Opinions

Zeker geen hoogstaand Drama / Romantiek, maar wel eentje die zich lekker wegkeek. Het verhaal zat aardig in elkaar (helaas ook aardig wat clichés) en hetzelfde geldt voor de uitvoering, hoewel het in mijn ogen allemaal wel wat korter had gekund want het is regelmatig wat langdradig. De cast in de vorm van Val Kilmer (de hele film rondlopend met dezelfde bruine gewatteerde jas) en Mira Sorvino maken het waard om deze film helemaal uit te kijken. Het einde was trouwens ook wel aardig.

Vorige week zaterdag had ik de aparte Argentijnse horrorfilm "When Evil Lurks (2023)" van regisseur Demián Rugna gezien die me goed beviel. Daarom was ik op zoek gegaan naar een andere horrorfilm van hem en toen kwam ik al snel uit op deze "Aterrados" (Spaans voor doodsbang), waar het kwaad lurkt in de gootstenen, leidingen, bedden, kasten en muren van huizen. De film bevat een aantal geslaagde schrikmomenten als men in bed ligt te slapen, dus wees voorbereid op slapen met het licht aan

Als er vreemde en angstaanjagende dingen beginnen te gebeuren in een drietal hazen in een wijk in Buenos Aires, starten drie paranormale onderzoekers, te weten Jano (Norberto Gonzalo) Mora Albreck (Elvira Onetto) en Rosentock (George L. Lewis), en een ex-agent, te weten Funes (Maximiliano Ghione), een huiveringwekkend onderzoek in de ogenschijnlijk behekste huizen.

Door veel aan de kijker te laten en voortdurend te wisselen van hoofdrolspeler, de echte hoofdrolspeler zien we ook pas na circa 25 minuten in beeld, onderscheidt het freaky en onvoorspelbare "Aterrados" zich van de doorsnee horrorfilm en dat is iets waar regisseur Demián Rugna goed in is. Het is een horrorfilm met paranormale situaties en vreemde monsters / wezens. Centraal staan verschillende bizarre zaken die te maken hebben met het bovennatuurlijke, zoals een onzichtbare entiteit die bezit neemt van mensen, een als naakte man uitziend monster / wezen dat zich onder het bed en in een kast verstopt en een dode (wordt overreden door een bus) 10-jarige zoon die plotseling terug thuis komt.

Zeker de eerste helft van de film is sterk en de horror begint ook al gelijk tijdens de eerste minuut van het verhaal, als Clara (Natalia Señorales) 's avonds in de keuken de afwas doet en rare stemmen uit de gootsteen en leidingen van de kraan hoort komen. Ze vertelt het angstig aan haar man Juan (Agustín Rittano) en zegt dat ze heeft gehoord dat ze haar willen vermoorden. Die nacht wordt Juan wakker in bed doordat hij geluiden hoort, die klinken alsof er op de muur wordt gebonkt. In eerste instantie denkt hij dat het de buurman, te weten Walter (Demián Salomón) is, die bezig zou zijn met een verbouwing. Als hij naar buiten gaat om verhaal te halen bij de buurman, krijgt hij geen gehoor en loopt hij weer terug en realiseert hij zich dat de geluiden niet afkomstig zijn van de buurman, maar uit de badkamer. Als hij vervolgens de badkamer inloopt, ziet hij dat het zijn vrouw was, die zwevend van de ene naar de andere kant van de badkamer wordt gegooid tegen de muur met haar hoofd, door een onzichtbare kracht. Dat werd ook fraai in beeld gebracht (inclusief het geluid) en zag er ook angstaanjagend uit.

Daarna zien we na circa 8 minuten Juan aan een tafel zitten in een psychiatrische inrichting en wordt hij bevraagd door Jano, Mora en Rosentock, oftewel de drie paranormale onderzoekers. Deze vragen hem o.a. of er iets bijzonders is gebeurd in de laatste twee weken in zijn wijk. Hij zegt daarop een ongeluk met een jongetje voor zijn huis en heeft het over zijn buurman Walter, die erg irritant was omdat hij constant aan het klussen was in zijn huis. We schakelen dan na circa 10 minuten over naar Walter terug in de tijd, die schijnbaar ook last heeft van rare gebeurtenissen in zijn huis. Zijn bed wordt namelijk constant verplaatst, het licht valt steeds uit en hij ziet schaduwen van andere mensen. Om zeker te weten dat hij niet gek is geworden, besluit hij een filmcamera te plaatsen in zijn slaapkamer om te kijken wat er gebeurt. Als hij gaat slapen en waker schrikt en de beelden gaat bekijken, ziet hij een naakte man die onder zijn bed kruipt en in zijn kledingkast gaat zitten. Als hij in de kledingkast gaat kijken zit er niemand, maar wanneer hij zich omdraait wordt hij vermoord door de naakte man.

Daarna zien we de 10-jarige jongen Niño (Matias Rascovschi) in beeld, die zijn voetbal uit de tuin van Walter pakt en water drinkt uit de buitenkraan. Hij wordt dan weggejaagd door Walter, waarbij het jongetje van angst achteruit loopt op de straat en waar hij dan aangereden wordt door een bus na circa 22 minuten. Het jongetje blijkt de zoon te zijn van overbuurvrouw Alicia (Julieta Vallina), die vroeger een relatie had met politiecommissaris Funes en deze belt de slapende Jano, een paranormaal onderzoeker, dat er iets raars aan de hand is en dat hij meteen moet komen. Als Funes dan in de nacht bij het huis van Alicia aankomt, waar Funes buiten op hem wacht, zien we dat het jongetje is opgestaan uit zijn graf (we zien dan ook voetafdrukken op de vloer) en teruggelopen is naar het huis en daar nu dood aan de keukentafel zit met een glas melk en wat eten. Na een overleg waarbij ze schrikken omdat opeens het glas melk over de tafel ligt, besluiten ze het jongetje buiten in een vrieskist te leggen, om hem zo ongezien terug te kunnen brengen naar de begraafplaats. Dit wordt echter gezien door een ander jongetje, te weten Patricio (Lorenzo Langer), die er stiekem opnames van maakt en die van te voren ook Niño aan de keukentafel zag zitten en die zijn gezicht naar hem draaide toen hij op het raam van de deur klopte.

Buiten ziet Jano ook een andere paranormale onderzoeker, te weten Mora Albreck die foto's is aan het maken, en die hij herkent van lezingen die hij heeft bezocht. Mora was op zoek naar Walter, die haar had ingeschakeld vanwege de rare gebeurtenissen. Walter is echter niet aanwezig. Mora en Jano gaan dan samen met Rosentock, een andere paranormale onderzoeker, naar de psychiatrische inrichting, om Juan te bezoeken (wat we dus al zagen na circa 8 minuten). Ze vertellen hem dat ze hem geloven, maar dat ze wel toestemming willen om zijn huis te kunnen onderzoeken en ook dat van Walter en Alicia. Nadat ze toestemming hebben gekregen van Juan na circa 45 minuten, besluiten ze die avond op te splitsen samen met Funes. Rosentock en Funes gaan dan naar het huis van Walter, Mora gaat naar het huis van Juan en Jano gaat naar het huis van Alicia.

Maar gedurende de nacht gebeuren bijzondere dingen. Zo wordt een hand van Rosentock opeens gegrepen door een mes (wat samen met ander keukengereedschappen op een vreemde manier hangt aan de onderkant van een keukenkastje), waarbij hij voelt dat zijn bloed wordt opgezogen door iets in het keukenkastje. Jano raakt opgesloten in een kast met glas in zijn ogen, Mora wordt door een wezen achter een scheur in een muur vastgepakt door een hand en met haar hoofd tegen de muur geslagen en Funes krijgt een hartaanval en valt neer en wordt even later pas weer wakker.

Maar ondanks die bijzonder dingen, is het verhaal vanaf dan wel minder. De film begint dus sterk, boeiend en spannend, maar verliest gaandeweg aan focus. Alles blijft ook vaag en onduidelijk, want wat zijn nou die monsters / wezens die schijnbaar alleen in het donker (is het een kwestie van perspectief zoals Rosentock dat op een gegeven moment aantoont?) zichtbaar zijn en zich voeden met bloed? En ook laat men zien dat ze zich snel kunnen verplaatsen, maar hoe zit dat dan? En waarom komt er een jongetje uit zijn graf om zijn moeder te bezoeken? Als de laatste minuten wegtikken en de films steeds vager wordt in plaats van duidelijker, hoopte ik dat er op het einde duidelijkheid zou komen, maar dat komt niet.

Ergens hint regisseur Demián Rugna dus naar een dieper liggend drama. Funes blijkt een ex te zijn van de vrouw wiens dode zoontje plotseling weer aan de keuentafel zit. En Rugna construeert zijn scenario ook op zo’n manier dat Funes zich dingen kan inbeelden. Sterker nog, misschien zit hij wel achter de bizarre verschijnselen?. Het had van "Aterrados" een schrijnende titel kunnen maken, maar deze suggestie wordt op het einde helaas teniet gedaan.

Het einde was overigens niet slecht (maar zeker ook niet goed), want als Funes weer bijkomt, wilt Alicia hem naar het ziekenhuis brengen met haar auto en blijkt het dode jongetje (wat men weer had begraven) op de achterbank te zitten (Alicia heeft hem dus weer uit zijn graf gehaald), waarna Funes op de vlucht slaat met zijn eigen auto (waar Mora dan nog met een gebroken nek / hoofd op het raam van de auto slaat en tegen Funes zegt "Je hebt nog tijd! Ze martelen ons allemaal! Funes!"). Hij bedenkt zich echter en keert om en ontdekt dat Alica zich heeft opgehangen en zet dan de huizen in de fik.

Daarna bevinden we ons weer na circa 82 minuten in de psychiatrische inrichting en gaat Juan weer aan een tafel zitten en wordt hij ondervraagd door drie mannen van de politie. Dan krijgt Juan te horen dat Funes zijn huis en dat van de anderen in de fik stak met mensen (dus Jano, Mora, Rosentock en Alicia) erin en dat Funes voortvluchtig is. Juan kijkt dan naar iemand anders en vertelt aan hen dat Rosentok achter hen staat. Als ze omkijken zien ze niets en vervolgens vliegt er een stoel door de kamer en is de film afgelopen na 85 minuten.

Visueel gezien mocht deze Argentijnse productie er best wezen en de visuele effecten zien er ook gewoon goed uit. Ook de Argentijnse cast deed het verdienstelijk en met name dan Maximiliano Ghione als politiecommissaris Funes. Hoewel de film sferisch sterk is en sterk begint en Rugna slim speelt met clichés, vind ik "Aterrados" toch iets teleurstellen. Er is een mengelmoes van ideeën bij elkaar gegooid, zonder dat er eentje is uitgewerkt. De monsters / wezens (of wat ze ook moeten voorstellen) blijven vage schepsels met onduidelijke motieven en wat er nou precies aan de hand is? Geen idee.

Qua uitvoering was het allemaal behoorlijk goedkoop want het verhaal speelt zich op het begin na (en de laatste paar minuten) af in en rond een pinautomaat en ook maar met een beperkt aantal personen.

Maar toch was deze thriller best aardig want het verhaal is in feite lekker mysterieus (waarom doet de vreemde man het allemaal en met welk doel) en weet zeker ook te boeien. Dat het verhaal zich vooral afspeelt in een kleine pinautomaat (en ook ook nog in de nacht) doet de film goed want zodoende komt het allemaal beklemmend over en komt het ook ten goede aan de sfeer. Het duurt eventjes voordat de film opgang komt, maar zodra men bij de pinautomaat aankomt is het eigenlijk best allemaal aardig. Het einde vond ik overigens best wel sterk, maar verklaard wel niet waarom de vreemde man het nu allemaal deed.

Zoals gezegd is de cast beperkt, maar ze doen het wel allemaal redelijk m.u.v. de fraaie Alice Eve die alleen maar aanwezig is voor het visuele aspect (eigenlijk in alle films waarin ze meespeelt). Omdat de film maar iets van 80 minuten duurt kijkt hij ook lekker weg. Al met al vond ik dit best een leuk doordeweeks tussendoortje.

De laatste en misschien ook wel de minste van het legendarische duo Stan Laurel en Oliver Hardy. Beiden waren ook al redelijk op leeftijd en niet meer in topconditie en dat was goed te merken en te zien in deze film. Verhaal was best leuk maar echt veel komische momenten zijn er niet en de film voelt ook een beetje aan als een verplichting voor beiden heren. Maar uit eerbetoon aan beide heren (misschien wel het beste komisch duo ooit) waar ik als kind veelvuldig van heb genoten en heel veel kijkplezier aan heb beleefd zal ik deze film met een nipte voldoende beoordelen.

Circa 110 minuten kijken naar de altijd mooie en lange Charlize Theron (in de rol van MI6-agente Lorraine Broughton) is natuurlijk niet bepaald een straf en hetzelfde geldt voor het luisteren naar de vele leuke jaren 80 popmuziek (met o.a. veel Duitse pop-iconen van die tijd zoals Falco en Nena), maar qua verhaal vond ik het eigenlijk allemaal wat te dertien in een dozijn achtig en bovendien was het verhaal inderdaad moeilijk te volgen (springt soms wat van de hak op de tak).

Op het einde (na het doden van verrader David Percival door Lorraine Broughton) dacht ik het eindelijk te begrijpen, maar door de twee scenes die daarna nog volgen met Lorraine Broughton, moet ik concluderen dat ik het waarschijnlijk toch niet helemaal heb begrepen, of wordt op het einde duidelijk dat Lorraine Broughton niet werkt voor de Britten en de Russen, maar juist voor de Amerikanen (oftewel ze is een soort van "triple" spionne) ? Mocht dat het geval zijn, dan heb ik het wel begrepen

Het verhaal (waarbij het draait om het verkrijgen van een verdwenen waardevolle lijst met daarop alle namen en details van Amerikaanse, Engelse, Russische en Franse spionnen) welke zich afspeelt in 1989 in Berlijn (vlak voor de val van de Berlijnse muur) werd visueel fraai en kleurrijk (waarbij regelmatig een blauw filter werd toegepast, zoals bij de ijsklontjes bad scène van Charlize Theron bij de opening van het verhaal, waarbij we haar ook voor het eerst even topless zien) weergegeven, waarbij ik vooral het destijds gescheiden Berlijn van het scherm vond spatten. Het rommelig in elkaar stekende verhaal weet verder ook wel te vermaken en te boeien en dat ondanks dat het soms niet te volgen is.

Omdat het verhaal zich in de jaren 80 in Duitsland afspeelt, krijg je natuurlijk veel bekende Duitse popmuziek te horen uit die tijd van artiesten zoals de al eerder genoemden Falco en Nena, maar ook van Peter Schilling met zijn hit "Major Tom", welke ik altijd leuk vindt om te horen. Wat dat betreft is het eigenlijk jammer dat het leuke Duitse nummer "DÖF" van de band "Codo" niet te horen was in deze film. Buiten bekende Duitse jaren 80 popmuziek, krijgen we ook veel Britse jaren 80 popmuziek te horen en dat o.a. van bekende bands en artiesten zoals New Order (gelijk bij de opening van het verhaal), David Bowie, George Michael, Queen (samen met David Bowie) en The Clash.

Omdat ik in de jaren 80 tussen de circa 10 - 20 jaar oud was, was deze muziek natuurlijk zeer herkenbaar voor mij (draaien ze ook nog wel eens op radiozender NPO Radio 2, welke meestal op mijn werk opstaat en ook als ik naar mijn werk rij, circa een uurtje rijden) en vond ik het ook leuk en mooi om het te horen. Ook zit er best aardige actie (vooral op conto van Charlize Theron) in, welke fraai in beeld werd gebracht. Maar echt bijzonder of spectaculair (met uitzondering van de auto achtervolgingsscène) is deze actie (vooral vechten) eigenlijk niet, maar wel gaat het er soms hard en grof aan toe zoals de scène waarbij iemand met een skatebord wordt doodgeslagen.

Hier en daar zit er ook wat humor in, zoals de scène waarbij Lorraine Broughton haar contactpersoon David Percival (James McAvoy) onverwacht aantreft in haar hotelkamer en waarbij er dan gezegd wordt:

Lorraine: Je hebt wel ballen om hier in te breken.
David: Als je mijn ballen ziet, ben je helemaal onder de indruk

Degene die deze film vooral het aankijken waard maakt, is natuurlijk de al vaker genoemde hoofdrolspeelster Charlize Theron, die er in deze film heel mooi uitzag (o.a. vanwege haar ogen) en ook best goed en leuk acteerde en ook duidelijk haar mannetje (bij de actie scènes) stond. Dat ze in deze film ook een paar keren eventjes topless is te bewonderen, was natuurlijk mooi meegenomen en haar lesbische (daar staat ze dus haar vrouwtje i.p.v. mannetje ) scène met de exotische Sofia Boutella (in de rol van de Franse spionne Delphine Lasalle), mocht er zeker wezen en werd ook best gedurfd in beeld gebracht en daarbij is net zoals Charlize Theron ook eventjes Sofia Boutella topless te zien. De overige cast deed het ook best verdienstelijk en bestaat uit veel bekende acteurs zoals James McAvoy, Eddie Marsan, John Goodman, Toby Jones en toch zeker ook Til Schweiger.

Al met al een moeilijk te volgen Actie / Thriller film, die dankzij Charlize Theron, het overige visuele gedeelte en de vele jaren 80 muziek, wel nog het aankijken (en in dit geval ook het luisteren) waard is.

Saaie en slaapwekkende film (ben twee keer weggedommeld). De beelden op het strand zijn wel mooi en het einde was ook niet slecht, maar voor de rest vond ik er bitter weinig aan.

Ondanks dat hij uit de oude doos komt is het best wel een boeiende oorlogsfilml. Het verhaal zit goed in elkaar en de cast doet het uitstekend. Het einde was overigens best goed maar ook wel tragisch. De beelden zagen er ondanks de leeftijd nog best fraai uit.

De filmposter (wat erop te zien is, komt wel niet voor in deze film) is beter dan de film zelf, want deze jaren 50 sciencefictionfilm is behoorlijk saai en is waarschijnlijk ook gemaakt voor een appel en een ei, want de speciale effecten ogen zeer goedkoop (o.a. een grote hand gemaakt van Papier-maché).

In dit verhaalt draait het draait om Nancy Archer (Allison Hayes), welke een rijke maar ongelukkige vrouw is. Haar echtgenoot Harry Archer (William Hudson) die uit is op haar geld, bedriegt haar met een minnares genaamd Honey Parker (Yvette Vickers) en zelf heeft ze een drankprobleem. Wanneer ze op een nacht met haar auto de woestijn inrijdt in de hoop zich even terug te kunnen trekken van haar problemen, ziet ze een ruimteschip landen, waaruit een enorm ruimtewezen komt. Hierdoor verandert haar leven drastisch en door de straling van het ruimteschip neemt haar lichaam immense proporties aan en zint ze wraak op haar man en diens minnares.

Waarschijnlijk vond men in de eindjaren 50 dit al een matige film, maar nu is het zowel een matige film als een erg gedateerde film, want het ziet er nu allemaal lachwekkend slecht uit en vooral m.b.t. de speciale effecten (o.a. het ruimteschip en de grote hand van Nancy Archer). Het verhaal weet ook nauwelijks te boeien of te vermaken en dat komt omdat er in de eerste 45 minuten nauwelijks iets gebeurt, waardoor het verhaal vooral saai en langdradig (ondanks dat deze film maar 65 minuten duurt) is.

Het enige leuke in de eerste 45 minuten van het verhaal, is misschien nog wel de ietwat onnozele politieagent Charlie (Frank Chase), die tenminste voor een beetje glimlach humor weet te zorgen. Vooral is het leuk om te zien als hij op een achterlijke manier aan het dansen is met Honey Parker in "Tony's Club", waar zij en Harry Archer vaak aanwezig zijn. Wat ook wel lachwekkend is, is dat het enorm ruimtewezen gewoon een groot in beeld gebrachte man is, die het voorzien heeft op de grote diamant (met de naam ""The Star of India") van Nancy Archer en dat als brandstof voor zijn ruimteschip.

De laatste 20 minuten van het verhaal zijn nog het leukst en daarin gebeurt tenminste ook het één en ander (is dan zelfs een heel klein beetje spannend als Sheriff Dubbitt samen met butler Jess Stout een kijkje gaat nemen in het ruimteschip) en vooral als Nancy Archer uitgegroeid is tot een 15 meter hoge sexy reuzin (zie filmposter) en uit is op wraak. Dit resulteert dan in een best aardig einde, waarbij zowel Honey, Harry en Nancy omkomen en waarbij er nog gezegd wordt "She finally got Harry all to herself" Hierna is de film ook gelijk afgelopen.

Hoewel de cast zeker niet hoogstaand is, deden ze het wel nog verdienstelijk en maken ze deze film vooral nog het aankijken enigszins waard. Vooral de twee hoofdrolspelers, te weten William Hudson en de best mooie Nancy Fowler (die met 46 jaar niet al te oud is geworden), deden het wel leuk en dat geldt ook voor Frank Chase, die zoals eerder al gezegd zorgt voor wat glimlach humor. Yvette Vickers zag er ook best leuk uit en dat vond Hugh Hefner schijnbaar ook, want in 1959 stond ze in "Playboy Magazine" als Playmate van de maand juli.

Al met al een matige en inmiddels zeer gedateerde (inmiddels 60 jaar oud) sciencefictionfilm, die nauwelijks weet te vermaken, op de mooie filmposter na dan. Maar wat daarop te zien is, komt helaas niet voor in dit saaie verhaal.

Een Komedie / Horror film, die duidelijk verder borduurt op het succes van de andere Zombie film in de sneeuw en bergen, namelijk "Død Snø (2009)". Net zoals die film, is deze ook best vermakelijk om naar te kijken door de combinatie van goor (o.a. door snowboards en sneeuw machines) en komedie. Bovendien duurt deze film met circa 75 minuten ook niet lang en dat is precies lang genoeg, want anders gaat zo'n film inderdaad snel vervelen.

In dit verhaal draait het om de twee jonge talentvolle snowboarders Steve (gespeeld door Laurie Calvert) en Josh (gespeeld door Oscar Dyekjaer Giese), die samen met de vrouwelijke helikopterpiloot Branka (gespeeld door Gabriela Marcinková), die tevens de vriendin is van Steve, vast komen te zitten op een skiberg op het einde van het ski seizoen. Dit omdat Steve op deze skiberg een snowboard presentatie heeft verpest (hij voert de presentatie namelijk uit zonder kleren en waarbij ook nog eens een jonge gast, te weten Anna, aanwezig is die in een rolstoel zit en een groot fan is van Steve), waardoor de sponsor (gezien de reclame op de helikopter was het "Red Bull") hun contract ontbindt (leuke woordspeling voor een Zombie film ) en hun achterlaat op de skiberg. Wat ze echter niet weten is dat op die skiberg ook een wetenschappelijk experiment wordt uitgevoerd door een zekere Franz (gespeeld Karl Fischer), waarbij men met chemicaliën (in dit geval Solanum, oftewel hoogwaardige kristalliserende vloeistof) in een machine sneeuw (door het klimaat valt er namelijk ieder jaar minder sneeuw) kan maken. Omdat er iets mis gaat bij dit experiment en iemand (de zekere Russische Chekov, die eventueel wil investeren in deze sneeuwmachine) daarbij deze chemicaliën in zijn gezicht krijgt, ontstaat er een zombie-invasie, waarbij Steve, Josh, Branka en een zekere oudere Rita (die de eigenares is van de après-ski hut "Ritas Gaudi Hütt'n" op de skiberg), moeten zien te overleven.

Hoewel het verhaal natuurlijk best flauw en onnozel is, weet deze film wel nog te vermaken vanwege de humor (vooral droog en flauw zoals het moment dat een zombie in tweeën valt en Branka dan zegt "Kijk ! Hij is niet half de man, die hij was" ) in combinatie met goor, welke best aardig en gedetailleerd in beeld werd gebracht (dat geldt overigens ook voor de omgeving waar het verhaal zich afspeelt zoals o.a. de après-ski hut) en ook rijkelijk aanwezig is en zeker in het laatste gedeelte (laatste 20 minuten) van het verhaal, welke ook behoorlijk over de top is. Opzicht was het ook wel leuk gevonden dat de zombies stoppen als er muziek wordt gedraaid (daarop beginnen ze zelfs wat te dansen) en ook dat dieren (herten) veranderen in zombies als ze van de chemicaliën eten. Dat laatste was misschien wel een beetje flauw. Omdat het tempo best hoog is en er ook meer dan voldoende in gebeurt, kijkt deze film zich mede ook lekker weg en wordt het nergens saai.

Het einde was best leuk (op de filmposter zie je eigenlijk al wie het overleeft) en biedt ook mogelijkheden voor een vervolg. Van de onbekende cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het opzicht wel leuk en verdienstelijk en vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Laurie Calvert, Gabriela Marcinková (zag er ook niet onaardig uit), Oscar Dyekjaer Giese en Margarete Tiesel (in de rol van de oudere Rita, die rondloopt met een Pippi Langkous kapsel (inclusief twee lange vlechten).

Al met al inderdaad een vermakelijke Oostenrijkse Komedie / Horror film om eens gezien te hebben en dat vanwege de leuke combinatie van Komedie en Horror (vooral goor in dit geval) in hoog tempo en korte filmduur.

Het leuke aan de zender MGM is dat ze vaak ietwat stoffige films uit de jaren 60 en 70 uitzenden die eigenlijk nooit meer vertoond worden op TV. Dat geldt zeker voor deze film waar ik eigenlijk ook nooit van gehoord heb.

Hoewel het geen al te beste film is, heb ik me er wel nog mee vermaakt en de film wist me ook enigszins te boeien. De uitvoering is op de special effecten (o.a. speelgoedbootjes in een grote badkuip) na en dat de meeste Duitsers gewoon Engels praten (wel soms een Duits woordje ertussen door) ook nog best redelijk. Dat de special effecten zo beroerd en best lachwekkend zijn heeft natuurlijk te maken dat deze film uit 1968 komt.

De film duurt met amper 90 minuten best kort (de actie zit hem in de laatste 15 minuten) voor een oorlogsfilm, maar dat is voor deze film juist prima.

Eigenlijk best wel een leuke horror/komedie. Verhaal was best leuk gevonden en was ook origineel en met de uitvoering zat het ook wel goed m.u.v. de buitenaardse wezens die er zeer nep en goedkoop uitzagen. De totaal onbekende cast (eigenlijk allemaal jongeren) deed het goed en zij zorgden ook voor wat humor. Normaal erger ik me vaak aan kinderen in films maar in deze film deden ze het juist zeer leuk. Al met al gewoon een leuke film om naar te kijken en vanwege de korte duur verveelt hij nergens.

Het verhaal (lees anders hierboven), welke eigenlijk puur en alleen om Tom Sterling draait, was best aardig en wist me ook te boeien. Dat laatste kwam eigenlijk puur en alleen vanwege de cast (goede rol van Josh Hartnett als Tom Sterling) die goed speelde en er waren ook een aantal schitterende dialogen (o.a. die van Rip Torn, "wat doet jullie bedrijf eigenlijk ?" ). Omdat de film ook niet echt lang duurde keek hij ook lekker weg, het einde was overigens best hard maar wel goed. Het was ook leuk om de fraaie Robin Tunney weer eens terug te zien.

Ondanks dat het best realistisch oogt (mede door het gebruik van handcameras) en het begin ook best goed was wordt het al snel een saaie bedoeling. Eerlijk gezegd vond ik het nergens echt grof worden. Ook de stereotypen vliegen voorbij want de serial killer (een hillbilly) woont in één of ander uithoek van Amerika, houdt van Heavy Metal (ik trouwens ook) en geilt op ranzige hoeren. Het begin en het gebeuren in de winkel waren goed maar de rest van de film stelt weinig voor. Hetzelfde geldt voor de hoofdpersonage.

De film heeft iets weg van Henry: Portrait of a Serial... maar die is velen malen beter.

De film was zo waardeloos opgenomen en de beeldkwaliteit was ook nog eens zeer slecht dat deze film eigenlijk al direct in de categorie van kansloos valt. Er zitten best veel gruwelijke momenten in (zoals die gast die zijn piemel afknipt en de emo vrouw die hem dan in de mond neemt) maar omdat het allemaal zo slecht is opgenomen heeft het weinig impact. Ik heb nu alle drie de delen van August Underground gezien en alleen het laatste deel was best aardig, dit was verreweg het slechtste deel.

De film bevat best veel geweld en extreme beelden maar de meest indrukwekkende en schokkende scene (wel niet origineel want het is vrijwel compleet gejat van Henry: Portrait of a Serial Killer) uit de films is als de twee psychopaten het huis binnendringen en het complete gezin afslachten. Zo wordt de vader al snel met een hamer uitgeschakeld, wordt de moeder bewusteloos geslagen en min of meer verkracht (hoewel de psychopaat hem niet omhoog kreeg) en wordt de dochter die naar beneden komt om te kijken wat er aan de hand is na hevige strubbelingen gewurgd. Die hele scene was behoorlijk ziek maar tevens ook zeer indrukwekkend en het duurde ook ruim 10-15 minuten.

Wat ook behoorlijk ziek was, was de scene waarbij de psychopaat de buik van een zwangere vrouw opensnijdt en de foetus eruit haalt.

De film oogt trouwens zeer realistisch en zelfs de meest zieke dingen (behoorlijk veel) die worden uitgehaald ogen realistisch. Dat maakt deze film ook behoorlijk sterk maar ook beangstigend want het oogt allemaal echt.

Opzicht best een aardige Drama / Misdaad film en dat puur en alleen vanwege de goed spelende Diane Kruger. Maar het eenvoudige verhaal is qua verloop weinig bijzonder en is zelfs juist zeer voorspelbaar en daardoor wist deze film me eigenlijk nooit echt te pakken, te raken of te boeien en dat ondanks het emotionele spel van Diane Kruger.

In dit verhaal draait het om het Duits-Turks gezin, dat bestaat uit de blonde en blauwogige Katja (Diane Kruger), de Turkse ex-crimineel Nuri Sekerçi (Numan Acar) en hun 6-jarige zoon Rocco (Rafael Santana). Wanneer vader en zoon "uit het niets" slachtoffer worden van een bomaanslag, wijst de politie automatisch op Nuri's drugsverleden, maar Katja weet beter.

Het verhaal welke opent met het huwelijk tussen Nuri en Katja in de gevangenis, is opgebouwd rond drie hoofdstukken, te weten "De Familie", "Gerechtigheid" en "De Zee", is zeker niet slecht, maar je ziet alle wendingen al van mijlenver aankomen (zoals de uitspraak in de ongeloofwaardige rechtszaak) en de motieven voor de bomaanslag zijn ook zeer flauw, want de daders zijn namelijk aanhangers van nazi's (de vader van één van de daders zegt in de rechtszaak ook nog eens zeer flauw "Mijn zoon vereerd Adolf Hitler") en daar moet je het maar mee doen en meer kom je eigenlijk ook niet over hun te weten (ze doen eigenlijk maar "voor spek en bonen" mee in het verhaal).

Ook vond ik het flauw dat Katja precies weet hoe de vork in de steel zit (ze kan namelijk de vrouwelijk dader die de bom heeft geplaatst met haar fiets tot de details beschrijven en dat ondanks dat ze haar maar vijf seconden gezien heeft) en dat dit niet geloofd (omdat Nuri Sekerçi vroeger handelde in drugs en Katja zelf ook drugs gebruikt) wordt door de politie en de rechters, waardoor er voor haar niets anders opzit dan uiteindelijk zelf voor gerechtigheid te zorgen. En dat laatste doet ze volgens het principe van "Boontje komt om zijn loontje", waarbij ze de daders doet opblazen in hun camper in Griekenland met eveneens een bom (dezelfde soort bom, te weten een spijkerbom gemaakt van mest, diesel en spijkers, die de daders ook gebruikten bij de aanslag) en waarbij ze zichzelf ook opblaast als een soort van zelfmoordterrorist.

Dankzij het goede spel van de mooie Diane Kruger, die in Cannes 2017 de prijs won voor beste actrice, is deze film zeker nog het kijken waard, want ze speelt de getraumatiseerde (die vol zit met verdriet en zelfs een keer uit het leven wilt stappen, wat ze op het einde wel doet, door haar polsen door te snijden in bad) Katja met verve en ze krijgt veel voor haar kiezen in dit verhaal, want buiten de dood van haar man en zoontje krijgt ze ook nog te maken met de ouders van Nuri Sekerçi, die de as van Nuri en Rocco willen meenemen van Turkije en de moeder geeft Katja ook nog eens de schuld van de dood van Rocco omdat zij niet op hem kon oppassen (ze ging namelijk met haar zwangere zus Birgit naar een spa) en tijdens de rechtszaak krijgt ze tot op de details te horen wat er met haar zoontje gebeurd is tijdens de explosie:

"Het eerste gevaar bij explosies is de drukgolf. Het kind begon met een inhalatietrauma met verschroeiing in de slokdarm zoals barotrauma met open oppervlakteblaasjes en oppervlakkige longbloedingen. Het tweede gevaar is rondvliegend puin. Bij het kind was een huidwond op het bovenlijf met een nog uitstekend metaaldeel met scherpe randen. Na verwijdering van het metaaldeel werden in de wond sneden in de dikke- en dunne darm gevonden en werd eveneens een doorboring van de buikslagader geconstateerd. In de romp bevonden zich minstens 14 fijn gevormde huidwonden met daarin spijkers van 10 centimeter lengte. Het derde gevaar is de hitte. Kort stijgt de temperatuur tot wel 1000 graden. We kunnen verbrandingen van hoofd, gezicht, romp, armen en ook dijen laten zien. Het hoofdhaar was tot op de scalp weggebrand. De ogen waren verbrand, ze waren gesmolten. Verder letsel bestond uit een afgerukte rechter onderarm ter hoogte van de elleboog."

Daarna wordt het Katja te veel en verlaat ze de rechtszaak, waarbij ze wel nog even haar woedde afreageert op de vrouwelijke dader, te weten Edda Möller (Hanna Hilsdorf).

De overige cast speelt daarentegen niet bepaald overtuigend, zoals Denis Moschitto in de rol van advocaat Danilo Fava, die tig keren tegen Katja zegt de daders zullen worden veroordeeld en wat uiteindelijk dus niet gebeurt. Wel is het mooi om te zien dat hij zeer begaan met haar is. Verder vond ik Johannes Krisch qua uiterlijk wel een lachwekkende persoon als advocaat van de daders en hij paste eigenlijk wel goed bij hun, want ik vond hem best op een nazi lijken en dat in tegenstelling tot de daders, die mij bij overkwamen als een doodgewone jonge man en vrouw, die ook niet onder de tatoeages zaten (Katja overigens wel en daardoor is soms een glimp te zien van haar borsten) en ook nog eens aan hun gezondheid dachten en dan doel ik op het hardlopen van ze in Griekenland langs het strand, waar het laatste hoofdstuk van het verhaal zich afspeelt.

Het laatste hoofdstuk van het verhaal (zeg maar gerust de wraak van Katja) was best aardig en ook mooi, ondanks dat Katja daarbij ook zelf om het leven komt, maar zij had vanwege haar verdriet natuurlijk ook geen zin meer om verder te leven. Al met al stelt deze Drama / Misdaad film qua verhaal eigenlijk weinig voor en is het ook behoorlijk doorsnee, maar vanwege de puike vertolking van Diane Kruger is deze film wel nog het aankijken waard.

De film is al te pindakazen (wel helaas in niet te hoge kwaliteit maar alsnog meer dan voldoende om te kijken) en ik heb hem dan ook al gezien. Al met al duurt deze documentaire/drama maar 69 minuten ? Het is overigens meer een documentaire dan een film. Het film gedeelte duur ongeveer 35 minuten en is soms indrukwekkend. Maar als ik eerlijk ben had ik er meer van verwacht want het ging er allemaal klinisch aan toe en er was eigenlijk nergens paniek te speuren ook niet in de gaskamer. Ook de Duitsers vond ik niet echt wreed en bruut.

Het documentaire gedeelte (opgebouwd in twee gedeeltes) met de interviews van de Duitse schoolkinderen gedeelte vond ik zwak en slecht en duurde ook veel te lang. De meeste van deze schoolkinderen waren niet echt de slimste en daarom krijg je ook vaak domme of niet wetende antwoorden te horen. De schoolkinderen waren zoals gezegd niet de slimste maar ze zagen er ook niet uit (vaak heel lelijk). Ik vraag me dan ook af waar Uwe Boll deze kinderen gevonden heeft.

Al met al is deze documentaire/drama me dan toch tegengevallen want ik had er toch meer van verwacht en Uwe Boll shockeerde me eigenlijk nergens (er was ook niets nieuws te zien wat nooit eerder in films is vertoond). Films als o.a. Schindler's List, The Grey Zone en The Pianist (Uwe Boll heeft het in het begin zelfs effen over twee van deze films die hij niet representatief noemt) shockeren meer en zijn ook veel beter.

De slechtste film van deze 3. De rol die Mike Myers als Goldmember speelt is totaal niet leuk en grappig (hij irriteert eigenlijk meer). Beyoncé Knowles mag dan wel een mooie meid zijn die aardig kan zingen en dansen maar acteren is toch een ander verhaal (ze had een overdreven kapsel in deze film. Het enige leuke in deze film is nog Mini-me, voor de rest stelt de film bitter weinig voor en is het eigenlijk 1 grote teleurstelling.

Eerste deel van de triologie. Normaal gesproken is het eerste deel vaak het beste maar in deze triologie vond ik het 2e deel toch een stuk beter (vooral te danken aan Mini Me). Er zit best veel humor in deze film maar soms is de humor ook zeer flauw waardoor het niet meer grappig is. Wel heerlijk gespeeld door Mike Myers. Deze film moet het vooral hebben van de sterke eerste 30 minuten.

Ik vond deze stukken beter dan deel 1 en deel 3. Ik heb er heel vaak om moeten lachen en mini me maakt zijn introductie in deze film. Mike Myers speelt veel leuke typetjes in deze film (o.a. Fat Bastard).

Een hele leuke film met veel grappen en grollen. Het verhaal is natuurlijk niet veel maar daar draait het helemaal niet om.

In het begin wist deze film me nog de aandacht te behouden en vond ik hem ook interessant maar na 60 minuten had ik het gehad met deze film en begon ik hem vooruit te spoelen. De film is erg langdradig en op een gegeven moment ook zeer saai. Nicole Kidman en Hugh Jackman speelden best goed in deze film.

Normaal gesproken houd ik wel van dit soort film waarbij seks de boventoon voert. Maar dit was toch allemaal wel erg pover en de 4 verhaaltjes stelden weinig voor qua inhoud als uitvoering. Het leukste filmpje vond ik nog het laatste welke ook nog wel komisch was. Gelukkig duurt het hele gebeuren maar iets van 70 minuten waardoor het geen lange zit is.

Het verhaal wat zich afspeelt in 2044, waar zonnestormen de aarde verandert hebben in een radioactieve woestenij (zag er overigens visueel fraai uit) en waardoor de populatie is gereduceerd tot maar 21 miljoen mensen was wel leuk gevonden en wist zeker ook te boeien en was interessant. Ook het gegeven dat miljoenen primitieve robots ontworpen door de mens een centrale rol spelen in het verhaal was leuk gedaan en ze zagen er visueel ook fraai en realistisch uit. Er zijn zelfs vrouwelijke robots (met vrouwenhoofd, borsten en een strak kontje) ontworpen om me te seksen (er werd zelfs een handleiding getoond welke standjes je met de robot allemaal kon doen ). Een van deze robots genaamd "Cleo" (met de stem van Melanie Griffith) speelt zelfs een hoofdrol in het verhaal en deed dat best goed en leuk. Zoals in het laatste gedeelte van de film waar ze aan het dansen (kreeg ze op dat moment geleerd) is met Antonio Banderas en op een gegeven moment vraagt "hou je van me ?" De robots in dit verhaal krijgen wat menselijke trekjes en ze willen ook zelfstandig leven en daar draait het verhaal eigenlijk om.

Ondanks dat het verhaal (het had overigens wel iets weg van de films "Blade Runner (1982)" en "I, Robot (2004)") wist te boeien, redelijk wat actie bevat en soms ook wat ontroerend is, wist het niet overal te overtuigen en was het ook niet echt spannend. Dat het niet overal overtuigend was lag o.a. aan hoofdrolspeler Antonio Banderas die speelt als een zak aardappelen, maar ook aan de uitvoering van het verhaal welke in principe eenvoudig is en ook een vrij voorspelbaar verloop heeft (ook voorzien van de nodige clichés). Ook heeft de film je nooit volledig in de ban en miste ik ook een echte climax op het einde, die wel niet onaardig is. De film kijkt zich overigens wel lekker weg omdat het visueel allemaal fraai uitziet.

Leuk om eens gezien te hebben deze Spaanse Sciencefiction / Thriller, maar jammer dat men niet meer met het verhaal en vooral de uitvoering heeft gedaan.

P.S. in deze film speelt ook Melanie Griffith zelf een kleine rol (als een soort wetenschapper) waarmee Antonio Banderas is getrouwd. Nu (in 2014 toen de film uitkwam) overigens niet meer want ze zijn inmiddels gescheiden. Dus waarschijnlijk is dit ook de laatste film waarin ze samen te zien zijn geweest en misschien hebben de scheidingsperikelen ook invloed gehad op de acteerprestaties van Antonio Banderas in deze film.

Vond het eigenlijk best wel een aardig filmpje. Verhaal is simpel en eenvoudig maar de uitvoering was gewoon leuk en goed gedaan. Verder vond ik de film best wel boeiend en er zitten ook een aantal goede horror (goor) momenten in. Buiten dat het een shock/slacht horrorfilm is zitten er ook best veel komische momenten in. De cast deed het trouwens best leuk met als hoogtepunt Robert Patrick als geflipte arts. Het verhaal is natuurlijk best cliché en alle typische foute horror elementen zitten erin, inclusief cliché (open) einde, maar het keek zich gewoon heerlijk weg en de film duurt ook helemaal niet lang waardoor het ook nooit saai wordt.

Kortom gewoon een lekkere horrorfilm die niet echt geschikt is voor tere zieltjes hoewel het eigenlijk best wel allemaal meevalt (er zijn hardere en grovere films).

Lekkere kort durende (circa 80 minuten) mysterieuze, sfeervolle, boeiende en spannende Horror film die me eigenlijk vanaf de eerste minuut in de ban had. Het is alleen jammer dat de ontknoping van het herhaal een afknapper is en misschien ook wat aan de flauwe kant is.

In dit eenvoudige verhaal draait het om de twee lijkschouwers van het 20e eeuw familiebedrijf "Tilden Morgue & Crematorium", te vader Tommy (gespeeld door Brian Cox) en zoon Austin (Emile Hirsch), die laat op een avond een autopsie moeten gaan uitvoeren op een dode puntgave onbekende vrouw (oftewel een Jane Doe, die gespeeld werd door Olwen Catherine Kelly), die afgeleverd wordt door Sheriff Burke (gespeeld door Michael McElhatton). Deze staat onder druk en daarom moeten Tommy en Austin al op dezelfde avond de doodsoorzaak zien te vinden, zodat hij de volgende ochtend een volledige verklaring naar de pers kan afleggen. Voor de zeer ervaren Tommy en zijn in de leer zijnde zoon Austin, lijkt dit een appeltje-eitje, maar zodra ze beginnen aan de autopsie, ontdekken ze vreemde dingen in het lichaam van de onbekende vrouw en op een gegeven moment als buiten een storm begint te razen, gebeuren er zelfs bovennatuurlijke gebeurtenissen in het mortuarium.

De eerste helft van het verhaal is lekker mysterieus en weet te boeien en daarbij wordt ook het opensnijden van Jane Doe fraai in beeld gebracht en tevens wordt er gewerkt aan de spanningsopbouw (o.a. door wat men aantreft in het lichaam en ook doordat de radio een eigen wil heeft en er buiten een storm begint te razen), die in de tweede helt van het verhaal volledig tot zijn recht komt. Vanaf de tweede helft (na circa 45 minuten) draait het namelijk vooral om de Horror en de bovennatuurlijke gebeurtenissen in het mortuarium en dat was lekker creepy en spannend (o.a. het belletje op een dood lichaam).

Helaas komt het daarbij op het einde wel niet tot een climax maar eigenlijk tot een afknapper, want de ontknoping vond ik maar flauw, omdat we namelijk te maken hebben met een gedode heks uit de 17e eeuw, die wraak neemt op iedereen die haar iets aandoet, zoals de twee lijkschouwers die de autopsie uitvoeren op haar lichaam en haar opensnijden en haar dus iets aandoen. De verklaring die daarvoor gegeven wordt was opzicht wel logisch (zeker m.b.t. wat men allemaal vond in het lichaam en wat men haar allemaal heeft aangedaan) en helder, maar ik had eigenlijk gehoopt op een ander soort einde (bijvoorbeeld dat Jane Doe nog zou opstaan zoals de andere lijken in het crematorium, wat dus wel niet het geval is). Gezien het einde, zal het me niet verbazen als er nog een vervolg zal komen.

De cast in deze film is eigenlijk beperkt tot een handje vol acteurs en actrices die het wel gewoon goed doen en zeker de twee hoofdrolspelers Brian Cox (in de rol van hoofdlijkschouwer Tommy) en Emile Hirsch (in de rol van de bij de vader in de leer zijnde lijkschouwer Austin) en bestaat verder uit de al eerder genoemde personen nog uit Ophelia Lovibond (in de rol van Emma, die de vriendin is van Austin en waar Austin mee wilde uitgaan, totdat het dode lichaam van de onbekende vrouw werd binnengebracht). Zowel zij als Michael McElhatton (in de rol van sheriff Sheriff Burke, die als eerste te maken krijgt met de dode onbekende vrouw) hebben maar een klein rol in het verhaal.

Al met al is dit gewoon een lekkere mysterieuze, sfeervolle, boeiende en spannende Horror film, die zich ook lekker wegkijkt, maar vanwege de ontknoping op het einde kan ik deze film helaas niet meer geven dan 3,5*.

Deze leuke, vermakelijke, sexy en soms ook wel grove Italiaanse Drama / Thriller film (beter gezegd een road(caravan)movie) heb ik gezien vanwege het meespelen van de mooie Corinne Cléry (prachtig gezicht, lichaam en benen en dat laatste kan je al op de filmposter zien), die me al twee maanden geleden opviel in de Italiaanse Thriller film "Il Miele del Diavolo (1986)".

Deze "Autostop Rosso Sangue" heb ik toen ook gepindakaasd, maar aan kijken ben ik niet meer toegekomen, tot gisteravond in de kerstvakantie (de gelegenheid om iedere dag een film te zien). Buiten Corinne Cléry (die natuurlijk ook geregeld naakt te bewonderen is) heeft deze film nog een aantal pluspunten, namelijk het meespelen van Franco Nero (behoort samen met Terence Hill en Bud Spencer tot de bekendste Italiaanse actieacteurs rond die tijd) en David Hess (hem zag ik 2,5 jaar geleden nog schitteren in een soortgelijke rol in de Italiaanse Horror / Thriller film "La Casa Sperduta nel Parco (1980)") en de muziek is van niemand minder dan ​​Ennio Morricone, hoewel dit zeker niet zijn beste werk is.

De egoïstische en steeds dronken journalist Walter Mancini (Franco Nero), is samen met zijn vrouw Eve (Corinne Cléry) op vakantie en reist daarbij met de auto met caravan door Californië. Ze hebben onderweg constant ruzie met elkaar en dat terwijl deze vakantie hun moeilijke huwelijk zou moeten redden. De dingen nemen echter een andere wending, wanneer ze een gestrande automobilist, te weten Adam Konitz (David Hess), langs de weg oppikken. Deze blijkt een sadistische ontsnapte moordenaar te zijn uit een instelling voor crimineel gestoorden en hij vlucht voor de wet nadat hij met zijn partners twee miljoen dollar heeft beroofd. Hij gijzelt de Mancini's en beveelt ze om naar Mexico te rijden. Hierdoor neemt hun roadtrip een wrede omweg naar seks en wreedheid en is wraak de ultieme vuistregel.

Het verhaal weet van de eerste tot de laatste minuut te vermaken en daarbij gebeurt er veel en zitten er ook redelijk wat wendingen in. De film opent met Walter die aan het jagen is met een jachtgeweer met vizier en daarbij richt hij het geweer ook een aantal keren op het hoofd van Eve (dan weet je al dat het tussen hen niet helemaal goed zit). Dan hoor je uiteindelijk een schot vallen en blijkt hij een hert te hebben geschoten, wat ze meenemen in de auto. In de auto hebben ze ruzie en drinkt Walter ook en na circa vier minuten betast hij dan zijn vrouw en zien we voor het eerste de mooie borsten van Corinne Cléry (alles is overigens mooi van haar) die gedurende de hele film nauwelijks kleren aanheeft (zo draagt ze onder haar shirt / blouse geen bh en haar rokje bestaat eigenlijk uit twee lappen stof, waardoor je regelmatig haar roze onderbroek ziet). Daarna verkracht Walter haar min of meer in de auto en dat moet dan vrijen voorstellen, waarna ze op een camping aankomen waar gefeest wordt en hun hert opgegeten wordt. Walter is dan natuurlijk aan de zuip (hij weet dan ook zijn naam niet meer) en ook heeft hij weer ruzie met zijn vrouw en als ze dan een ander stel zien vrijen (waarbij er ook wat naaktheid te zien is van Mónica Zanchi), wordt er door hen gezegd.

Walter: Kijk. Ze doen precies wat wij ook altijd deden.
Eve: Verkeerd, schat. Ze bedrijven de liefde. Wij neukten.

Je krijgt in ieder geval tijdens de opening een goed beeld van Walter en Eve m.b.t. hun relatie. Franco Nero pronkt in deze film ook met één van zijn meest luxueuze snorren en hij speelt zijn rol magnifiek. Hij had zijn hand gebroken tijdens het filmen van één van de laatste grote westernfilms, te weten ", Keoma (1976)", en daarom zien we hem in deze film in bedronken toestand struikelen over een tentharing op de camping en breekt hij daarbij zogenaamd zijn hand. Daarom zien we Franco Nero in deze film ook met een verband om zijn arm.

Als de Mancini's van de camping vertrekken en terugreizen naar Los Angeles, ontmoeten ze de gestrande automobilist (in de auto zien we dan ook een dode man liggen), Adam Konitz, die al snel duidelijk maakt wat zijn plannen met hen zijn. In eerste instantie praten ze nog leuk met elkaar en kom je te weten dat Walter eigenlijk alleen maar getrouwd is met Eve vanwege haar rijke vader en daarbij wordt ook gezegd:

Walter: En daarom is het makkelijker om van je vaders geld te leven.
Eve: Hou alsjeblieft je mond, Walter. Daarom ben je met mij getrouwd toch?
Walter: Nee, dat is de tweede reden.
Adam: Ik ben benieuwd wat de eerste was.
Walter: Zal ik het hem vertellen?
Eve: Zeg maar als je dat wilt.
Adam: Laten we eens kijken of ik het kan raden.
Adam: Omdat je goed neukbaar bent.
Adam: Hoe zou je het vinden om mijn pik te zuigen

Walter lacht er in eerste instantie over, maar daarna slaat hij Adam en vindt er een gevecht plaats, waarbij Adam een ​​pistool trekt en ze gijzelt. Ze moeten dan naar Mexico rijden en onderweg kom je van Adam te weten dat hij een moordenaar is en dat hij ontsnapt is uit een instelling voor crimineel gestoorden en dat hij samen met drie anderen (eentje was de dode man in de auto) twee miljoen dollar heeft beroofd.

Onderweg gebeurt er veel, want zo worden ze al snel tot stilstand gedwongen door twee
motoragenten en nadat Walter hen probeert te signaleren door "SOS" op zijn luciferdoosje te schrijven, schiet Adam ze allebei koelbloedig neer en dat werd best grof in beeld gebracht. Daarbij wordt namelijk één van de motoragenten ook door zijn hoofd geschoten. Omdat ze bijna geen benzine meer hebben, stoppen ze bij een tankstation om te tanken en moet Eve in de winkel Whisky en sigaretten kopen. Terwijl ze dat doet (daarbij vraagt ze ook om hulp, maar de man in de winkel verstaat haar niet omdat hij geen Engels spreekt), wilt Adam dat Walter een boek over hem schrijft, omdat hij een journalist is. Als ze weer vertrekken zie je ook dat ze in de gaten werden gehouden door twee andere personen in een auto.

Terwijl de drie stoppen voor de nacht, wordt Walter vastgebonden aan een stoel en zegt Adam:

"We hebben niet veel seks gezien... maar daar zal ik snel voor zorgen."

Hij begint dan Eve te betasten, waardoor we de borsten van Corinne Cléry weer te zien krijgen. Als hij echter verder wilt gaan met haar, wordt hij neergeschoten en komen twee mannen uit het niets opduiken (oftewel de twee mannen in de andere auto) die zich voorstellen als Hawk (Carlo Puri) en Oaks (Joshua Sinclair), die je niet moet verwarren met het muzikale duo Hall & Oates Het zijn de twee andere partners van Adam, die hij had verraden om de buit voor zichzelf te houden, die bovendien ook verwikkeld zijn in een homoseksuele affaire en daar houdt Adam naderhand ook een clichématige tirade over. Ze nemen de controle over de buit en de auto over en ze besluiten de Mancini's in leven te houden tot ze de Mexicaanse grens bereiken.

Tijdens het rijden worden ze echter aangevallen door iemand in een grote rode vrachtwagen en die scène is een kort eerbetoon aan Steven Spielberg's bloedstollende Actie / Thriller film "Duel (1971)". De aanvaller blijkt Adam te zijn, die dus niet dood is, die zijn voormalige medewerkers neerschiet. Hij stopt ze daarna gewond in zijn vrachtwagen, waarna hij deze in een ravijn laat rijden en waarbij de vrachtwagen dan ontploft. Adam gijzelt dan de Mancini's opnieuw en rijdt met ze naar een afgelegen plek. Daar hebben ze het ook nog over Oaks en Hawk, omdat het homo's waren, en wordt er gezegd:

Eve: Jullie zijn allemaal flikkers.
Adam: Spreek voor je man, hoer.
Eve: Nee, dat geldt ook voor jou.
Eve: Wat denk je? Grote klootzakken.
Eve: Hij gebruikt mijn lichaam om zichzelf af te trekken. Dat klopt toch, Walter?
Eve: En jij vrijt met je pistool.
Eve: Ik wed dat elke keer dat je het gebruikt, je je mannelijker voelt.
Eve: Meer een man.

Adam wordt dan boos en kleedt Eve uit (we zien dan Corinne Cléry volledig naakt op de grond liggen naast het kampvuur) en verkracht haar (betast eerst haar lichaam, likt daarna haar lichaam en zuigt aan haar borsten en neukt haar daarna). Hij dwingt daarbij ook Walter, die weer zit vastgebonden op een stoel, om naar zijn act te kijken. Terwijl Adam zich daarna klaarmaakt om Walter te vermoorden, schiet de volledig naakte Eve hem neer met Walter's jachtgeweer (wat in de caravan lag). Dat was denk ik de meest mooiste "kill" (vanwege de naakte Corinne Cléry) die ik ooit in een film heb gezien

Daarna kleedt Walter de aangeslagen Eve aan in de caravan (dat is dan ook de laatste keer dat we Corinne Cléry volledig naakt zien, de film duurt daarna ook nog maar circa 25 minuten) en besluit hij ondanks Eve's tegenstand om de twee miljoen dollar te houden in plaats van naar de politie te gaan. Als de Mancini's willen vertrekken blijkt de auto vast te zitten in de grond en raakt ook de accu leeg en krijgen Walter (die woedend is) en Eve weer ruzie met elkaar (o.a. omdat Walter vindt dat Eve te veel gas geeft en waarop zij dan roept "Schreeuw niet zo!"). Maar ze krijgen uiteindelijk hulp van de zekere Mendoza (Leonardo Scavino), die toevallig langs kwam gereden en monteur is, waarna ze weer kunnen vertrekken en daarbij heeft Walter het lichaam van Adam in de caravan gelegd, welke hij later wilt dumpen.

Onderweg stoppen de Mancini's ook bij een tankstation / restaurant waar ze iets eten en daarbij worden ze door een viertal hippie-achtige jongeren lastig gevallen, die denken dat ze rijk zijn (wat ze in principe nu ook zijn). Ze hebben wat woordenwisseling met elkaar en daarbij heeft Walter het ook over Eve, waarbij hij over haar zegt (omdat ze geld aan de jongeren geeft) tegen de jongeren:

"Ze is een barmhartige Samaritaan. Ze geeft voedsel aan de armen. Ze weigert nooit iemand een ritje en ze moedigt kinderen aan om te bedelen. Met andere woorden, ze houdt van haar buurman, tenzij het haar man is."

Nadat de Mancini's weer vertrekken, volgen de vier jongeren hen op twee motoren en vallen ze hen rijdend lastig (schoppen o.a. tegen de auto en zeggen dingen tegen hen). Ze rijden dan op een gegeven moment weg, maar stoppen uit hun zicht en strooien dan olie op de weg, waardoor de auto van de Mancini's van de weg raakt en crasht. De jongeren beginnen dan te lachen, terwijl de Mancini's onderste boven en gewond (Eve zelfs zwaargewond) in de auto liggen. Eén van jongeren loopt dan naar Walter toe en zegt tegen hem "Hoe gaat het, miljonair?" en haalt (of beter gezegd steelt) dan driehonderd dollar uit Walter's zak. Maar hij laat de koffer onaangeroerd liggen en gaan er dan vandoor, waarop Walter zegt:

"Wat een idioten!"

Walter haalt dan het lichaam van Adam uit de caravan en ligt deze in de auto naast de zwaargewonde Eve en vertelt tegen de stervende Eve dat de jongeren hem alleen maar hebben geholpen. Hij was namelijk van plan om 15 minuten later te stoppen, haar te vermoorden en het op een ongeluk te laten lijken. Daarna zien we Eve ook de laatste adem uitblazen. Nadat Walter een sigaret heeft opgestoken en de auto en de aanhanger in brand heeft gestoken, begint hij te lopen en als hij een auto voorbij hoort komen, duimt hij voor een ritje, waarna de film is afgelopen na circa 103 minuten. Daarna zien we ook nog een Italiaanse tekst in beeld staan van een zekere Böll, maar daarbij was verder geen ondertiteling bij te zien.

Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met deze film en dat komt mede door het prima samenspel (met name tijdens de scènes in de auto), van de drie hoofdrolspelers. Franco Nero (als journalist Walter Mancini, die door Adam vaak spottend "Martini" wordt genoemd) is uitstekend als de egoïstische hatelijk dronken vrouwenklopper, die regelmatig zijn vrouw Eve seksueel misbruikt en wiens bestaansreden de bevrediging van zijn eigen behoeften en verlangens is en hij lijkt hard te werken om Adam's niveaus van perversiteit in te halen. Corinne Cléry (als Eve Mancini) met haar prachtige benen is zowel intelligent als decoratief, waarbij ze bij elke gelegenheid haar kleren uittrekt (vaak doen Walter en Adam dat voor haar) en venijnige oneliners uitspuugt. Ze is goed gecast, ze is aanlokkelijk maar moeilijk te verleiden, als zowel slachtoffer en kwelgeest van de twee mannen. Hoewel ze regelmatig door de twee mannen misbruikt wordt, doet ze weinig om hen te ontmoedigen

En David Hess (de zoon van Rudolf Hess ) als Adam Konitz is gewoon Hess zoals ik hem ken. Hij speelt hier op de uitstekende wijze een walgelijke, mondige en wellustige psychopaat en moordenaar, die over lijken gaat en onsmakelijke seksuele bedoelingen heeft met Eve (dat neem ik hem overigens niet kwalijk). Hij speelt zijn rol lekker smerig en met een niet-aflatende dreiging, waarmee hij zijn plaats als één van de grootste smeerlappen van het scherm veiligstelt. Het is overigens moeilijk om echt voor één van hen te sympathiseren of achter hen te staan, want ze hebben allen zo hun negatieve kanten en geen van de drie hoofdrolspelers is echt sympathiek. Verder zien we ook nog wat andere acteurs en actrices in kleine rolletjes, maar die zijn niet noemenswaardig en de meeste daarvan worden ook gedood door Adam Konitz.

Visueel gezien mocht deze film er ook zijn en dan doel ik niet alleen op de mooie Corinne Cléry. Want hoewel de film zich zogenaamd afspeelt in de uitgestrekte woestijnen en bergen van Amerika, is de film gewoon opgenomen in Italië en wel namelijk in de "Gran Sasso-bergen" in Midden-Italië. Het landschap zag er prachtig uit en geeft de film iets extra's en de bergen werden ook goed gebruikt m.b.t. de auto met caravan. Het landschap zag er ook genoeg afgelegen uit om te suggereren dat ontsnappingspogingen waarschijnlijk zinloos zouden zijn.

De legendarische muzikale componist Ennio Morricone zou eigenlijk ook een pluspunt moeten zijn, maar zijn muziek valt eigenlijk wat tegen. Wel zorgt hij met spaarzame percussie en tokkelende gitaren om de spanning op een kwellende manier naar boven te halen. Verder horen we ook regelmatig zijn vreselijke popnummer "Sunshine", terwijl hij eigenlijk een afkeer had voor popmuziek.

Al met al is "Autostop Rosso Sangue" een prima meeslepende Drama / Thriller film van de Italiaanse regisseur Pasquale Festa Campanile, die veel kwaliteiten heeft en dat met geweld, moord, seks, wraak, buit en een enigszins cyclisch plot. Met name de drie hoofdrolspelers maken het kijken meer dan waard, waarbij Corinne Cléry ook nog eens genot is om te zien en dat zowel naakt als niet naakt (zoals gezegd draagt ze weinig kleren, dus ook niet naakt zie je al veel van haar prachtige lichaam). Vanwege haar krijgt de film van mij ook 0,5* bij het punt welke ik eigenlijk wilde geven, namelijk 3,5* (dus dan wordt het 0,5* + 3,5* = 4,0*).

Toch best een aardige film. Het verhaal was best boeiend en met de uitvoering zat het ook wel goed. Zelfs visueel mocht de film er wezen want de overgangen naar de verschillende levels en naar de min of meer reële wereld op het einde waren best fraai. Dat laatste geldt overigens ook voor hoofdrolspeelster Malgorzata Foremniak (ze lachte nergens in de film) als Ash, Ze speelde overigens ook goed. De muziek (aan opera heb ik echt een broertje dood) vond ik overigens vreselijk en ik heb de uitvoering op het einde ook maar snel doorgespoeld. De film wordt hier vergeleken met films als "The Matrix" en "Gamer" maar persoonlijk deed hij me soms ook denken aan de film "Nineteen Eighty-Four".

Moet een eeuwigheid geleden zijn dat ik deze film voor het laatst heb gezien. Vroeger in de jaren 70 en 80 zond men films van Louis De Funès vaak uit op de Duitse TV en daar heb ik hem ook opgezien (vond Louis De Funès op zijn Duits altijd beter dan in het origineel, dat had ik ook met Bud Spencer en Terence Hill films). Het verhaal is best leuk verzonnen en Louis De Funès speelt zoals gewoonlijk zeer leuk. Altijd geweldig hoe overdreven hij zijn rollen speelde met al zijn uitdrukkingen en gebaren erbij. De film is wel behoorlijk aan de lange kant waardoor er ook saaie stukken inzitten.

Ik hou normaal niet van dit soort films maar deze was toch qua techniek zeer indrukwekkend. Vanaf de eerste t/m de laatste minuut wordt je door de 3D techniek achterover geblazen in je stoel. In 1 woord adembenemend was het allemaal. Het verhaal opzicht was ook nog vrij aardig. Natuurlijk was het allemaal vrij voorspelbaar en zaten er cliches in maar dat stoorde stukken minder dan bij bijvoorbeeld 2012. Dit is trouwens wel een film die je in 3D moet zien want in 2D zal hij stukken minder zijn. Ik zal deze film waarschijnlijk dan ook nooit meer bekijken en zeker niet pindakazen

Deze film kan ik eigenlijk in 1 woord samenvatten namelijk "WOW".

Deze lekkere harde Britse Actie / Misdaad film lag al een tijdje bij mij op de plank en heb ik gisteravond op kerstavond bekeken, hoewel deze film natuurlijk niets met Kerstmis te maken heeft. De film kreeg ik op het oog vanwege het meespelen van Craig Fairbrass, want sinds ik hem voor het eerst zag in de eveneens keiharde Britse Actie / Misdaad film "Rise of the Footsoldier (2007)", ben ik hem altijd blijven volgen. Hij is gewoon perfect geknipt (vooral vanwege zijn kop) voor de rol van slechterik. Echter in deze film heeft hij niet de hoofdrol (hij is wel de slechterik), want die is weggelegd voor Scott Adkins en die deed het gewoon goed en ging heerlijk hard te keer in deze film.

Het verhaal gaat over Cain Burgess (Scott Adkins), een gevangene die de gevangenis even mag verlaten, om zijn stervende moeder (Jane Thorne) te bezoeken in een ziekenhuis. Jammer genoeg komt Cain te laat. Zijn moeder is overleden net voordat hij haar kan zien. Dat brengt hem in een situatie waardoor hij helemaal doorgeslagen raakt en weet te ontsnappen aan zijn beveiligers. Cain is back on the streets en pakt zijn criminele leven weer op. Hij wil revanche nemen op de mensen die schuldig zijn voor de issues uit zijn verleden.

Of dat slim is geweest en de juiste keuze, daar moet je als kijk zelf achter zien te komen. Het is een spannende film vol testosteron, sensatie en genoeg actie scènes. Het verhaal speelt zich vooral af in een typische Britse pub, te weten "Horse & Jockey", waar criminelen zich bevinden onder leiding van Lincoln Burgess (Craig Fairbrass), oftewel de broer van Cain. Cain heeft namelijk een appeltje te schillen met Lincoln en gedurende de film kom je te weten waarom en dat krijg je vooral te zien via flashbacks.

Via flashbacks krijg je o.a. te zien hoe Cain in de gevangenis is gekomen (waarin hij ook steeds langer moet verblijven), waarom iedereen het in de gevangenis op hem gemunt heeft, hoe hij aan zijn metalen tanden is gekomen, hoe hij aan zijn verwondingen in het gezicht is gekomen, hoe hij is ontsnapt aan zijn bewakers in het ziekenhuis, waarom zijn moeder terecht is gekomen in het ziekenhuis, hoe zijn broer Lincoln zijn geld verdient, wat voor iemand zijn broer is en wat de rol van politieagent Evans (Ross O'Hennessy) in het verhaal is.

Het verhaal is in ieder geval keihard en dat is gelijk te zien als Cain na circa vier minuten aankomt bij de pub en buiten twee criminelen, die daar de ingang bewaken, neerslaat. Zodra hij binnen is, gaat hij aan de bar zitten en besteld hij bier (hoe hij aan geld is gekomen krijgen we ook te zien via een flashback) via de niet op haar mondje gevallen barvrouw Bez (Kierston Wareing) en luistert hij de criminelen af die aan een tafel zitten te praten en die het o.a. hebben over de zekere Rook (Daniel Adegboyega) die vermoordt is geworden door een onherkenbare man en die ook zijn arm heeft afgehakt (dat krijg je ook weer via een flashback te zien).

Het laat zich natuurlijk makkelijk raden dat de onherkenbare man Cain is, die zich ook snel kenbaar maakt in de pub (iemand herkent hem ook, te weten Hyde gespeeld door Nick Moran) en dan de criminelen gijzelt (één van hen, te weten Chas, schiet hij ook in zijn been en die overlijdt naderhand aan zijn verwondingen). Hij wilt namelijk dat zijn broer Lincoln naar de pub komt en dat gebeurt ook na circa 52 minuten. Maar daarvoor krijg je heerlijke vechtactie te zien via flashback en met name in de gevangenis. De manieren hoe hij aan zijn metalen tanden en zijn verwondingen in zijn gezicht (o.a. via hete koffie met veel suiker en wat dan een soort van Napalm vormt) is gekomen, wordt dan ook getoond. En bij de metalen tanden moest ik gelijk denken aan de stoeprand scène in de Misdaad / Drama film "American History X (1998)".

Gedurende het verhaal wordt ook steeds duidelijker hoe de vork in de steel zit m.b.t. met zijn broer Lincoln en natuurlijk rekent Cain op het einde af met Lincoln, die hij dan tijdens een gevecht doodsteekt met een mes, maar daarvoor heeft Cain ook alle andere criminelen (in totaal tien stuks) in de pub uitgeschakeld via een fraaie actievolle scène en daarbij wordt ook een machinegeweer gebruikt. Als Cain klaar is in de pub zegt hij ook:

"Ik denk dat ik klaar ben voor vanavond, Bez. Sorry voor de troep".

Waarna hij vertrekt en we nog een leuk goedmakertje van hem te zien krijgen (m.b.t. de vele slachtoffers van Lincoln die hij financieel uitbuitte, daarbij ging het in totaal om 147 bankrekeningen). Ook zien we na het einde nog een soort van extra scène, maar die heb je eigenlijk ook al in de film gezien.

Het verhaal is natuurlijk niet hoogstaand en ook niet bepaald origineel, maar het weet wel te vermaken vanaf de eerste tot de laatste minuut (die film duurt ook maar 83 minuten) en bevat boordevol fraaie actie (vooral vechten) en zit ook aardig in elkaar. Een sterk punt van deze film is de cast en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Scott Adkins waarvan ik heb genoten. Niet vanwege zijn acteerprestaties, maar vanwege zijn vechtprestaties en hij zag er natuurlijk ook heerlijk gehavend (zijn gezicht en tanden) uit. Het is niet iemand die je graag op straat zou willen tegenkomen. Hij omschrijft zich in de film ook als een "harde en roestige spijker" en dat klopt ook wel.

Ook de overige cast deed het verdienstelijk zoals Craig Fairbrass (als Lincoln Burgess, die een prijs van 20.000 pond op het hoofd heeft gezet van zijn broertje Cain), Thomas Turgoose (als de jonge en laffe crimineel Tune en Thomas Turgoose is natuurlijk vooral bekend vanwege zijn rol in de Britse Drama film "This Is England (2006)"), Nick Moran (als Hyde, die de rechterhand van Lincoln is en die ook niet bepaald op zijn mondje is gevallen en die hierdoor ook door het hoofd geschoten wordt door Cain), Ross O'Hennessy (als de corrupte politieagent Evans, die door Cain wordt vermoordt met een bijl tijdens een gevecht), Jane Thorne als de moeder van Cain en Lincoln die kanker heeft, en natuurlijk Kierston Wareing als de barvrouw Bez die niet op haar mondje is gevallen (ze slaat ook Cain met een bierglas, waarna het eindgevecht in de pub begint). Ze zag er ook nog steeds mooi uit en ze zorgt ook soms voor wat humor en o.a. als ze bier moet inschenken voor Cain (hij drinkt ook de nodige bieren) en waarbij er dan gezegd wordt:

Cain: Jezus, dit biertje smaakt nergens naar, Bez.
Bez: Omdat ik de opvangbak in je glas heb gegoten.

Houd je van harde en gewelddadige actiefilms? Dan is deze Britse film zeker wat voor jou.