Opinions

Redelijk flauwe rockmuziek komedie, die ook al lang niet meer op TV is geweest (ik kan wel begrijpen waarom). Het flauwe verhaal (leek soms wel een beetje op een parodie van "Dog Day Afternoon (1975)") stelt weinig voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering, ook valt er nauwelijks iets te lachen en de humor is ook vaak van een bedenkelijk laag niveau. De scene met Adam Sandler en de politieagent in combinatie met de loopbewegingen was overigens wel geinig.

Met een cast van Brendan Fraser, Adam Sandler (leek totaal niet op een Rock/Metal figuur) en Steve Buscemi mag je eerlijk gezegd wel wat beters en vooral leukers verwachten. Alle drie heb ik ook wel eens beter en leuker gezien in andere films. Gelukkig is er wel nog wat vrouwelijk schoon (o.a. Amy Locane en Nina Siemaszko) aanwezig, waardoor deze film zich alsnog lekker wegkijkt. Ook de duur van amper 90 minuten helpt daarbij.

Voor een doordeweekse werkdag is deze film wel goed te doen, maar al met al is het gewoon een matige bedoeling.

P.S. het was wel leuk om wijlen Chris Farley (als positieagent) weer eens terug te zien.

Een stuk minder dan het originele eerste deel, maar desondanks was deze film nog goed te doen. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik dit deel vroeger heb gezien (ik kon me er in ieder geval niets meer van herinneren) en daarom heb ik hem vandaag maar eens bekeken.

De humor is enorm oubollig (film is natuurlijk meer dan 30 jaar oud), flauw en onnozel maar toch pakt het geregeld leuk uit. Omdat het ook een rollercoaster aan humor is, is het onmogelijk om niet te lachen met deze film. Het verhaal (was destijds ook het begin van het Spaceshuttle programma) was leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief een paar tieten). De cast met veel oudgediende (velen leven ook niet meer) deed het ook leuk. Ondanks dat alles behoorlijk gedateerd uitziet kijkt hij anno 2013 nog lekker weg.

Ondanks het belachelijke verhaal en de uiteraard ook goedkope en neppe uitvoering (we hebben immers te maken met een "The Asylum" film), vond ik deze film nog wel enigszins vermakelijk om naar te kijken.

Echt boeiend of spannend wordt het natuurlijk nergens, maar toch keek deze film zich wel lekker weg en dat kwam voornamelijk omdat het verhaal zich grotendeels binnen een passagiersvliegtuig afspeelt. Dat laatste kwam namelijk de sfeer ten goede. De stereotype cast stelt natuurlijk weinig voor, maar toch deden ze het nog een beetje verdienstelijk en dan met name Dean Cain (vooral bekend vanwege zijn Superman rol in de serie "Lois & Clark: The New Adventures of Superman", die ik destijds soms keek vanwege het meespelen van Teri Hatcher) in de rol van Rick Pierce die al vrij snel de besturing van het passagiersvliegtuig gaat overnemen.

Ondanks dat de film zeker niet goed is, heb ik me er toch nog mee vermaakt (ben wel twee keren inslaap gedommeld, maar dat lag niet aan de film) en de film duurt ook niet lang.

Destijds een geweldige flauwe komedie (een beetje het antwoord op de vele vliegtuigramp films uit de jaren 70). De scene met dat jochie in de cockpit is inderdaad hilarisch "have you ever seen a man naked" Dit soort films zijn wel aan Leslie Nielsen toevertrouwd. De overige cast (zeker Lloyd Bridges) deed het trouwens ook leuk. Het verhaal zat voor een flauwe komedie best goed in elkaar en het idee met de automatische piloot was zeer leuk gevonden.

Typische jaren 70 vliegtuigramp film met best wel een indrukwekkend cast. Het verhaal is best aardig maar niet echt spannend of spectaculair (is natuurlijk ook aardig gedateerd). Maal al met al kijkt hij wel lekker weg. Van de cast deden Dean Martin en George Kennedy best goed. Dankzij de laatste en vooral Helen Hayes zit er ook nog een vleugje humor in de film.

Hoewel de film totaal ongeloofwaardig was, was dit wel weer een heerlijke typische jaren 70 rampenfilm die zich heerlijk wegkeek. De film is eigenlijk één en al spektakel en de cast is wederom indrukwekkend. O.a. met George Kennedy die destijds in vrijwel elke vliegtuigrampenfilm een rol had. Zeker als kind zijnde vond ik dit soort films vroeger altijd boeiend en spannend om te kijken en het is best wel leuk om dit soort films zo op zijn tijd weer eens terug te zien. De jaren 70 waren het tijdperk van de vliegtuigramp films, daarna heeft men volgens mij vrijwel geen vliegtuigramp films meer gemaakt. In deze film zitten natuurlijk ook weer een aantal typische Hollywood sentimentele clichés maar die moet je gewoon met een korreltje zout nemen.

Men bracht in de jaren 70 best veel rampenfilms uit en deze was er ook eentje van. Het verhaal is best aardig en weet ook wel te boeien maar alleen ziet het er allemaal zeer nep uit met als dieptepunt de botsing. Wat ook typische was voor een jaren 70 rampenfilm was de vaak indrukwekkende cast. Ook deze film bevat weer redelijk wat bekende acteurs zoals Charlton Heston, George Kennedy en Linda Blair. Al met al deed de cast het niet slecht maar konden ze ook niet echt overtuigen.

50 jaar oud maar nog altijd een mooie en zeer kleurrijke film. Het is een lange zit deze film maar hij is het zeker waard. Het verhaal is goed en zeker ook de acteurs. De beelden zijn vaak prachtig en het einde is mooi maar wel typisch jaren 60 Amerikaans.

Ach best een leuke familiefilm en de ijsbeer is natuurlijk aandoenlijk en steelt ook min of meer de show in deze film. Verhaal is best aardig (wel natuurlijk erg cliché) en de beelden van de omgeving zagen er best fraai uit. De cast deed het ook leuk en het was natuurlijk ook wel grappig om Dirk Benedict in een andere rol dan Face uit the A-team te zien.

Best een aardig drama die vooral wordt gedragen door Glenn Close en Janet McTeer (fraaie boezem overigens) die beiden zeer sterk en overtuigend spelen, met name dan Glenn Close. Hoewel het interessante verhaal niet altijd even boeiend is (soms wat te langdradig), zat het wel aardig in elkaar. Dat laatste geldt ook voor het visuele aspect.

Deze Nederlandse Drama / Komedie film heb ik toevallig gezien op de televisiezender "Film1" en trok vooral mijn aandacht vanwege het vele bloot (vroeger altijd kenmerkend voor Nederlandse film en vooral als Monique van de Ven en/of Renée Soutendijk erin meespeelde) in de eerste 20-30 minuten van het verhaal.

In dit verhaal draait het om reclameman en mediagoeroe in midlifecrisis Freek (Daniël Boissevain), die huis en haard achter laat en naar Canada gaat om landschappen te schilderen en voor wilde seks met de veel jongere Alberta (Jamie Grant). Maar is dit wel goed voor zijn midlifecrisis en zijn zenuwslopende affaire met Alberta ?

Wat volgt is een aaneenschakeling van ongeloofwaardige, flauwe en stuntelig geënsceneerde avonturen (o.a. het pief poef paf geschiet op het einde). Met daarin twee Canadese Mounties (Chip Bray en Lee M. Ross), een irritante nep-indiaan (Poal Cairo) en de ex van Freek, te weten Iris (Eva Duijvestein) in belangrijke bijrollen. "Alberta" is wel sympathiek, en dat vanwege regisseur Eddy Terstall 's optimistische en libertijnse levensvisie, maar meer ook niet. Ondanks dat de film van Nederlandse makelij is, wordt er ook regelmatig Engels gepraat en dat natuurlijk omdat het verhaal zich grotendeels in Canada (levert een aantal mooie landschapsbeelden op) afspeelt.

Ik ben geen liefhebber van Nederlandse films, maar deze Drama / Komedie film keek zich nog wel lekker weg (mede door het bloot en door Canada) en duurt met circa 90 minuten ook niet al te lang.

P.S. op het einde krijg je nog een aardige "Jingle Bells" versie te horen.

Mooie decors en mooie beelden, maar de film valt tegen. Het eerste gedeelte van de film (een jonge Alexander) is zeer saai en duurt veel te lang. Het eerste gedeelte van de film wordt ook verpest door Angelina Jolie en Val Kilmer want die speelden vreselijk slecht in deze film en ik begon me zelfs te irriteren aan beide. Pas als Alexander volwassen wordt en de wereld begint te veroveren wordt de film pas boeiend.

Colin Farrell vond ik de enige persoon die nog een beetje goed acteerde. Met deze cast en met deze regisseur en vooral met het budget had men een betere film kunnen maken.

Als een tussendoortje zag ik deze typische luchtige en feelgood Disney Komedie / Familie film gisteren op "Film1 On Demand". Hoewel het verhaal (draait om een slechte dag in het gezin Cooper) misschien behoorlijk flauw en clichématig is, wist deze film me nog best te vermaken en kijkt hij vanwege het hoge tempo, waarbij er veel gebeurt in de korte filmduur van circa 80 minuten, ook wel lekker weg. Dat komedieacteur Steve Carell erin meespeelt is natuurlijk ook mooi meegenomen en dit soort films is ook een kolfje naar zijn hand.

Omdat dit een echte familiefilm is, vond ik de humor regelmatig aan de flauwe en misschien ook wel kinderachtige kant (ik ben vooral een ander soort humor gewend, wat niet echt thuishoort in een familiefilm), maar desondanks heb ik nog best veel moeten (glim)lachen om bepaalde situaties zoals het moment dat Anthony (leuk gespeeld door Dylan Minnette), die de oudste zoon is in het gezin Cooper, gaat afrijden voor zijn auto-rijexamen en dan de telefoon afgaat waarop hij ziet dat het om zijn vriendin Celia (gespeeld door de mooie Bella Thorne) gaat. Anthony besluit dan telefoon op te pakken, mede op aandringen van de examinator (leuk gespeeld door de bekende Jennifer Coolidge, oftewel "Stifler's mom"), terwijl hij weet dat dat niet mag en dat met alle gevolgen van dien voor hem en zeker ook voor de auto

Ook moest ik wel lachen toen dezelfde Anthony met een achterlijk lichtblauw kostuum aanbelde bij het huis van zijn vriendin Celia, om haar op te halen voor het schoolbal, en zij toen tegen hem zei "Je ziet eruit als Willy Wonka" , die natuurlijk bekend is van de film "Charlie and the Chocolate Factory". Van dit soort luchtige situaties zitten er meerdere (o.a. in een Japans restaurant) in het verhaal en die hebben natuurlijk allemaal betrekking op de "slechte dag" van alle gezinsleden. Ondanks dat iedereen eigenlijk een slechte dag heeft, eindigt de film wel mooi en goed en dat is natuurlijk typisch Disney.

Degene die deze film vooral leuk maken om naar te kijken zijn de cast en deden het ook gewoon leuk en dan natuurlijk de leden van het gezin Cooper die gespeeld werden door Steve Carell (in de rol van vader Ben, die door gedwongen ontslag als ruimtevaartdeskundige een zorgzame thuisvader is en wordt uitgenodigd op een sollicitatiegesprek bij een bedrijf welke computerspellen maakt), Jennifer Garner (in de rol van hardwerkende moeder Kelly, die problemen krijgt op haar werk vanwege een taalfout, m.b.t. poep, in een kinderboek), Ed Oxenbould (in de rol van zoon Alexander, die normaal gesproken altijd een slechte dag heeft en dat op zijn verjaardag ook eens een keertje wenst voor zijn familie, omdat die in zijn ogen alleen maar goede dagen hebben), de eerder genoemde Dylan Minnette (in de rol van oudste zoon Anthony die een egoïstische vriendin heeft en waarvoor hij o.a. snel zijn rijexamen wil afleggen zodat hij haar zelf kan rijden naar het schoolbal) en Kerris Dorsey (in de rol van dochter Emily, die een belangrijke zingende rol heeft in het "Peter Pan" toneelstuk op school). De laatste vond ik eigenlijk nog de minst leuke en vond ik soms ook wat irritant. Verder maakt er ook nog een baby deel uit van het gezin, die eigenlijk alleen rustig te krijgen is als hij zijn speen krijgt, die uitziet als een hommel/bij. Het laat zich natuurlijk makkelijk raden, waarop de "slechte dag" bij ieder van hun van toepassing is

Gewoon een leuke en luchtige feelgood Komedie / Familie film (met ook een boodschap) om eens gezien te hebben en zeker als tussendoortje.

Eigenlijk een zeer goedkope film en in het begin heb je nog effen de neiging om hem af te zetten omdat hij dan nog redelijk saai is maar zodra Steve (Gary Sweet) thuis komt in een verlaten huis komt de film pas echt op gang.

Het verhaal is eigenlijk zeer goed en boeiend. Steve wordt door zijn vrouw Alexandra (Helen Buday) enorm op de hak gezet en dit zelfs op een extreme wijze (o.a. sex met de buurman ). Hoe Steve vernederd wordt en uiteindelijk helemaal alleen achterblijft is schitterend.

De acteurs Gary Sweet en Helen Buday kon ik van te voren niet en ik moet zeggen dat ze zeer goed acteerden. Vooral de laatste genoemde vond ik uitstekend. Dit is een heerlijke film die zeer boeit zodra Steve thuis komt. Het einde is zoals eerder al gezegd gewoon schitterend en ook enigszins verrassend.

Dit soort flauwe, slappe en cliché Komedie / Drama (ook nog met een romantisch tintje) films, zijn niet echt aan mij besteedt. Te lachen valt er eigenlijk niets, maar het verhaal (zeker het eerste gedeelte ervan) wordt wel luchtig verteld (helaas dat laatste woord letterlijk).

Net zoals "jippie2010" (en ook anderen) ben ik ook geen voorstander van iemand (in dit geval Jude Law) die vrijwel continue in de camera praat met flauw en cliché gelul. Ik voelde me ook totaal niet aangesproken met zijn cliché monologen. Visueel mocht de film er wel wezen en hetzelfde geldt voor het grote aantal vrouwelijke schoon, met misschien wel als hoogtepunt Sienna Miller die ook nog eventjes topless is te bewonderen.

Judge Law als "Alfie" vond ik maar een irritant persoon in deze film en de vrouwelijke tegenspelers vond ik nog het beste en leukste acteren, zoals de veteranen Susan Sarandon (die Alfie overigens geweldig te kak zet), Marisa Tomei en Jane Krakowski. De film duurt met circa 95 minuten niet echt lang, maar op een gegeven moment wordt het wel een langdradige, saaie en cliché bedoeling en ben je blij als het einde nadert. Het einde is behoorlijk leeg, althans voor Alfie, maar dat verdiende hij ook wel.

Nee, deze film was duidelijk niet aan mij besteedt en ik hoef hem ook niet meer voor een tweede keer te zien.

Typische seksistische humor van Sacha Baron Cohen. Net zoals Borat (die ik persoonlijk iets beter vind) vond ik deze ook gewoon geweldig. Er zitten een aantal geniale grappen in. Het verhaal stelt natuurlijk niets voor maar dat is bij deze film ook helemaal niet van belang. Het gaat juist om de humor en die is volop aanwezig.

Visueel was het allemaal erg prachtig (waarschijnlijk het beste wat ik tot nu toe gezien heb) en de vrijwel onherkenbare Johnny Depp en Helena Bonham Carter speelden best goed, vooral de laatste. Maar het verhaal als geheel vond ik eigenlijk niet boeiend en het ging eigenlijk ook nergens over. Het einde was erg open dus met grote waarschijnlijkheid komt er een vervolg. Kinderen zullen ongetwijfeld gesmuld hebben bij deze film maar voor volwassenen vind ik het allemaal net niet.

"Alice in Wonderland - An X-Rated Musical Fantasy ", mag zeker niet verward worden met de originele Disney-versie, of een andere versie (zoals "Alice in Wonderland (2010)" van de bekende regisseur Tim Burton met o.a. Johnny Depp in een hoofdrol) ervan waarmee je misschien bekend bent. Dit is namelijk een muzikale komedie ervan, met een X-rating (en die is zeker van toepassing), die zowel een beetje humor als stijl heeft. Ondanks dat er veel naaktheid en expliciete beelden in te zien zijn, is het vooral toch redelijk mild en wat je te zien krijgt is eerder sexy dan beledigend. Ik vond deze uitvoering van "Alice in Wonderland" een ​​aangename verrassing en de meest aangename verrassing hierin is misschien wel hoofdrolspeelster Kristine De Bell als Alice, die zo'n frisheid, onschuld en naïviteit uitstraalt dat ze je charmeert en dat zelfs in de scènes waarin nogal alarmerende dingen gebeuren

Arme Alice (Kristine DeBell), ze zit niet alleen constant met haar neus in de boeken vanwege haar werk als bibliothecaresse, ze duwt ook haar vriend William (Ron Nelson) weg vanwege haar preutse opvoeding. Ze heeft een mooi lichaam, maar ze is ervan overtuigd dat ze haar maagdelijkheid moet bewaren tot ze getrouwd is. Terwijl ze na haar werk het boek "Alice's Adventures in Wonderland" tegenkomt, begint ze zich af te vragen of ze misschien net iets te gespannen is. Deze gedachten zullen echter in de wacht moeten worden gezet, aangezien opeens een wit konijn, The White Rabbit (Larry Spelman), plotseling langs haar heen rent en door een kijkglas springt. Ze volgt het konijn snel en tijdens haar achtervolging ontmoet ze een verzameling vreemde personages, zoals Mad Hatter (Alan Novak), Humpty Dumpty (Bucky Searles), Tweedledum (Bree Anthony) en Tweedledee (Tony Richards ), die haar proberen te overtuigen dat seks misschien toch niet zo erg is. Nadat ze de gemene hartenkoningin, Queen of Hearts (Juliet Graham ), ontmoet, besluit Alice dat Wonderland toch niet voor haar bedoeld is en verlangt ze naar vriend William.

Hoewel er wordt gezongen en gedanst in deze uitvoering van "Alice in Wonderland" is dit eigenlijk meer een seksuele komedie met ook regelmatig wat expliciete beelden. Dat is opzicht opart, want ik heb nog nooit een muzikale film (daar kijk ik sowieso zelden naar) gezien waarin veel naaktheid (o.a. tijdens het dansen ) en tevens expliciete beelden te zien zijn en bij dat laatste moet je denken aan masturbatie, pijpen, beffen, neuken en klaarkomen (maar liefst vier keren). Natuurlijk, er zijn een paar uitgebreide seksscènes (daarbij zie je dan ook de echte hoofdrolspelers in beeld zoals Kristine DeBell), sommige explicieter dan andere, maar door de manier waarop ze zijn opgenomen en de bijbehorende achtergrondmuziek, lijken ze soms uit andere films te komen.

Het is een interessante benadering die hand in hand gaat, met als filmthema "Seks is natuurlijk en mooi", en dat is natuurlijk niet wanneer ze gespeeld worden om te lachen en dat is juist wel vaak het geval in deze film. Geloof me, het heeft geen diepere betekenis om Alice en twee naakte verpleegsters / lesbiennes (Nancy Dore en Terry Hall) de gewonde (door een val van een muur) Humpty Dumpty te zien helpen om zijn slappe Humpty Dumpty nieuw leven in te blazen, waarna ze in een cirkel naakt ronddansen en zingen "His Ding-a-Ling's Up". Tot zover is het ook allemaal redelijk braafjes met o.a. masturbatie, beffen en pijpen, maar als na circa 37 minuten Tweedledum en Tweedledee in beeld verschijnen, gaat men een stap verder want dan wordt er ook geneukt. Het bizarre daarbij is ook nog eens dat de rollen van Tweedledum en Tweedledee gespeeld werden door broer en zus, oftewel door Tony Tsengoles (als Tweedledee) en Sue Tsengoles (als Tweedledum), en de gelijkenis is ook goed te zien. Wat dat betreft had men daar in de jaren 70 en begin jaren 80 nog geen probleem mee en werden ook soms minderjarigen naakt in beeld gebracht, waarvan de bekendste misschien wel Brooke Shields (in "The Blue Lagoon (1980)" was ze destijds pas 15 jaar !) is.

Wat ik eigenlijk helemaal niet verwachtte in deze film, was dat het acteerwerk best goed was. Nou is misschien "goed" een slecht gekozen woord, maar slecht waren ze zeker ook niet. In haar filmdebuut deed de blondine Kristine Debell het als Alice prima en ze mocht er ook best wezen en ze ging best ver. Zo speelt ze o.a. met zichzelf bij een waterplas, speelt ze met iemand zijn leuter en laat ze die ook klaarkomen, beft ze een vrouw en wordt ze ook geneukt (hoewel je haar gezicht dan wel nooit expliciet in beeld ziet). Ze is overigens voor het eerst naakt te zien na circa 17 minuten als ze in het water valt en daarna droog wordt gelikt door vier katten (dan zijn haar borsten te zien waaraan gelikt wordt door een kat en die kat vraagt dan ook waarvoor die dingen dienen ). Larry Gelman (The White Rabbit) en Alan Novak (Mad Hatter) hadden ook een mooie chemie met Alice met hun geklets en geleuter en dat laatste is ook letterlijk van toepassing op Alan Novak, want het was o.a. zijn leuter die Kristine Debell aanraakte, kuste, in haar mond stopte, erop zoog (ze houdt dan ook zijn ballen vast) en liet klaarkomen (rond haar mond) tijdens zijn theekransje en waarbij ze dacht dat ze zijn leuter kapot had gemaakt

Ook de overige cast deed het best leuk en verdienstelijk, waaronder de donkere John Lawrence als de "King of Hearts" en Juliet Graham (voor het eerst in beeld te zien na circa 54 minuten) als de "Queen of Hearts" mocht er ook best wezen en ze is ook altijd compleet naakt te zien, waarbij er een hart getekend is rond haar schaamstreek. Ze is niets voor niets de "Queen of Hearts". Deze boze koningin heeft ook duidelijke ideeën over een passende bestraffing voor Alice (als ze Alice samen met haar man "King of Hearts" in bed ziet), want deze moet haar namelijk beffen. Als Alice dat in eerste instantie niet wil doen, volgt er een rechtszaak waarbij Alice schuldig wordt bevonden en daarna zien we een soort van orgie in beeld, waarna Alice lesbische seks heeft met de "Queen of Hearts".

Daarna vlucht ze ook en valt ze weer in het water, waarna ze weer terecht komt in de bibliotheek waar ook haar vriend William weer binnenkomt en dat "binnenkomt" is daarna ook letterlijk van toepassing voor Alice, als beiden met elkaar gaan neuken en Alice dus ontmaagd wordt. Daarna zie je Kristine DeBell nog eventjes half naakt huppelen door een weide, half naakt rijden op een paard, volledig naakt spelen in een beek en samen spelen met William in het water, waarna de film na circa 75 minuten is afgelopen. In de laatste beelden zie je dan Alice en William naar een groot huis rennen en lopen (daarbij is Kristine DeBell ook half naakt), waarna nog onderstaande tekst in beeld verschijnt:

"And so Alice settled down, got married, raised a family in a house with a white picket fence filled with kids and a little arf! arf! puppy. And they all lived happily ever after."

Daarna zie nog als een soort van aftiteling met alle hoofdrolspelers eventjes in beeld (met een soort van hoogtepunten) en dan gaat het om de namen Terry Hall (speelde een kat, danseres en verpleegster), Nance Dore (speelde een danseres en verpleegster), Melvina Peoples (speelde een donkere danseres waarvan ook de borsten te zien zijn), Alan Novak, Gila Havana (neukt met een donkere ridder, maar daarbij is er wel geen naaktheid te zien), Bruce Finklesteen (als de donkere ridder), Juliet Graham, John Lawrence, J.P. Paradine (in de rol van een kat, rechter en de persoon Scrugg), Bucky Searles (als Humpty Dumpty en als broer van de "Queen of Hearts"), Larry Spelman, Ron Nelson en als laatste natuurlijk de mooie Kristine DeBell.

Dit is niet weer een ordinaire porno film, maar juist een volwassen film met een zekere charme en stijl. Als je van een Komedie film met veel naaktheid, expliciete beelden, zingen (nergens irritant, maar juist vaak leuk uitgevoerd) en dansen (ook vaak leuk uitgevoerd, waarbij je ook nog eens naaktheid te zien krijgt) houdt, dan zal je je zeker vermaken met deze uitvoering van "Alice in Wonderland" (of misschien passender "Alice in Pornoland").

Visueel gezien is het allemaal pracht en praal wat je te zien krijgt vanaf de eerste tot de laatste minuut in deze Fantasy / Avontuur film en zelfs het verhaal vond ik dit keer leuk en vermakelijk en dat komt mede door de hele leuke en goede toevoeging van Sacha Baron Cohen in de rol van het personage "Tijd" (die dus letterlijk ook de tijd bepaald en kan beïnvloeden). Ook vond ik Johnny Depp (wederom in de rol van Hatter Tarrant Hightopp) het eindelijk weer eens leuk doen en heb ik me ook totaal niet aan hem gestoord.

Het luchtige verhaal (draait om Hatter Tarrant Hightopp die de hulp nodig heeft van Alice om zijn familie terug te krijgen en daarvoor moet Alice teruggaan in de tijd) is in het begin nogal slapjes en flauw, maar zodra Sacha Baron Cohen zijn intrede in het verhaal maakt na bijna 30 minuten, wordt het allemaal zeer vermakelijk en vanaf dan is het eigenlijk ook gewoon genieten geblazen tot de laatste minuut van het verhaal (duurt circa 105 minuten). Het verhaal zit opzicht leuk in elkaar en wist het me ook te boeien (vond het zelfs soms een beetje spannend, zoals o.a. op het einde) en het is vooral genieten van de continue prachtige beelden (schitterende kleurrijke animaties, decors en aankleding, alsof je aan de drugs bent) die je allemaal te zien krijgt met fraaie landschappen en leuke personages. Wat ook leuk is gedaan is dat de cast eigenlijk hetzelfde is gebleven als in "Alice in Wonderland (2010)", waardoor het allemaal vertrouwd overkomt en je ook niet echt hoeft te wennen aan nieuwe personages m.u.v. de "Tijd" en die was zoals al eerder gezegd gewoon heel leuk.

De cast tilt deze film naar een hoog niveau en het was vooral genieten van de eerder genoemde en geprezen Sacha Baron Cohen in de rol van het personage "Tijd" en zeker ook Helena Bonham Carter in de leuke rol van de altijd boze (waarom kom je te weten in dit verhaal) prinses Iracebeth. Ze beschikte ook over een doses humor en zo moest ik o.a. lachen toen ze een opgesloten mierenkolonie (althans daar lijkt het op, maar naderhand blijkt de familie Hightopp daarin te zitten) achter glas optilde en ermee begon te schudden en toen lachwekkend zei "aardbeving" Mia Wasikowska deed het opzicht wederom verdienstelijk in de rol van Alice, maar ik vond haar dit keer wel minder fris en mooi (o.a. ander kapsel) en dat komt misschien ook omdat ze nu inmiddels wat ouder is geworden sinds Alice in Wonderland uit 2010. Qua schoonheid wordt ze in deze film dit keer dan afgetroefd door Anne Hathaway in de rol van koningin Mirana. Matt Lucas in de dubbelrol van Tweedledee / Tweedledum deed het ook weer leuk en hij zorgt uiteraard ook voor wat (glim)lach humor.

Het einde van het verhaal is mooi, sterk, spannend en misschien ook wel ontroerend (vanwege familie en vrienden) en het zit visueel gezien ook fraai in elkaar. Ik moest daarbij op een gegeven moment ook lachen om Butler Wilkins (fraai geanimeerd) van de "Tijd", als deze tegen hem roept:

Meneer, houd vol. Ze is hier. Het meisje dat u beduvelde en u eruit liet zien als een mafketel

Al met al gewoon een leuke en goede Fantasy / Avontuur film, die tevens dus het vervolg is van Alice in Wonderland uit 2010, maar dit keer niet geregisseerd is door Tim Burton maar door James Bobin (familie van de roemruchte John Wayne Bobbitt ). Ik heb hem ook gewoon goed met deze film vermaakt en persoonlijk vond ik dit vervolg ook beter en leuker dan het origineel en wat mij betreft mag er zeker nog een derde deel komen.

Een zeer goede en spannende Horror / Science-Fiction film. Het verhaal is heel goed en de beelden zijn prachtig. Er wordt prima in geacteerd en de spaghetti scene is inmiddels legendarisch. Ook de vervolg delen hierop zijn allemaal goed.

Opzicht vind ik dit altijd interessante en boeiende films om te zien en deze is ook nog eens gebaseerd op de mysterieuze lichten omtrent Brown Mountain, waar ik eerlijk gezegd wel nooit van gehoord heb (nu dan wel). Er komen in deze film in het begin en vooral op het einde (na de aftiteling) mensen in beeld die er over vertellen of het zelf hebben meegemaakt.

Ik vond het overigens wel jammer dat de film opent met het einde, waardoor je min of meer weet hoe het gaat aflopen en waardoor het echte verrassende effect eigenlijk al weg is. Het verhaal (gefilmd vanuit een handcamera) weet wel te boeien en zit qua uitvoering (lekker mysterieus allemaal) opzicht ook wel aardig in elkaar. En ondanks dat je weet hoe het afloopt, blijft het toch boeiend en enigszins spannend. Na het einde moet je overigens wel nog even door blijven kijken want dan gebeurt er nog iets en komen ook de eerder genoemde mensen in beeld en aan woord. Van de onbekende cast heb ik eerlijk gezegd nooit van gehoord, maar ze deden het wel verdienstelijk en speelden ook redelijk overtuigend. De vader van het stel gespeeld door Peter Holden, die overigens licht ontvlambaar was, had wel iets weg van Russel crowe en de dochter van het stel gespeeld door Jillian Clare mocht er wel wezen. Als ik een Alien was, dan wist ik wel wat ik met haar zou doen

Al met al best met een aardige Sciencefiction film, die ook nog eens is gebaseerd op een ware gebeurtenis. En met ware, bedoel ik dan niet deze film maar de mysterieuze lichten omtrent Brown Mountain.

Typische jaren 80 pulp Horror/Sciencefiction die soms ook neigt naar komedie. Het verhaal is te belachelijk voor woorden en hetzelfde geldt ook voor de belabberde uitvoering. De film weet nergens te boeien en spannend wordt het al helemaal nergens (het is eerder lachwekkend allemaal). Het beste stuk van de film was misschien nog de laatste 5 minuten. Maar al met al was dit een behoorlijk trieste film. De cast is overigens ook van een bedroevend slecht niveau. Ik heb deze film overigens bij toeval gezien op MGM, maar ik had beter iets anders kunnen kijken.

P.S. wel leuk om ex-James Bond girl Lynn-Holly Johnson weer eens terug te zien.

De Alien films weten me wel altijd te boeien en te vermaken en dit vond ik dan ook een aardige opvolger van de film "Prometheus (2012)". Maar tippen aan het niveau van "Alien (1979)" of het meesterwerk "Aliens (1986)" kan deze Sciencefiction / Thriller film natuurlijk niet (zal ook nooit meer overtroffen worden). Het was in de bioscoop niet bepaald druk en ook was er eigenlijk geen jeugd aanwezig (het waren vooral dertigers, veertigers en vijftigers). Die hebben natuurlijk ook niets met de Alien films, terwijl ik als veertiger ermee ben opgegroeid. Niet voor niets staat "Aliens (1986)" dan ook in mijn persoonlijke "Top 10" van films" (op de zevende plaats).

In dit verhaal draait het om de bemanning van het kolonie ruimteschip "Covenant" (voilà de titel van de film), welke op weg is naar een verre planeet aan de andere kant van de Melkweg. Onderweg vangen ze tijdens een reparatie van het ruimteschip signalen op van een interessante planeet, die veel dichterbij ligt dan hun eigenlijke bestemming. Ze hopen een onbekend paradijs te ontdekken, maar zodra ze daar aankomen, worden ze al gauw geconfronteerd met een duistere levensgevaarlijke wereld, waarbij ze wel worden geholpen door de enige bewoner op die planeet.

Hoewel het verhaal me wel wist te boeien en te vermaken is het ook wat flauw (omdat het verhaal eigenlijk niet veel toevoegt aan de "Alien" reeks), voorspelbaar en clichématig en vond ik bepaalde scenes niet echt veel toevoegen en dan doel ik o.a. op de scene waarbij robot Walter (gespeeld Michael Fassbender) fluit leert spelen van robot David (ook gespeeld door Michael Fassbender). Naderhand zoenen beiden elkaar ook nog Het duurt ook behoorlijk lang voordat het verhaal echt lekker opgang komt en eigenlijk is het ook pas in de laatste 30 minuten genieten geblazen (dan is het ook nog een beetje spannend). De laatste 30 minuten zitten namelijk vol met actie en zijn ook best spectaculair. Uiteraard loopt het op het einde niet goed af (wat overigens zeer voorspelbaar was) en zijn er dus mogelijkheden voor een vervolg. Maar omdat regisseur Ridley Scott inmiddels al bijna 80 jaar is (dat wordt hij dit jaar), is het maar de vraag of hij dat vervolg nog zal maken.

Opzicht gebeurt er genoeg en is het tempo ook best hoog en ook visueel gezien mocht deze film er wel wezen. Van de cast konden me eigenlijk alleen Michael Fassbender (in de rol van robot David en Walter, waarbij David de robot is uit de film "Prometheus" en Walter de nieuwe verbeterde uitvoering daarvan is. Uiteraard is één robot goed en één robot slecht) en Katherine Waterston (in de rol van Daniels) bekoren en de laatste eigenlijk ook pas in het laatste gedeelte van het verhaal, waarbij ze best stoer was. Een echte schoonheid vond ik haar echter niet en ik moest ook wel even aan haar wennen. De overige cast is een beetje dertien in een dozijn en is ook vooral voer voor de Aliens (die lekker tekeer gingen), die in dit verhaal in verschillende vormen te zien zijn. Dat was misschien ook wel het enige vernieuwende in deze film.

Al met al is dit wederom een vermakelijke Alien film (duurt circa 120 minuten), maar eerlijk gezegd had ik er wel meer van verwacht en zeker qua verhaal, want dit verhaal is eigenlijk niet meer dan een herhaling van zetten uit de vorige Alien films en dan doel ik vooral op de eerste twee films uit de "Alien" reeks. Desondanks krijgt deze Sciencefiction / Thriller film toch nog 3,5* van mij.

P.S. de bekende acteurs Guy Pearce (in de opening van het verhaal als Peter Weylan, die de schepper is van robot Walter), James Franco (in de rol van Branson, die de man is van Daniels en die meereist op het kolonie ruimteschip als commandant, maar daarbij al heel snel doodgaat door verbranding) en Noomi Rapace (in de rol van Dr. Elizabeth Shaw uit de film "Prometheus") spelen ook mee in deze film, maar ze hebben wel maar een minimale rol en Noomi Rapace zie je niet eens in levende lijve.

Goede Actie / Science-Fiction film. Het verhaal is goed en hij is ook best spannend. Mooie rol trouwens van Ron Perlman als smerige goodguy.

Met de actie en de special effects zit het dik in orde in deze film en het einde is ook goed. Deze film vond ik wel minder dan deel 1 en 2 maar beter dan deel 3.

Met "Alien (1979)" creëerde regisseur Ridley Scott een Sciencefiction / Horror klassieker die uitgroeide tot een volwaardige franchise. Na meerdere vervolgen keerde hij in het vorige decennium terug naar het oorspronkelijke concept met "Prometheus (2012)" en "Alien: Covenant (2017)" en deze "Alien: Romulus" speelt zich af tussen "Alien" en de in mijn ogen beste "Alien" film "Aliens (1986)", namelijk 20 jaar nadat we Ripley (Sigourney Weaver) zien overleven tegen de moordlustige wezens. Vanaf "Alien: Resurrection (1997)" heb ik ze ook allemaal in de bioscoop gezien en "Alien: Romulus" wilde ik natuurlijk ook in de bioscoop zien en dat heb ik gisteravond gedaan in een best goed gevulde filmzaal met heerlijke ligstoelen.

Op de kolonie Jackson, uitgebaat door megacorporatie "Weyland-Yutani", wordt tiener Rain (Cailee Spaeny) gedwongen nog zes jaar in de giftige mijnen te werken nadat haar visum onverwacht wordt ingetrokken. Samen met haar androïde broer Andy (David Jonsson) en tienervrienden Tyler (Archie Renaux), Kay (Isabela Merced), Bjorn (Spike Fearn) en Navarro (Aileen Wu) besluit ze met een ruimteshuttle te vluchten naar een verlaten ruimtestation, te weten "Romulus", in de hoop een betere wereld te bereiken. Maar er blijkt een dodelijke bedreiging aan boord te zijn die hun ontsnappingspoging verandert in een nachtmerrie.

"Alien: Romulus" is een fraaie ruimtehorror die het origineel uit 1979 alle eer aandoet en dat met een beklemmende sfeer en een soort van "greatest hits" uit de "Alien" franchise. Want ze komen namelijk allemaal weer voorbij en dan doel ik natuurlijk op "Facehugger", "Chestburster" (dit keer zelfs een ook een "Vaginaburster" ), "Xenormorph", het eindeloze gedwaal door een ruimteschip vol aliens, het blauwe strijklicht en androids die je al dan niet kan vertrouwen. Zoals de terugkeer van de androïde uit de eerste "Alien" film, die wederom sterk gespeeld werd door Ian Holm, maar dit keer gaat het wel om een AI Ian Holm, waarbij men zijn gezicht en stem heeft gebruikt, want Ian Holm is overleden in 2020! Hoewel het verhaal en de personages minder geslaagd zijn (Cailee Spaeny is zeker geen Sigourney Weaver) dan in de eerste "Alien" film, zorgt de spannende opbouw en de sterke acteerprestaties van David Jonsson wel voor een meeslepende ervaring en je waant je ook terug in het tijdsbestek van de eerste twee "Alien" films.

Want visueel is de film een lust voor het oog, met verbluffende CGI, de beklemmende / claustrofobische sfeer en praktische jaren 70 en 80 effecten (dat was echt genieten om dat weer eens terug te zien in een hedendaagse film) die de horror tastbaar maken. De sets zijn een lust voor het oog en zijn gedetailleerd en dragen bij aan de authentieke sfeer van een vergeten en vijandige wereld. De spanning wordt opgebouwd met een precisie die doet denken aan de eerste twee films in de reeks en dat met zowel schrikmomenten en actiescènes die zorgvuldig worden gedoseerd. Het is natuurlijk wel niets nieuws wat je te zien krijgt, maar de laatste circa 10 minuten heeft wel nog een leuke verrassing in petto, welke nog nooit te zien was in een "Alien" film.

Het verhaal wordt voornamelijk gedragen door de twee hoofdrolspelers Cailee Spaeny en David Jonsson en hun steeds veranderende dynamiek zorgt voor geloofwaardige en dramatische momenten, waardoor zij het emotionele middelpunt van de film vormen. Cailee Spaeny vond ik vreselijke in "Civil War (2024)", maar hier doet ze het best goed als de nieuwe heldin Rain, die zoals eerder gezegd wel geen Sigourney Weaver is. Maar ze zet haar rol als vechter tegen de buitenaardse dreiging wel overtuigend en met veel nuance neer. Maar de echte ster is eigenlijk David Jonsson, als de androïde Andy, die de show steelt met een complexe en boeiende vertolking. Hij weet ook op een prachtige manier duidelijk te maken dat hij geen echt mens is, maar toch iets van emotie heeft. En zijn onvoorwaardelijke toewijding aan Rain voegt ook een emotionele laag toe aan de film. Het is in ieder geval knap om te zien hoe hij balanceert tussen mens en machine en is daarom ook de echte de ster in de film.

En de overige cast is min of meer voer voor de aliens en dat is natuurlijk ook geen verrassing. En verder was het genieten om Ian Holm weer terug te zien als halve androïde en toen hij na circa 44 minuten voor het eerst in beeld te zien was, roerde zich ook de zaal die vooral bestond uit ouderen die net zoals ik opgegroeid zijn met de "Alien" films. Hij speelde zijn rol weer sterk (ook al ging het dit keer om een AI Ian Holm) en hij heeft zijn slechte streken ook niet verleerd.

De actie en de horror is goed gedoseerd en vooral de actiescène met het schieten op de aliens zonder zwaartekracht was indrukwekkend uitgevoerd. En ook het neerstorten van het ruimtestation "Romulus" op de ring van een planeet werd fraai in beeld gebracht. En dat werd ook aangekondigd met "T minus 30 minutes to ring collision" en het duurde ook precies 30 minuten. Daarna is de film ook nog niet afgelopen en duurt die nog circa 15 minuten met zoals eerder gezegd een leuke verrassing en dan doel ik op zwangere Kay waarbij de "Vaginaburster" van toepassing is en verder zeg ik er niets over

De beelden van de ruimte zijn sowieso adembenemend mooi en de manier waarop regisseur Fede Alvarez speelt met geluid is rondweg briljant. De film opent al met doodse stilte, iets wat direct duidelijk maakt hoe angstaanjagend de grote lege ruimte op zichzelf al is. Deze doodse stilte gebruikt hij nog meerdere malen in de film, waarbij hij ook snel wisselt tussen perspectieven om nog meer spanning op te bouwen. Ook het licht (o.a. via blauwe lezers en rode fakkels) gebruikt hij op geweldige wijze en de manier waarop de lichten zorgen voor een extra laag spanning en de acteurs worden opgelicht, is fraai gedaan.

De film voelt zich erg vertrouwd aan en als je de eerste twee films uit de "Alien" reeks hebt gezien (heb je die nog niet gezien, dan moet je je schamen ), dan ga je veel herkenningspunten zien in dit Alien verhaal. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met deze "Alien: Romulus" en het is in mijn ogen ook een waardig deel in de "Alien" franchise. Regisseur Fede Alvarez maakt de erg leuke keuze om de sfeer van de originele films te pakken en deze in een modern jasje te steken, waardoor het vertrouwd aanvoelt, maar toch indruk weet te maken dankzij moderne technieken. Hierdoor is de film wel niet heel verrassend, maar nog steeds eentje die je gezien moet hebben in de bioscoop vanwege de prachtige shots, het licht en geluid en een erg sterke David Jonsson.

Is de minste van de Alien films. Het is geen slechte film maar hij is inderdaad zoals hierboven al wordt gezegd af en toe saai. Het duurt ook vrij lang voordat de film een beetje op dreef komt en spannend wordt.

Na mijn mening de beste Science Fiction / Horror film ooit gemaakt. Het verhaal is boeiend en zeer spannend en de actie is schitterend. Normaal zijn vervolg films minder maar deze vind ik beter dan het eerste deel. Uitstekend acteerwerk van Sigourney Weaver en een leuke (zorgt voor het grappige element in de film) bijrol van Bill Paxton. Qua special effects kan deze film best nog mee met deze tijd terwijl hij toch al ruim 20 jaar oud is.

Uitstekend drama over het waargebeurde verhaal van een rugbyteam dat neerstort boven het Andes-gebergte. Het verhaal is heel pakkend en er wordt realistisch ingespeeld. De beelden zien er overigens ook zeer fraai uit en de film is spannend en boeiend tot het einde.

Deze goedkope Scandinavische Romantiek / Erotiek film, heeft buiten een aantal expliciete seks scenes bitter weinig te bieden.

Het verhaal (speelt zich o.a. af gedeeltelijk in Parijs) stelt geen ene ruk (leuke woordspeling bij deze film ) voor en de uitvoering is zeer povertjes. Zo is vrijwel alles lelijk in beeld gebracht en oogt het ook allemaal gemaakt te zijn voor een appel en een ei. Wat dat betreft leek het wel een soort van goedkope pornofilm. De vlakke personages in de film voegen ook weinig toe, waarbij ik wel de kanttekening moet zetten dat Gry Bay (in de rol van Anna) er wel wezen mocht. Ze ging in deze film ook best ver, want ze werd o.a. geneukt tijdens het schilderen (dat was misschien nog wel de meest kleurrijke scene in de film) en op het einde pijpt ze ook nog even anabole man Adrian Bouchet die haar tevens neukt. Qua expliciete seks ging Camilla (gespeeld door de rijpe aparte Eileen Daly met een melkachtig lichaam en lange zwarte haren) nog een stapje verder want zij wordt zelfs op een gegeven moment door anabole man Adrian Bouchet ondergespoten waarna ze moet douchen.

Ondanks dat de film maar iets van 90 minuten duurt en er veel bloot inzit, kijkt hij niet lekker weg (saai en langdradig) en heb ik ook regelmatig vooruit zitten te spoelen. Al met al gewoon een zeer matige film, die het kijken eigenlijk niet waard is.

Achterlijke komedie met een zeer irritant en overdreven spelende Sandra Bullock. Het verhaal slaat nergens op en is eigenlijk ook nergens grappig. De overige cast is ook niet geweldig en alleen Thomas Haden Church en Katy Mixon (best een mooie vrouw) vond ik nog enigszins gaan. De CCN Meteorologist gespeeld door Jackie Johnson vond ik overigens schoonheid, ze was tevens het hoogtepunt van deze flut komedie. Het gedeelte in de mijn was overigens intens triest en belachelijk slecht.

Vanwege de aanwezigheid van Bradley Cooper en Ken Jeong (vreselijke acteur overigens en ik vind hem ook nooit leuk) leek het soms een beetje op The Hangover 2. Qua niveau verschillen beide films overigens weinig.