Opinions

Weliswaar inmiddels erg gedateerd (komt uit 1972 maar leek eerder de jaren 60) maar toch nog wel een leuke komedie. Humor is wel vaak onnozel maar dat past eigenlijk perfect bij deze film en het verhaal. Verhaal zit best leuk in elkaar en ook de uitvoering was best aardig. Ook zitten er genoeg komische situaties in. De cast deed het ook best leuk. Ik ben misschien wel de enige maar ik vond Barbra Streisand ondanks dat ze soms best irritant was best leuk spelen en ze zag er ook best aardig uit destijds. Madeline Kahn zag er best onherkenbaar uit (best jammer want ik vond dat altijd een leuke vrouw vroeger. Wist niet dat zo dood was trouwens.) maar ze speelde wel goed. Was trouwens haar eerste rol in een film. De film draaien ze soms op TCM en daar heb ik hem ook op gezien.

Best wel een flauw romantische komedie die gelukkig dankzij Anna Faris en Chris Evans nog enigszins te doen is. Vooral door de eerste die voor dit soort rollen ook uitermate geschikt is. Het verhaal (best onnozel eigenlijk) stelt weinig voor en echt veel te lachen valt er eigenlijk ook niet. De uitvoering was wel aardig en dan vooral dankzij Anna Faris. De meest leuke scenes in de film waren nog de flashbacks met de exen en sommige ontmoetingen van hun. De scene waarbij ze met een achterlijk Engels accent begint te praten was wel goed. Het is eigenlijk wel jammer dat Anna Faris zo preuts is want ze ziet er best fraai uit en haar decolleté mag er ook wel wezen. In deze film waren zat van mogelijkheden waarbij Anna Faris uit de kleren had kunnen gaan. Maar met de mogelijkheden werd te weinig gedaan waardoor het een gemiste kans is. Ze gaat wel uit de kleren maar meer dan een fraaie blote kont valt er niet te zien. Voor een simpele komedie als deze is de duur eigenlijk ook veel te lang met bijna 2 uur (ik heb de unrated versie gezien van). Na ruim een uur heb je het wel een beetje gehad met deze film en dan moet je nog bijna een uur kijken (dan begint eigenlijk het romantische gedeelte en de cliché bullshit).

Zelden zat ik er zo naast met een beoordeling maar vandaag heb ik de film nog eens bekeken en ik moet zeggen dat ik regelmatig in een deuk lag van het lachen. De cynische humor van Larry David (die zichzelf in deze film als geniaal beschouwde ) was geweldig en ook het verhaal (wel natuurlijk vrij cliché) vond ik best aardig. Ik heb me kapot gelachen hoe hij de kinderen bij het schaken compleet afzeikte en daarna ook nog de moeder die zich kwam beklagen. Heerlijk hoe cynisch hij daarbij bleef. Het einde toen hij uit het raam sprong na het handen wassen was ook zo geweldig humoristisch. Na introductie van de ouders van Melody werd de film wat minder en kwam Larry David ook minder aan het woord. Ik vond het wel weer geniaal hoe enorm cynisch hij was bij de introductie van de vader.

Aangezien ikzelf ook vrij cynisch ben kon ik deze film bij een 2e kijk beurt goed waarderen. (vooral de eerste 60 minuten).

Deze film heb ik helaas in de bioscoop gezien. Ik vond hem niet spannend en de stranger zie pas in de laatste minuten. Was volgens mij ook een erg goedkope film.

Goede korte rol trouwens van Tommy Flanagan

Matige tot redelijke komedie. Leuk gespeeld door Holly Hunter en Ron Silver (die erg leek op Austin Powers).

Gisteren op NED 2 gezien en wat een heerlijke documentaire was dat. Deze documentaire was minstens zo hilarisch als de film Borat. In de film Borat krijg je een goede weergave van het verfilmde dorp. Mijn god wat een stel idioten en asocialen wonen daar. Die gasten waren alleen maar uit op geld en het maakte ze geen ene moer uit hoe Borat ze te kak heeft gezet. Geld geld geld en nog eens geld was het enige wat ze wilde hebben. Toen die loesche joodse advocaat erbij werd gehaald waande ze zich al miljonair. Ze begonnen al te denken om het hele dorp op nieuwe te bouwen en er een sap fabriek te bouwen

Heerlijk om te zien hoe alles in duigen viel en dat ze op het einde van de documentaire er nog slechter voorstonden dan aan het begin. De loesche joodse advocaat dacht trouwens ook alleen maar aan het geld. Wat een arrogante kwal van een advocaat was dat. Hij liet ze ook nog eens mooi barsten op het einde. Dat Borat ze maar een paar euro heeft gegeven is natuurlijk triest, hij had beter een tandarts naar dat dorp kunnen sturen (hoewel daar ook niets meer van te redden viel).

Als Borat deze documentaire zou zien (heeft hij waarschijnlijk ook) zou hij zich kapot lachen. Ik kan niets anders zeggen dat het dorp gekregen heeft wat het verdiende namelijk NIETS. Boontje komt om zijn loontje.

Kristen Bell is een leuke meid en haar rol in "Forgetting Sarah Marshall" was best goed maar wat ze daarna heeft uitgebracht is niet veel soeps. In de films die ik daarna heb gezien speelt ze erg preuts en niet sexy. Deze film is waarschijnlijk haar dieptepunt tot nu toe want het verhaal is zo flauw en belachelijk als maar wat en ook totaal niet grappig. In deze film acteert Kristen Bell dramatisch slecht en ziet ze er ook niet sexy uit, degene die er wel sexy uitzag was de wulpse Alexis Dziena. De rol van flut acteur Josh Duhamel (o.a. bekend van de Transformer zooi) was ook niet geweldig maar Danny DeVito spande de kroon met zijn belachelijke rol als worstenkoning De andere verschillende mannen die verliefd op Kristen Bell zijn in deze film zijn het vernoemen niet waard zo slecht en irritant waren ze. Nee deze achterlijke film kun je beter niet kijken en het is te hopen voor Kristen Bell dat ze snel weer eens een fatsoenlijke rol krijgt want anders is het snel over met haar.

De laatste tijd schieten film over entiteiten in huizen als paddenstoelen uit de grond. Zoals ook deze film welke op waarheid berust schijnt te zijn. Eerlijk gezegd vond ik dit best een aardig en ook wel origineel filmpje waarbij genoeg gebeurde en de vaart ook best hoog was. Het verhaal weet zeker te boeien, is soms spannend en het einde is gewoon sterk. Wat ook goed gedaan is in deze film is dat de jaren 70 van het scherm spat. De cast was niet hoogstand maar ze speelden best aardig, zeker Tasha Connor als "Sally". Overigens ook een leuke rol van Gary Lewis als ietwat aparte pastoor/priester. Geweldig toen men hem chanteerde De film duurt niet lang en kijkt zich lekker weg. Omdat er vrijwel meteen veel dingen gebeuren en blijven gebeuren verveeld de film zich nergens.

Na het al eerder zien van de Drama films "The Day After (1983)" en "Threads (1984)" (de ultieme film over een nucleaire ramp), wilde ik deze jaren 80 Animatie / Drama film over een bejaard Engels echtpaar dat na de pensionering een rustig leventje leidt ook zien. Hun vertrouwen in de regering is zo groot dat ze niet bevreesd zijn voor de oorlogsdreiging. Gewoon doen wat in de folders staat en dan kan er niets gebeuren. "When the Wind Blows" is gebaseerd op het gelijknamige stripboek van Raymond Briggs.

Jim (stem van John Mills) en Hilda (stem van Peggy Ashcroft), een ouder echtpaar op het Britse platteland, krijgen op een dag een brochure van de overheid, waarin gewaarschuwd wordt voor de gevolgen van een Derde Wereldoorlog. Jim en Hilda hebben echter een nogal geromantiseerd beeld van de Tweede Wereldoorlog, en hoewel Jim toch maar een schuilkeldertje (beter gezegd wat deuren onder een bepaalde hoek geplaatst tegen een muur) bouwt, maken ze zich nauwelijks zorgen. De overheid zal wel voor hen zorgen en van fall-out hebben ze nog nooit gehoord.

Wanneer Jim echter op de radio hoort dat de Derde Wereldoorlog is uitgebroken en ze nog maar drie minuten de tijd hebben om dekking te zoeken, ontploft er na circa 30 minuten een atoombom bij hen vlak in de buut. Na de verwoestende nucleaire aanval proberen Jim en Hilda hun normale leven weer op te pakken. Ze hebben er alle vertrouwen in dat de overheid hen een dezer dagen komt helpen. Maar er komt niemand. En Jim en Hilda worden met de dag zieker.

"When the Wind Blows" is een aangrijpende en zwart komische animatiefilm waarin regisseur Jimmy Murakami traditionele animatie en stop-motion combineert tot een betoverend geheel. De soundtrack werd verzorgd door David Bowie en Roger Waters en die krijgen we al heel snel te horen, nadat de film opent met wat echte beelden. Hoewel de sobere film maar 80 minuten duurt, vond ik het allemaal wel wat langdradig en eigenlijk ook wat saai. Het draait ook alleen maar de naïeve Jim en Hilda, die je continue in beeld ziet en hoort praten en zo zegt Hilda op een gegeven moment tegen Jim:

"Well, if you can't see it and can't feel it, it can't be doing you any harm, can it?"

Lekker naïef en Jim en Hilda doen eigenlijk ook alles fout na de ontploffing van de atoombom. Zo drinken ze regenwater (ze koken het wel nog eerst) en gaan ze buiten lekker in de tuin zitten. En dat kan ik ze ook niet kwalijk nemen, want ze proberen er het beste van te maken, waarbij ze wel zeer naïef zijn. Zo hebben ze alle vertrouwen in de overheid en geloven ze dat binnenkort weer alles normaal is. Ze hebben overigens ook een zoon Jim die een gezin heeft en met hem bellen ze nog vlak voordat de atoombom valt. Hier en daar is de film ook wat komisch, en vooral als Jim en Hilda praten over het verleden, waarbij we dan ook animaties te zien krijgen van historische figuren zoals Winston Churchill, Bernard L. Montgomery en Jozef Stalin. Over de laatste zegt Hilda ook:

"He was a nice chap. I liked him. Like an uncle, he was. I liked his moustache and his pipe."

Ook is het wel grappig om te horen dat Jim de russen steeds "The Russkies" noemt en hij verwart ze ook wel eens met "The Jerries" (oftewel Duitsers). Zo zegt hij bijvoorbeeld op een gegeven moment:

"And we can show these Jerries. I mean Russkies, just what we think of them."

De personages van Jim en Hilda zijn met de hand getekend, evenals het gebied buiten hun huis, maar hun huis en de meeste objecten erin zijn echte objecten die zelden bewegen, maar worden geanimeerd met stop-motion als ze dat doen.

Leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet en echt indruk maakt deze Animatie / Drama film eigenlijk ook niet.

Het verhaal is niet echt boeiend maar wel onderhoudend. Geen top maar ook geen flop. Leuk om eens te zien.

"Well, is that it, major? Yes, that's it, lieutenant. Do me a favor, will you? Next time you have one of these things, keep it an all-British-operation."

Na het gisteren zien van de Franse Drama / Oorlog "Le Vieux Fusil (1975)", vond ik het wel een goed moment om deze "Where Eagles Dare" eens opnieuw te bekijken en dat omdat die film zich ook grotendeels afspeelt in een hoog gelegen kasteel. Deze film heb ik vroeger als kind / tiener al diverse keren gezien in de jaren 70 / 80 en daarna nauwelijks meer en al zeker niet meer in deze eeuw. Omdat de film komt uit de jaren 60, moet je wel op de kop toenemen dat alle Duitsers Engels praten (alleen teksten op deuren en gebouwen zijn in het Duits) en dat de Duitsers schieten op zijn A-Teams. Oftewel ze schieten veel, maar raken niemand (en de geallieerden doen dat wel en ook vanuit alle onmogelijke standen).

Het verhaal speelt zich af in 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog. de Britse majoor John Smith (Richard Burton) en de Amerikaanse luitenant Morris Schaffer (Clint Eastwood) zijn commando's, die deel uitmaken van een 7-koppig team (6 Britten en 1 Amerikaan), dat samengesteld is om de Amerikaanse generaal George Carnaby (Robert Beatty) uit Duits krijgsgevangenschap te bevrijden. Er is haast bij want Carnaby is op de hoogte van de plannen voor het tweede front dat de geallieerden willen openen. Maar het is een opdracht die het uiterste van de commando's zal vergen. Carnaby wordt namelijk vastgehouden in een kasteel, te weten Schloss Adler, in de Beierse alpen. Het gebouw is alleen te bereiken via een helikopter of via een kabelbaan. Die kabelbaan begint in het dorp Werfen, waar ook nog eens een legerkamp is. Vermomd in Duitse legeruniformen wordt het team in vijandelijk gebied gedropt. Vanaf dat ogenblik kunnen ze enkel nog op zichzelf vertrouwen, maar zelfs in eigen rangen rijst al snel de twijfel over de precieze missiedoelstellingen.

"Where Eagles Dare" is een onderhoudende, boeiende, spannende en ingewikkelde oorlogsthriller, die je misschien nog het beste kunt vergelijken met een James Bond film tijdens de Tweede Wereldoorlog, Het is een film over de wisselende kansen van hoofdrolspeler Richard Burton, als majoor John Smith die de leider is van de groep commando's, en hoe hij zich eruit probeert te redden. En in het kasteel (waar de film zich rond de 66e minuut afspeelt als Smith en Schaffer er via de kabelbaan naartoe gaan) ontstaat een boeiend kat-en-muis-spel tussen de Duitsers en de geallieerden, tussen spionnen en dubbelspionnen.

En dat kat-en-muis-spel is behoorlijk complex. Want als je denkt dat het draait om het bevrijden van de generaal, dan heb je het mis! En zelfs Clint Eastwood snapte het op een gegeven moment niet meer en zegt dan tegen majoor Smith:

"Major, right now you got me about as confused as I ever hope to be."

Het komt er eigenlijk op neer dat de gevangen genomen generaal een acteur (met de naam Cartwright Jones) blijkt te zijn om de Duitsers te foppen, dat Burton zogenaamd majoor Johann Schmidt van de SS uit Stuttgart is (dat wordt ook nog eens telefonisch bevestigd door majoor Wilhelm Wilner als het hoofd van de "Geheime Dienst"), dat drie leden van het 7-koppig team dubbelspionnen voor de Duitsers zijn en dat ze ook twee andere leden van het 7-koppig team hebben vermoord, en dat het gaat om het schrijven van namen op lijstjes van dubbelspionnen van de Duitsers in Engeland.

De eerste helft van de film duurt eigenlijk wat te lang, maar is wel geslaagd. Vlak nadat het 7-koppig team (en ook nog een vrouw, te weten de Britse spion Mary Ellison gespeeld door Mary Ure, die voor Burton werkt en in het kasteel moet infiltreren als kamermeisje) met parachutes in de Beierse alpen landt, verliezen ze al snel twee mensen van het team (eentje al na de parachute landing). Daardoor blijkt dat er een mol in het team zit en draait de film ook over "Wie is de Mol?". De spanning wordt mooi opgebouwd en het oogt ook mooi allemaal in het besneeuwde landschap.

Na circa 24 minuten zien we voor het eerst het kasteel en de bijbehorende kabelbaan en een paar minuten later zien we ook een Duitse helikopter landen in het kasteel, waarbij ik zoiets had van "Een Duitse helikopter tijdens de Tweede Wereldoorlog?". En wat blijkt de Duitsers hadden inderdaad helikopters (slechts 24 en hoewel er meer in productie waren, werd de fabriek vernietigd), namelijk de "Flettner Fl 282 Kolibri", ook bekend als de "Hummingbird". En dat was een eenpersoons helikopter en niet zo'n moderne meerpersoons helikopter zoals in deze film.

Verder mocht de cinematografie er zeker zijn, maar naarmate we verder gaan in het verhaal, verliest de film wel wat aan geloofwaardigheid. Op een bepaald moment (na circa 60 minuten) wordt er van alles opgeblazen in het dorp onder het kasteel door Burton en Eastwood met dynamiet en zijn ze de enige die op een motor met zijspan in een andere richting rijden (de Duitsers maken zelfs een slagboom voor hen open), weg van de ontploffingen. Dat valt toch wel wat op zou ik zeggen. En ook als ze bovenop een cabine van de kabelbaan klimmen, waarmee ze dan naar het kasteel gaan, worden ze niet gezien? Behalve dat de Duitsers dus Engels praten (en dat ook nog in "'Allo 'Allo!"-achtig Engels) en slechte schutters zijn, zijn ze ook nog eens achterlijk en zien ze slecht

En ze kunnen Burton en Eastwood wel in een Duits legeruniform steken, ze blijven er toch erg Amerikaans uitzien. Als ze dan opgepakt worden in het café in het dorp onder het kasteel na circa 48 minuten, wordt de film beter en valt er eindelijk ook actie te zien. De ontsnapping en de beklimming op de kabelbaan naar het kasteel zijn knap gedaan en lijken meestal, als er niet met achtergrondprojectie wordt gewerkt, vrij echt. De eerste scenes, waarbij Eastwood, die meer schiet dan praat in deze film, een paar man moet opruimen in de radiokamer (oftewel op zijn Duits "Funkraum") na circa 78 minuten zijn ook nog oké.

En als ze dan na circa 85 minuten bij de gevangen genomen generaal komen, die met een Mosquito-vliegtuig dicht bij het kasteel is neergestort, die wel op heel zachte wijze ondervraagd wordt door de Duitse kolonel Kramer (Anton Diffring), de Duitse generaal Rosemeyer (Ferdy Mayne) en de Duitse vrouwelijke luitenant Kernitser (Olga Lowe), die de generaal drugs moet toedienen om te praten, bij een gezellig knapperend haardvuur, begint het boeiende maar onnodig ingewikkeld, ongeloofwaardig en omslachtig kat-en-muis-spel om spionnen te identificeren. Ook al omdat men al vrij zeker was van de hoofdspion. Burton kan immers zijn naam tonen (die je op dat moment wel niet te zien krijgt) via een notitieboekje aan de Duitse generaal Rosemeyer en in de laatste scene van de film in het vliegtuig (die Burton, Eeastwood en nog drie anderen komt ophalen) van de Britse kolonel Turner (die tijdens het begin van de film samen met admiraal Rolland een briefing geeft aan het 7-koppig team) die ook in het vliegtuig zit, wordt de naam van de mol (de Duitse topman die in Engeland actief is) in het notitieboekje getoond en blijkt het kolonel Turner te zijn, die gedwongen wordt om een eind aan zijn leven te maken door uit het vliegtuig te springen zonder parachute.

Daarvoor (vanaf de circa 147 minuut) krijg je overigens nog veel geschiet, achtervolgingen en ontploffingen te zien als men het kasteel weer verlaat via de kabelbaan en op de kabelbaan valt ook nog een spannende maar ongeloofwaardige scène te zien tussen Burton en de twee meegenomen dubbelspionnen (het waren er eigenlijk drie, maar eentje is inmiddels gedood door de Duitsers als hij het kasteel wilt verlaten via een touw). Het is vooral ongeloofwaardig omdat Burton op een gegeven moment bovenop de cabine ligt, terwijl er iemand aan zijn voeten hangt en aan de andere kant aan zijn handen is de ander waarmee hij moet vechten. Cinematografisch kwam het niet zo goed over.

Ondanks het onnodig ingewikkeld zijn van de plot en de ongeloofwaardigheid bij momenten, blijft het wel een onderhoudende film die lekker wegkijkt van de eerste tot de laatste minuut (waarin mijn openingszin wordt gezegd). De film duurt vrij lang met circa 2,5 uur, maar dat is opzicht een pluspunt, want zo nemen ze wel de tijd om je de karakters te leren kennen en ook om de nodige uitleg te geven, ook al lukt dat laatste niet altijd even duidelijk.

De verschillende karakters werden goed gespeeld door de betreffende acteurs en actrices (in totaal drie) en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Richard Burton in zowat zijn laatste film voor zijn ster stilletjes aan daalde (ook al door zijn drankprobleem). Ook de aanvankelijk houterige Clint Eastwood deed het goed (qua acteren was dit zeker niet de moeilijkste job voor hem) en de rollen tussen hem en Burton zijn ook duidelijk verdeeld. Burton praat namelijk als bevelvoerend officier heel veel en Eastwood schiet als Amerikaanse Ranger heel veel. Op deze manier zet Eastwood wel stilzwijgend zijn Spaghetti western imago voort, ook al draagt hij geen poncho maar een Duits legeruniform Hij doodt in deze film ook meer mensen dan in welke andere Eastwood-film.

Ook de overige cast deed het verdienstelijk, waarbij ik Ingrid Pitt (als Heidi die in het café in het dorp onder het kasteel werkt en die ook voor de geallieerden werkt als agente) wel een opvallende rondborstige verschijning vond. Ze speelde vijf jaar later ook mee in de Mystery / Thriller / Horror / Muziek film "The Wicker Man (1973)" en daarin is ze ook naakt te zien.

Verder heb ik nog niet Derren Nesbitt genoemd als de gluiperige Duitse majoor Von Hapen van de Gestapo die een oogje heeft op Mary Ellison (en die zich min of meer verraadt na circa 87 minuten tijdens een onderonsje met hem) en als hij tijdens het boeiende kat-en-muis-spel in het kasteel opeens binnenkomt na circa 96 minuten, een paar minuten later wordt hij dan doodgeschoten door Eastwood, moest ik denken aan de bar scène in de Oorlog / Komedie film "Inglourious Basterds (2009)". Zou Quentin Tarantino zijn inspiratie voor die scène uit deze film gehaald hebben?

Hoewel "Where Eagles Dare" inmiddels al behoorlijk op leeftijd is, blijft het nog steeds een onderhoudende, boeiende en spannende Oorlog / Actie film, waarmee je je circa twee en een half uur uur prima kan vermaken. Het enige wat deze film miste is een scriptschrijver die de grootste onwaarschijnlijkheden wat waarschijnlijker had kunnen maken of beter had kunnen verdoezelen.

Deze film heb ik in 2000 drie keer in 3 weken tijd gezien namelijk:

1e keer Heen vlucht naar Canada;

2e keer Heen vlucht van Canada naar America;

3e keer Terugvlucht van Canada naar Nederland.

Verhaal is niet bijzonder maar dankzij Paul Newman (speelde zeer goed) blijft deze film het kijken waard. Vooral het begin van de film is leuk.

Als tussendoortje was deze Komedie / Drama film nog wel te doen en met name dan de eerste helft (eerste 45 minuten) van de film, waarbij ook het meeste te (glim)lachen valt, met misschien wel als hoogtepunt de Hiphop dansscènes van Naomi Watts (die ik altijd wel een goede en ook mooie actrice vindt).

De eerste helft van het verhaal bevat vooral Komedie en de tweede helft van het verhaal bevat vooral Drama en vanaf dan valt er eigenlijk ook niets meer te (glim)lachen. De tweede helft is ook best saai, flauw en weet ook geen indruk te maken (dat komt vooral door het overdreven en jaloerse reageren van Ben Stiller in de rol van documentairemaker Josh). Ik was dan eigenlijk na circa 90 minuten ook wel blij dat er einde (wat ook niet bijzonder is en ook best voorspelbaar is) kwam aan deze film en "Pazmaster" hierboven beschrijft het eigenlijk wel goed, door te zeggen dat deze film wat vlak is en geen echte hoogte- en dieptepunten bevat. Dit is dan ook een film die ik waarschijnlijk weer snel weer vergeten ben en dat is zeker niet erg.

Het verhaal (twee veertigers, het koppel Josh en Cornelia, die zich ineens weer jong gaan gedragen nadat ze omgaan en waardering krijgen van twee twintigers, het koppel Jamie en Darby. Achteraf gezien was het omgaan eigenlijk meer misbruik van één van de twintigers en dat met bepaalde reden) was opzicht wel leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan en dan zoals eerder gezegd voornamelijk de eerste helft van het verhaal. Dat gedeelte is ook lekker luchtig en bevat een aantal leuke scenes zoals de Hiphop gedoe van Naomi Watts (in de rol van Cornelia), het naar de dokter gaan van Josh, het kotsen tijdens de ceremonie en het in de auto rijden naar Benny i.v.m. Facebook.

Gedurende deze eerste helft is de cast in de vorm van Ben Stiller, Naomi Watts, Adam Driver (in de rol van beginnende documentairemaker Jamie, die alles doet voor succes en daar o.a. personen voor misbruikt) en Amanda Seyfried (in de rol van Darby, die de vriendin is van Jamie) best genietbaar. In het tweede helft heb ik me vooral gestoord/geërgerd aan Ben Stiller, hangt dan ook de moraalridder uit, en vond ik hem ook tenenkromend slecht spelen. De mooie vrouwen Naomi Watts (inmiddels al 47 jaar) en Amanda Seyfried (die ik altijd een mooie en aparte, vanwege haar ogen, verschijning vindt), zorgen vooral ook voor het visuele aspect (het verhaal speelt zich af in het mooie New York, maar daar wordt qua beelden eigenlijk weinig tot niets mee gedaan) en dankzij hun hebben de ogen tenminste ook iets leuks om naar te kijken.

Gezien de eerste helft van het verhaal krijgt deze film van mij een 3,0 en gezien het tweede gedeelte van het verhaal krijgt deze film van mij maar een 2,0 (en dan ben ik nog mild) en dus kom ik uit op een gemiddeld cijfer van een 2,5. Gewoon leuk om eens gezien te hebben (gezien op Film 1) deze Komedie / Drama film, maar meer zeker ook niet.

In het begin dacht ik te maken te hebben met een 13 in een dozijn film. Maar naarmate de film vorderde werd het best een aardig drama (wel cliché natuurlijk). De film zat best leuk in elkaar en datzelfde geldt ook voor de uitvoering. Maar gezien de best wel indrukwekkende cast mocht dat ook wel minimaal verwacht worden. Er zitten overigens ook best wel grappige momenten (zoals die gast die de wedstrijden doet toelichten op seksuele wijze) in. Het einde vond ik trouwens best aardig en ook mooi. Van de cast vond ik Ellen Page wel goed spelen. Normaal heb ik het niet zo op haar maar hier speelde ze gewoon leuk en goed. Kristen Wiig speelde trouwens ook wel leuk. Al met al best een aardige film (zeker na ongeveer 30 minuten) om eens gezien te hebben.

Ondanks dat ik helemaal niets geef om Jazz muziek (ik zie "Whiplash" viel liever in deze klassieke Metallica uitvoering en bezetting), vond ik dit wel een heerlijke film om naar te kijken en te luisteren en dan vooral vanwege acteur J.K. Simmons (in de rol van muziekleraar Terence Fletcher) die in bijna 100 minuten nog eens dunnetjes (understatement) de rol van keiharde drill-sergeant Hartman (legendarische rol van R. Lee Ermey) uit de film "Full Metal Jacket (1987)" naspeelt en dan als drill-muziekleraar Ik heb er in ieder geval zeer regelmatig hard om moeten lachen en ik kan me ook wel goed voorstellen dat hij voor deze geweldige acteerprestatie een Oscar heeft gekregen.

Het goede verhaal, dat eigenlijk puur en alleen draait om de jonge Jazz drummer Andrew Neimann en muziekleraar Terence Fletcher, wist me van de eerste tot de laatste minuut te pakken (je wordt in het verhaal meegezogen) en te boeien en datzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Ook de opbouw van het verhaal was mooi en goed en hier en daar zitten er wat leuke wendingen in (zeker op het einde welke ook sterk was). De combinatie van muziek en hoe het allemaal in beeld werd gebracht was ook mooi gedaan. Degene die deze film naar een zeer hoog niveau tilt is natuurlijk J.K. Simmons die de rol van keiharde muziekleraar geweldig overtuigend neerzet. Ondanks dat hij geregeld onbeschoft en vernederend te keer gaat (in zijn ogen bedoeld om meer dan het maximale uit zijn talentvolle studenten te halen) tegen de 19e jarige Andrew Neimann, heb ik vaak genoten en moeten lachen om zijn uitspattingen. De rol van Andrew Neimann als de jonge talentvolle Jazz drummer, die ten koste van alles (dumpt vriendin en door zijn manier van doen heeft hij ook geen vrienden) succesvol wil worden, werd overigens ook overtuigend gespeeld door Miles Teller. Het was verder leuk om Paul Reiser (in de rol van de vader van Andrew) weer eens terug te zien en hij deed het ook verdienstelijk.

Gewoon een uitstekend Drama / Muziek film welke zich heerlijk wegkijkt en zeker ook vermakelijk is en dan natuurlijk voorval vanwege de eerder geprezen J.K. Simmons.

Deze Drama / Thriller (geen idee waarom deze film hier betiteld staat als Horror) film heb ik gisteravond bekeken en buiten de naaktheid en een aantal aparte scènes (waaronder incest en verkrachting), vond ik er eerlijk gezegd weinig aan. Het verhaal weet namelijk niet te boeien en spannend wordt het ook nergens.

Een rijpe vrouw, te weten Sarah (Pia Andersson), neemt een jong fotomodel, te weten Tulia (Vivian Neves), mee naar haar afgelegen landhuis in een bos, waar zij en haar neef, fotograaf Theo (Karl Lanchbury), haar willen verleiden in hun wereld, wat ze onlangs ook hebben gedaan met een ander meisje, te weten Rhonda (Johanna Hegger), die nu verdwenen lijkt te zijn. Waar zou ze kunnen zijn?

"Whirlpool" is waarschijnlijk het best te omschrijven als een erotische thriller en vanaf het moment dat het fotomodel Tulia naar het landhuis (is meen ik hetzelfde landhuis als in de Horror / Thriller film "The Last House on the Left (1972)") wordt gebracht van Sarah na circa 12 minuten, beginnen de problemen voor de film. Daarvoor maken we kennis met alle drie de hoofdrolspelers en zien we tijdens de eerste drie stille openingsminuten Theo in een roeiboot, die het lijk van Rhonda heeft gedumpt in de rivier. Dat krijg je wel niet te zien (wel krijg je te zien dat hij een vrouwenlaars vindt langs de rivieroever), maar kom je naderhand te weten. En na circa zes minuten zien we ook nog een andere vrouw (Sibyla Grey) naakt (dus dan zien we de borsten van Sibyla Grey) wakker worden in bed van Sarah en die het landhuis gaat verlaten. Ze zegt dan ook tegen Sarah (die nog in bed ligt):

"I'm packing my bags and going back to London. This house is definitely not for me. It makes me uneasy."

Ze wordt dan ook met de auto weggebracht door Sarah en als ze daarna naar haar fotostudio gaat, ontmoet ze Tulia die bezig is met een fotosessie en beiden hebben meteen een klik met elkaar, waardoor Sarah Tulia meeneemt naar het landhuis, waar ze dan kennis maakt met Theo die ze een goede fotograaf vindt. Als Tulia en Theo dan in het bos gaan voor een fotosessie, wordt ze bang als ze bespioneert wordt door een zwerver (Ernest C. Jennings) in een mantel en met een fluit. En nee, het is niet Ian Anderson uit de Britse progressieve-rockband band "Jethro Tull"

Sarah neemt overigens regelmatig fotomodellen (zoals Rhonda, de naamloze vrouw en Tulia) mee naar huis, om daar in de weekenden of tijdens langere periodes seks mee te hebben en dat inclusief Theo, die daar dan foto's van maakt met zijn Canon camera en zelf ook meedoet en dus ook seks met zijn tante heeft Dat krijgen we ook na circa 61 minuten ook een keer te zien als Sarah aan het vrijen is met Tulia in bed, waarbij beiden volledig naakt zijn, en Theo foto's maakt, waarna hij mee gaat doet doen. Eerst doet hij het dan met Tulia en daarna met zijn tante en in haar komt hij ook na circa 67 minuten klaar. Tulia kijkt daarbij liggend toe en vindt het eigenlijk niet raar

Na het klaarkomen in zijn tante hoort hij buiten geluiden en daarbij gaat het dan om de zekere Mr. Field (Edwin Brown), die een zakenman is en de suikeroom is van Rhonda, waar hij opzoek naar is sinds ze vermist is en hij is ook al langs de politie geweest. Ik denk dat je wel kunt zien waar dit heen gaat. En zo niet, Theo steekt uiteindelijk Mr. Field dood met een mes in zijn auto en uiteindelijk doet hij dat ook met Tulia als zij ontdekt wat er met Rhonda gebeurt is.

Hoewel het verhaal niet boeiend of spannend is, bevat de film wel een aantal aparte scènes. Zo spelen Theo, Tulia en Sarah na circa 27 minuten aan een tafel een kaartspel (een soort van strippoker), waarbij de verliezer steeds een kledingstuk moet uittrekken. Tulia en Sarah verliezen steeds en Tulia moet daarbij haar slipje (trekt ze uit onder haar rokje), haar trui en haar bh uittrekken, waardoor we na circa 32 minuten voor het eerst de borsten van Vivian Neves te zien krijgen. Sarah moet haar witte jurk en daarna haar slipje uittrekken en dat laatste doet ze zittend aan de tafel, waardoor je niet haar vagina te zien krijgt. Theo is daar in teleurgesteld (net zoals ik ), waardoor er tussen hem en zijn tante gezegd wordt:

Theo: Hey, that's cheating.
Sarah: It's not. You asked me to remove them and I did, didn't I?
Theo: Yes, but...
Sarah: Ah, but the rules of the game do not state that I have to stand up to take my clothes off.

Daarna gaat Theo vrijen met Tulia (die dan nog steeds topless is) bij de openhaard en Sarah gaat dan naar bed (ze doet dan ook haar bh af, dat was ook het enige kledingstuk wat ze nog niet had uitgetrokken, waarna we na circa 35 minuten haar borsten en billen voor het eerst te zien krijgen) en is ze teleurgesteld dat Julia en Theo niet met haar komen seksen. Ze zegt de ochtend daarna ook in de keuken tegen Theo:

"Last night, I was waiting for you both to come to my room. Didn't Tulia want to?"

Een andere aparte scène is als Theo na circa 54 minuten met Tulia naar een bar / pub gaat samen met een vriend van Theo, namelijk Tom (Andrew Grant). Als ze daarna met zijn drieën wegrijden (dan komen ze buiten de bar / pub ook nog een zwerver tegen die op een fluit speelt en hun aandacht trekt) in Theo's lichtblauwe Triumph en Theo als een gek begint te rijden, zegt Tulia tegen hem:

"Are you quite mad or just trying to kill us? But why on earth have we turned down this lane? Or rather footpath."

Tom die achter in de auto zit begint dan Tulia te betasten, waarop Tulia zegt:

"Do you mind? Are you both raving mad? Theo, tell your gorilla friend to remove his filthy paws and leave me in peace!"

Tom trekt dan haar trui en bh uit (dan zien we dus weer de borsten van Vivian Neves) en als ze stoppen rent Tulia de auto uit en rent Tom achter haar aan die haar pakt en helemaal uitkleedt en haar min of meer verkracht (ze wordt overigens niet gepenetreerd) en Theo maakt er dan foto's van. Ze laten haar dan ook zogenaamd naakt achter als ze er met de auto vandoor gaan (waar Tulia niet blij mee is), maar naar een aantal meters stoppen ze al en stappen ze uit en wordt er gezegd:

Theo: Now, now, poor little girl. Were you afraid? Wait and see what fantastic shots I've taken.
Tulia: To hell with your bloody photos!
Tulia: You too, you filthy swine!
Theo: Okay, okay.
Tulia: You can keep your fantastic photos! Drive me back to London immediately.
Theo: Hmm...

Dat laatste gebeurt natuurlijk niet en als ze weer in het landhuis aankomen gaat Theo de gemaakte foto's ontwikkelen en hebben ze daarna na circa 61 minuten seks met Sarah. Oftewel de incest scène!

De laatste aparte scène zien we na circa 70 minuten als Tulia de ochtend erna naakt wakker wordt in het bed van Sarah en zij zich dan begint aan te kleden en op onderzoek gaat in de donkere fotokamer van Theo waar hij zijn foto's ontwikkeld en waarin niemand mag komen. Ze vindt dan op een gegeven moment foto's die Theo van Rhonda genomen heeft, waarna we na circa 76 minuten via zwart-wit beelden te zien krijgen wat er met Rhonda gebeurt is. We zien dan Rhonda samen met Tom door het bos rennen, waarna ze met elkaar gaan vrijen (dan zien we ook de borsten van Johanna Hegger) en Theo er foto's van maakt. Dan haalt Theo opeens een zwerver met een fluit erbij (die zwerver zien we gedurende de film een aantal keren), die Rhonda mag verkrachten. Theo maakt er weer foto's van en Tom houdt een mes vast en bedreigt Rhonda ermee. Als de zwerver dan weer wordt weggestuurd, steekt Tom tijdens ruzie met Rhonda haar per ongeluk dood met het mes en wordt haar dode lichaam (die zien we ook de behaarde vagina van Johanna Hegger), waarbij ze alleen nog laarzen aanheeft, door Theo en Tom gedumpt in de rivier.

Uiteraard wordt Tulia ontdekt door Theo, die dan bekent dat hij een sadist is, waarna ze op de vlucht slaat in het bos. Maar natuurlijk wordt ze gepakt door Theo die haar in het gezicht slaat en bedreigt met een mes en waarbij er dan gezegd wordt:

Tulia: I swear I won't tell anyone. I promise, not a word.
Theo: Not a word to anyone, ever?
Theo: Give me a kiss, a real kiss, like you know how to when you want to, like you kissed Aunt Sarah.
Theo: No, no, much more passionate.

Theo vrijt dan met haar tegen een boomstam en tijdens het vrijen steekt hij haar dood met het mes en is de film na circa 87 minuten gelukkig afgelopen. In het laatste shot van de film zien we dan een foto met daarop een schreeuwende Tulia en dat was de foto die Theo ontwikkeld had nadat Tulia min of meer verkracht werd door Tom.

In het verhaal wordt verder veel gerookt (dat was in die jaren ook gebruikelijk) en ook veel gedronken (Tulia zegt op een gegeven moment dan ook tegen Sarah "You'll make me drunk") en dat inderdaad uit aparte zwarte longdrinkglazen. De cast is in deze film eigenlijk beperkt tot een drietal hoofdrolspelers die het niet echt geweldig deden en zeker niet Karl Lanchbury als de psychopaat Theo die ik vooral irritant vond. Hij verkleedt zich op een gegeven moment ook als Rhonda met een pruik en laat daarmee Tulia in de nacht schrikken. Maar Vivian Neves (helaas veel te vroeg gestorven) was wel een mooie vrouw om naar te kijken en ze is gelukkig ook regelmatig naakt te bewonderen. De oudere Pia Andersson (haar leeftijd is onbekend, maar ik schat haar in deze film ergens rond de 40 jaar) mocht er opzicht ook best wezen en ook zij is een aantal keren naakt te bewonderen, maar wel veel minder dan Vivian Neves.

Op deze film ben ik overigens gekomen door het vorige week zien van de Komedie / Erotiek film "El Periscopio (1979)" van regisseur José Ramón Larraz en hij is ook de regisseur van deze film. "El Periscopio" vond ik een erg slechte film ondanks de naaktheid en het meespelen van de Indische / Nederlandse Laura Gemser en deze "Whirlpool" is ook al niet veel beter. Ik heb van hem nog één film op de plank liggen (al een hele tijd), te weten de Horror / Erotiek film "Vampyres (1974)", maar ik twijfel of ik die film nog ga bekijken. Al met al weet ik weinig over regisseur José Ramón Larraz, afgezien van het kijken naar "El Periscopio" en "Whirlpool", maar op basis van die twee films zou ik zeggen dat hij als filmregisseur van seks en geweld lijkt te genieten in zijn films. En daar is niets mis mee, afgezien dat zijn films gewoon slecht zijn.

Niet meer dan een redelijke vermakelijke en luchtige Komedie / Oorlog film die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en die ik enkel en alleen heb gekeken, omdat ik niets anders meer op de plank had liggen.

Echt boeiend is het verhaal omtrent de vrouwelijke journaliste Kim Barker (best aardig gespeeld door Tina Fey), die door een opdracht in 2004 richting het oorlogsgebied Kabul (m.b.t. Kim Barker geldt daar "In Afghanistan ben je een lekkere griet. Want je bent een zes of zeven in New York ? Hier ben je een negen en bijna een tien. Het heet "Kabul Leuk".") in Afghanistan vertrekt, eigenlijk niet en het is ook wat te langdradig en dat komt eigenlijk omdat er niets bijzonders (draait o.a. om het liefdesleven van Kim Barker) in dit verhaal gebeurt. Zo is het verhaal nergens aangrijpend of schokkend terwijl het verhaal zich wel afspeelt in oorlogstijd (bestrijding van de Taliban) gedurende een periode van 2004 t/m 2009. Omdat het verhaal wel luchtig is verfilmd, valt er hier en daar wat te (glim)lachen en kijkt de film zich ook wel lekker weg. Het hardste moest ik overigens lachen om de oranje rugzak die Kim Barker bij zich draagt en waarop iemand van het leger zegt:

"Zelfs het Nederlandse leger draagt geen oranje"

Dat deze film zich lekker wegkijkt komt mede ook omdat alles (o.a. de aankleding, locaties en de omgevingen) wel aardig in beeld werd gebracht (met ook een heel klein beetje actie) en ook door de cast die het wel leuk deed zoals o.a. hoofdrolspeelster Tina Fey, maar ook de fraaie Margot Robbie (als de vrouwelijke journaliste Tanya Vanderpoel die graag neukt), Billy Bob Thornton (als generaal Hollanek, die lekkere droge humor had, zoals "Mariniers zeggen "Oorah", de Navy zegt "Hooyah". Verwissel die die niet. Begrepen !"), Martin Freeman (als de schotse oorlogsverslaggever Iain MacKelpie) en Christopher Abbott (als de Afghaanse begeleider en tolk Fahim Ahmadzai die niet altijd alles correct vertaald tegen Kim Barker, zoals "Een Afghaanse vrouw: Bedek je hoofd, schaamteloze hoer. Fahim Ahmadzai: Ze zegt "Welkom in Afghanistan".").

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Komedie / Oorlog film zonder echte inhoud en vooral als je geen andere film voorhanden hebt.

Ook deze film (best moeilijk te vinden overigens) heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van de fraaie Deborah Kara Unger. Ze heeft in deze film wel meer een bijrol en is ook alleen te zien in de eerste 40 minuten. In de laatste scene dat ze aanwezig is kun je haar pas bloot bewonderen, maar helaas is ze dan wel opgehangen. De scene waarbij ze zich uitkleedt (ze houdt dan wel nog haar zwarte lingerie aan) bij haar psychologe (gespeeld door Annabella Sciorra) mocht er wel wezen en haar psychologe kon het ook wel waarderen

De film zelf (een pure thriller) was best aardig en zat ook qua verhaal en uitvoering aardig in elkaar. Opzicht is de cast ook best indrukwekkend met het meespelen van o.a. Alan Alda (speelt zelfs een sleutelrol in het verhaal) en John Leguizamo. Hoofdrolspeelster Annabella Sciorra deed het best verdienstelijk en ze zag er ook niet onaardig uit. Het verhaal wist verder wel te boeien en het einde (ook best verrassend) mocht er zeker wezen.

Al met al zeker geen onaardige thriller om eens gezien te hebben. Gezien te hebben is wel het sleutelwoord woord voor deze film, want hij is moeilijk te verkrijgen en wordt ook niet op TV uitgezonden.

Boeiend en ook wel aangrijpend drama hoewel de echte misdaden tegen de vrouwen niet te zien zijn (alleen op foto's). Dat men de misdaden niet in beeld brengt vind ik eigenlijk wel een gemis in deze film want daardoor is het min of meer een soort of steriel RTL 4 drama filmpje geworden. Rachel Weisz deed het overigens goed in haar rol als Kathryn Bolkovac maar de rollen van Vanessa Redgrave en vooral Monica Bellucci (ze zag er ook niet uit) zijn niet noemenswaardig. Het is niet bepaald een promotiefilm voor de VN, maar dat zelfs in die organisatie dingen niet kloppen verbaasd me totaal niet. Wel leuk om te weten dat Kathryn Bolkovac nu in Nederland woont.

Best wel een aardige en vermakelijke Drama / Thriller film die vooral visueel van het scherm spat vanwege de vele kleurrijke beelden en natuurlijk ook vanwege de twee fraaie actrices Eva Green en Shailene Woodley (deze zelfs een aantal keren topless is te bewonderen met haar fraaie lichaam) die qua leeftijd circa 10 jaar verschillen maar in deze film moeder en dochter spelen. Het verhaal speelt zich af eind jaren 80 en begin jaren 90 en ook die periode spat van het scherm af met o.a. de kleurrijke aankleding en de muziek van die tijd en ook de gadgets van die tijd worden zichtbaar in beeld gebracht zoals de spelcomputer en vooral de walkman.

Het verhaal wist mij in ieder geval te boeien en te vermaken en draait om de mysterieuze verdwijning van Eve Connors (aardig gespeeld door Eva Green), die niet gelukkig is met in haar ogen saaie leven en die ook een hekel heeft aan haar man Brock Connors (leuk gespeeld door Christopher Meloni) die zei maar een saaie sukkel vindt. Ondanks dat ze samen wonen in een huis als gezin met hun bijna 18 jarige dochter Katrina Connors (goed gespeeld door Shailene Woodley), die zij bewust zo heeft genoemd omdat ze altijd graag een huisdier wilde hebben en zij haar dan ook steeds "Kat" noemt, leven ze volkomen geïsoleerd van elkaar en hebben ze ook geen seksleven met elkaar (hij masturbeert zich daarom maar in de kelder op bank aan de hand van erotische tijdschriften). Zij haat en walgt zo erg van hem, dat ze hem ook totaal negeert, uitlacht en aan de drank geraakt. Ook is ze enigszins jaloers op haar dochter Katrina, die wel in haar ogen een leuk leven lijdt en ook een seksleven heeft (neuken is letterlijk en figuurlijk een soort hobby voor Katrina). Zij flirt, door zich sexy aan te kleden, dan ook opzichtig met Phil (aardig gespeeld door Shiloh Fernandez), die de buurjongen en vriendje is van Katrina en die een blinde moeder heeft.

Dan verdwijnt (als je een beetje oplet op de details, dan weet je al snel hoe de vork in de steel zit) opeens, eigenlijk al heel snel maar de achtergrond van de personages wordt uitgediept, Eve Connors uit het leven van de aangeslagen Brock Connors en Katrina Connors die haar eigenlijk niet eens mist (mede ook vanwege het rare gedraag van haar moeder de laatste tijd) en over deze verdwijning draait dan eigenlijk ook het verhaal. Daarbij komt ook een een detective genaamd Theo Scieziesciez (aardig gespeeld door Scieziesciez) in het verhaal voor waar Katrina een oogje op heeft en waar ze ook vrij snel mee gaat neuken, ondanks het behoorlijke leeftijdsverschil van ruim 20 jaren Die Theo Scieziesciez vertelt aan Katrina op een gegeven moment zijn mening achter de verdwijning van Eve, maar zij gelooft hem in eerste instantie niet en wordt ook boos op hem en verlaat hem daardoor ook. Het verhaal kabbelt zich eigenlijk rustig door naar het einde, welke best bizar (die ontknoping zag ik niet aankomen hoewel het wel duidelijk was wie er achter zat) is en zeker ook verrassend. Maar eerlijk gezegd vond ik het wel goed gevonden en moest ik er net zoals Eve Connors ook hartelijk om lachen (gezien het uiterlijk van Brock Connors paste het ook wel). Voor haar kwam het lachen wel duur te staan, maar ze vond het waarschijnlijk niet erg omdat ze toch walgde van haar leven en haar man.

Al met al gewoon een vermakelijke Drama / Thriller film die visueel van het scherm spat en waarvan het mysterieuze verhaal omtrent de verwijding van Eve Connors wist te boeien tot de laatste minuut. Omdat de film ook maar circa 90 minuten duurt, kijkt de film zich als geheel ook lekker weg.

Eigenlijk best een ietwat aparte (ook rare) Western die draait om een moordlustige witte bizon en Wild Bill Hickok alias James Otis die op deze witte bizon jaagt vanwege nachtmerries en ook nauwelijks vrienden heeft. Beter gezegd hij heeft veel vijanden. Ook de indiaan Crazy Horse jaagt om persoonlijke reden op de witte bizon.

Zowel Wild Bill Hickok (vermoordt in 1876) en Crazy Horse (vermoordt in 1877) hebben vroeger echt bestaan en deze film is dan ook precies 100 jaar na hun dood gemaakt. Dit heeft verder wel niets met het verhaal te maken (wordt wel getoond op het einde van de film). Het begin van de film is best povertjes en de witte bizon die dan voor het eerst een paar keren verschijnt ziet er best lachwekkend nep uit. Hij heeft sowieso weinig op met een bizon maar lijkt meer op bizon uit hel met moordlustige neigingen want iedereen die hij op zijn pad tegenkomt vermoordt hij (zoals o.a. bijna het hele indianendorp). Zo groot als de bizon op de poster is afgebeeld, is hij in de film zeker niet. Dat zal wel bewust destijds gedaan zijn om meer publiek naar de film te trekken.

Na een poosje (zeg maar vanaf de bar scene waar James Otis zijn oude vriend Charlie Zane tegenkomt) wordt het gelukkig allemaal wat beter en weet het verhaal ook enigszins te boeien. Op het rare begin na is de uitvoering van het verhaal (wel soms best cliché) verder wel aardig en zit er ook regelmatig actie in. Dat deze film met name te kijken valt komt puur op conto van de cast en vooral natuurlijk door Charles Bronson (met een grote bril op), Jack Warden (als de eenogige vriend van James Otis) en Will Sampson (als de indiaan Crazy Horse) die allemaal leuk speelden. Hoewel bepaalde scenes er behoorlijk nep uitzien, zag het er visueel wel aardig uit. Datzelfde geldt overigens ook voor het einde van het verhaal waar ze het gevecht aangaan met de witte bizon (min of meer conform de nachtmerrie van Wild Bill Hickok).

Hoewel dit zeker geen hoogstaande film is en zeker ook niet één van de betere films is van Charles Bronson, was hij wel nog redelijk te doen en dat komt mede ook door de duur van de film.

P.S. het was ook leuk om de vorig jaar rond deze tijd overleden Ed Lauter weer eens terug te zien. Opzicht speelde hij altijd wel verdienstelijk in films. In deze film heeft hij maar een mini-rolletje en is hij misschien in totaal 1 a 2 minuten te zien.

Hoewel allemaal erg cliché en ook voorspelbaar was het ondanks dat toch een aardig familie filmpje. Het verhaal was best aardig (soms ook ontroerend maar dat is meestal als je een dier in een film stopt) en de beelden van Alaska zagen er fraai uit. Ook leuk om Ethan Hawke in één van zijn eerste films te zien.

Het einde van de film vond ik overigens zeer flauw, eerst jaagt hij de wolf zogenaamd weg en daarna gaat hij terug en komt de wolf ook terug

Inderdaad een flauw vervolg en als er dan ook nog een andere hoofdrolspeler de hoofdrol speelt zit je al gauw met de gebakken peren. Het verhaal stelt weinig voor en hetzelfde geldt voor de preutse cliché romance tussen Scott Bairstow en Charmaine Craig. De beelden van de natuur en omgeving zijn wel weer fraai maar dat is dan ook het enige pluspunt aan deze film.

Ik vond deze film juist beter dan de eerder dit jaar uitgekomen film "Olympus Has Fallen" en dan met name vanwege de humor die juist totaal ontbreekt in die film.

Deze film kun je nog het beste vergelijken met een "Die Hard" film. Het verhaal is misschien wel wat cliché maar qua vermaak en uitvoering zit deze film gewoon leuk in elkaar. Het begin is wat flauwtjes (met name door het vervelende kind Emily, welke ik ook het grootste minpunt van deze film vond), maar zodra de overval op het Witte Huis begint is het gewoon genieten tot de laatste seconde. Er zit meer dan voldoende actie in welke er geregeld ook best fraai uitzag, het verhaal is boeiend en soms ook spannend, er zitten ook wat wendingen (wel niet echt verrassend) in het verhaal en ook de indrukwekkende cast deed het goed en leuk. En dan met name natuurlijk Channing Tatum en Jamie Foxx die beiden ook voor het luchtige geheel zorgden vanwege hun humor.

Al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met deze leuke actiefilm. De film duurt behoorlijk lang, maar eerlijk gezegd heb ik me nergens verveeld.

Deze film is vooral bedoelt voor de jongste onder ons. Het verhaal was best mooi en de beelden van Afrika zagen er inderdaad fraai uit.

Inderdaad gewoon een leuk tussendoortje wat zich best lekker wegkijkt en waar ook regelmatig om te lachen valt. Het verhaal is geen hoogvlieger maar dankzij Woody Harrelson en Wesley Snipes wel leuk om naar te kijken. Zeker het eerste uur van de film is goed te doen. Ook de rol van Rosie Perez is best leuk en vroeger vond ik haar altijd zeer sensueel.

Vond dit best een goede film en hij was ook nog eens zeer origineel.

Het verhaal is goed, spannend en verrassend. Michael Keaton doet het uitstekend in deze film. Het einde van de film is daarentegen weer wat minder maar de eerste 90 minuten zijn meer dan voortreffelijk.

Zonet bekeken. In het begin heb je zoiets van waar slaat dit op en waarom gebeurt dat. Daarna heb je 30 minuten lang zoiets van, dit heb ik toch al eens gezien in het eerste deel en dan beter. Je hebt dan zoiets van kijk ik deze film wel af !

En dat kun je inderdaad ook beter doen want na 40 minuten komt de kentering in deze film. Je komt er dan achter dat deze film anders is dan het eerste deel. Het verhaal begint zelfs interessant en wat spannend te worden. Het einde daarentegen valt weer wat tegen.

Al met al is het toch een aardige film om naar te kijken. Verwacht echter geen topprestaties van de hoofdrolspeler en B-acteur Nathan Fillion want die doet het niet zo best (zeker niet in het begin). Het eerste deel van White Noise was stukken beter maar dit vervolg is omdat hij toch anders is nog redelijk te doen.

Gewoon een prima Avontuur / Drama, waarvan het verhaal goed is en de uitvoering fraai. Het verhaal wist mij in ieder geval van het begin tot het einde te boeien en het einde vond ik zelfs spannend. Sowieso was het gedeelte met de ondergang van het opleidingsschip de Albatros wel heftig en ontroerend. Visueel is alles overigens fraai in beeld gebracht en de cast doet het goed en dan vooral natuurlijk Jeff Bridges, die de rol van schipper Christopher overtuigend speelt.

Hoewel het er geregeld nep en soms ook wel zeer goedkoop uitzag qua effecten was dit toch best een aardige thriller. De film wist me te boeien en het sfeertje was ook wel lekker. Dat laatste had natuurlijk vooral te maken met de geïsoleerde locatie op Antarctica. Het einde was natuurlijk behoorlijk cliché maar was ondanks dat nog best aardig. Dat ik deze film mede aardig vond was te danken aan Kate Beckinsale (fraaie douche scene in het begin van de film) die altijd wel geknipt is voor dit soort films. Haar en Milla Jovovich zie ik graag spelen in films met actie erin. Het zijn toch een beetje de actie vrouwen van de afgelopen tijd. Al met al was dit best een vermakelijke thriller die zich lekker wegkeek en ook niet al te lang duurde.