Opinions

Leuk vervolg op de zwarte Komedie / Familie film "The Addams Family" uit 1991, met eveneens dezelfde cast en regisseur.

In dit tweede deel staat de verloren oom Fester (Christopher Lloyd) centraal die in het eerste zijn familie vond. Hoewel hij lelijk en abnormaal verlegen is, wil het kindermeisje Debbie Jellinsky (Joan Cussack) hem om haar vinger winden. Zijn negatieve kanten worden voor haar namelijk overschaduwd door zijn onmetelijke rijkdom. Om de lastige en argwanende kinderen Wednesday (Christina Ricci) en Pugsley (Jimmy Workman) uit de buurt te krijgen, worden die op zomerkamp gestuurd. Daar zijn ze op zijn zachts gezegd niet echt op hun plaats en dat zorgt voor een aantal heerlijke zwartgallige grappen.

Deze Komedie / Familie film gaat zich weer te buiten aan allerlei buitenissige camerabewegingen en ook de decors en effecten zijn eersteklas. Het voortreffelijke acteerwerk mocht er weer zijn en name Raul Julia (die helaas kort na de opnamen overleed), Anjelica Huston en Christina Ricci hebben weer zichtbaar veel plezier in hun rollen.

Na het succes van de televisieserie "The Addams Family (TV Series 1964–1966)", wist de familie Addams met deze film ook het witte doek te veroveren.

De familie Addams leeft in een angstaanjagend vervallen kasteel. Een doorsnee gezin kun je hen niet bepaald noemen, met de vreemdste figuren een soort Frankenstein die butler speelt en een loslopende hand. Een op geld beluste account stuurt een "vermiste" oom op ze af om in het bezit te komen van het onmetelijke fortuin van de familie. Deze Uncle Fester (Christopher Lloyd) krijgt een warm welkom in de familie. Hij valt van de ene verbazing in de andere, maar wordt wonderbaarlijk goed opgenomen. Is Uncle Fester eigenlijk wel nep ?

Een Komedie / Familie film (met een flinterdun verhaal) vol heerlijke zwarte humor, gebaseerd op de klassieke strip. De vertolkingen zijn perfect en Nederlander Carel Struycken is briljant gecast als de boomlange butler "Lurch".

Redelijk kostuumdrama welke het vooral moet hebben van het visuele aspect als wel Léa Seydoux (met fraai opgepropt decolleté) en Diane Kruger die beiden goed acteren en er ook schitterend uitzien.

Het verhaal omtrent de laatste dagen van het hof van Louis XVI en Marie Antoinette (gespeeld door Diane Kruger) vond ik eigenlijk weinig voorstellen en was ook behoorlijk langdradig en geregeld saai, maar het was zeker wel interessant. Het verhaal is verder ook aardig sensueel (met tevens wat bloot van de fraaie Virginie Ledoyen en gelukkig ook Léa Seydoux ) en er hangt ook een lekker broeierig sfeertje, maar er gebeurt eigenlijk niets buiten de dialogen (o.a. over boeken en borduren). Het had gerust allemaal wat boeiender en spannender mogen zijn en er had ook veel meer mogen gebeuren. Zo zie je van de uiteindelijke revolutie niets, je ziet wel middels een gebaar van iemand (op het einde) welk lot Marie Antoinette uiteindelijk zal ondergaan.

Zoals eerder gezegd moet deze film het vooral hebben van het visuele aspect en dan doel ik vooral op de prachtige kostuums, , make-up, pruiken, decors, gebouwen en de omgeving. Gelukkig duurt deze film niet al te lang met precies 90 minuten, waardoor hij wel nog zeer goed te bekijken valt.

P.S. wel knap dat deze film nog maar zo weinig stemmen heeft.

Toch enigszins flauwe film. Het verhaal was wel leuk verzonnen maar om dit te doen in een romantische film is erg flauw maar vooral saai want er gebeurde nauwelijks iets boeiends in deze film. De Romance was overigens ook zeer flauw en niet bepaald hartverscheurend. De cast deed het met Matt Damon en Emily Blunt nog wel aardig maar meer ook niet en een echte chemie onderling was er ook niet bepaald. De film duurt ruim 90 minuten maar eigenlijk weet je al na 30 minuten hoe de film gaat eindigen. Jammer deze gemiste kans van een film want met een ander verhaal was deze film veel beter geweest. Het camerawerk was overigens best goed en de beelden zagen er ook regelmatig fraai (New York is ook wel de mooiste stad ter wereld) uit.

Wat een saaie nietszeggende dertien in een dozijn komedie (met hier en daar wat drama) met een flut verhaal was dit. De film komt ook nooit echt opgang en omdat hij eigenlijk ook veel te lang duurt, is hij ook nog eens behoorlijk langdradig. De film staat betiteld als een komedie, maar te lachen valt er eigenlijk nauwelijks iets. Met personen als Tina Fey en Paul Rudd zou je dat toch eigenlijk wel verwachten. Dit eerste is overigens vreselijk slecht in deze film. De enige die me nog een beetje kon bekoren was de fraaie Gloria Reuben en het was ook leuk om haar weer eens terug te zien.

Best een aardig origineel drama met ook een apart (ook wel bizar) verhaal. Helaas is de uitvoering (ook best preuts want er zit geen bloot in) niet echt geslaagd want echt pakkend of aangrijpend vond ik het eigenlijk nergens. Het heeft zeker niet aan het visuele aspect gelegen want de beelden (o.a. het strand) zagen er regelmatig fraai uit. Van de cast deden de twee moeders Naomi Watts en Robin Wright het goed, maar de twee zonen Xavier Samuel en James Frecheville vond ik maar zeer povertjes. Al met al aardig om eens gezien te hebben maar meer helaas ook niet.

Tijdens mijn vakantie in Italië had ik de beschikking over een aantal Duitse televisiezenders (o.a. ZDF) en daarop heb ik een tweetal films gezien, waaronder dit waargebeurd verhaal (welke je nu en dan doet denken aan "All Is Lost (2013)") over een bizarre gebeurtenis op zee.

In "Adrift" welke zich afspeelt in 1983 draait het om twee zonderlinge globetrotters die elkaar ontmoeten in de haven van Tahiti. De jonge en avontuurlijke Tami Oldham (Shailene Woodley) is daar aan het werk om wat geld te verdienen voor haar zwerftochten en Richard Sharp (Sam Claflin) meert er aan om even op krachten te komen en zijn voorraden bij te vullen. Hij reist per zeilboot de hele wereld rond, zoekend naar nieuwe avonturen. De twee raken met elkaar aan de praat en worden verliefd. Als ze de kans krijgen om een zeilboot van een bevriend ouder echtpaar, te weten Peter (Jeffrey Thomas) en Christine Crompton (Elizabeth Hawthorne), helemaal naar Californië te varen (oftewel een reis van zo’n 4000 kilometer op open zee), nemen ze die kans maar wat graag. Maar wanneer er onderweg een verschrikkelijke storm ontstaat, moet Tami alles doen om haar nieuwe geliefde te redden en ervoor te zorgen dat ze het Amerikaanse vaste land bereiken. Maar zal dat ook lukken?

In Adrift wordt je als kijker telkens heen en weer geslingerd tussen het heden (de bootramp) en het verleden, de ontmoeting en kennismaking tussen de twee tortelduifjes. Dat levert een prettige afwisseling op, van de adrenaline thrillersuspense (je weet dat de zeilboot verwoest zal worden, maar de kennis hoe dat gebeurt, wordt heel slim lang verborgen gehouden) van het overleven naar het lieve en romantische verhaal waarbij de twee elkaar beter leren kennen. Door het pure en subtiele spel van Shailene Woodley (Je gelooft iedere seconde en iedere keuze die ze maakt en dat tilt de film ook naar een hoger niveau) en Sam Claflin kan je helemaal verdrinken in de liefde die ontstaat en de chemie tussen beiden is ontzettend geloofwaardig, waarbij de twee elkaar perfect aanvullen.

Het contrast kan bijna niet groter zijn tussen de roze wolk waar de twee op sluimeren en de barre omstandigheden op het zeilschip. De ontknoping zie je op een gegeven moment wel aankomen (het blijft wel tot het einde toe spannend), waarbij het eindelijk goed afloopt met Tami (je ziet bij haar goed de verslechtering van de gezondheid en aan het einde van de film is ze echt vel over been) die gered wordt door een ander schip.

Fans van waargebeurde rampverhalen zullen goed aan hun trekken komen bij "Adrift", waarbij er ook te genieten valt van spectaculaire storm scènes, maar er zitten ook genoeg elementen in voor de minder ervaren ramptoerist en ook valt er te genieten van het capabele spel en met name van de getalenteerde Shailene Woodley. Het verhaal is bizar, maar gelukkig bewijzen de foto’s aan het einde van de film dat het gebaseerd is op waargebeurde evenementen.

Standaard (13 in een dozijn) romantische/komedie die in het begin nog wel te pruimen valt maar na een uurtje begint te vervelen. Echt grappig is de film eigenlijk nergens. Het enige leuke in deze film was de jaren 80 muziek en Mr. Brennan waar nog om te lachen viel.

De cast van deze achterlijke typische jaren 80 pulp Sciencefiction / Komedie film (gezien op de televisiezender AMC) mag er zeker wezen met Peter Weller (vooral natuurlijk bekend van zijn rol in de RoboCop films), Jeff Goldblum, John Lithgow, Ellen Barkin en Christopher Lloyd, maar voor de rest doet deze film je eigenlijk alleen maar pijn aan de ogen.

In dit achterlijke verhaal draait het om hersenchirurg Buckaroo Banzai (gespeeld door Peter Weller), die half Amerikaans en half Japans is, die samen met zijn groep/band de "Hong Kong Cavaliers" en de vrouw Penny Priddy (gespeeld Ellen Barkin) de aarde moet beschermen tegen een invasie van slechte wezens uit de 8ste dimensie, aangevoerd door Lord John Whorfin (gespeeld door John Lithgow) en John Bigboote (gespeeld door Christopher Lloyd), omdat deze wezens namelijk onze dimensie willen overnemen.

Het verhaal is gewoon te achterlijk voor woorden en de uitvoering van het verhaal is gewoon beroerd (op de leuke opening na dan, met het rijden door een berg), want alles is gewoon fout en compleet over de top in deze film en met name het acteren (inclusief tenenkrommende slechte dialogen) van de cast, met als dieptepunt John Lithgow. De film is natuurlijk vooral als grappig bedoeld (en dat is het ook waarschijnlijk, als deze film bekijkt met wat drugs erbij), maar ik vond het eerder beschamend en dat met zo'n cast. Maar ja, met een filmtitel als "The Adventures of Buckaroo Banzai across the 8th Dimension" en een hoofdrolspeler met de naam Buckaroo Banzai, mag je natuurlijk geen hoge verwachtingen hebben en dat maakt deze film dan ook waar. Ondanks dat deze film totaal niet weet te boeien of te vermaken, zag het er voor een beginjaren 80 film, visueel gezien wel allemaal nog aardig uit (inclusief de speciale effecten). Na het flauwe einde (uiteraard komt door Buckaroo Banzai alles weer goed) wordt er nog een vervolgd aangekondigd, namelijk "Buckaroo Banzai Against the World Crime League", maar gelukkig is het daarvan nooit gekomen, omdat deze film compleet geflopt is.

Al met al een achterlijke Sciencefiction / Komedie film (duur circa 95 minuten), die misschien alleen nog leuk is om eens te bekijken vanwege de bekende cast.

Toen ik hem voor de eerste keer zag lang geleden vond ik hem super. Ik heb toen vaak moeten lachen om de aparte humor van Andrew Dice Clay. Een tijdje geleden heb ik hem nog eens gezien en dan valt hij toch tegen. Sommigen moppen blijven sterk maar het acteer gehalte is niet echt hoog en het verhaal is eigenlijk ook best flauw.

Ik heb wel diverse one-man shows van Andrew Dice Clay gezien en die zijn stukken beter (lekkere grove sexsistische humor, en het publiek wordt soms ook vernedert) dan deze film. Volgens mij heeft Hans Teeuwen zijn inspiratie gekregen door Andrew Dice Clay .

Visueel zag het er allemaal zeer fraai uit en zeker ook in 3D. Ik heb deze film weliswaar niet in de bioscoop gezien maar thuis met een 3D televisie en met Nederlandse stemmen kwam deze film goed tot zijn recht. Natuurlijk is deze film in eerste instantie bedoeld voor kinderen en die zullen er ook ongetwijfeld van gesmuld hebben. Maar ook voor volwassen is deze film goed te doen en zeker ook leuk. Hier en daar is het natuurlijk wel wat kinderachtig en flauw (zoals die Jansen en Janssen) maar wel veel leuker om te zien dan de meeste animatie films. Het verhaal zat best goed in elkaar en wist ook wel te boeien. Verder gebeurt er genoeg tijdens de film waardoor de film voorbij is voordat je het in de gaten hebt. Ook zit er soms wel wat humor in deze film en dan voornamelijk door kapitein Haddock die ik eigenlijk nog het leukst vond. Gezien het einde zal er zeker een vervolg komen op deze film. Dit was gewoon een leuke avonturenfilm die me deed denken aan een andere Spielberg avonturenfilm namelijk "Raiders of the Lost Ark".

Ik neem aan dat Rackham / Sakharine een soort beeltenis is van Spielberg zelf want ze leken erg op elkaar. Of vergis ik me hierin ?

De hele reeks van The Adventures of Young Indiana Jones zond men een aantal jaren geleden (ik meen een jaar of 8-9 geleden) uit op TV en ik moet zeggen dat ik ze altijd wel onderhoudend en leuk vond. Sean Patrick Flanery deed het wel altijd leuk in de vertolking van de de jonge Indiana Jones. De beste delen vond ik altijd de delen die betrekking hadden op de 1e Wereld Oorlog zoals dit deel.Dit verhaal vond ik best goed en de beelden zagen er best fraai uit.

De hele reeks van The Adventures of Young Indiana Jones zond men een aantal jaren geleden (ik meen een jaar of 8-9 geleden) uit op TV en ik moet zeggen dat ik ze altijd wel onderhoudend en leuk vond. Sean Patrick Flanery deed het wel altijd leuk in de vertolking van de de jonge Indiana Jones. De beste delen vond ik altijd de delen die betrekking hadden op de 1e Wereld Oorlog. Dit verhaal was best wel aardig en omdat de schone Catherine Zeta-Jones er ook in meespeelde keek hij ook nog eens lekker weg.

Er zijn in de jaren 90 (vooral in 1999 kwamen ze als zoete broodjes van de lopende band af) best veel televisiefilms gemaakt m.b.t. de avonturen van de jonge Indiana Jones en eigenlijk vond ik ze allemaal wel vermakelijk en onderhoudend om naar te kijken, ondanks dat het vooral voor de jeugd bedoelt was.

De hele reeks van The Adventures of Young Indiana Jones zond men een aantal jaren geleden uit op de televisie (ik meen steeds op een zondagmiddag op Veronica of een RTL zender) en dit deel was best aardig omdat het oorlog (Eerste Wereldoorlog) gerelateerd was en dat me altijd boeit. Het verhaal zit leuk in elkaar (weet ook wel te boeien) en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan inclusief het visuele gedeelte. Sean Patrick Flanery deed de vertolking van de de jonge Indiana Jones altijd wel leuk en dat geldt zeker ook weer voor deze film. Zijn trouwe en leuke Belgische metgezel Remy Baudouin, die altijd gespeeld werd door Ronny Coutteure deed het ook weer verdienstelijk.

Al met al gewoon weer een leuk en vermakelijk deel uit de "The Adventures of Young Indiana Jones" reeks.

De hele reeks van The Adventures of Young Indiana Jones zond men een aantal jaren geleden (ik meen een jaar of 8-9 geleden) uit op TV en ik moet zeggen dat ik ze altijd wel onderhoudend en leuk vond. Sean Patrick Flanery deed het wel altijd leuk in de vertolking van de de jonge Indiana Jones. De beste delen vond ik altijd de delen die betrekking hadden op de 1e Wereld Oorlog zoals dit deel. Het verhaal was best goed en zelfs boeiend. De beelden van de loopgraven zagen er best fraai uit.

Inderdaad een ietwat tegenvallende natuurdocumentaire (wel een keer iets anders) waar men veel meer mee had kunnen doen bijvoorbeeld de hele tijd filmen vanuit de lucht.

De natuurbeelden (met name die van de olifanten en leeuwen van zeer dichtbij) die worden vertoond zien er natuurlijk prachtig uit, maar wat irritant is dat je zeer regelmatig Mara Douglas-Hamilton en Kevin Richardson in beeldt ziet (o.a. als je bij hun achter in de zeep zit, of zelfs op de motorkap, en beiden dan continue van achteren ziet). Dat is natuurlijk bewust gedaan om te zien hoe dichtbij men o.a. bij de dieren kan komen (best gevaarlijk overigens), maar ik had het liever niet gezien want het leidt meer de aandacht af (zo keek ik regelmatig naar Mara Douglas-Hamilton i.p.v. de dieren). Soms pakt het wel komisch uit en vooral als ze vanuit de lucht crashen en Dany (de bestuurder van de luchtvaartvoertuigen) het op een gegeven moment niet meer ziet zitten en sip voor zich uit zit te kijken achterop een jeep. En natuurlijk ook de scene waarbij ze 's nachts in hun tent zitten en omsingeld zijn door leeuwen die zelfs tot hun tent kwamen (kon best wel eens verkeerd aflopen). De leeuwen zagen natuurlijk Mara Douglas-Hamilton als een lekker kippetje

Gelukkig heb ik wel de versie gezien met Engels commentaar i.p.v. Nederlands commentaar met Paul de Leeuw. Ik moet er niet aan danken dat ik die laatste versie had moeten kijken (had zeker voor extra punten aftrek gezorgd). De documentaire duurt gelukkig niet lang, waardoor hij wel goed te doen is en ook niet echt langdradig is.

P.S. de muziek was overigens regelmatig vreselijk.

Deze film is niet bepaald een groot succes geworden voor de familie Smith (Jada Pinkett hadden ze net zo goed de rol kunnen geven als moeder). Visueel ziet het er wel allemaal aardig uit maar het hele verhaal is op de laatste 10 minuten na saai, langdradig, vervelend, irritant, voorspelbaar en ook nauwelijks boeiend.

Net als in alle andere films waarin Jaden Smith speelt, stelt hij ook hier weer enorm teleur. Hij teert puur op het succes van zijn vader want zelf acteren kan hij gewoon niet. Wat een vervelende over het paard getilde acteur is dat toch (hetzelfde heb ik altijd met Shia LaBeouf, alleen die naam al, die ik ook nauwelijks kan uitstaan). Ook Will Smith stelt enorm teleur want hij speelt als een zoutzak en als hij begint te praten val je bijna in slaap zo traag praat hij.

Nee deze film kun je beter overslaan en je tijd nuttiger besteden.

Lekkere tropische misdaad komedie waar ik goede herinneringen aan heb (toen deze film namelijk op film 1 werd getoond begon mijn vakantie). Ik vond dit gewoon een leuke en gezellige film met een leuk verhaal en waarin ook nog leuk gespeeld werd door Pierce Brosnan, Woody Harrelson en Salma Hayek. Met name de eerste twee vond ik zeer goed spelen. Salma Hayek is natuurlijk altijd mooi om te aanschouwen. En met haar twee kokosnoten paste ze eigenlijk perfect op het tropische eiland. De beelden van het eiland zelf waren overigens zeer fraai.

Hoewel het verhaal me best boeide vond ik het einde toch ietwat tegenvallen. Liam Neeson speelde de rol van begrafenisondernemer best prima maar Christina Ricci (vind haar wel een aparte leuk vrouw) als dode vrouw viel me tegen. Er is wel veel bloot te zien van Christina Ricci dus dat vergoede nog het een en ander.

Deze sobere Drama / Thriller film (met vooral de nadruk op Drama), welke is geïnspireerd op een waargebeurd verhaal, is niet meer dan aardig om eens gezien te hebben, met de kanttekening daarbij dat Arnold Schwarzenegger (in de rol van Russische Roman Melnik, wiens vrouw en dochter omkomen bij een vliegtuigongeluk) eigenlijk wel niet geschikt was voor de hoofdrol. Vanwege het meespelen van hem, heb ik wel eigenlijk deze film bekeken.

Het verhaal (draait om een vliegtuigongeluk waarbij twee vliegtuigen tegen elkaar botsen door een fout van luchtverkeersleider Jacob "Jake" Bonanos en dan bekeken vanuit het oogpunt van de in Amerika wonende Russische Roman Melnik wiens vrouw Olena en zwangere dochter Nadiya in één van de vliegtuigen zaten en vanuit het oogpunt van de Joodse luchtverkeersleider Jacob "Jake" Bonanos, die thuis een vrouw en een zoontje heeft, te weten Christina en Samuel) is sober en tragisch verfilmd, maar weet desondanks niet te ontroeren en aangrijpend wordt het eigenlijk ook nergens. Wel is het natuurlijk even heftig als Roman gaat meehelpen (hij doet zich dan voor als iemand anders) op de rampplek en daar zijn zwangere dochter Nadiya (gespeeld door Danielle Sherrick) vindt, die dood met haar stoel in een boom hangt.

Dat deze film eigenlijk nergens weet te ontroeren of aangrijpend is, komt vooral door Arnold Schwarzenegger die totaal niet weet te overtuigen en ook niet geschikt was voor deze rol. Arnold mag dan wel bijna 70 jaar oud zijn, maar hij moet gewoon blijven meespelen in actiefilms (zeker vanwege zijn uiterlijk), zoals hij dat laatst nog verdienstelijk deed in de films "Terminator Genisys (2015)" en "Escape Plan (2013)". In dit verhaal draait het eigenlijk ook alleen om Roman Melnik (die niet kan omgaan met het verlies van zijn vrouw en dochter en o.a. regelmatig slaapt op het graf van hun op het kerkhof) en Jacob "Jake" Bonanos (die zwaar depressief raakt en ook aan zelfmoord denkt) en omdat die twee zo deprimerend werden neergezet, is het eigenlijk ook één en al soberheid wat de klok slaat en dat vond ik al snel saai worden en dat houdt ook aan tot circa de 75e minuut (tot die tijd is het puur een Drama). Het was wel schrijnend om te zien dat Roman een schadevergoeding krijgt aangeboden (bestaande uit o.a. 80.000 dollar voor zijn vrouw en 75.000 dollar voor zijn dochter), terwijl hij juist een verontschuldiging wilt voor het doden van zijn vrouw en dochter en dat Jacob wordt afgeserveerd met een ontslag en een ander leven.

Na circa 75 minuten verandert het verhaal enigszins naar Thriller en dat op het moment dat Roman een bezoekje komt brengen bij Jacob (die dan inmiddels verhuist is naar een andere staat en ook een andere naam heeft gekregen, namelijk die van Pat Dealbert) en deze daarna met een mes dodelijk in de keel steekt. Hierdoor komt Roman dan ook in de gevangenis terecht en als hij daar na 10 jaar weer uitkomt (wordt vervroegd vrijgelaten), wordt hij op het kerkhof van zijn vrouw en dochter en niet geboren kind, opgewacht door de inmiddels volwassen geworden zoon, te weten Samuel (gespeeld door Lewis Pullman), van Jacob, die Roman onder schot houdt met een revolver en hem dreigt te doden (wat hij uiteindelijk niet doet, want zo is hij namelijk niet opgevoed en bovendien verteld Roman hem dat hij spijt heeft van het doden van zijn vader Jacob). Opzicht was dat einde best voorspelbaar en clichématig en daarna is de film ook gelijk afgelopen.

De cast kon me zoals gezegd niet bekoren en overtuigen en al zeker niet hoofdrolspeler Arnold Schwarzenegger, wiens billen je kan zien in deze film als hij zich aan het douchen is in het begin van het verhaal (hij is zich dan gereed aan het maken om zijn vrouw en dochter op te halen op het vliegveld). Ook de andere hoofdrolspeler Scoot McNairy (in de rol van luchtverkeersleider Jacob "Jake" Bonanos, die de schuld krijgt van het vliegtuigongeluk, maar dat vond ik eigenlijk belachelijk omdat hij op dat moment de enige persoon was in de luchtverkeerstoren en daar bovendien de telefoonlijnen voor een paar minuten waren uitgeschakeld i.v.m. onderhoud en op dat moment botsen dan twee vliegtuigen op grote hoogte tegen elkaar, als ze tegelijkertijd beginnen af te dalen op dezelfde hoogte) kon me eigenlijk niet echt bekoren en overtuigen. De overige cast heeft vooral een bijrol in het verhaal, waarbij ik wel de vrouwen Maggie Grace (in de rol van Christina die de vrouw is van Jacob "Jake" Bonanos), Mariana Klaveno (in de rol van Eve Sander, die Roman het slechte nieuws verteld op het vliegveld) en Hannah Ware (in de rol van journaliste Tessa, die Roman uiteindelijk het adres geeft van Jacob) mooie verschijningen vond.

Al met al een aardige Drama / Thriller film om eens gezien te hebben (duurt circa 90 minuten), maar omdat deze film nergens indruk weet te maken (komt vooral door Arnold Schwarzenegger) blijft het daar ook bij en is het eigenlijk ook maar een magere film, die niet weet te ontroeren of aangrijpend is. Wat dat betreft is het jammer dat de vliegtuigramp (dus het botsen van de twee vliegtuigen tegen elkaar) niet in beeld werd gebracht (alleen te zien op de rader van de luchtverkeerstoren).

Het eerste half uur stelt eigenlijk weinig voor en is behoorlijk flauw, maar na de aardbeving vond ik het best een boeiende en aardige thriller met regelmatig zeer grove scenes. Het einde vond ik overigens geweldig (best lullig ook) De cast is niet hoogstaand maar ze deden het nog redelijk. Al met al is deze film me reuze meegevallen en heb ik me er eigenlijk best goed mee vermaakt.

Regisseur "Steven C. Miller" kan zich beter bezig houden met het maken van dit soort harde Actie / Thriller films dan met Horror films want daar bakt hij tot nu toe weinig van.

Ik moet zeggen dat ik dit een prima film vond die wel iets weghad van "Home Alone" meets "Rambo" Qua verhaal stelt het niet zoveel voor (wel origineel) en is het misschien ook wat belachelijk, maar de uitvoering is gewoon heerlijk. Verder wist deze film me van de eerste tot de laatste minuut te vermaken en deed de cast het ook goed en leuk. Met name dan het jochie Owen (leuk gespeeld door Ryan Hartwig), zijn zus Lauren (gespeeld door de fraaie Fabianne Therese) en de slechterik Lloyd (heerlijk gespeeld door Dana Ashbrook). Het verhaal bevat best veel grof geweld en er zit hier en daar ook wat subtiele humor in. Het einde was overigens steengoed. Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film die zich ook nog eens heerlijk wegkijkt.

Ik moet zeggen dat het best een apart gezin was met een ietwat sletterige dochter met zelfmoord neigingen en een gestoorde zoon die in feite een psychopaat is

Ik zag deze documentaire afgelopen vrijdag toevallig op de Nederlandse televisie (op NPO 3), maar echt bijzonder is hij zeker niet, maar wel vermakelijk en hij kijkt en luistert (vanwege de muziek) met circa 60 minuten ook lekker weg.

Het enige bijzondere eraan is misschien het laatste gedeelte van de documentaire waarop de inmiddels schuwe en teruggetrokken Agnetha Fältskog aan het woord komt en dan eigenlijk alleen ter aandacht voor haar nieuwe zesde soloalbum (daar zit volgens niemand op te wachten). In dat gedeelte komt ook Gary Barlow (bekend van de mannengroep "Take That") aan het woord die een duet met haar heeft gezongen voor dat zesde soloalbum (wat dat betreft is het ook niet echt een soloalbum geworden ). Dat laatste weliswaar gescheiden van elkaar, zonder elkaar ontmoet te hebben. Dat ontmoeten gebeurt pas naderhand in een Engels hotel waarbij Gary Barlow aan haar vraagt dat hij het een eer zou vinden als hij het duet live met haar zou mogen zingen. Daarop geeft de zichtbaar overvallen (ze schrikt er van) Agnetha Fältskog als antwoord dat live niet haar sterkste kant is (een andere kant, namelijk haar achterwerk, was in de ABBA periode natuurlijk wel een sterke kant van haar Ze was toen natuurlijk met haar fraaie uiterlijk ook een sekssymbool voor vele mannen). Dat vooral natuurlijk omdat ze nu heel afgezonderd leeft (als een soort van kluizenaar) en omdat ze het gehad heeft met haar ABBA periode waar ze natuurlijk een ster was, die ze eigenlijk liever niet wilde zijn. Tijdens die periode deed ze vaak overkomen (door o.a. tijdens optredens veel te lachen) dat ze gelukkig was, maar de realiteit was anders en ze bleef ook liever thuis bij haar gezin.

Voornamelijk zie je in de deze documentaire voorkomen de begin periode van Agnetha Fältskog (de Amerikaanse zangeres Connie Francis was toen haar grote voorbeeld), het ontstaan van ABBA, de succesvolle periode van ABBA en de periode van Agnetha Fältskog na ABBA waarbij ze aangeeft gekozen te hebben voor haar kinderen, paarden en honden. Tijdens de laatste periode (eind jaren 80) trekt ze zich volledig terug op een afgelegen zwaar bewaakt Zweeds eilandje Helgö. Tijdens deze documentaire komen meerdere personen aan het woord waaronder natuurlijk ook ABBA frontman Björn Ulvaeus, waarmee Agnetha Fältskog vroeger getrouwd was en ook twee kinderen van heeft gekregen. Björn Ulvaeus geeft dan als hij de keuze had gehad, hij vroeger ABBA nog meer had willen promoten. Hij hield namelijk wel van het succes en de aandacht. Hij geeft daarbij o.a. als vroeger voorbeeld aan de keuze om thuis te blijven met de kinderen of ABBA te promoten tijdens een bijeenkomst in Stuttgart. Die keuze lijkt nu misschien makkelijk, maar destijds als succesvolle ondernemer die genoot van het succes (wilde ook steeds meer bereiken) en de aandacht natuurlijk niet.

Leuk om eens gezien te hebben deze documentaire (iets nieuws of iets bijzonders moet je niet verwachten) en dan vooral om ABBA weer eens terug te zien die in de jaren 70 zeer succesvol waren in Europa en die ook een groot aantal leuke liedjes (één van mijn eerste singles die ik vroeger cadeau kreeg was van ABBA, namelijk "Gimme! Gimme! Gimme! (A Man...") hebben gemaakt, die regelmatig nog te horen zijn op Radio 2. Die laatste zender heb ik ik altijd opstaan als ik rond 6:00 uur naar mijn werkt rijdt (die zenden tenminste nog redelijk veel muziek uit i.p.v. het irritante en vervelende "3FM" en "Radio538" waarbij het vooral draait om de DJ's die denken dat ze goed, leuk en grappig zijn).

Deze ellende ook op MGM gezien en ik moet zeggen dat het echt een kansloze film is. Het is een erotische komedie en dat eerste klopt ook wel want er zit wat bloot in (is ook al op de cover te zien), maar het laatste klopt niet want te lachen valt er niets. Nee de humor is echt te belachelijk voor woorden en zeer flauw, datzelfde geldt natuurlijk ook voor het verhaal. Alsof het grappig is dat er mensen in het zwembad vallen

De cast is overigens ook zeer belabberd en enkel de blote dames zijn het aankijken nog enigszins waard omdat ze lekker naturel zijn en geen lichaamsverminkingen hebben waar ze later spijt van zouden krijgen.

Sada: Waar ga je naartoe?
Kichizo: Plassen.
Sada: Waarom niet hier?
Kichizo: Waar?
Sada: In mij.

Ik ben opzicht geen grote fan van Aziatische films, maar deze Drama / Erotiek film kwam ik toevallig tegen tijdens mijn zoektocht naar films voor de "Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025" en sprak me wel aan. De vraag bij deze films is wel of dit een film is met artistieke waarde of gewoon een Erotiek / Porno film, want porno (pijpen met klaarkomen in mond, masturberen, neuken, een soort van dildo en een ei inbrengen in vagina's) is regelmatig te zien en het wordt ook expliciet in beeld gebracht.

"In the Realm of the Senses" verbeeldt het waargebeurde verhaal van Sada (Eiko Matsuda), een dienster en voormalige prostituee, die seksueel geobsedeerd raakte door haar baas Kichizo Ishida (Tatsuya Fuji) van een herberg waar ze werkt en waarbij hun seksuele relatie steeds extremer (o.a. door wurgseks) wordt. Uiteindelijk zal de vrouw, op zoek naar het ultieme orgasme, haar minnaar doden.

Het bijzondere aan deze film is dat het gebaseerd is op een werkelijk voorval in 1936 en waarbij zij gearresteerd werd met zijn genitaliën in haar handtas. Naar verluidt 'straalde ze van geluk'. En dat kom je pas in de laatste minuut van de film te weten en het einde kan zowel shockeren in de expliciet gefilmde gruwelijkheid (zo zien we Sada de penis van Kichizo eraf snijden en schrijft ze met bloed op zijn buik de tekst "Sada en Kichi voor altijd samen") als in de boodschap: in de honger naar seksuele bevrediging consumeren twee mensen elkaar letterlijk volledig op.

In zoverre is het inderdaad een kunstzinnige film dat in verhalend opzicht niet alles uitgespeld wordt voor de kijker. Hoe kan het zo ver komen en bij wie ligt de schuld? Is er iemand schuldig? Het zijn vragen die regisseur Nagisa Ôshima wel oproept, maar waar geen antwoord op gegeven wordt. De slotscène heeft bovendien op een macabere manier iets poëtisch. En ja, zoals eerder aangegeven, zijn er in de film ook pornobeelden te zien. "In the Realm of the Senses" is in ieder geval geen film waarin langs een slap verhaaltje van seksscène naar seksscène gewerkt wordt, want het is eerder één lange seksscène (al na circa 4 minuten krijg je borsten en neuken te zien en een minuut later krijgen we de slappe piemel van een oude man te zien, die niet veel later probeert te masturberen als Sada haar behaarde vagina aan hem laat zien) waarin een aantal bizarre scènes de revue passeren.

Zo zien we na circa 58 minuten Sada in een ruimte met de twee volledig naakte kinderen (een jongen en een meisje), in de leeftijd van vijf/ zes jaar, een soort van spelletje spelen, waarbij de kinderen naakt rond de zittende Sada (waarbij we ook een keer haar behaarde vagina te zien krijgen) rennen en waarbij Sada de kinderen probeert te pakken. Als ze op een gegeven moment het jongetje pakt en aan zien piemeltje trekt, zegt het jongetje een aantal keren "Dat doet pijn.". Die scène neigde een beetje naar pedofilie.

Verder zien we na circa 73 minuten Sada met Kichizo neuken en speelt daarbij een 68 jarige geisha (Kanae Kobayashi) op een soort van gitaar en zingt (vreselijk overigens) ze ook achterlijke teksten. Op een gegeven moment vraagt Sada aan de geisha "Zou u met hem willen vrijen?", waarna Kichizo ietwat aarzelend met de 68 jarige geisha gaat neuken. Als hij klaar is en de geisha er min of meer bewusteloos bij ligt, zegt Sada "Wat is dat?", waarop Kichizo lachend antwoordt:

"Oma heeft zichzelf beplast."

Ook neuken ze een keer in het openbaar waarbij een oudere vrouw toekijkt, stopt Sada schaamhaar van Kichizo in haar mond die ze opeet en ook stopt Sada eten (zoals fruit) in haar vagina en geeft ze dat te eten aan Kichizo en stopt hij een ei in haar vagina (wat je ook expliciet te zien krijgt) wat ze niet leuk vindt en ze probeert het ei daarna zachtjes eruit te persen (wat ook lukt) als ze op haar hurken zit. En ook krijgen we Sada en Kichizo neukend te zien waarbij vier geisha's toekijken, muziek maken en zingen en waarbij drie geisha's zich dan op een gegeven moment storten op de vierde jongste geisha, als er tegen haar gezegd wordt:

"Je lijkt erg nieuwsgierig. Kom van wat dichterbij kijken."

Ze kleden haar dan uit en één geisha speelt dan met haar borsten en een andere geisha vingert haar dan, waarna ze een dildo in vogelvorm in haar behaarde vagina duwen (wordt expliciet getoond) en de jonge geisha dan zegt:

"Het doet pijn!"

Waarna de scène ontspoort in een soort van orgie met zijn alleen en waarbij een oude man dansend een act uitvoert.

De film begint opzicht best aardig en ondanks dat er veel naaktheid, erotiek en porno te zien is, is de film ook wat langdradig en saai, want het merendeel van de film draait om de seksuele relatie tussen Sada en Kichizo, die vaak met elkaar neuken (Sada krijgt maar geen genoeg van Kichizo's stijve penis die regelmatig in beeld te zien is) en na circa 60 minuten ben je daar wel een beetje klaar mee. Ook is het zo dat Eiko Matsuda en de geisha's niet bepaald de allermooiste vrouwen zijn en al zeker niet de geisha's die erg dik in hun gezicht waren opgemaakt met witte make-up. De geisha's zingen (althans als je het zo mag noemen) ook steeds achterlijke teksten en spelen ook muziek op een soort van gitaar, maar dat was niet bepaald mooi om te horen.

Naarmate het einde vordert gaat Sada steeds verder met de seksuele relatie met Kichizo, die alles toelaat, en doen ze o.a. aan wurgseks (terwijl Sada dan neukend op Kichizo zit, wurgt ze hem), slaat Sada Kichizo in het gezicht en speelt Sada ook met een mes (zo neukt ze hem, terwijl ze het mes in haar mond heeft). Ook worden ze door anderen als pervers aangezien en dat wordt ook tegen hen gezegd. Het einde met het afsnijden van Kichizo's piemel en scrotum door Sada mocht er best wezen en het wordt ook expliciet getoond. Daarna krijg je onderstaande tekst te horen via een een vertellende stem:

"De vier daaropvolgende dagen nam Sada zijn afgesneden organen mee van de ene herberg in Tokio naar de andere. Ze had nog steeds een stralende glimlach toen ze gearresteerd werd. Het verhaal choqueerde heel Japan. De sympathie van het publiek maakte haar vreemd genoeg populair. Deze gebeurtenissen vonden plaats in 1936."

Daarna heb je zoiets van "WAUW" en is de film ook na circa 101 minuten afgelopen.

De personages, zo naakt als ze zijn, blijven geestelijk een gesloten boek voor de kijker en de dialogen mogen geen naam hebben. Desondanks deden Eiko Matsuda (als Sada Abe) en Tatsuya Fuji (als Kichizo Ishida) het als beide hoofdrolspelers verdienstelijk. In de film zie je vaak neuken met elkaar, en ook dus echt!, maar soms neukt Kichizo ook met andere vrouwen (o.a. zijn vrouw Toku gespeeld door Aoi Nakajima) en Sada zien we ook een paar keren neuken (voor geld) met een oudere leraar (Kyoji Kokonoe).

Ondanks dat de film te weinig ontwikkeling bevat en het op een gegeven moment ook wat saai en langdradig begint te worden met het continue neuken tussen Sada en Kichizo, is "In the Realm of the Senses" geen slechte film. Want buiten het het vele neuken is het waargebeurde verhaal door regisseur Nagisa Ôshima best fascinerend, ontroerend en met ongelofelijke sensualiteit in beeld gebracht.

Dit is waarschijnlijk één van de beste films van Louis de Funès. Het verhaal is zeer goed en zit ook prima in elkaar. Verder doet de cast het met Coluche en vooral Louis de Funès uitstekend wat ook regelmatig hilarische situaties oplevert. Het moment dat Louis de Funès zijn smaak verliest en moet raden wat hij eet is geweldig. Ook als ze inbreken in de fabriek is gewoon geweldig.

Ik vond het wel leuk vermaak met een aardige Mil Gibson, Robert Downey Jr. vond ik eigenlijk een beetje irritant. Het eerste uur van de film is nog het best, daarna wordt het wat minder en inderdaad de film had best wat korter gekund.

Beetje erg overdreven en niet realistische actie film. De film is zeker niet slecht en Harrison Ford en Gary Oldman, vooral de laatste, zijn best goed. Ook zit er meer dan genoeg actie in. De film is echter niet geloofwaardig en naar mijn inzicht ook te Amerikaans.

"De spanning is om te snijden. Het leven van de bemanning en inzittenden staat op het spel. Hoe lang gaat dit duren en vooral ... Hoe loopt dit af?" Alsof niemand dat weet hoe het gaat aflopen, deze film is zo voorspelbaar als maar wat. Daar hoef je de film eigenlijk niet eens voor gezien te hebben.

Het enige goede aan deze film was trouwens Tim Thomerson, voor de rest was het gewoon een dramatische slechte film. Zelden zo'n achterlijke Terroristen in een film gezien. "De spanning is om te snijden" welke spanning als ik vragen mag ? De film was eerder lachwekkend dan spannend. Dankzij Tim Thomerson geef ik hem nog een 1 maar het had niet veel gescheeld of ik had hem een 0.5 gegeven.

De films van het duo Stan Laurel (de komediant), Oliver Hardy (de aangever) zag ik vroeger als kind regelmatig in de jaren 70 voornamelijk op Duitse zenders, zo ook deze. Het verhaal is best leuk, maar het gaat natuurlijk vooral om de grappen en de capriolen van het leuke duo. Wat dat betreft zit er genoeg in deze film en omdat de film ook maar amper een uurtje duurt, kijkt hij ook nog lekker weg.