Opinions

Hier druipt inderdaad het patriottisme vanaf. Dit lijkt meer op een Amerikaanse propaganda film . De gevecht scènes en aktie zijn zeer mooi maar het verhaal stelde me enorm teleur. Mel Gibson, Madeleine Stowe (als zorgzame moeder en vrouw) en Chris Klein vond ik maar zeer matig.

Ik vond eigenlijk alleen maar Sam Elliott goed te pruimen in deze film. Een 2 voor de gevecht scènes, aktie en Sam Elliott. De rest is helaas geen punt waardig.

Ik vond het eerlijk gezegd wel een leuke komedie. Normaal beginnen dit soort komedies altijd wel leuk maar gaandeweg worden ze minder en minder, maar deze vond ik juist leuk van begin tot einde (inclusief de grappige scenes/bloopers na de film). Zelfs het verhaal was leuk (is vaak bij een komedie niet echt van belang) en zat ook leuk in elkaar. Aangezien ik nu al een aantal keren het woord "leuk" heb gebruikt, kun je je wel voorstellen dat ik de film leuk vond. De humor is geregeld flauw en de nadruk ligt vooral op seksistische grappen, maar daar heb ik juist regelmatig hard om moeten lachen en ook vaak. De gehele cast deed het trouwens leuk en daarbij ook de opmerking dat Jennifer Aniston (in deze film heb ik van haar genoten i.p.v. haar rol in de vorige zeer matige komedie "Wanderlust") er als volwassen stripper zeer fraai uitzag

Al met al heb ik me prima vermaakt met deze leuke komedie en deze film kun je nog het best beschrijven met één woord namelijk "leuk"

"I can make your parents hurt themselves. I can make them hurt each other. I can make them eat each other if I want to. Do I want to, Alex?"

Toen ik op 20 juni de Horror film "28 Years Later (2025)" in de bioscoop zag, liet men als voorfilm o.a. deze "Weapons" zien, welke me wel zeer interessant leek en daarom heb ik hem gisteravond in de bioscoop gezien met een gemengde popcorn en een flesje Spa Rood (en in de pauze nog een ijskoffie) erbij. Na het succes van de Horror / Thriller film "Barbarian (2022)" stond regisseur Zach Cregger voor de lastige taak om zijn reputatie waar te maken. Met deze film bewijst hij niet alleen dat hij geen toevalstreffer was, maar ook dat hij zich ontpopt tot een van de meest originele stemmen in het moderne horrorgenre. Want hij levert een film die niet alleen angst inboezemt, maar ook diep graaft in thema’s als verlies, schuld, gemeenschap en collectieve waanzin.

Het uitgangspunt is al even onheilspellend als intrigerend, namelijk zeventien kinderen verdwijnen spoorloos uit een klaslokaal, allemaal exact om 2:17 ’s nachts en slechts één kind, te weten Alex Lilly (Cary Christopher), blijft achter. Hij kijkt wezenloos toe, niet in staat uit te leggen wat hij heeft gezien. Deze bizarre verdwijning vormt de katalysator voor een reeks gebeurtenissen die zich in zes losse, maar subtiel verbonden hoofdstukken ontvouwen. Elk deel laat een ander perspectief zien: dat van een lerares, een wanhopige vader, een politieagent, een drugsverslaafde, een kind, een mysterieuze tante en uiteindelijk de gemeenschap zelf.

Wat direct opvalt aan "Weapons" is dat dit geen traditionele horrorfilm is. Er zijn wel momenten van spanning, dreiging, gore (o.a. het inslaan van een hoofd door een ander hoofd, het verwijderen van huid met een dunschiller het herhaaldelijk snel prikken met een vork in het gezicht en het verscheuren van iemand) en ook pure schrik, maar de film is veel meer dan dat. Regisseur Zach Cregger bouwt namelijk een gelaagd verhaal dat je als kijker langzaam in zijn greep neemt. Hij kiest voor een episodische structuur waarin meerdere personages en invalshoeken aan bod komen. Hierdoor ontstaat niet alleen variatie, maar ook een rijkdom aan perspectieven die samen een groter verhaal vertellen.

Die structuur vraagt wel geduld, maar het betaalt zich uit. Waar veel horrorfilms kiezen voor een snelle opbouw en voorspelbare angstmomenten, kiest "Weapons" voor een trager tempo, welke geeft ruimte aan sfeer, karakterontwikkeling en thematische diepgang. Het is een film die zich niet makkelijk laat wegkijken, maar juist steeds meer onder je huid kruipt.

Eén van de sterkste punten van de film is de cast. Zo speelt de leuke Julia Garner de lerares Justine van de verdwenen klas, die zelf verdacht wordt en die verscheurd wordt door schuldgevoel en angst. Haar spel is intens en gelaagd en ze weet de fragiele balans tussen warmte en paranoïde achterdocht prachtig neer te zetten. Josh Brolin kruipt in de huid van vader Archer Graff, die zijn zoon Matthew (Luke Speakman), één van de verdwenen kinderen, kwijt is. Hij toont op hartverscheurende wijze hoe rouw en woede elkaar afwisselen.

Maar Amy Madigan maakt waarschijnlijk de meeste indruk (ook qua uiterlijk) als tante Gladys van Alex Lilly. Ze speelt namelijk op geweldige wijze een duister personage dat met rituelen, fluisteringen en raadselachtig gedrag de film zijn meest sinistere momenten geeft. Ze geeft haar personage een intensiteit die soms nauwelijks te verdragen is, zonder dat ze ooit over de top gaat. Het is precies die beheersing die haar rol zo eng en memorabel maakt.

En verder zijn ook de overige rollen goed ingevuld met o.a. Alden Ehrenreich als Paul Morgan, een politieagent met corrupte trekjes en een gecompliceerde relatie met Justine. Austin Abrams als James, een dakloze en drugsverslaafde in de buurt, Cary Christopher als Alex Lilly, het enige kind uit de klas dat niet is verdwenen, Benedict Wong als Marcus Miller de directeur van de school, die begrip toont voor Justine, Whitmer Thomas als de vader van Alex, Callie Schuttera als de moeder van Alex en Toby Huss (die ik vooral kan vanwege zijn geweldige rol in de Actie / Thriller film "Copshop (2021)") als Ed Locke, de politiechef en schoonvader van Paul.

En de finale is typisch Cregger, namelijk open, symbolisch en ambigu. Je krijgt geen kant-en-klare antwoorden, maar eerder een spiegel voorgehouden. Het slot roept vragen op over de aard van kwaad, de rol van gemeenschap en de dunne lijn tussen werkelijkheid en waan. Het is het soort einde dat discussies losmaakt, precies wat een goede film moet doen.

Visueel is de film indrukwekkend in zijn eenvoud. De locaties, ogenschijnlijk gewone buitenwijken, worden door Cregger omgetoverd tot broeierige plekken waar achter elke hoek gevaar lijkt te schuilen. De cinematografie maakt slim gebruik van licht, schaduw en kadrering om de kijker voortdurend op scherp te houden. Je krijgt het gevoel dat er iets niet klopt, ook al zie je het niet direct.

Thematisch is "Weapons" minstens zo intrigerend. Zo onderzoekt regisseur Zach Cregger hoe gemeenschappen reageren op rampspoed, hoe angst kan leiden tot verdachtmakingen, en hoe dun de lijn is tussen realiteit en collectieve verbeelding. Het is geen film die simpele antwoorden geeft, maar eerder vragen oproept. Precies daardoor blijft de film ook na de aftiteling doorwerken.

Hoewel de film veel lof verdient, is hij niet voor iedereen weggelegd. Het trage tempo en de complexe structuur kunnen sommige kijkers afschrikken. Wie vooral uit is op snelle jumpscares, zal misschien ongeduldig worden. Maar wie bereid is zich te laten meeslepen door sfeer, detail en spanning op de lange termijn, wordt rijkelijk beloond.

"Weapons" is daarmee eerder een psychologische ervaring dan een standaard horrorfilm. Het is een film dat je op verschillende niveaus kunt beleven, als spannende thriller, als maatschappelijk commentaar, of als visueel kunstwerk. En juist die veelzijdigheid maakt de film zo indrukwekkend. En de kracht van "Weapons" zit niet in luidruchtige schrikmomenten, maar in het besef dat het kwaad zich kan verschuilen in het gewone, het herkenbare, het alledaagse. Het is een film die je niet alleen kijkt, maar ook voelt.

"Weapons" is een slimme, beklemmende en verontrustende film die horror op een hoger niveau tilt. Met sterke acteerprestaties, beklemmende sfeer en thematische diepgang, bewijst Zach Cregger dat hij een blijvende naam is binnen het genre. Wie bereid is zich onder te dompelen in een psychologische nachtmerrie, is dit een onvergetelijke ervaring.

Leuke lichte film als je ziek in bed ligt (zoals ik). Het verhaal (uiteraard cliche) blinkt nergens in uit maar kijkt zich wel goed weg.

Ongeveer een week geleden heb ik de goede Drama / Misdaad film "Matchstick Men (2003)" gezien, waarin Nicolas Cage ook de hoofdrol speelt (en zeer goed) en daarom was ik benieuwd geraakt naar deze Drama / Komedie film waarin hij ook de hoofdrol speelt. Hoewel deze film betiteld staat als een Drama / Komedie film is het toch meer een pure Drama film want het enige komische aan deze film vond ik de voorwerpen (zoals chocolade milkshake, beker frisdrank en warm gebak) die men steeds naar weerman Dave Spritz (goed gespeeld door Nicolas Cage) gooit.

In deze film draait het om Dave Spritz, die een succesvolle weerman is in Chicago. Echter in zijn privéleven is hij minder succesvol (beter gezegd het is een puinhoop), want hij is gescheiden van zijn vrouw Noreen (leuk gespeeld door Hope Davis die ik ook leuk vond uitzien) waar hij wel nog steeds voor valt en die ook inmiddels een relatie heeft met een andere man en hij heeft ook problemen met zijn twee puberkinderen te weten zijn zoon Mike (verdienstelijk gespeeld door Nicholas Hoult) waar hij niet echt een band mee heeft en zijn zwaarlijvige dochter Shelly (verdienstelijk gespeeld door Gemmenne de la Peña) die door anderen wordt uitgemaakt als "kamelenteen", vanwege hoe ze haar broeken (joggingsbroeken) draagt. Daarbovenop is zijn relatie met zijn intellectuele vader Robert Spritzel (goed gespeeld door Michael Caine) ook behoorlijk kil en die blijkt bovendien ook nog ernstig ziek te zijn. Dave Spritz krijgt op een gegeven moment een baan aangeboden als weerman bij een grote landelijke zender in New York, waar hij ook nog eens veel meer geld kan verdienen, en Dave Spritz moet dan kiezen voor de nieuwe baan in New York of voor zijn familie in Chicago en daar draait het dan om in dit verhaal.

Opzicht weet het verhaal wel te vermaken en te interesseren (zeker m.b.t. vader/zoon en vader/dochter) en doet de cast het eigenlijk ook gewoon goed (is eigenlijk het beste in deze film), maar als geheel is het verhaal wel behoorlijk langdradig en saai en weet het eigenlijk ook niet echt te boeien. Ook is het verhaal vrij sober (zeker m.b.t. de twee kinderen en vooral de dochter) en deprimerend (vanwege de vader) en dat ondanks dat deze film hier mede betiteld staat als een komedie. Visueel werd alles wel fraai in beeld gebracht en dat geldt zeker voor de beelden van Chicago (o.a. de winter) en New York. Ook het einde vond ik overigens wel mooi en zeker m.b.t. de keuzes.

Al met al gewoon een aardige Drama / Komedie film om eens gezien te hebben en meer zeker ook niet.

Het enige wat deze film een beetje had kunnen redden was als Tara Baerveldt naakt was te zien want ze had mooie rondingen. Maar helaas gebeurt dat niet, qua verhaal had het wel makkelijk gekund, en dat is eigenlijk wel een beetje vreemd want het gaat immers om een Nederlandse productie welke meestal een hoop niet functioneel bloot bevat. Het lage niveau van een gemiddelde Nederlandse productie wordt dan wel weer gehaald. De film heeft weinig te bieden en er viel ook weinig te lachen (alleen Fabian Jansen was soms wat grappig). Eigenlijk is het beste van deze film de duur want die is maar iets van 70 minuten. Maar dan nog zijn het 70 verspilde minuten.

Best wel een leuke romantische komedie waarin Owen Wilson en vooral Vince Vaughn lekker opdreef zijn. Zeker in het eerste uur valt er meer dan genoeg om te lachen en zitten er ook veel leuke en soms ook wel hachelijke situaties in. Qua verhaal stelt het niet zoveel voor en is het ook verre van origineel maar de uitvoering is gewoon leuk gedaan. Net zoals bij de meeste romantische komedies heeft ook deze film last van een minder tweede gedeelte van de film want na ruim een uur wordt het allemaal wat flauwtjes en clichématig en hunker je langzaam naar het einde. Ook zit er dan nauwelijks meer humor in (alleen de scene met Will Ferrell was nog best leuk) en wordt het min of meer een typisch romantisch verhaaltje waarvan je al bij voorbaat weet hoe het zal eindigen. Er spelen overigens best veel andere bekende acteurs en actrices in mee en velen spelen best leuk (vooral Christopher Walken). De enige die ik vond tegenvallen was Bradley Cooper die te opgefokt speelde en ook nergens grappig was. De kleine Isla Fisher was weer een fraaie verschijning en t.o.v. Vince Vaughn leek ze net een kind (ze ziet er sowieso best altijd zeer jong uit). De toch al op leeftijd zijnde Jane Seymour mag er trouwens nog altijd wezen met haar fraaie uiterlijk.

Deze flauwe maar vermakelijke Komedie / Romantiek film heb ik bekeken (beter gezegd herzien) vanwege het meespelen van Debra Messing (bekend vanwege de komische serie Will & Grace (TV Series 1998 - 2006)) in de hoofdrol, die ik destijds wel een mooie en leuke vrouw vond.

In dit verhaal draait het om Kat Ellis (Debra Messing), die een date nodig heeft voor haar zusters, te weten Amy (Amy Adams), bruiloft. En niet zomaar één, want ze wil een verpletterende indruk maken op haar ex Edward Fletcher-Wooten (Jack Davenport), die getuige is. Kat is momenteel echter single en ten einde raad huurt ze gigolo Nick Mercer (Dermot Mulroney) in, die voor zesduizend dollar haar vriendje zal spelen op de bruiloft.

Het dertien in een dozijn verhaal stelt weinig voor en bevat ook vele clichés over mannen, vrouwen en trouwpartijen en dat in een stroperig geregisseerde romantische komedie, die je vooral wil laten herinneren aan eerdere films als "Four Weddings and a Funeral (1994)", "My Best Friend's Wedding (1997)", "My Big Fat Greek Wedding (2002)" en andere films met "Wedding" in de titel. Dat Kat Ellis een gigolo vraagt, maar tegelijkertijd zo verlegen is dat ze schrikt als hij naakt blijkt te douchen, is gewoon lachwekkend in negatieve zin.

Desondanks wist deze film me toch te vermaken en moest ik zelfs regelmatig (glim)lachen om de vele flauwe humor. De cast bestaat uit best bekende acteurs en actrices, zoals o.a. Debra Messing, Dermot Mulroney en Amy Adams en met name de eerste genoemde speelt leuk en om haar heb ik ook het meeste moeten lachen.

Al met al een zeer voorspelbare flauwe Komedie / Romantiek film, die desondanks weet te vermaken en die met circa 90 minuten ook goed te doen is als tussendoortje.

"Seven Women for Satan" is geen geweldige Horror / Erotiek film, maar hij is zeker interessant voor iedereen die een voorliefde heeft voor "Euro Horror" uit de jaren zeventig. De film is van de Franse regisseur Michel Lemoine en hij is tevens de hoofdrolspeler. De film lijkt op een Jean Rollin film en dat wordt benadrukt door het meespelen van Joëlle Coeur, die een favoriete actrice is van hem.

Graaf Boris Zaroff (Michel Lemoine), de laatste telg uit een lijn van decadente en perverse aristocraten, is een gerespecteerde en rijke Parijse zakenman. Elk weekend zoekt hij zijn toevlucht in het familiekasteel op het platteland, gerund door zijn butler Karl (Howard Vernon), die er altijd in slaagt om een nieuwe vrouw voor hem te vinden om de ietwat droevige nachten op deze geïsoleerde en saaie plek op te fleuren. Verscheurd door zijn sadistische neigingen die voortkomen uit zijn voorouders, martelt en vermoordt hij deze vrouwen om zijn moordzuchtige impulsen te bevredigen.

Maar Zaroff wordt af en toe uit zijn tent (of beter gezegd kasteel ) gelokt door de romantische verschijning van de overleden gravin Anne de Baoisryvault (Joëlle Coeur), die voorheen de eigenaar was van het kasteel en die de minnares was Zaroff's beruchte vader en die onder vreemde omstandigheden (viel tijdens het vrijen op de hooizolder op een rek met metalen punten) stierf. In het wit gekleed spookt haar geest rond en dat zowel binnen als buiten het kasteel. Terwijl Zaroff geleidelijk zijn verstand verliest, doet Karl, die de ziekelijke wensen van de familie Zaroff zorgvuldig respecteert, er alles aan om ervoor te zorgen dat hij zijn smadelijke daden voortzet, zoals gewild door zijn vader, die de butler was van Zaroff's vader. Maar het spook van Anne probeert Zaroff weer op het goede pad te brengen.

Hoewel het allemaal wat maf en niet boeiend en niet spannend (op misschien één scène na) is en je ook soms afvraagt "waar gaat dit over?", zeker in het begin, weet de film wel te vermaken. En dat komt vooral door de vele mooie beelden en vrouwen, die ook regelmatig poedelnaakt (soms ook zo dansend) te bewonderen zijn en dat wordt dan meestal op zeer fraaie wijze in beeld gebracht. Zo krijgt liftster Stephanie (Maria Mancini) na circa 8 minuten champagne aangeboden door Zaroff tijdens een gezellig onderonsje bij de open haard en wordt er gezegd:

"Would you like some champagne, or shall I pour it all over your body and drink it as if you were crystal?"

Natuurlijk kiest ze voor het laatste en zien we haar daarna poedelnaakt overgoten worden met champagne en wordt er vanaf haar lichaam gedronken door Zaroff. Niet veel later zien we haar dan vrijen / neuken met Zaroff op een zebrahuid bij de open haard. Voor haar loopt het wel niet goed af, want ze wordt uiteindelijk gewurgd, gebeten (in één van haar borsten), met het hoofd op de grond gedrukt en geschopt als ze liggen te vrijen (dan zie je ook de weer de borsten van Maria Mancini) in een bos (waar ze naartoe zijn gereden met de auto) en als ze dan halfnaakt wegrent, wordt ze uiteindelijk doodgereden door Zaroff, die daarna zegt:

"Stephanie... you're all broken. A rag doll. You're only a rag doll. And I thought you were a woman. I believed it for a second and it hurt me. Hurt me so much. But you're only a broken doll."

Hij stopt daarna het lichaam in de kofferbak van de auto en dumpt het daarna in een meertje via een roeiboot. Daarna rijdt hij terug naar het kasteel en maken we na circa 24 minuten voor het eerst kennis met zijn butler Karl, zien we de vader van Karl via een flashback op zijn sterfbed en maken we ook kennis met Jeanne (niet voor het eerst overigens), waarover Karl tegen Zaroff zegt als hij klaar is met eten:

"This is Jeanne. She is ready for your pleasure."

Daarna betast Zaroff haar en o.a. één van haar borsten. Maar als Karl vraagt "Shall I send her to your room?", antwoordt Zaroff:

"Not tonight. I'm tired. Maybe tomorrow."

De ochtend erna als Zaroff aan het wandelen is, maken we ook voor het eerst kennis met de geest van Anne de Baoisryvault, die hem iets laat zien uit het verleden. Als Anne dan wegrent en Zaroff haar achterna rent, belanden we op een kerkhof en stuiten we op een graftombe, waarop staat:

"Anne de Baoisryvault, 1888 - 1912"

En verder zien we o.a. Zaroff's nieuwe secretaresse Joëlle (de mooie Martine Azencot) na circa 46 minuten poedelnaakt vrijen op bed met een boa met blauwe veren en die van te voren nog in een zwarte glitterjurk ritmisch (je hoort dan ook Afrikaans trommelgeluid) aan het dansen is voor het beeld van een zwarte man. Als het beeld dan overgaat naar een echte gespierde zwarte man (Manu Pluton), betast deze haar. Ook met haar loopt het niet goed af, want als ze poedelnaakt wegrent in de boa met blauwe veren, wordt de hond (een Deense Dog) Ingmar op haar afgestuurd door Karl (die dan ook zegt "Ingmar will calm her! Go, Ingmar, go! She's all yours.") in het kasteel, die haar te pakken krijgt en bijt en waarna zij uiteindelijk dodelijk valt (van een trap) als ze probeert te ontkomen.

De film opent overigens ook op fraaie wijze, want dan zien we namelijk de poedelnaakte Jeanne (Patricia Mionnet) rennen door de bossen van Zaroff's landgoed en jaagt hij te paard en samen met zijn hond op haar. Als hij haar te pakken krijgt, slaat hij haar met een zweep (dat zag er wel zeer nep uit, want hij raakt haar niet eens) en valt ze in een afgrond dood, waar we haar dan op de grond dood zien liggen en Zaroff zijn ogen sluit. Als hij zijn ogen weer opent bevinden we ons opeens op zijn kantoor en zegt hij tegen zijn secretaresse (Sophie Grynholc):

"Sorry. I was miles away."

Dus wat er gebeurt is met Jeanne, heeft hij gefantaseerd of is eerder gebeurt.

Naarmate de film vordert, begint Zaroff te hallucineren en voor je het weet ziet hij geesten en vooral die van Anne de Baoisryvault, waarvan ook een zelfportret in het kasteel hangt. Ondertussen vermoordt hij een paar vrouwen, die sporadische go-go-dansers lijken te zijn zoals Joëlle, en ook het stel Francis (Robert de Laroche) en Muriel (Nathalie Zeiger) die aankloppen vanwege autopech en die mogen overnachten. Als ze naar hun kamer worden gebracht, begint Muriel zich uit te kleden en gaat ze topless dansen en als ze dan weer een shirt aantrekt en uit een raam kijkt, ziet ze het lichaam van een dode vrouw (dat van Joëlle). Als ze dan Francis roept, ziet deze niets en ontstaat er een spelletje "I saw a dead body" / "No, you didn't!", waarna Muriel vrolijk verder gaat met dansen (dan helaas wel met haar shirt aan)

Als ze daarna samen met Zaroff gaan dineren, komen ze te weten dat in de kelder van het kasteel een martelkamer is, waar ze zeer nieuwsgierig over zijn en waar ze naar gaan kijken. Ze krijgen dan uitleg over "The double butcher's fork" (bedoeld om dikke mannen te martelen), "The back breaker" (om de rug te breken), "The iron mask" (voor het uittrekken van de tong), "The copper hammer" (om botten te breken) en "The lovers's bed", welke de aandacht van Muriel heeft en waarover gezegd wordt:

Muriel: What's this for?
Zaroff: To punish unfaithful wives. They called it 'the lovers's bed'.
Muriel: A pretty name for an instrument of torture.
Muriel: How did it work?
Zaroff: The adulterers were strapped onto it.
Muriel: Can we try it?

Natuurlijk mogen ze het proberen, waarbij dan Francis op "The lovers's bed" op zijn rug gaat liggen en Muriel gaat bovenop hem liggen (standje missionaris, maar dan met man onder en de vrouw boven). Als Zaroff dan het martelapparaat aanzet, komen er lange metalen pinnen aan een zware steen langzaam naar beneden (Zaroff en Karl zijn dan weggelopen en Karl zou het martelapparaat eigenlijk moeten stoppen, maar doet dat niet) die Muriel en Francis doorboren en pletten (ook in die volgorde). Vlak van te voren zegt Muriel (die niet weet wat er gaat gebeuren) dan nog tegen Francis:

"Francis, what if they're crazy and this is for real?"

We zijn dan inmiddels in de circa 70e minuut aangekomen, waarbij we nog getrakteerd worden op een uitzinnige en vreemd poëtische finale tussen Zaroff en Anne de Baoisryvault en waarbij we ook nog een aantal vrouwen naakt te zien krijgen en o.a. een mooie vrouw met rood krullig haar (haar naam is helaas onbekend) in een geopende nachtjapon, die door Zaroff gevingerd wordt (hij betast ook haar borsten en zoent haar) en uiteindelijk doodgestoken wordt met een schroevendraaier. Ook zien we weer Joëlle dansen voor het beeld van een zwarte man, maar dit keer dan poedelnaakt. Ook nu weer komt het beeld tot leven en betast de zwarte man het naakte fraaie lichaam van Joëlle en o.a. haar borsten.

Uiteindelijk loopt het ook voor Zaroff slecht af, als hij in de graftombe van Anne de Baoisryvault (die we dan als skelet zien) opgesloten wordt. Karl laat hem dan ook opgesloten achter en vertrekt dan naar het kasteel, waar hij het bordje "FOR SALE" op de ingangspoort hangt. Als hij dan wegrijdt met de auto, zien we nog Anne de Baoisryvault op de achterbank zitten, die met haar handen naar zijn keel wilt grijpen, waarna we het geluid van een crashende auto te horen krijgen en de film afgelopen is na precies 90 minuten. Hier op MovieMeter staat als tijdsduur 82 minuten, maar ik heb de "Extended Version" ervan gezien met een drietal extra scènes (twee mannen die filosoferen over de grens tussen realiteit en fictie, de mooie vrouw met rood krullig haar en de seksscène tussen Zaroff en Stephanie op de zebrahuid).

De cast is net zoals de film ook niet geweldig, maar ze deden het wel allemaal verdienstelijk en de vele mooie naakte vrouwen waren een genot om naar te kijken en vooral Martine Azencot (als Joëlle), maar ook Maria Mancini (als Stephanie) en Nathalie Zeiger (als Muriel). En verder vond ik het leuk om Howard Vernon weer eens te zien in een film, want hem ken ik vooral uit de vele Jesús Franco films die ik in 2020 gezien heb.

Ondanks het ietwat losse plot en het soms trage, weloverwogen tempo van de film, zijn de beelden en het camerawerk in "Seven Women For Satan" van topklasse en houden je als kijker geïnteresseerd in de film en dat van de eerste tot de laatste minuut. Regisseur en hoofdrolspeler Michel Lemoine roept vanaf het begin van de film ook een ​​vreemde en droomachtige sfeer op en exploiteert deze effectief en weet die sfeer ook vast te houden tot het einde. En de kers op de taart zijn natuurlijk de vele mooie vrouwen die ook allemaal naakt te bewonderen zijn en velen van top tot teen.

Hoewel het leuk bedacht was, was het allemaal best wel flauw. Er zitten best een paar leuke grappen in maar na 60 minuten heb je het wel gehad met deze film.

Ik moet zeggen dat ik eerlijk gezegd voor deze documentaire nog nooit gehoord had van de Amerikaanse politicus Anthony Weiner en als hij niet zo dom was geweest, dan was het waarschijnlijk wel geweest, want hij was een talentvolle politicus. En dom was hij zeker, want hoe dom ben je wel niet als je een succesvolle politieke carrière (als congreslid en naderhand eventueel als burgemeester van New York) en een mooie en intelligente vrouw als Huma Abedin verkwanseld door "Sexting" (oftewel het verspreiden of delen van seksueel getinte foto's, in dit geval zijn "wiener", of berichten via mobiele telefoons) !

De documentaire stelt eigenlijk niet zo veel voor en is misschien met circa 90 minuten ook wat aan de lange kant, maar vermakelijk is deze documentaire zeker en ik heb er ook regelmatig om moeten lachen, zoals het moment dat hij ruzie aan het maken is met een Joodse man (die geen hoge dunk heeft van Weiner en hem maar een pervers mannetje vindt) in een Joodse bakkerij, terwijl de pers er bovenop zit, en het proberen te ontwijken (o.a. vluchten via een McDonald's) van het 23-jarige pornosterretje Sydney Leathers (die door het campagneteam van Weiner ook wel "Pineapple" wordt genoemd), waarmee Weiner "Sexting" deed (een tweet van hem in onderbroek en zijn "wiener" in zichtbaar opgewonden staat, komt terecht bij 40.000 volgers) en waardoor zijn carrière als congreslid (op 16 juni 2011 trad hij af) al snel voorbij was.

Het was ook schrijnend om te zien dat de pers en media (o.a. de populaire televisieprogramma's "The Daily Show", "The Colbert Report", "The Howard Stern Show" en "The Tonight Show") overal erop dook (de pers kreeg van hem uiteindelijk ook de middelvinger, wat natuurlijk niet tactisch was van Weiner, want daarmee kwam hij juist weer in kwaad daglicht te staan) en zodoende hem steeds in een kwaad daglicht stelden, waarbij het ook nog eens alleen maar ging om zijn "Sexting" praktijken i.p.v. zijn politieke standpunten. Hierdoor kon hij het burgemeesterschap van New York in 2013 ook op zijn buik schrijven (terwijl hij op een gegeven moment bovenaan stond) en krijg hij uiteindelijk ook maar iets van 5% van de stemmen.

Dat Huma Abedin (assistente en adviseuse van Hillary Clinton), die hem nota bene een tweede kans gaf, hem uiteindelijk in 2016 dumpte, nadat hij opnieuw pikante foto's had uitgewisseld met een andere vrouw, zat er natuurlijk dik in en steeds als zij in beeld was, spraak haar gezicht boekdoelen (o.a. tijdens een persconferentie). Ze is natuurlijk ook door Barack Obama en Hillary Clinton onder druk gezet om van haar man afstand te nemen, omwille de presidentsverkiezingen van Hillary Clinton. Met een mooie en intelligente vrouw zoals Huma Abedin, die samen ook één kind hebben, had Weiner ook helemaal geen "Sexting" nodig. Maar goed Weiner is natuurlijk een man en die denken vooral met hun pik (in zijn geval dus zijn "Wiener" ) en dat werd hem dus fataal.

Na het einde van de documentaire valt er nog het volgende te lezen m.b.t. Anthony Weiner:

"Zomer 2016, nadat deze documentaire is uitgekomen, komen er nieuwe berichten dat Anthony Weiner met "Sexting" is doorgegaan. Huma Abedin kondigt meteen aan dat ze uit elkaar gaan."

Je zou zeggen een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, maar helaas geldt dat niet voor Anthony Weiner, die zich maar blijft stoten (het zal met niet verbazen als hij ook "Sexting" heeft gedaan met de fraaie Barbara Morgan uit zijn campagneteam) aan dezelfde steen en dat met grote gevolgen voor hem. Wat dat betreft heb ik dan ook geen medelijden met hem en hij is zeker niet de enige in zijn soort (denk bijvoorbeeld aan Dominique Strauss-Kahn of aan voormalige Amerikaanse president Bill Clinton).

De eindscène met het jongetje die Anthony Weiner ziet en dolgraag (hij belt ook zijn moeder op) met hem op de foto wil en daarbij zegt "ik ga je Googelen", waarop Weiner dan zegt "dat kan je beter niet doen", was wel geinig.

P.S. ik vond het ook best geinig om te zien dat ze in deze documentaire vaak Pizza (vooral Huma Abedin) of andere fastfood aan het eten waren en daarbij at Weiner ook niet bepaald smakelijk (scene waarbij hij in de auto een broodje vlees aan het eten is).

Leuke film, leuk verhaal (wel vol met clichés en een typische Amerikaans einde) en een mooie Kelly LeBrock. Uitstekende bijrol trouwens van Bill Paxton (die vond ik eigenlijk nog het grappigste in deze film).

Na deze film is er trouwens weinig meer terecht gekomen van Kelly LeBrock waar menig tiener destijds verliefd op was.

"Weird Al" Yankovic ken ik vooral uit de jaren 80 vanwege de hilarische Komedie film UHF (1989), die had ik ook genomineerd voor de "MovieMeter Top 1000 Editie 2023" maar heeft het niet gehaald, en zijn leuke parodie "Eat It" op het bekende Michael Jackson nummer "Beat It". Dat hij komisch is aangelegd (dat zie je eigenlijk al aan zijn uiterlijk) dat wist ik ook, maar voor de rest wist ik eigenlijk weinig van hem (zo wist ik niet dat hij accordeon speelde) en daarom was het wel leuk om deze Biografie / Muziek film over hem te zien, welke ook vooral een parodie is.

De "Weird: The Al Yankovic Story" is een komische biopic over het opmerkelijke leven van Al Yankovic (Daniel Radcliffe), de koning van de parodie, van zijn bliksemsnelle opkomst met vroege hits als "Eat It" en "Like a Surgeon" tot zijn heftige liefdesaffaires met Madonna (Evan Rachel Wood) en zijn beroerde levensstijl.

Waarschijnlijk doet de naam "Weird Al" Yankovic niet bij iedereen een belletje doet rinkelen, maar zijn werk is door miljoenen mensen gezien of gehoord en zeker in de jaren 80. Hij staat vooral bekend als de koning van de parodie, met zijn grappige, aangepaste songteksten op bekende nummers (die ook allemaal voorbijkomen in deze film) zoals "My Bologna" (een soort van ham) op het nummer "My Sharona" van de band "The_Knack", "Another One Rides the Bus" op het nummer "Another One Bites the Dust" van de band "Queen", de al eerder genoemde parodie "Eat It", "Like a Surgeon" op het nummer "Like a Virgin" van zangeres Madonna en "Amish Paradise" op het nummer "Gangsta's Paradise" van rapper Coolio.

De film opent met een gewonde en dode (die wel weer tot leven komt) "Weird Al" Yankovic op de Intensive Care van een ziekenhuis (daar keren we na circa 65 minuten ook weer eventjes naar terug als hij een auto-ongeluk krijgt en waar hij dan het nummer "Like a Surgeon" schrijft), waarna we heel snel terug in de tijd gaan m.b.t. hoe het allemaal begon.

Daarbij zien we dan "Weird Al" Yankovic als kind (gespeeld door Richard Aaron Anderson) en tiener (gespeeld door David Bloom) en maken we kennis met zijn moeder Mary (Julianne Nicholson) en vader Nick (Toby Huss). Zijn moeder is best lief en zorgzaam voor hem, maar zijn vader is behoorlijk nors en is niet blij met Alfy zijn voorliefde voor de accordeon (geweldig om te zien hoe hij deze krijgt van een handelsreiziger, leuk gespeeld door Thomas Lennon, en die scène was tevens behoorlijk gewelddadig vanwege de vader die de verkoper helemaal in elkaar slaat en schopt) en polka-muziek. Zijn vader wilt ook dat hij moet werken in de fabriek waar hij werkt, maar dat wil Al niet. Als zijn vader erachter komt dat Al stiekem oefent op de accordeon in een kast, pakt hij de accordeon en gooit hij deze kapot op de vloer van de woonkamer en is Al woedend op hem.

Eenmaal op zichzelf wonend, met een drietal andere jongeren, in Californië ontpopt zich dan het verhaal omtrent het beroemd worden van "Weird Al" Yankovic. En alles wat er te zien is, is voorzien van een flinke dosis komedie, wat betekent dat je alles eigenlijk met een korreltje zout moet nemen (soms is de waarheid zelfs verdraaid). Zoals de scène waarin "Weird Al" Yankovic zijn eerste opgenomen nummer "My Bologna" opstuurt naar een radiostation en waarbij we vervolgens via een radio (die "Weird Al" Yankovic aanzet) horen dat het meteen een hit is geworden en dat het nummer de rest van de dag exclusief achter elkaar gedraaid gaat worden.

Andere gebeurtenissen worden compleet verzonnen of de waarheid wordt verdraaid voor het komische effect. Ooit geweten dat hij een affaire beleefde met Madonna? Dat zijn hit "Eat It" eerder uitkwam dan Michael Jacksons "Beat It"? En wie herinnert zich nog het infameuze moment waarop hij dreigde zijn jongeheer te tonen aan het publiek? (een grappige verwijzing naar hetzelfde incident met Jim Morrison van de psychedelische rockband "The Doors"). Of die keer dat hij als een Rambo tekeer gaat in de jungle om de ontvoerde Madonna te redden?

Dit soort grappige en fictieve details zijn er in overvloed, waardoor de "Weird: The Al Yankovic Story" leuk en grappig is om te zien. Ook draait het regelmatig om de "ik wil dat papa trots op me is" motivatie. Geweldig daarbij is dat hij op een gegeven moment (als hij beroemd is) zijn moeder belt en dat deze dan tegen hem zegt dat zijn vader totaal niet trots op hem is (en dat zij dat van hem moest zeggen) en dat hij nooit een kind gewild heeft Naderhand kom je overigens te weten dat zijn vader vroeger ook parodieën maakte en accordeon speelde.

De cast deed het ook leuk en vooral natuurlijk Daniel Radcliff die in de huid kruipt van "Weird Al" Yankovic. Maar Daniel Radcliff is niet het enige bekende gezicht in deze film, want verder zien we Rainn Wilson als Dr. Demento (de mentor van "Weird Al" Yankovic en die hem ook beroemd heeft gemaakt), Jack Black als Wolfman Jack (een zeer bekende Amerikaanse diskjockey uit de jaren 60 en 70) in een korte maar leuke rol op een feest van Dr. Demento met veel andere beroemdheden (o.a. Salvador Dali, Andy Warhol, Alice Cooper, Pee-Wee Herman, Divine en John Deacon van "Queen"), Arturo Castro als drugsbaas Pablo Escobar die op humoristische wijze in de zeik wordt genomen en die Madonna ontvoert en Evan Rachel Wood als Madonna die probeert "Weird Al" Yankovic te manipuleren om van één van haar nummers een parodie te maken (oftewel "Like a Surgeon").

Als de film is afgelopen na circa 100 minuten, zien we tijdens de aftiteling echte foto's van de echte "Weird Al" Yankovic en dat o.a. met de echte Madonna. Niet alle foto's zijn echt want op veel foto's staat hij er gephotoshopt op en dat o.a. met Mick Jagger, David Bowie en Paul McCartney. En ook zien we nog een korte extra scène met Madonna aan het graf van "Weird Al" Yankovic, die op het einde van de film tijdens de "Grammy Awards" wordt doodgeschoten in opdracht van Madonna.

Al met al is "Weird: The Al Yankovic Story" best leuk, luchtig en grappig om te zien (met name het eerste uur) en zeker als je bekend bent met hem. Het is een parodie op de standaard biopic-formule die zeker past bij de excentrieke persoonlijkheid van "Weird Al" Yankovic.

Best wel een aparte goede film moet ik zeggen. De stijl waarin het is opgenomen past prima bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt en vond ik persoonlijk zeer geslaagd. Het is inderdaad zoals "gauke" het mooi zei een "Een wreed, complex verhaal over oorzaken en gevolg van machtsmisbruik, kleinburgerlijkheid en sadisme". Helaas is de film ook wat langdradig, traag en soms ook wel saai. Maar de acteurs deden het prima en de dialogen waren ook geregeld goed. Al met al is dit best een zware film die ik zeker nog een keer ga bekijken. Aangezien de avonden nu weer lang en zeer donker worden is deze film prima om te bekijken (wel opletten dat je niet in slaap valt )

Best een aardig en ook wat mysterieus Belgische drama.

Het verhaal zit opzicht aardig in elkaar en hetzelfde geldt ook voor de uitvoering met spontane overgangen die wel allemaal met elkaar te maken hebben en waarbij Lila (aardig gespeeld door Manah De Pauw de met deze film ook haar debuut maakt op het witte doek) de rode draad van het verhaal is. Ook vond ik het verhaal best wel interessant en redelijk boeiend want ik was opzicht wel benieuwd waarom Lila na haar verblijf van drie maanden (waarvan 1 maand eigenlijk niet gepland was) opeens totaal verandert is. Die vraag vroeg haar verbitterde vriend Benjamin (gespeeld door Kurt Vandendriessche die veel gelijkenis had met Wesley Sneijder. Opzicht ook wel grappig want de middelnaam van Wesley Sneijder is ook Benjamin ) in Brussel zich ook af en ook waarom ze een maand langer is gebleven in het Buitenland zonder hem in te lichten (hij denkt op een gegeven moment zelfs dat Lila er een soort neukvakantie van heeft gemaakt).

Daar krijgt Benjamin ook geen echte openheid over en het zal ook verder onverklaard blijven (daarom ook een best mysterieus verhaal). Benjamin krijgt wel nog een soort van goedmaakseks die best fraai verfilmd is en waarbij ook de (harde) penis van Kurt Vandendriessche te zien is. Opzicht is dat laatste best bijzonder want in Belgische films zie je t.o.v. Nederlandse films vaak nauwelijks bloot. Na de goedmaakseks en geforceerde seks geeft Lila aan dat ze op zichzelf wil gaan wonen en ze vertrekt daarom spontaan bij de gedesillusioneerde en vertwijfelde Benjamin. Daarna maakt de film zich op voor een best heftig en ook wel verrassend einde.

Hier en daar is de film inderdaad wat langdradig, maar omdat de film maar iets van 70 minuten duurt is dat niet echt storend en eigenlijk hoort het ook gewoon goed bij dit mysterieus Drama. Al met al gewoon een aardig drama om eens gezien te hebben.

Deze Thriller film zag ik gisteren toevallig op "Film1" (is steeds meer zijn 5 euro voor 6 maanden waard) en hij trok gelijk mijn aandacht vanwege de mooie Emily Ratajkowski.

In dit verhaal volgen we het Amerikaanse koppel Bryan (Aaron Paul) en Cassie (Emily Ratajkowski), dat voor een vakantie in Italië een luxe landhuis heeft gehuurd. Het koppel zit in een flinke relatiecrisis, omdat Cassie eerder is vreemdgegaan tijdens een borrel. Zoals vaker bij bij dit soort vakanties, is bij hun aankomst de verhuurder, te weten Eduardo (Francesco Acquaroli), niet aanwezig. Ze worden verwelkomd met een briefje, waarin staat dat de twee mogen doen alsof ze thuis zijn. Al snel na aankomst wordt Cassie’s aandacht getrokken door de knappe en intimiderende vreemdeling Federico (Riccardo Scamarcio), iets waar Bryan zich bedreigd door voelt.

Afgezien van wat spanning moet "Welcome Home" het hebben van sfeer en schoonheid. De sfeer in en rond het luxe landhuis en van het nabijgelegen oude stadje en de schoonheid van de Italiaanse provincie. En dan is er natuurlijk nog de schoonheid van actrice Emily Ratajkowski (een fotomodel), bekend van haar optreden in de videoclip van Robin Thicke's "Blurred Lines", die Cassie speelt en die duidelijk is bedoeld om je als kijker lekker wakker te houden met veel halve naakt scènes (binnen een half uur is ze drie keer bijna naakt te zien). Hierdoor lijkt het erop dat regisseur George Ratliff Emily Ratajkowski niet heeft gecast vanwege haar acteercapaciteiten, wat ze eigenlijk best goed doet, maar vanwege haar uiterlijk. Haar grootste hobby is overigens douchen, en omdat een film nou eenmaal minstens anderhalf uur moet duren, krijgen we er vele douchescènes (ook Aaron Paul staat een paar keer onder de douche) als opvulling bij. "Welcome Home" neigt daarmee een beetje naar een erotische thriller, al is hij daar dan weer iets te braaf voor.

Voor een thriller is "Welcome Home" een opvallend ingetogen film, zonder nerveuze muziek en schrikeffecten. Ook gebeurt er in het eerste uur niet al te veel spannends (behalve dan dat douchen), maar wordt de dreiging wel steeds groter. Het einde lijkt af te stevenen naar een voorspelbaar en clichématig slotstuk, maar in het laatste half uur gaan juist alle remmen los en laten de makers meteen maar iedere logica en waarschijnlijkheid varen. Dan blijkt dit een opeens een thriller te zijn vol "plot holes", vreemde acties en een bizar (maar stiekem leuk en ook grof) einde.

De cast bestaat eigenlijk uit maar drie hoofdrolspelers (op het einde zien we ook nog even Francesco Acquaroli, die bruut wordt vermoord), waarvan ik Emily Ratajkowski al beschreven heb. Aaron Paul kan best acteren, maar is hier duidelijk niet op zijn plaats en de geheimzinnige vreemdeling Federico gespeeld door Riccardo Scamarcio, die zogenaamd angstaanjagend moet zijn, is vooral een klucht en weet nog het minst te overtuigen van de drie. Hij bekijkt het Amerikaanse koppel ook via verborgen camera's (niet echt origineel natuurlijk, want dat is o.a. al toegepast in "Sliver (1993)" met Sharon Stone) in het landhuis en in een tuinkabouter (welke op het einde nog een belangrijke rol speelt) en ziet daarbij o.a. Bryan masturberen op de bank, nadat deze wat pornografische tekeningen in een boek heeft gezien.

Al met al is "Welcome Home" is geen sterke thriller (op het bizarre einde na dan), maar het is vooral een film die amuseert en lekker wegkijkt en dan vooral vanwege de mooie Emily Ratajkowski. Na afloop heb je ook meer zin om lekker onder de douche te stappen (wat ook nog eens op het einde gebeurt) dan nog even lekker na te thrillen

Typische Martin Lawrence film met zijn typische vaak flauwe en kinderachtige humor. Joy Bryant was wel een lekkertje in deze film en dan heb je gelijk ook al het positieve over deze film gehad.

Heeft Martin Lawrence trouwens ooit wel een goede film gemaakt ?

Deze leuke Komedie / Drama film heb ik eigenlijk puur en alleen bekeken vanwege het meespelen van hoofdrolspeelster Kristen Wiig en ze doet het ook gewoon goed en leuk in deze film en dat geldt zeker ook voor het verhaal en de uitvoering ervan, waarvan het eerste uur vooral zeer komisch is en de laatste 20 minuten vooral tragisch zijn.

Het draait in dit verhaal om Alice (gespeeld door Kristen Wiig), die een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft en daarvoor ook onder behandeling staat van psychiater Daryl Moffet (gespeeld door Tim Robbins). Ze heeft haar vaste routines zoals heel veel televisie (vooral naar de talkshow van Oprah Winfrey) kijken en ze doet ook steeds mee aan het kansspel Lotto. Op een dag wint ze daarmee zelfs de mega-loterij van 86 miljoen dollar en besluit ze om spontaan het roer in haar leven om te gaan gooien. Het eerste wat ze gaat doen is verhuizen en ze neemt daarbij haar intrek in een casino en het tweede wat ze gaat doen is het opzetten van een kostbare talkshow bij een kleine omroep, die alleen maar draait om haar en dan ook als toepasselijke titel heeft "Welcome to Me" (oftewel de filmtitel). In deze talkshow komt niet alleen haar persoonlijkheid aan bod, maar duikt ze ook regelmatig in haar moeilijke verleden, waarbij iedereen er behoorlijk van langs krijgt (o.a. belachelijk gemaakt en uitgemaakt als dief) en ze zelf nooit het boetekleed aantrekt. Dit houdt in dat ze zelfs steeds meer geïsoleerd komt te staan en uiteindelijk haar familie (haar ouders maakt ze uit voor zuurpruimen als ze deze voorstelt aan anderen), psychiater (aan hem vraagt ze om haar mentaal gezond te verklaren tegen betaling ), vrienden en zelfs haar beste vriendin Gina Selway (gespeeld door Linda Cardellini) niets meer met haar te maken willen hebben. En daar draait het dus om in dit leuke en korte verhaal.

Het verhaal zit heel leuk in elkaar en wist mij in ieder geval goed te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 80 minuten) en ook met de uitvoering van het verhaal zit het goed en er valt ook meer dan genoeg te lachen (vooral droge en zwarte humor) en zeker in het eerste uur. Dit komt overigens eigenlijk puur en alleen vanwege Alice die geweldige onzin eruit kraamt, zoals het moment dat ze de mega-loterij wint en op televisie een opgestelde verklaring gaat voorlezen:

Ik was een zomerkind, geboren in 1971 in Simi Valley, Californië. Mijn moeder was een diëtist en mijn vader had een bakkerij. Ik gebruik masturbatie als verdovend middels sinds 1991

Na de laatste zin wordt de live uitzending direct afgebroken en wordt er gezegd "de rest kunnen we u niet laten zien", waarna Alice heel kwaad wordt omdat ze haar gecensureerd hebben en daar kan ze niet tegen.

Overigens ook geweldig is de scene waarbij ze naar een winkel loopt (geweldig hoe ze erbij liep) gaat om haar vaste inkopen en Lotto lot op te halen en daarbij even met een willekeurige man praat, waarna de vrouw van de man vraagt "Wie was dat ?" en de man zegt "Geen idee ? Ze vroeg of er een verkrachting zat in de film "A Tale of Two Cities (1958)"

De twee uren durende talkshow over haarzelf die ze zelf financiert en presenteert, was opzicht ook hilarisch met het afzeiken (d.m.v. het naspelen en dan vanuit het oogpunt van Alice) van iedereen en bevat ook de grootst mogelijke onzin als het bakken van een gehakttaart met glazuur van puree, waarna ze daarna 5 minuten lang een stuk van deze taart gaat opeten en dat gewoon live wordt uitgezonden. Omdat ze niet helemaal tevreden is over de productie van haar talkshow, vraagt ze waarom haar talkshow niet lijkt op die van Oprah, waarna een kritische medewerkster daarop zegt "omdat je een hamburgertaart at en ging huilen" De talkshow begint uit de hand te lopen en vooral als Alice live op televisie twee honden via een chirurgische ingreep (die ze zelf uitvoert) gaat castreren. Daarna begint het ook allerlei aanklachten te regenen tegen de omroep die haar talkshow uitzendt (overigens puur omdat Alice daar flink voor betaald) en vanaf dan heeft zelfs ook de omroep het met haar gehad, waarna ze zeer aangeslagen is en er eigenlijk ook helemaal alleen voorstaat omdat iedereen het met haar gehad heeft. Zelfs haar beste vriendin Gina, die ze o.a. in haar talkshow belachelijk maakt vanwege haar keuze voor een badpak i.p.v. een bikini en haar daarin ook dik doet voorkomen terwijl ze dat zeker niet is, die haar tot nu toe altijd heeft gesteund heeft het dan met haar gehad en ze maakt daarbij ook de rake opmerking dat Alice een slechte vriendin is omdat ze alleen maar aan haarzelf denkt.

Vanaf dan slaat het verhaal ook om van komedie naar tragedie (Alice heeft dan ook nog maar relatief weinig geld over van de gewonnen mega-loterij) en gaat Alice alles in het werk stellen om het met iedereen weer goed te maken, waarna de film mooi eindigt. Dat gedeelte was eigenlijk best sterk en mooi en houdt Alice zelf ook spreekwoordelijk de spiegel voor zich. Wat dat betreft zit er in deze film inderdaad ook een boodschap.

De cast voor deze onbekende film is eigenlijk best indrukwekkend en bevat buiten de sterk spelende Kristen Wiig (die na circa een uur van top tot teen bloot is te bewonderen, als ze volledig naakt en aangeslagen door het casino gaat lopen. Volgens mij is dat ook tot nu toe de enige scene in een film geweest, waarbij Kristen Wiig bloot is te bewonderen) verder nog Tim Robbins (als psychiater Daryl Moffet, die Alice probeert te helpen en haar ook een gevaar voor haarzelf vindt, wilt haar ook gedwongen laten opnemen, en zeker als ze stopt met het innemen van haar medicijnen), James Marsden (als Rich Ruskin, die de baas is van de kleine omroep en in eerste instantie zeer in zijn nopjes is met Alice en vooral haar geld), Wes Bentley (als Gabe Ruskin, die zelf een talkshow heeft op de kleine omroep en tevens de broer is van Rich. Vanwege Gabe komt Alice op het idee om zelf een talkshow te willen presenteren en ze valt ook op Gabe die ze regelmatig neukt. Gabe heeft vanwege zijn verleden zelf ook mentale problemen), Joan Cusack (als Dawn Hurley, die een producente is van de kleine omroep) en Jennifer Jason Leigh (als Deb Moseley, die een medewerkster is van de kleine omroep en die niets ziet in Alice en haar ideeën).

Al met al best een zeer leuke Komedie / Drama film, waar ik me goed mee vermaakt heb en waar ik in het eerste uur van het verhaal ook regelmatig in een deuk heb gelegen van het lachen en dat vanwege Kristen Wiig. Zij draagt met gemak ook dit hele verhaal en doet dat gewoon uitstekend. Omdat ik me gewoon goed vermaakt heb met deze film, krijgt hij van mij ook gewoon een hele ruime voldoende.

Wat een laag gemiddelde, althans naar mijn mening, heeft deze verrassend (gezien op Film 1) goede en keiharde Actie / Thriller film hier, die gemaakt is met minimale middelen (woestijn, wat verlaten bouwvallige houten huizen en een beperkte cast zonder echte sterren), maar die wel weet te boeien vanaf de eerste tot de laatste minuut en is ook bepaalde momenten spannend is.

Het best leuk gevonden eenvoudige verhaal (de wereld is verandert in een dorre wildernis, omdat het niet meer regent, waardoor water dus schaars en kostbaar is) zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief de sfeer), waarbij het er regelmatig keihard (ook best gedetailleerd en fraai in beeld gebracht) aan toe gaat met geweren, bijlen, messen en zelfs zwaarden. Zeker de zeer jonge hoofdrolspeelster Haley Lu Richardson (in de rol van de jonge Kendal), stond duidelijk haar mannetje (ze leek wel een piepjonge vrouwelijke Rambo) en was niet vies of angstig om geweld te gebruiken ter zelfverdediging (daarbij moet ze soms ook flink incasseren). Daarbij zag ze er ook nog best leuk uit, maar qua schoonheid kon ze wel niet tippen aan de fraaie roodharige Nicole Arianna Fox (in de rol van de gewetenloze Brooke, die de dochter is van de hebzuchtige waterbaron Carson, die alle schaarse ondergrondse waterbronnen opeist en daarvoor over lijken gaat), die helaas wel maar een beperkte rol heeft.

Ondanks dat deze film met minimale middelen is gemaakt, zag het er visueel niet onaardig uit en wist men eigenlijk ook het maximale resultaat uit deze film te halen, want ik heb me er in ieder geval goed mee vermaakt. Hier en daar klopt het misschien niet altijd (personen zien er ondanks de water schaarse en woestijnomgeving, inderdaad steeds schoon uit) alles, maar dat doet er eigenlijk niet echt aan toe en hoort ook bij een film met een klein budget. Ik heb me er in ieder geval niet aan gestoord. Het einde van het verhaal vond ik overigens goed (volgens het principe "boontje komt om zijn loontje") en is ook lekker hard. Gezien het einde, kan er eventueel nog een vervolg op komen.

De cast was voor mij redelijk onbekend, maar ze deden het wel allemaal leuk en aardig en dan vooral natuurlijk de jonge hoofdrolspeelster Haley Lu Richardson (in de rol van Kendal, die samen met haar zieke broer Dean probeert te overleven en zich schuilhouden op een zolder in een verlaten huis), die ik zelfs verrassend goed vond spelen. Jon Gries in de rol van de hebzuchtige waterbaron Carson deed het ook aardig en hetzelfde geldt min of meer voor zijn kompaan Michael McCartney in de rol van de geestelijke Cadiz. Verder was het leuk om Barbara Crampton (in de rol van Grace) weer eens terug te zien, want ze speelde vroeger (in de jaren 80) regelmatig in horrorfilms (o.a. "Re-Animator (1985)", "From Beyond (1986)" en "Puppetmaster (1989)"), waarbij ze soms ook bloot te bewonderen was.

Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met deze goede en verrassend leuke Actie / Thriller film, waarvan het verhaal me vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten) wist te boeien. En omdat het verhaal tevens spannend en ook lekker hard is, kijkt hij tevens lekker weg.

Vaak vind ik Duitse film best goed maar deze viel me toch tegen. Het verhaal sprak me wel aan maar de uitvoering was beroerd en niet realistich. Eigenlijk kwamen alle cliches er aan te pas en was de film zeer voorspelbaar (vooral het einde). De acteurs vond ik ook niet overtuigend spelen en de leraar die zogenaamd "Der Führer" moest voorstellen vond ik dramatisch slecht.

De Duitse film "Das Experiment" die ik er een beetje op vind lijken vond ik stukken beter.

Interessante vierdelige Documentaire / Biografie over "Wie was Hitler ?", die opgebouwd is uit de volgende afleveringen:

1e aflevering: 1889 - 1929, De jonge Adolf Hitler sluit zich in München aan bij een leger en krijgt na WO I een leidende rol bij de NSDAP.

2e aflevering: 1929 -1938, Aan het begin van de jaren 30 wint de NSDAP bij elke verkiezing meer kiezers. Hitler wordt benoemd tot Rijkskanselier en zijn macht wordt onbeperkt. Hij vergaart fortuinen en verbergt zijn privéleven.

3e aflevering: 1938 -1943, Hitler heeft een flink deel van Europa onder controle, maar in het oosten ondervindt hij grote weerstand.

4e aflevering: 1939 -1945, De vernietiging van joden wordt industrieel aangepakt. Hitlers nederlagen nemen in aantal toe.

Met name de eerste drie afleveringen vond ik interessant en boeiend en daarin zijn ook beelden en foto's te zien zijn welke ik nog nooit eerder had gezien. Vanaf het moment dat de Tweede Wereldoorlog begint (halverwege de derde aflevering), vond ik het wat minder interessant worden, omdat daarin weinig nieuws voor mij te zien was. Wat ook goed gedaan is in deze vierdelige Documentaire / Biografie, zijn de voice-overs. Want via deze voice-overs horen we uitspraken van mensen uit zijn omgeving (zoals jeugdvriend August Kubizek), die schetsen wat voor persoon Adolf Hitler was en daaruit blijkt dat hij o.a. een "Sensitive Man" was

Een film over de eerste schoten tijdens de Tweede Wereldoorlog had ik nog niet gezien (ik wist ook niet dat daarover een film bestond) en van de slag om de Westerplatte had ik eerlijk gezegd ook nog nooit van gehoord. Wel zijn mij de beelden bekend van de schoten vanaf het Duitse slagschip Schleswig-Holstein tijdens de aanvang van de Tweede Wereldoorlog en ook heb ik vroeger ooit eens de film "Der Fall Gleiwitz (1961)" (gaat over de de rechtvaardiging van de aanval op Polen) gezien. Maar dankzij een tip van "Zakkie", die tot nu toe ook de enige was die iets over deze Poolse Oorlog / Drama film heeft geschreven, is daar nu verandering in gekomen en heb ik ook zijn tip gevolgd om op Wikipedia het plattegrondje van Westerplatte te bekijken.

Westerplatte is een klein schiereiland bij de ingang van de haven van Gdańsk in Polen. Voor de Tweede Wereldoorlog fungeerde het als een Pools munitiedepot in de Vrije Stad Danzig (Gdańsk). In 1939, aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, bestond het Poolse garnizoen op Westerplatte uit circa 200 man (een infanteriecompagnie en een groep burgers), drie kanonnen, vier mortieren en verschillende machinegeweren. Het was het eerste obstakel voor Hitlers roofmars door Europa en de Duitse aanval op Westerplatte begon op 1 september 1939, net toen hun slagschip Schleswig-Holstein het bombardement op het gebied beëindigde.

In Westerplatte werden dus de eerste schoten van de Tweede Wereldoorlog afgevuurd en de film vertelt het verhaal van de moedige verdedigers van Westerplatte. De oorspronkelijke orders voor Westerplatte waren om de vijand ongeveer 12 tot 24 uur vast te houden, totdat de versterkingen uit Polen zouden arriveren, maar dit werden er uiteindelijk 4 - 5 dagen (met een gebrek aan medische voorraden en munitie en geen kans op versterkingen), waarna men zich overgaf aan de Duitsers onder leiding van kolonel Karl Henke (Andrzej Krasicki).

De rode draad van de film is het dramatische conflict tussen twee verschillende houdingen van de verdedigers, de commandant van Westerplatte majoor Henryk Sucharski (Zygmunt Hübner) en zijn zijn plaatsvervangend kapitein Franciszek Dabrowski (Arkadiusz Bazak), Majoor Henryk Sucharski zag in dat het verdedigen van Westerplatte hopeloos was en wilde vooral de levens van zijn soldaten redden door zich over te geven aan de Duitsers. Kapitein Franciszek Dabrowski daarentegen was van plan om Westerplatte tot de laatste man te verdedigen, in de overtuiging dat Westerplatte een symbool is voor de hele natie voor heldendom en doorzettingsvermogen in het aangezicht van de vijand.

De film is gedeeltelijk opgenomen op Westerplatte en de film bevat fragmenten van authentieke bioscoopjournaals uit september 1939. Hoewel het zeker een film (zonder romantische poespas) is, voelt het bijna aan als een documentaire-achtige oorlogsfilm, die de feiten over de verdediging van Westerplatte laat zien. Hoewel de film zeker interessant is en er ook veel actie in te zien is (de Duitse aanval begint al na 18 minuten), is de vertelling wat droogjes en mist het ook diepgang.

De zwart-witbeelden zijn duidelijk en scherp, met het tempo zit het ook goed en de film is ook niet langdradig (duurt 90 minuten) en er zit ook het nodige drama in. De film begint met een vertelling en beelden (genomen vanuit een vliegtuig) over Westerplatte, waarna de film begint.

Ben je een liefhebber of geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog, dan is deze Poolse Oorlog / Drama film zeker de moeite waard om te bekijken.

Dit is Georg Wilhelm Pabst indrukwekkende anti-oorlogsfilm naar het boek van Ernst Johannsen en het is geproduceerd in hetzelfde jaar als het eveneens indrukwekkende "All Quiet on the Western Front" van Lew Milestone, die ik tien jaar eerder heb gezien.

In dit verhaal draait het om Vier Duitse infanteristen, te weten Beierse (Fritz Kampers), Karl (Gustav Diessl), de luitenant (Claus Clausen) en de Student (Hans-Joachim Möbis), in de laatste maanden van de Eerste Wereldoorlog. Ze krijgen verlof en gaan uit naar een klein Frans dorp vlakbij het front, waar ze verzorgd en vertroeteld worden door de Franse Yvette (Jackie Monnier) en waar ze proberen hun ellende te vergeten, tot ze weer als kanonnenvlees de loopgraven ingestuurd worden.

"Westfront 1918" vertelt over het leven in de loopgraven aan Duitse zijde, waar dezelfde smerigheid en nutteloosheid heerst als aan de Franse zijde. De modder, schuilkelders die dreigen in te storten (werd ook één keer beangstigend in beeld gebracht als drie soldaten vast komen te zitten in een kleine luchtzak van een ingestorte schuilkelder), dreigende wolken mosterdgas, explosies, sluipschuttervuur ​​en de jammerende invalide en gewonde soldaten, ze zijn er allemaal. Met een beperkt budget biedt Georg Wilhelm Pabst een indrukwekkende reconstructie van tijd en plaats. Zijn baanbrekende gebruik van mobiele camera's flitst over de loopgraven en de pure uitputting van de uitputtingsoorlog wordt goed vastgelegd. En hij deinst niet terug. In één scène loopt de held de Student, die lopend en onder beschieting een bericht heeft gebracht naar de Duitse leiding van de artillerie omdat die hun eigen troepen bestoken met kanonnenvuur, langs medesoldaten die houten kruisen maken voor de graven van de gevallenen. Ondanks een paar expressionistische trekjes is dit een realistische film gemaakt in een tijd dat Hitler in opkomst was en op het punt stond om Europa weer op zijn kop te zetten.

De film wordt in twee helften verdeeld door een soort van circa tien minuten durende pauze, waarin de soldaten naar diverse entertainers gaan kijken zoals een zingende sexy caberetdanseres waarbij regelmatig haar benen in close-up te zien zijn (dat was destijds erotisch), een tweederangs clown en diverse muzikanten zoals een André Rieu-achtige violist (hij doet ook samen met de clown een komische act). Hoewel de eerste helft (die circa 30 minuten duurt) traag is, heeft het zeker zijn momenten zoals de opening van het verhaal met het verlof van de Duitse soldaten in het klein Frans dorp waar soldaat Beierse koffie "neger Schweiß" noemt en waar de Student verliefd wordt op de Franse Yvette. In deze eerste helft draait het ook vooral om de Student en maken we ook steeds meer kennis met Karl, die vooral in de tweede helft de aandacht krijgt.

Want in het begin van de tweede helft gaat Karl met verlof naar huis in Duitsland en ontdekt hij dat het leven thuis niet gemakkelijk is. In Duitsland is voedsel namelijk schaars en de vrouwen staan daarvoor de hele dag in de rij (zoals de moeder van Karl gespeeld door Else Heller) of ze worden gedwongen tot sekswerk om te overleven (zoals de vrouw van Karl). Want als Karl stilletjes zijn woning binnenkomt om zijn vrouw te verrassen, betrapt hij zijn vrouw (Hanna Hoessrich) in bed met een andere man. Karl wordt daardoor ook woedend (richt ook zijn geweer op beiden) en negeert zijn vrouw gedurende zijn verlof en praat ook niet met haar tot frustratie van zijn vrouw die zegt er niets aan te kunnen doen.

In de tweede helft bouwt de spanning op, is er meer dialoog en kruipen we wat verder in de hoofden van de personages. Ook laat Georg Wilhelm Pabst dan zien wat hij met licht en schaduw kan doen, door ons angstaanjagende beelden te laten zien van de oorlog in de loopgraven, lichaamsdelen (o.a. de uitstekende hand van de Student die tijdens een gevecht met een Franse soldaat wordt gedood) en de gezichten die ze observeren. Het wordt met name indrukwekkend en tragisch als Karl terug aan het front is na circa 70 minuten, want vanaf dan krijg je eigenlijk alleen maar oorlog en ellende te zien en met de vier hoofdrolspelers loopt het ook niet goed af.

Zo komt tijdens het verlof van Karl de Student om het leven tijdens een gevecht met een Franse soldaat. Het gevecht tussen hun krijg je ook te zien, maar niet zijn dood, want dat krijg je pas te weten als Karl terug is aan het front en vraagt waar de Student is. Hij krijgt dan van Beierse te horen dat de Student gedood is en naderhand treft Karl hem ook dood aan in een bomkrater en zien we daar zijn hand uitsteken boven het water en de zand. Als het Franse leger op het einde aan grootschalige aanval uitvoert (dan zien we ook wat Franse tanks in beeld), wordt Beierse gedood, raakt Karl zwaar gewond en draait de luitenant mentaal en geestelijk helemaal door. Karl komt dan in een veldhospitaal terecht (waar je ook gruwelijke beelden van te zien krijgt), waar hij uiteindelijk bezwijkt aan zijn verwondingen. Vlak voor zijn dood verbeeld hij zijn vrouw te zien en zegt hij met zijn laatste woorden:

"Wir sind alle schuldig."

Daarna zien we nog wat beelden van het veldhospitaal, waarna we groot in beeld "Ende?!" te zien krijgen en de film na circa 96 minuten afgelopen is.

De cast deed het uitstekend en vooral Hans-Joachim Möbis (die waarschijnlijk is omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog) als de Student en Gustav Diessl als Karl. Maar ook Jackie Monnier in de rol van het Frans meisje Yvette deed het verdienstelijk en zij praat ook gewoon Frans terwijl de rest Duits praat. Ze wordt ook hartverscheurend bij de gedachte dat hij terug moet keren naar de loopgraven wat ze niet wilt. Als Karl terugkeert naar de loopgraven, nadat hij een bericht heeft gebracht naar de Duitse leiding van de artillerie en hij daarna stiekem naar Yvette gaat, zien ze elkaar ook niet meer en ook wordt Yvette door de oorlogsdreiging op een gegeven moment geëvacueerd naar een andere plaats.

Net zoals "All Quiet on the Western Front" is dit eveneens een indrukwekkende anti-oorlogsfilm en dat ondanks dat beide films inmiddels bijna 100 jaar oud zijn.

Zeer boeiende, spannende en originele film. Het verhaal zit goed in elkaar en Yul Brynner doet het uitstekend als badguy robot. De film weet van begin tot einde te boeien. Het einde van de film vond ik destijds zeer spannend.

Ze draaien deze film nog regelmatig op TCM.

Deze Avontuur / Komedie film, is vooral leuk voor jonge meisjes die dromen van een ander leven.

De hippe Amerikaanse tiener Daphne (Amanda Bynes) heeft nooit geweten wie haar vader is. Na enig speurwerk blijkt het lord Henry Dashwood (Colin Firth) te zijn, op en top Brits en zo stijf als een plank. Dashwood is de absolute tegenpool van zijn vlotte dochter en als zij hem bezoekt, zorgt ze al snel voor de nodige opschudding in diens aristocratische kringen.

Er doet een aantal Britse topacteurs mee in deze film, maar dat mag niet baten. Het blijft een matig tienerfilmpje vol Amerikaanse (vrijgevochten, modern) en Britse (stijve harken) stereotypes.

Van deze film had ik geen verwachting maar achteraf gezien viel hij me heel erg mee. Niet dat ik het een geweldige leuke film vond maar hij was stukken beter dan ik verwacht had. Het eerste gedeelte is best aardig en in dat gedeelte zitten ook de beste grappen. Halverwege wordt de film echter voorspelbaar en ook wat flauw. Cameron Diaz en Ashton Kutcher doen het best leuk in deze film en dat is wel een positief punt want normaal gesproken ben ik geen fan van beide. Maar in deze film hadden ze er zichtbaar lol in.

Ik vond het eerlijk gezegd wel een leuke drama/komedie (vooral het laatste). Natuurlijk is de film niet origineel maar de cast (vooral de bijrollen van de vele bekende acteurs is goed) vind ik het prima doen en dialogen (oneliners) zijn ook regelmatig hilarisch. Robert De Niro is allang over de top maar hier vind ik hem best leuk acteren. Maar nog beter is de rol van Bruce Willis, de scenes met zijn belachelijk grote baard waren gewoon geweldig.

De korte rol van Moon Bloodgood (als Laura) was ook zeer leuk. "Wil je ze nog eens kussen" waarna ze Robert De Niro op zijn reet slaat

Ook bepaalde scenes zijn geweldig "wie gaat de rol spelen van de bloemist, Brad Pitt" Ze je het al voor je Brad Pitt als bloemist en "ze zijn (2 vrouwen) wel een beetje jong, 16 en 16 = 32"

Ik vond het in ieder geval een leuke film die me wist te boeien van het begin tot het einde. Het einde vond ik overigens zeer goed.

Dit is de 4e film van regisseur en Colin Minihan en ik heb ze nu allemaal gezien en ik moet zeggen dat zijn films me wel bevallen, ondanks dat ze nooit een hoog punt van mij krijgen en dat geldt ook voor deze minimale (qua kosten) Thriller film met wederom Brittany Allen (als de lesbische Jules) in een hoofdrol, net zoals in de voorgaande twee films van regisseur Colin Minihan, die ik recent gezien heb. Deze film deed me overigens wat denken aan de film "Revenge (2017)", welke ik ook recent heb gezien.

Deze film weet opzicht best te vermaken en dat komt inderdaad mede door lekker wijfie Hannah Emily Anderson (als de lesbische pshycopaat Jackie), zoals "Left4Dead" dat goed omschrijft, maar het is wel allemaal behoorlijk clichématig qua verloop en ook wat betreft de vele domme fouten welke beide vrouwelijke hoofdrolspelers maken. De ontknoping op het einde was opzicht wel leuk (zelfs nog een beetje verrassend en dan doel ik op de videoboodschap van Jules), maar is eigenlijk ook een goed voorbeeld qua de clichématigheid in dit verhaal.

Echt spannend wordt het eigenlijk nergens en hoe de film zal eindigen laat zich eigenlijk makkelijk raden. Ondanks dat er maar eigenlijk vier personen meespelen in deze film, zit er hier en daar nog wat aardige actie in en zeker wat betreft de scène waarbij Jackie twee uitgenodigde gasten afslacht met een mes.

Desondanks is dit wel gewoon een aardige en vermakelijke Thriller film om eens gezien te hebben.

Matige film die eigenlijk nooit spannend wordt. De eerste 60 minuten zijn nog het beste van deze film, het einde was gewoon triest en belachelijk. Michelle Pfeiffer zag er in deze film uit alsof ze leed aan anorexia.

Ik had het ergste van deze film verwacht en ik dacht dat het een echte vrouwen film zou zijn maar ik moet zeggen dat hij me aangenaam verraste. Hoewel je Mel Gibson niet verwacht in een komedie deed hij het best aardig. Helen Hunt vind ik normaal gesproken vreselijk maar hier vond ik haar erg goed. Ook een goede bijrol van de mooie Marisa Tomei.