was zeker ook boeiend. De cast deed het goed en dan met name natuurlijk Harrison Ford en Kelly McGillis. De romantiek tussen beiden was ook wel mooi gespeeld. Het jochie Lukas Haas deed het trouwens ook best goed. Deze film heb ik destijds samen met mijn oma gekeken en telkens als ik deze film zie doet het me aan haar herinneren.

Ook ik heb deze Horror / Drama film gekeken op "Film1", waar ze hem inderdaad regelmatig uitzenden. Hij stamt uit 1994 en dat was schijnbaar het jaar van de Horror / Drama films, want toen kwam ook "Interview with the Vampire (1994)" en "Frankenstein (1994)" uit.

In dit verhaal draait het om Will Randall (Jack Nicholson), welke een uitgever is van middelbare leeftijd IN New York. Hij raakt ten einde raad wanneer een jongere collega, te weten Stewart Swinton (James Spader), zowel zijn baan als zijn vrouw Charlotte (Kate Nelligan) inpikt. Maar nadat Will gebeten wordt door een wolf krijgt hij plotseling nieuwe energie. Zijn nieuwe vriendin Stewart Swinton (Michelle Pfeiffer) wil hem graag helpen, maar realiseert zich nog niet dat Will een weerwolf geworden is.

Regisseur Mike Nichols, één van Amerika's meest veelzijdige regisseurs, maakt geen horrorfilm maar verplaatst het gegeven van de weerwolf naar de zakenwereld waar beestachtige praktijken niet ongewoon zijn. Het resultaat is eerder ironisch dan eng. Jack Nicholson geniet zichtbaar van zijn rol waarin hij transformeert van een uitgebluste oudere man in een energiek, wellustig wolfmens. Zo bijt hij een hert dood en plast hij op het toilet op de schoenen van Stewart Swinton, waarbij hij dan zegt:

"I'm marking my territory."

De mooie Michelle Pfeiffer daarentegen heeft een tamelijk ondankbare rol als de dochter van miljonair Raymond Alden (Christopher Plummer) en elke vijand van haar vader is een vriend van haar. Verder was het leuk om David Schwimmer in een piepkleine rol als politieagent te zien.

Deze film heeft inderdaad de tand des tijds niet goed doorstaan (ziet er nu best oubollig uit), maar is vanwege de sterrencast (en met name natuurlijk Jack Nicholson) wel nog vermakelijk om eens gezien te hebben.

Na gisteren het goede tweede deel gezien te hebben, heb ik vandaag dan ook het eerste deel gekeken.

Hoewel de film me best goed is bevallen, vond ik hem persoonlijk wel wat minder. Dat komt met name door de saaie eerste 40 minuten waarbij er werkelijk niets gebeurt. Uiteraard hoort er altijd in een film een introductie te zijn van de hoofdrolspelers, maar hier had men het makkelijk kunnen afdoen in 15-20 minuten. Nadat dan eindelijk Mick Taylor (weer heerlijk gespeeld door John Jarratt) in beeld komt, komt het verhaal pas lekker opgang en wordt het ook een boeiende en spannende film. Mick gaat lekker grof tekeer (zeker op het einde) en heeft ook zwarte humor. De rol van Cassandra Magrath als Liz Hunter was ook best aardig.

Al met al ben ik blij dat ik ook dit eerste deel gezien heb, maar mijn voorkeur ligt toch bij het betere tweede deel (meer vaart en ook meer kills).

Hoewel ik het eerste deel van Wolf Creek nog niet gezien heb, heb ik me uitstekend vermaakt met dit goede tweede deel.

Het verhaal is eenvoudig maar de uitvoering is eigenlijk best groots. De film opent opzicht al geweldig met de twee politieagenten die laten we zeggen "boontje om hun loontje krijgen". Wat daarna volgt is een boeiende en op bepaalde momenten ook zelfs spannende film Thriller / Horror. Het tempo is behoorlijk hoog en er gebeurt best veel met hier en daar wat leuke wendingen (zoals de Duitse toeristen waarvan ik dacht dat het daarom zou draaien). Ook zitten er meer dan voldoende brute kills in en soms gaat men hierin best gedetailleerd te werk. Visueel zag het er overigens ook allemaal fraai uit en dat geldt zeker ook voor de prachtige Australische landschappen.

Degene die deze film vooral genietbaar maakt is toch wel de gestoorde psychopaat Mick Taylor (geweldig gespeeld overigens door John Jarratt), die heerlijk te keer ging en ook lekkere zwarte humor had. De overige cast (niet veel overigens) deed het ook goed en met name dan Ryan Corr in de rol van toevallig slachtoffer.

Hier en daar heeft men wel wat van andere films gestolen (o.a. van de film "Duel (1971)"), maar dat mag de pret niet drukken. Het laatste gedeelte (overigens ook niet echt origineel) vond ik best sterk en hetzelfde geldt voor het einde wat eigenlijk wel wat cliché was maar ook weer niet.

Opzicht vond ik dit gewoon een prima tussendoortje als Horrorliefhebber en de film keek zich ook nog eens heerlijk weg.

Opzicht wel een aardige Misdaad / Drama (met ook wat komedie), maar wel eentje die veel en veel te lang duurt. Een film die langer duurt dan twee uren trek ik bijna niet meer. Het verhaal is eigenlijk niet echt bijzonder (ook best cliché en zeer voorspelbaar) en draait vooral om geld, geld, geld, seks, seks, seks en drugs, drugs en nog eens drugs. De uitvoering zit overigens wel goed in elkaar (zeker het eerste uur) en visueel ziet het er ook allemaal fraai uit. Ook de cast deed het aardig en dan natuurlijk vooral Leonardo DiCaprio en Jonah Hill. Geweldig was de scene toen Jonah Hill zich begon te masturberen bij het aanzien van Margot Robbie bij een volle menigte inclusief zijn vrouw. Die Margot Robbie (nooit van gehoord) was overigens een beeldschone vrouw met een heerlijk lichaam

P.S. het begin met Matthew McConaughey was geweldig. Hij had helaas maar een heel klein rolletje.

Ik vond het eigenlijk best een leuke actiefilm met ook een aardig maar wel eenvoudig verhaal. Qua superhelden zit er eigenlijk weinig in, maar qua actie zat er voldoende in en Yukio was in mijn ogen ook wel een superheldin. Zij vond ik eigenlijk het opvallendste in deze film en ze werd ook leuk vertolkt door de fraaie ietwat aparte Rila Fukushima. De uitvoering van het verhaal was mooi gedaan en visueel zag het er ook allemaal fraai uit. Zoals gezegd komen de superhelden hier zeer karig aan bod, maar ondanks dat was de actie dik in orde. Hugh Jackman vertolkte de rol van "The Wolverine" wederom prima en hij zorgde soms ook voor wat humor. De film is misschien wel wat aan de lange kant en met name het middenstuk is wat saai, maar al met al heb ik me goed vermaakt met deze film. En zoals het einde al aangeeft kunnen we weer een nieuwe "Wolverine" film verwachten

Deze goedkope oorlogsfilm van de Britse regisseur Giles Alderson zag ik vanmorgen toevallig voorbijkomen op "Film 1" en heb ik tegen beter weten in gekeken en dat had ik beter niet moeten doen.

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog leidt de Britse Kapitein Norwood (Matt Willis) een zestal geallieerde commando's, waaronder Jack Wallace (Ed Westwick), naar vijandelijk gebied in Beieren om een ​​door de nazi's gegijzelde Amerikaanse wetenschapper, te weten professor Hopper (Rupert Graves), te bevrijden en thuis te brengen, die al 25 jaar in Duitsland woont en een atoombom heeft ontwikkeld. Hij moet namelijk zorgen dat de geallieerden de oorlog winnen.

De film opent in 1939 (het begin van de Tweede wereldoorlog) waarbij we vader Jack Wallace met zijn 7-jarige dochter dochter Martha (Violet Bulmer) zien die haar een verhaaltje voorleest voor het slapen gaan en tegen haar zegt dat hij levend zal terugkeren (wat op het einde ook gebeurt). Daarna zien we hem in 1945 in een vliegtuig die bezig is met een gevaarlijk suïcidale missie, en komen we te weten dat hij een oorlogsheld is (heeft 20 tanks uitgeschakeld), waarbij het vliegtuig wordt beschoten (daarbij komt één van de zes geallieerde commando's om het leven) en ze eruit moeten springen met een parachute. Daarna begint de film ook pas echt en wordt ons eerst nog de cast voorgesteld met foto en naam.

Aan alles kan je zien dat deze film voor een appel en ei is gemaakt en daarom is zowel het verhaal, de actie, de speciale effecten (zeer matige CGI effecten) en de cast van een belabberd niveau. Alleen Max Themak als nazi-officier Von Sachs deed het nog enigszins verdienstelijk en hij deed me denken aan de nazi-officier in de bar in de Oorlog / Komedie film "Inglourious Basterds (2009)". Hij was tenminste nog grof. Zo schiet hij op een gegeven moment een gevangen genomen vrouw (Jennifer Martin) dood en voordat hij haar doodschiet, zegt hij tegen haar:

"Herz oder Kopf?"

Oftewel "Hart of hoofd", waarna hij haar door het hoofd schiet zonder dat ze een keuze had gemaakt Daarna laat hij ook nog een gevangengenomen meisje (Anastasia Martin) executeren. Ook schiet hij naderhand nog de oudere vrouw Elsa (Éva Magyar) dood door het hoofd die de geallieerde commando's helpt.

De film weet ook nergens te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt en het zit ook vol met clichés (zeker op het einde) en onnozelheden. Zo wordt er namelijk niet uitgelegd waarom professor Hopper zo lang in Duitsland bleef? Gelukkig duurt de film met circa 80 minuten wel niet lang en spreken de Duitsers gewoon Duits.

Maar al met al is "Wolves of War" geen oorlogsfilm die ik iemand kan aanraden, of je moet al een erg slechte smaak voor films hebben.

Daar waar ik het eerste deel nog best verrassend goed en ook spannend vond, daar is in dit vervolg weinig meer van overgebleven, want het is niet meer dan een waardeloze bedoeling.

Het hele flauwe en inderdaad clichématige verhaal weet totaal niet te boeien, is niet spannend en is ook totaal sfeerloos. Ook de uitvoering van het verhaal is zeer povertjes want het is saai (er gebeurt ook niets bijzonders), langdradig, visueel nergens bijzonders en de goedkope cast is beroerd en weet nergens te overtuigen. Zo speelt de vrouwelijke hoofdrolspeelster Phoebe Fox (in de rol van Eve Parkins, als één van de twee vrouwen die zich ontfermt over de geëvacueerde kinderen) als een draak en het irritante jochie Alfie Simmons (in de rol van Alfie, die in heb begin van het verhaal net zijn ouders heeft verloren en daardoor niet meer praat, tot natuurlijk het einde. Over cliché gesproken) als een zak aardappelen en hij was ook totaal niet aandoenlijk. Dat laatste geldt eigenlijk ook voor alle overige andere kinderen. Het einde van de film is overigens ook heel flauw (tevens zeer voorspelbaar) en zeer clichématig. Wat mij betreft had iedereen in deze film gewoon mogen dood gaan, want dan hoefde er ook geen eventueel derde deel meer te volgen wat nu wel natuurlijk weer mogelijk is.

Hier en daar zit er wel een schrikmoment in, maar dat komt gewoon omdat het geluid dan opeens verandert en ook het beeld, waardoor je al automatisch schrikt. Je ziet de schrikmomenten overigens wel al van ver aankomen, waardoor het allemaal niet verrassend is. Doordat de film gelukkig maar iets van 90 minuten duurt, is hij wel nog enigszins te bekijken. Maar veel stelt dit waardeloze en dertien in een dozijn vervolg dus niet voor

Best wel een verrassend goede Mystery / Horror film die zowel boeiend als ook spannend was. De sfeer is lekker creepy in de film, alle elementen (zoals landschap en oud vervallen huis met duistere plekken) voor een spookfilm zijn aanwezig, er zitten een paar aardige schrikmomenten in en de uitvoering was ook nog eens prima gedaan. Visueel zag het er ook allemaal goed uit en de cast deed het ook best goed hoewel Daniel Radcliffe me niet echt kon overtuigen (hij oogt wat stijfjes), maar slecht was hij zeker niet. Het verhaal zat aardig in elkaar en was spannend tot het einde wat eigenlijk ook best fraai was. Of het een goed of slecht einde was valt misschien nog over te twisten (ik vond het in ieder geval goed en ook wel mooi). Hier en daar heeft men wel wat dingen overgenomen uit andere films zoals "The Ring" en "Dead Silence" maar echt storend was het niet. Al met al een verrassend leuk filmpje wat met 90 minuten ook nog eens een prima tijdsduur heeft.

Mooi en uitstekend waargebeurt kunst c.q. oorlogsdrama (speelt zich af vanaf 1998 met ook terugblikken naar het verleden als de Nazi's Oostenrijk annexeren), met ook nog eens een goed en ontroerend (zeker m.b.t. rechtvaardigheid) verhaal.

Het verhaal zit mooi in elkaar en wist me vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en te ontroeren. Buiten dat het verhaal mooi is, is het op bepaalde momenten zelfs spannend (en dan denk ik vooral aan het vluchten uit Oostenrijk tijdens de Nazi-bezetting). Ook met de uitvoering en de sfeer zit het meer dan goed en hetzelfde geldt voor het visuele gedeelte (met name de beelden van Wenen zagen er fraai uit). Het einde was mooi en dan niet alleen vanwege de overwinning op het eigenaarschap van het schilderij "'The Golden Lady" (in bepaalde films heeft het een hele andere betekenis ), maar ook vanwege de scene waarbij Helen Mirren haar ouderlijk huis voor het eerst weer bezoekt sinds ze Oostenrijk heeft verlaten (beter gezegd noodgedwongen moeten vluchten) en haar overleden familie weer terugziet in haar verbeelding en zodoende hun niet vergeet zoals haar vader wenste toen ze haar voor het laatst zag.

Dat deze film zo goed is, is mede te danken aan de uitstekende cast en dan vooral natuurlijk aan Helen Mirren die wederom schittert in haar rol. Zo speelt ze haar rol van Maria Altmann zeer overtuigend en is ze op bepaalde momenten ook aandoenlijk. Ook Ryan Reynolds doet het goed in de rol van jonge advocaat Randol Schoenberg en hetzelfde geldt voor Daniel Brühl die beiden helpt in Oostenrijk. De laatste heeft wel eigenlijk maar een kleine rol.

Al met al gewoon een mooi en uitstekend waargebeurt drama, die zich lekker wegkijkt en je ook gedurende circa 100 minuten in de ban heeft. Ook de aftiteling na de film was interessant.

Dit is de laatste (van totaal zes films) Komedie / Romantiek film die ik afgelopen twee dagen heb herzien als eerbetoon aan de overleden Amerikaanse film acteur en komiek Gene Wilder en het is misschien ook wel één van zijn minste films die hij ook nog eens zelf heeft geregisseerd. Ik heb deze film destijds in de jaren 80 vooral gezien (ik meen gehuurd in de videotheek) vanwege het meespelen van de zeer fraaie Kelly LeBrock (in de rol van Charlotte, oftewel "The Woman in Red") en ik hoopte dat ze ook bloot te bewonderen was in deze film. Dat laatste is wel het geval, want op het einde van het verhaal zie je Kelly LeBrock bloot (wel nog een wit slipje aan) en vooral van achteren, waarbij je dan ook wat van haar borsten ziet (o.a. als ze zich uitkleedt voor Teddy en als ze naar het waterbed loopt op zwarte hoge hakken en in bed stapt, waarbij ze haar hoge hakken uitdoet en ook haar wit slipje). Ze springt (omdat haar man onverwachts langs komt) daarna ook uit het waterbed en dan zie je heel snel (in circa 2 seconden) haar linkerborst borst en haar behaarde schaamstreek, waarna ze zich gaat aankleden

Dus wat betreft een beetje bloot te zien van Kelly LeBrock, moet je helaas wachten tot circa de 70e minuut (de film duurt 80 minuten) en dat is voor hetgeen wat je maar te zien krijgt, best zonde van de tijd want de rest ervoor is behoorlijk slecht en flauw en daarbij draait het vooral om misverstanden (m.b.t. Ms. Milner, gespeeld door Gilda Radner waarmee Gene Wilder ook getrouwd was tot haar dood in 1989, die denkt dat Teddy Pierce, gespeeld door Gene Wilder, het op haar heeft voorzien, terwijl het gaat om Charlotte) en vreemd gaan en dan niet alleen m.b.t. Teddy Pierce, maar ook zijn vrienden. Wat dat betreft heeft deze film ook als thema dat vreemd gaan niet goed is en niet loont Hoewel deze film mede betiteld staat als een Komedie, heb ik eigenlijk nergens om moeten lachen, behalve dan om de scene waarbij punker Shelly (gespeeld door Michael Zorek), die het vriendje is van de dochter van Teddy en Didi Pierce (gespeeld door Judith Ivey), zijn hand op de borst van Didi legt (die op dat moment is aan het telefoneren), omdat hij verliefd is geraakt op haar Het einde (waarbij men denkt dat Teddy gaat springen van een hoog gebouw, waar Charlotte woont) was eigenlijk ook nog wel leuk, maar ook best flauw.

De cast doet het niet meer dan verdienstelijk en dan vooral Gene Wilder (in de rol dus van de getrouwde zakenman Teddy Pierce, die geobsedeerd raakt door Charlotte, als hij haar voor het eerst ziet in een parkeergarage, waarbij ze volledig in het rood, schoenen en jurk, komt aanlopen en veel plezier beleeft op een luchtrooster welke haar jurk optilt en Teddy dat allemaal ziet) en Charles Grodin (in de rol van de seksistische Buddy, die een vriend is van Teddy en vaak vreemd gaat met andere vrouwen). De acteerprestaties van de destijds zeer mooie Kelly LeBrock (in de rol van Charlotte) zijn niet hoogstaand, maar zij compenseert dat ruimschoots met haar schoonheid en zij is mede daarom ook eigenlijk de echte ster in deze film.

Al met al niet meer dan een flauwe Komedie / Romantiek film, die alleen vanwege de zeer mooie Kelly LeBrock nog het aankijken waard is. Jammer dat ze overigens is gevallen voor Steven Seagal, want die heeft haar filmcarrière (ze schittert wel nog in de vermakelijke Komedie / Fantasy film "Weird Science (1985)") in de weg gestaan en tevens haar mooie uiterlijk (tegenwoordig behoorlijk vadsig en de cosmetische ingrepen hebben haar ook niet goed gedaan).

P.S. je zou verwachten dat de Chris de Burgh met zijn liedje "Lady in Red", mede dankzij deze film een grote hit heeft gehad. Maar dat is niet het geval (althans m.b.t. deze film), maar wel Stevie Wonder met zijn liedje "I Just Called To Say I Love...", die vooral de muziek heeft gecomponeerd voor deze film.

Omdat ik laatst Pollyanna McIntosh zag spelen in de film "Tales of Halloween (2015)", was ik benieuwd naar eerdere films waarin ze meespeelde en toen kwam ik al snel uit op deze bizarre maar zeker ook goede Horror / Drama film waarin de onverstaanbare Pollyanna McIntosh leuk speelt en ook nog eens regelmatig bloot (o.a. van top tot teen) is te bewonderen. Met name op het einde van het verhaal is ze heerlijk hard opdreef.

Het aparte en ook wel bizarre verhaal zit goed en leuk in elkaar en weet zeker ook te boeien. Ook met de uitvoering van het verhaal zit het meer dan goed, want het verhaal bevat veel aparte scenes (die ik persoonlijk wel als komisch ervoer) en ook zit er het nodige geweld en goor in deze film (vooral dan op het einde). Deze film is bepaald niet vrouwvriendelijk en de vrouwen in deze film krijgen het vaak aan de stok met Chris Cleek (geweldig gespeeld door Sean Bridgers) die vrouwen als vuil, minderwaardig en als gebruiksvoorwerp behandelt. Die Chris Cleek is de succesvolle en populaire (althans bij de bevolking van het plaatsje waar hij woont) vader van het gezin "Cleek", welke bestaat uit een moeder, twee dochters en een zoon. Wat hij doet met zijn vrouw Peggy (goed gespeeld door Lauren Ashley Carter) en hoe hij haar vernedert, verdient zachtst gezegd niet de schoonheidsprijs. Maar hoe hij omgaat met de zeer fraaie en zorgzame lerares Genevieve Raton (leuk gespeeld door Carlee Baker), die iets kwam mededelen omtrent de situatie van de oudste dochter Belle (die is namelijk zwanger en niemand weet het), viel toch buiten alle fatsoensnormen. Eerlijk gezegd moest ik wel hard om lachen om die scene en heb ik ook genoten wat er daarna allemaal gebeurde met lerares Genevieve Raton. De gestoorde tiener zoon Brian (verdienstelijk gespeeld door Zach Rand) doet overigens niet veel onder voor zijn vader en wordt door zijn moeder zelfs omschreven als "verkrachter zoon"

Chris Cleek is ook degene die de verwilderde vrouwelijke kannibaal "The Woman" (gespeeld dus door Pollyanna McIntosh) in de bossen ontdekt als hij in zijn eentje gaat jagen en haar dan mee naar huis neemt en mensonterend opsluit in de schuur en daarna doodleuk voorstelt aan zijn gezin die allemaal op hun eigen manier omgaan met de situatie. De jongste dochter en zoon (leeft zich ook een keer lekker uit op "The Woman" en gluurt even stiekem mee als zijn vader "The Woman" verkracht) vinden het wel leuk en fijn, terwijl de moeder en de oudste dochter het allemaal niet goedkeuren en ook vernederend vinden. Van de moeder kan ik het me wel goed voorstellen want Chris Cleek gaat doodleuk "The Woman" verkrachten en heeft meer oog voor "The Woman" dan voor haar.

Het laatste ijzersterke gedeelte van het verhaal, zeg maar vanaf het moment dat de lerares Genevieve Raton onverwachts op bezoek komt bij het gezin "Cleek", is het genieten geblazen tot de laatste minuut van het verhaal, want vanaf dan gaat het er lekker keihard en zeer grof (met best veel goor, welke ook fraai in beeld werd gebracht. Zag er soms ook wat onsmakelijk uit) aan toe en moeten bepaalde gezinsleden het flink ontgelden (de meeste overigens wel terecht). De muziek die daarbij ook te horen is, was wel passelijk en mooi.

Al met al gewoon een sterke en ook een best originele Horror / Drama film, waar ik me goed me vermaakt heb en welke zich ook lekker wegkeek (althans voor horrorliefhebbers die wel tegen een stootje kunnen). Dat kwam vooral door Pollyanna McIntosh en Sean Bridgers die in deze film heerlijk hard opdreef zijn.

Lekkere jaren 70 pulpfilm met Pam Grier in min of meer de rol van Ilsa the She Wolf of the SS (die film vond ik persoonlijk iets beter). Het verhaal stelt natuurlijk niet veel voor en bestaat uit twee gedeeltes, het eerste gedeelte speelt zich af in de gevangenis onder het bewind van de brute en lesbische Pam Grier en het tweede gedeelte omvat de ontsnapping (die was echt belachelijk onnozel). De film draait natuurlijk ook om het bloot en dat valt eerlijk gezegd wel wat tegen. Een aantal vrouwen (wel beperkt) gaat natuurlijk uit de kleren maar meer dan wat kleine tietjes valt er niet te zien. Er is natuurlijk één grote uitzondering en dat zijn de melkflessen van Pam Grier, maar die zijn helaas maar sporadisch te zien. In de film komt ook wat actie en geweld in voor maar dat zag er allemaal zeer amateuristisch uit en ook werd de ketchupfles toegepast i.p.v. bloed. Wat ook zeer amateuristisch was, was natuurlijk de cast maar dat weet je natuurlijk al voordat je deze film gaat kijken en daar kijk je de film ook niet voor. Je kijkt deze film puur om een leuke avond te hebben en om wat bloot te zien en daar is deze film best redelijk in geslaagd.

Jezus wat een slechte film was dit. Natuurlijk de rijpe vrouwen zien er mooi uit maar het verhaal boeide totaal niet net zoals de conversaties die vaak zeer saai waren. Wat blijft er dan nog over van de film, eerlijk gezegd bitter weinig. Gelukkig duurt de film niet lang.

Misschien is deze film alleen maar geschikt voor vrouwen en niet voor mannen.

Wat een achterlijk hoog gemiddelde (weliswaar pas twee stemmen) voor een 13 in een dozijn televisie film als deze. Het is een film die perfect zou passen op een zender als RTL4. Het verhaal is best flauw en cliché en de humor is ook niet altijd om over naar huis te schrijven. Het leukste gedeelte van de film vond ik nog dat ze op weg (gedeelte in de nieuwe auto) waren naar de stripclub en het gedeelte in de stripclub waar alle strippers voorzien waren van siliconen borsten. De cast doet het eigenlijk nog best aardig in deze film en dankzij hen is deze film nog het aankijken waard. En dan met name Joe Mantegna en Paul Reiser, Glenne Headly vond ik overigens een fraaie verschijning (ze had wel een irritante stem).

De zoveelste superhelden verfilming, in dit geval Wonder Woman die al geïntroduceerd werd in de Actie / Fantasy film "Batman v Superman: Dawn of Justice (2016)", en eerlijk gezegd werd ik niet echt warm of koud van deze Actie / Avontuur film, die wel nog weet te vermaken en ook wel lekker wegkijkt en dat mede door de mooie Gal Gadot.

In dit verhaal draait het dus om superheldin Wonder Woman (gespeeld door Gal Gadot). Voordat ze Wonder Woman werd, was ze Diana, prinses van de Amazones, getraind om een onverslaanbare krijgster te zijn. Ze is opgegroeid op het afgeschermd eilandparadijs Themyscira, maar besluit dat te verlaten als de Amerikaanse Eerste Wereldoorlog piloot Steve Trevor (gespeeld door Chris Pine) op de kust van het eiland crasht en vertelt over een gigantisch conflict dat in de buitenwereld woedt. Diana besluit haar thuis te vervalten, overtuigd dat ze de bedreiging een halt toe kan roepen, door de Griekse god Ares (god van de oorlog en personificatie van de krijgslust) te gaan verslaan. Vechtend in een oorlog samen met Steve Trevor en een aantal vrienden van Steve, te weten Sameer (spreekt veel talen), Charlie (scherpschutter en The Chief (smokkelaar), om alle oorlogen te beëindigen, ontdekt Diana haar volledige krachten en haar ware lotsbestemming.

Zou deze film puur en alleen draaien om de Amerikaanse Eerste Wereldoorlog piloot Steve Trevor en dus zonder Wonder Woman, dan had deze film makkelijk kunnen passen in de "The Adventures of Young Indiana Jones" reeks, waarvan veel verhalen zich ook afspelen tijdens de Eerste Wereldoorlog en waarbij de jonge Indiana Jones dan een opdracht moet uitvoeren en o.a. een spion is, welke Steve Trevor dat ook is in deze film.

De eerste 15 minuten van het verhaal vond ik tenenkromend slecht, flauw en clichématig (daarbij irriteerde me de jonge Diana, gespeeld door Lilly Aspell, eigenlijk ook), maar daarna wordt het nog best vermakelijk en kijkt de film zich ook wel lekker weg (heeft op het einde nog een leuke verassing in petto en misschien zelfs twee en dan doel ik op wie Ares is en wat er gebeurt met Steve Trevor), die misschien met circa 130 minuten wel iets aan de lange kant is, waardoor het soms wat langdradig is. Ondanks dat het verhaal zich afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog en er ook veel doden vallen (met name Duitse soldaten en dat o.a. tijdens een veldslag op het strand waar ook pijl en boog en speren worden gebruikt), zijn er wel geen gruwelijkheden te zien en zelfs geen bloed. Wat dat betreft is dit eigenlijk ook min of meer een film, die door jong en oud bekeken kan worden en dat kenmerkt zich o.a. ook, doordat het verhaal best luchtig is en ook soms humoristisch is. Een goed voorbeeld daarvan is als Steve Trevor (die zichzelf bovengemiddeld vindt als het gaat om de lengte van een penis) aan Diana vraagt "Heb je nooit een man ontmoet ? Je vader ?", waarop Diana dan antwoord "Ik had geen vader. Mijn moeder maakte me van klei en god Zeus bracht met tot leven"

Ook was het wel geinig dat er op een gegeven moment in het verhaal heel eventjes Nederlands werd gepraat, o.a. door Gal Gadot. Wat de laatste betreft (die toch vooral bekend is geworden door de "Fast & Furious" films), die deed het als hoofdrolspeelster best verdienstelijk en het is natuurlijk ook bepaald geen straf om vrijwel de hele film te kijken naar haar mooie uiterlijk en figuur. De overige cast deed het ook verdienstelijk en dan heb ik het vooral over de al eerder genoemde Chris Pine, Danny Huston (als de Duitse slechte generaal Ludendorff, die de oorlog niet wilt beëindigen en een grote gasaanval wilt uitvoeren op Londen), Elena Anaya (in de rol van de Duitse Dr. Maru, die een misvormd gezicht heeft en ook wel Dr. Poison wordt genoemd) en David Thewlis (in de rol van de vriendelijke en behulpzame Engelse Sir Patrick, die naderhand Ares blijkt te zien, terwijl je juist aanneemt dat het generaal Ludendorff is). Verder was het leuk dat ook Lucy Davis (wel veel kilo's aangekomen) een klein rolletje heeft in het verhaal (als Etta, die de secretaresse is van Steve Trevor) en zij is natuurlijk vooral bekend door haar rol als receptioniste Dawn Tinsley, in de leuke en humoristische Engelse televisieserie "The Office (TV Series 2001–2003)".

Ondanks dat veel personages een Duitse persoonlijkheid spelen, wordt er wel geen Duits in gepraat, maar gewoon Engels. Al met al niet meer dan een vermakelijke en lekker wegkijkende Actie / Avontuur film, waarbij het draait om superheldin Wonder Woman, om eens gezien te hebben en meer zeker ook niet.