Opinions

Rommelige bombastische actiefilm, die niet al te sterk overkomt. Het is een onsamenhangend geheel met eigenlijk maar een paar aardige gevechtsscenes. De gevechtsscene op het ijs is mooi en ziet erg indrukwekkend uit, terwijl het eindgevecht dan weer een beetje teleursteld en wederom behoorlijk rommelig oogt. Ook de acteurs vallen eigenlijk allemaal tegen, op Keira Knightly en de "grote kale man" speelt na dan, die best grappig is. Clive Owen valt hier echt tegen en zet Arthur totaal niet overtuigend neer. Ioan Gruffudd is trouwens helemaal dramatisch als Lancelot, zelden zo'n slechte acteerprestatie gezien. Ook qua dialoogwerk is het nooit echt goed. Verder blijft het allemaal erg oppervlakkig en wordt de film hierdoor ook nooit echt interessant. Zeer matig en tegenvallend allemaal dus!

1,5*

Legendarische film natuurlijk die ik al heel lang wilde zien. De enige film van King Kong die ik tot nu toe zag ik die van Peter Jackson en ik moet zeggen dat hij op veel punten redelijk trouw is gebleven aan dit origineel. Wat me vooral opviel aan dit leuke origineel, is dat het vooral een erg vlotte film is met een hoog tempo en een verhaal dat voor die tijd absoluut baanbrekend geweest moet zijn. De stop-motion techniek die hier voor King Kong en de andere wezens op het eiland wordt toegepast werkt prima. Kong ziet er prima uit en het gevecht met de T-Rex ziet er prima uit en is bovendien uiterst amusant om te volgen. Sowieso zijn de gebeurtenissen op het eiland uiterst vermakelijk en mede ook doordat de film een stuk korter is dan de versie van Jackson, loopt het allemaal veel vlotter en zitten er geen saaie of ietwat langdradige momenten in de film. Mooie film dus, die terecht een klassieker genoemd mag worden.

4,0*

Uiterst vermakelijke spektakelfilm, die enorm weet te vermaken. Vooral niet al te serieus nemen deze film en dan vermaak je je gegarandeerd. De film ziet er erg mooi uit en qua special effects heeft Jackson er echt veel uitgehaald. Het begin in de stad in nog niet zo boeiend, maar eenmaal op het eiland aangekomen is het wel genieten geblazen. Vooral de scenes met de Dino's zijn echt top. Qua acteren valt vooral Naomi Watts op, die een prima rol neerzet en zelfs nog wat emotie weet op te roepen bij me. Ook King Kong zelf ziet er prima uit en door al zijn fijne gezichtsuitdrukkingen lijkt hij soms net een echte aap, ook al is hij natuurlijk digitaal gemaakt. Het is verder alleen jammer dat de film op een gegeven moment wel erg lang duurt en de aankomst in New York veruit het zwakste punt van de film is. In zijn geheel is het echter prima entertainment en ik ben nu toch ook best wel nieuwsgierig geworden naar het origineel uit 1933, dat volgens velen superieur aan deze film moet zijn.

3,5*

Een bij vlagen behoorlijk grappige film dit. Robert de Niro is behoorlijk goed op dreef als Rupert Pupkin, de man die enorm geobsedeerd is om als komiek op televisie te verschijnen.

Ik had vooraf vooral een komedie verwacht en hoewel de film zeker zijn grappige momenten kent, zit er ook zeker wel een serieuze boodschap door de film verweven. Pupkin is een grappig karakter, maar daarnaast ook best aandoenlijk en op een gegeven moment begon ik zelfs een beetje medelijden met hem te krijgen. Hij heeft in feite niets kwaads in de zin. Het enige wat hij dolgraag wil in op televisie verschijnen als komediant en om dat te bewerkstelligen gaat hij erg ver en is hij wat dat betreft ook een echte volhouder.

Naast een strakke regie kent de film aardige muziek. Verder zet Jerry lewis een sterke bijrol neer. Vooral de scènes waarin hij samen met de Niro speelt zijn van erg hoog niveau. De vrouwelijke bijrollen vond ik persoonlijk van een ietsje lager niveau. Sandra Bernhard is niet echt overtuigend en is soms zelfs een tikkeltje irritant.

Wel grappig is het om te constateren dat een film als deze nu behoorlijk actueel zou zijn, met al die talentenshows van tegenwoordig. Het lijkt haast wel of Scorsese een vooruitziende blik heeft gehad. Het laatste kwartier van de film is ook een mooie afsluiter en de afloop van de film kon ik wel waarderen. Uiteindelijk is het geen film die een onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt, maar wel eentje die ik best kan waarderen.

3,5*

Tegenwoordig speel ik nauwelijks meer games, maar vroeger vond ik het best leuk. Pacman, Space Invaders en ja ook Donkey Kong behoorden o.a. tot de games die ik destijds speelde. Eigenlijk allemaal spellen, die behoorlijk eentonig worden op de lange duur dat je ze speelt, maar blijkbaar kunnen sommige mensen er toch geen genoeg van krijgen, zo blijkt uit deze boeiende documentaire.

De documentaire is vooral ook boeiend door het feit dat de twee hoofdrolspelers waar de film om draait, zo enorm verschillend van elkaar zijn, iets waar de documentairemakers gretig gebruik van maken. Die Billy Mitchell, de recordhouder sinds de jaren tachtig, is namelijk het toppunt van fout. Hij ziet er typisch eighties uit met zijn kapsel en zijn foute Amerikaanse stropdas. Het is echter vooral zijn arrogante hooghartige houding, die van hem een super onsympathiek personage maken. Daar staat tegenover de sympathiek ogende Steve Wiebe, een huisvader, die zijn eigenwaarde probeert op te krikken door de beste te willen worden in het Donkey Kong spel.

De tegenstrijdigheden tussen de twee worden volop benut door de makers. Daarnaast is de film aan de ene kant soms erg humoristisch, maar aan de andere kant ook best triest, omdat je echt goed ziet hoe verslaafd iemand aan een game kan zijn. Het moment dat Mitchell met zijn vrouw achter Wiebe langsloopt, terwijl die zit te gamen is trouwens geweldig. Die blik is van hem op dat moment echt onbetaalbaar!

Ja erg leuk filmpje wat mij betreft en natuurlijk erg leuk dat Wiebe op het eind alsnog het record pakt. Zo moest het ook zijn.

Door zijn gedrag, dacht ik trouwens dat Mitchell het spel niet meer zo goed beheerstte, omdat zijn record al zo oud was en hij ook de uitdaging niet aan lijkt te durven. Dat heb ik echter mis, want in 2010 pakt Mitchell het wereldrecord weer terug. Maar….. Eind 2010 verbetert Wiebe dit record weer en tot op heden is hij de wereldrecordhouder. Googlen kan soms leuke informatie opleveren, zo blijkt maar weer.

4,0*

Geen beste film inderdaad, maar het enthousiasme van Goodman maakt wel een hoop goed. Het verhaal is erg slap, net zo als een groot gedeelte van de grappen. Toch was de film bij vlagen nog best vermakelijk. Wat Peter O'Toole en John Hurt trouwens in deze film zoeken in mij een raadsel, want hoewel beide goede acteurs zijn, voegen ze nauwelijks wat toe aan de film. Alleen een beetje de moeite waard dit dankzij Goodman dus, maar dat is echter bij lange na niet genoeg om de film te redden.

2,0*

King's Ransom valt in zijn geheel toch behoorlijk tegen. Anderson is in zijn bijrollen altijd erg grappig, maar in deze echte hoofdrol komt zijn altijd drukke gedrag hem niet ten goede en valt hij tegen. Daarnaast zijn de grappen vaak niet leuk genoeg en is het verhaal ook behoorlijk standaard, al is dat laatste bij een komedie niet altijd vervelend. De film was misschien met betere acteurs een stuk leuker geweest, al vond ik Jay Mohr als ontvoerder nog best leuk moet ik zeggen. Maar goed in zijn geheel dus teleurstellend en daarom ook niet voldoende!

2,0*

Een degelijk gemaakte film dit, waar twaalf Oscarnominaties misschien iets teveel van het goede is, maar het is op zich wel leuk kijkvermaak.

Colin Firth is erg goed in zijn rol en overtuigd zeer zeker als de stotterende/aarzelende koning, die soms zelfs ook nog enigszins grappig uit de hoek weet te komen. Ook de rol van Geoffrey Rush is goed gespeeld en beiden hebben ook een goede chemie met elkaar. Toch is het vooral ook het acteerwerk dat de film naar een hoger niveau tilt. De regie is degelijk, maar niet echt bijzonder en ook bevat de film niet echt memorabele scènes.

Toch kijkt het allemaal verder wel lekker weg en was ik toch wel benieuwd of de speech, waar het in deze film allemaal om draait, uiteindelijk goed zou gaan. Al met al is het best een fijn filmpje, maar meer ook niet. Nou ja bijna dan, want Firth pakt de Oscar, dat kan dan ook haast niet missen.

3,0*

Aan Ridley Scott kun je het maken van een historische film wel overlaten. Ik bedoel, als je zo'n film als Gladiator kunt maken, dun kun je wel wat. Toch verbleekt Kingdom of Heaven behoorlijk in vergelijking met Gladiator. De hoofdrolspeler in deze film is namelijk een heel stuk minder. Orlando Bloom doet wel zijn best, maar sneeuwt toch onder ten opzichte van acteurs als Jeremy Irons, Liam Neeson en Edward Norton. Bloom kan duidelijk geen film dragen en ik betwijfel of hij er ooit wel toe in staat is. De film is als geheel best vermakelijk en de gevechten in de film zien er best goed uit. Helaas hebben de karakters in de film weinig diepgang en wordt je mede daardoor weinig bij de film betrokken. Ook kun je je afvragen waarom er eerst een megaveldslag moet plaatsvinden, als er daarna zo makkelijk vrede getekend wordt tussen de beide volkeren. Maar goed, ik heb me op zich wel vermakkt met deze film al is het wat mij betreft duidelijk niet zo'n topper als Gladiator.

3,0*

Hele aardige film, waarbij de nadruk in het begin op het drama ligt en richting het einde meer op de actie. Het thema is heden ten dage heel herkenbaar. De film kijkt lekker weg, hoewel er een paar mindere momenten in voorkomen. Film hinkt een beetje op twee gedachten en kan de keuze niet maken tussen drama of actie. Daardoor geen topper, maar desondanks zeker geen onaardige film!

3,5 ster

The Kings of Summer is een aardige coming of age film, die zijn momenten kent, maar ook niet altijd even overtuigend is, waardoor het allemaal in de middenmoot blijft steken.

De locatie en het bouwen van zo’n hut door een stelletje tieners voelt wel heerlijk zomers aan. Wij hadden hier vroeger altijd “bouwdorp”, waarbij je dan aan het einde van de zomervakantie een week lang met planken en dat soort zaken een hut mocht bouwen. Dat gevoel kwam hier wel een beetje terug. Het is vooral de vader van Joe die voor de leukste momenten zorgt. De locatie levert soms wat mooie plaatjes op. De jongens zelf zijn aardig, maar niet bijzonder. Ik had Biaggio ook wel leuker verwacht op basis van wat ik gelezen had, maar dat kwam er niet helemaal uit.

Toch keek het allemaal wel gemakkelijk weg en zaten er verder ook niet echt storende of vervelende elementen in. Ook het jeugdgevoel dat de film oproept is fijn, maar ik had stiekem gehoopt dat het allemaal nog wat beter zou zijn, maar dat zat er helaas niet in.

3,0*

Het viel me toch wat tegen, zeker als je kijkt naar het hoge gemiddelde en de vele positieve recensies, die de film heeft. In het eerste gedeelte dacht ik even te maken te hebben met een remake van Tokyo Story, maar na de dood van de moeder, loopt het verhaal hier totaal anders.

Het probleem dat ik had met Cherry Blossoms, zit hem vooral in de subtiliteit van sommige zaken. Starbright boy verwoord al prima, waar ook mijn probleem hier lag. Dat mensen het drukken hebben is niet raar, maar dat je niet eens tijd hebt om bij de crematie van je moeder te zijn, gaat er bij mij ook niet in. Het wordt ook zo onsubtiel gebracht, dat ik af en toe echt het idee had dat de kinderen totaal niet van hun ouders hielden. Hierdoor werd ik ook nooit echt geraakt door alle gebeurtenissen.

De tweede helft duurt dan weer wat te lang, maar kent wel een aantal mooie momenten. Vooral het samenspel tussen de vader en het Japanse meisje, zijn niet onaardig. Dat park in Tokyo is mooi en ik heb het idee, dat Kitano dat in Dolls ook gebruikt heeft. Maar toch pakte me ook dit niet helemaal. Het einde was niet echt onverwachts en miste ook weer de subtiliteit enigszins.

Op zich jammer. Een iets andere aanpak van sommige personages had de film zeker goed gedaan. Het verhaal spreekt mij bijzonder aan, de locaties zijn mooi, maar de uitwerking laat hier en daar duidelijk te wensen over.

2,5*

Heerlijke film weer van Ceylan, al moet je er wel even goed voor gaan zitten. Het tempo is niet al te hoog en er zitten erg veel dialogen in, maar het boeit wel enorm. De dialogen zijn goed geschreven en het acteerwerk is meer dan goed, waardoor het allemaal geen seconde verveelt. De personages worden sterk neergezet. Het knappe vond ik hier, dat ze allemaal hun mening mogen verkondigen, maar niet worden veroordeeld door de regisseur. Ik vond ze ook allemaal wel wat hebben. De hoofdrolspeler heeft soms wel een licht superioriteitsgevoel t.o.v. zijn zus en vrouw, maar dat is absoluut niet storend.

De setting mag er trouwens ook zijn. Waar Ceylan in Once Upon a Time in Anatolia juist zorgde voor een enorm warme uitstraling, daar weet hij hier de winterse sferen juist enorm te benadrukken. De locatie met al die rotspartijen is fantastisch om te zien en Ceylan brengt de boel daarnaast ook nog eens bijzonder fraai in beeld. Het camerawerk en de montage is netjes en verzorgd.

Uiteindelijk vliegen de ruim drie uur toch vrij snel voorbij. Ik houd wel van dit soort films. Echte personages, prima dialogen en sterk acteerwerk. Ergens doet Ceylan me ook aan Asghar Farhadi denken, die dat soort punten ook altijd in zijn films heeft. Beiden komen ook uit het zuid-oosten en zijn regisseurs, die zo goed zijn, dat ze hun land inmiddels wel ontgroeid zijn.

Grappig trouwens, dat toen ik de film gisteravond ging bekijken, het nog droog was en na afloop het landschap, net als in de film met een mooi wit laagje sneeuw bedekt was.

4,0*

Leuke en vlotte misdaadfilm, die op een geinige manier verteld wordt, boordevol sterke en grappige dialogen en een duo (Downey Jr en Kilmer, die elkaar perfect aanvoelen en ook aanvullen. Downey Jr is het afgelopen jaar geklommen op mijn lijst van favoriete acteurs en bewijst hier wederom over komisch talent te beschikken. Verder kent de film een aantal aardige shots en genoeg leuke situaties. Die Michelle Monaghan is trouwens een erg aantrekkelijke vrouw, maar dat terzijde.

3,5*

Volledig eens met bovenstaande zin. Ook zonder dit einde is het een prima Film-Noir, maar dat einde is echt fenomenaal. Ik zag het niet aankomen, maar des te indrukwekkender was het.

De film bevat sowieso alle elementen van een Film-Noir, maar is een stuk gewelddadiger dan de meeste van zijn soortgenoten. Dat komt vooral ook door het hoofdpersonage Mike Hammer, die goed neergezet door Ralph Meeker. Hij laat echter meer dan eens zijn vuisten spreken.

De sfeer van de film is sterk. Vaak duister en soms lekker grimmig. Verder maakt regisseur Robert Aldrich vaak gebruik van lage camerastandpunten en ook wordt er af en toe lekker gespeeld met schaduwen, iets wat ik in een zwart-wit film altijd wel kan waarderen.

Ja de film wist me de gehele speelduur wel te boeien. De hoofdrolspeler doet het gewoon erg goed en Aldrich is een regisseur die wel wat kan en mij nog niet teleurgesteld heeft. Verder is het wel duidelijk dat Tarantino uit deze film het idee voor “het koffertje” in Pulp Fiction heeft gehaald. Of ik moet me wel heel sterk vergissen.

Kiss Me Deadly is in ieder geval een prima film. Sterk, degelijk, met een geweldig einde.

Dikke 4,0*

Billy Wilder mag zich rekenen tot het rijtje van mijn favoriete regisseurs, en van het zeventiental films, dat ik tot aan deze Kiss Me, Stupid zag, scoorde er slechts eentje een onvoldoende. Helaas is Kiss Me, Stupid de tweede, want deze Wilder viel me toch enigszins tegen.

Het is een vrij platvloerse film met een verhaal dat voor mij persoonlijk nooit echt interessant werd. Dat komt ook wel voort uit de personages, die mij maar gedeeltelijk wisten te overtuigen. Alleen Kim Novak vind ik het echt heel goed doen. De rest is toch wel wat minder overtuigend en iemand Als Ray Walshton vond ik ronduit slecht. Er wordt een hoop dialogen op de kijker afgevoerd, waarvan sommigen best leuk zijn, maar een gedeelte ook zeker zeer niet. Verder komt het in al zijn gedateerdheid soms wat te plat over, om echt leuk te zijn. Ook de soundtrack is niet Wilders beste.

Hoewel er ondanks mijn kritiek ook nog best genietbare momenten zijn, houdt het hier allemaal niet over. Grappig trouwens, dat ik aan de hand van de poster hiervan altijd dacht dat Cary Grant de hoofdrol in Kiss Me Stupid speelde, maar dat bleek dus Dean Martin te zijn. Toch wel opvallend hoe die twee op elkaar lijken.

2,5*

Vermakelijke film met Cage eens een keertje in de rol van badguy.

Hoewel het verhaal enigszins voorspelbaar is, weet de film zeker te boeien. Caruso doet zijn best, maar is net niet goed genoeg om de film te dragen. Dat wordt echter ruimschoots gecompenseerd door Cage, die een coole badguy neerzet en Samuel L. Jackson, die overtuigend een verbitterde agent speelt. Verder is er ook nog een klein rolletje weggelegd voor Vhing Rhames, die hoewel hij slechts een kunstje beheerst, dit altijd wel goed doet.

De dialogen zijn soms best grappig, de sfeer is soms best donker, alleen qua spanning had het wat beter gekund.

3,0*

Matige film, met een vrij standaard verhaaltje vol toevalligheden. Iets teveel toevalligheden.

Nu is het verhaal vaak maar een kapstok bij dit soort films en draait het meer om de actie, maar hier vond ik het op sommige momenten enigszins storend. Ik snap de vergelijking met de Jackie Chan films, die hier door sommigen wordt gemaakt, wel. Li komt hier soms wel grappig voor de dag. Bridget Fonda duikt hier ook nog in op, maar haar rol is niet zo heel bijzonder.

De actie in de film is redelijk. Het is fijn om te zien dat er echt geknokt wordt en er verder geen touwen en dat soort zaken gebruikt lijken te worden en Li weet zichzelf altijd wel te redden in dat soort scènes. Wel is de choreografie van die gevechten niet altijd even goed, waardoor het overzicht soms weg is. Aziaten zijn in dat soort scènes vaak wel beter dan westerlingen, zo blijkt hier maar weer.

Al met al is het niet geweldig, al slaat de verveling gelukkig nooit toe.

2,0*

Vermakelijke film, die toch het nodige mist om een echte topper te zijn. Het verhaal is mooi en vooral het eerste gedeelte van de film zit goed in elkaar. De vliegerscénes zien er mooi verzorgd uit en twee jongetjes acteren overtuigend, waarbij de onderlinge verhouding tussen de twee goed tot zijn recht komt.

Het tweede gedeelte, d.w.z. de vlucht naar en het leven in de Verenigde Staten is iets minder. De volwassen Amir acteert toch beduidend minder dan zijn jonge alter ego en je voelt de film ook wat inzakken, hoewel Amir's vader overigens wel erg sterk speelt.

Dan is er op het einde de zoektocht naar de jongen, die zoals anderen hier ook al aangeven inderdaad wat afgeraffeld wordt. Toch zitten er wel weer wat mooie scénes in, al wordt er wel heel wat moeite gedaan om de kijker te proberen te ontroeren.

In zijn geheel echter wel een boeiende film, met enkele mooie scénes, al had ik gehoopt dat de film wat heftiger of spannender zou zijn.

3,0* die overigens dik verdiend zijn.

Een leuke Kitano, die het weer eens een keertje zonder Kitano zelf moet doen. Op zich geen probleem, maar ik zie de beste man gewoon ook graag in zijn eigen films acteren.

Kids Return heeft een niet zo heel bijzonder verhaaltje, dat wel op een leuke manier is uitgewerkt. Twee vrienden, hebben allebei geen zin in school en hangen maar wat rond en gaan beide een totaal andere kant op. Ik had vooraf een drama verwacht, maar ik moet zeggen dat het meer naar komedie neigt, dan naar drama. Vooral de kennismaking met de jongens is alleraardigst. De twee ouwehoeren wat af, terwijl te op het schoolplein rondhangen en dat levert toch een aantal komische momenten op.

Drama zit er ook zeker wel in. Vooral de verhaallijn rond Shinji wordt goed uitgewerkt. Ik vond dat Masanobu Ando die rol ook erg goed invulde en ik moet zeggen dat ik hem best zijn succes als bokser gunde. Die bokswedstrijden werden overigens ook best sterk en dynamisch in beeld gebracht. Voor de rest is het visueel wel aardig, maar ik heb Kitano wel eens beter gezien op dat gebied. Het einde vond ik dan best wel weer sterk. Ik had een afrekening of iets dergelijks verwacht, maar niet dat beide jongens weer op het schoolplein verder zouden gaan met ouwehoeren. Best leuk, en goed passen bij het luchtige sfeertje van de rest van Kids Return.

Kortom best een leuke Kitano dus. Geen topper, maar van begin tot einde erg vermakelijk, met een fijn einde.

3,5*

Toch een teleurstellende film.

Het onderwerp is al een aantal keren verfilmd en deze film op wat dat betreft weinig toegevoegde waarde. Toch is het begin best goed en kreeg ik best snel een hekel aan bepaalde pestkoppen. Vooral die lange slungel, die een soort van rechterhand van de leider is, heeft een ongelofelijke rotkop.

Er zaten echter een aantal (ongeloofwaardige) zaken in de film die mij behoorlijk stoorden. De hele klas werd nogal zwart-wit afgeschilderd. Verder is er nooit een leraar of lerares aanwezig als de leerlingen de klas inkomen. Er kan minutenlang gevochten worden op de gang, zonder dat iemand het ziet. Die gast met die rotkop wordt gelijk geloofd door de directrice omdat hij volgens haar de slimste jongen van de school is. En zo zijn er nog een paar zaken die mij iets teveel stoorden aan deze film.

Het camerawerk en de montage is best goed. Verder is het jammer dat de hoofdpersonages nogal oppervlakkig bleven. Ik had wel een hekel aan de pestkoppen, maar had verder weinig met de twee jongens die gepest werden.

De beste film over dit onderwerp blijft wat mij betreft Bang Bang You're Dead (2002) en zeker niet het zeer zwakke Elephant.

2,0*

Prima film, die hard aankomt!

Het verhaal is eigenlijk vrij simpel, maar de uitwerking is erg goed. Ik had vooraf een enigszins spannende film verwacht, maar dat is de film niet. Wel is is het en ijzersterk drama, die de twijfels laat zien van een vader, die zijn zoon wil redden, maar soms ook niet meer weet wat te doen.

Nebojsa Glogovac speelt echt ontzettend overtuigend als die vader en ook de rest van de cast is meer dan in orde. De sfeer is somber en naargeestig, zoals je dat van een niet zo rijk oostblokland kunt verwachten.

Wat verder knap is, is dat de film totaal niet voorspelbaar is. Ik had wel een idee hoe alles zou lopen, maar dat had ik behoorlijk mis. Het camerawerk is trouwens ook het vermelden waard. Stijlvol en mooi en daaroor komt de rauwheid van de film soms ook erg goed naar voren. Het einde van de film is er eentje om niet te vergeten.

4,0*

Soms heb je echt van die films waarbij je lekker je verstand op nul kunt zetten, lekker achterover kunt gaan zitten en verder zie je dan wel wat de film te bieden heeft. Deze film is daar zo’n typisch voorbeeld van. Het is allemaal lekker overdreven, de film neemt zichzelf geen moment serieus en daarnaast is het best vermakelijk, al zitten er soms ook wat flauwe momenten tussen.

James Mangold is toch wel een echte vakman en dat laat hij hier ook zien. Cruise en Diaz doen het ook leuk. Beiden doen soms heerlijk overdreven, hebben de nodige zelfspot en weten soms behoorlijk scherp uit de hoek te komen. Je kunt duidelijk zien dat ze plezier hebben gehad in het maken van deze film en dat straalt dan ook duidelijk van ze af. Verder biedt de film een hoop goede actie op leuke locaties, waarbij de mooiste en spectaculairste zich wat mij betreft in Spanje afspeelt.

Een minpunt vond ik wel dat het soms wel te makkelijk ging. Cruise lijkt op een gegeven moment haast wel onkwetsbaar en dat is aan de ene kant leuk, maar nam aan de andere kant de spanning voor zover die er al was, wel helemaal weg. Desondanks is het is vermakelijk filmpje, die makkelijk een voldoende haalt.

3,0*

Gelukkig is deze Knight of Cups weer een stap in de goede richting, na het iets tegenvallende To the Wonder. Malick staat vaak garant voor prachtige beelden en gelukkig zie je dat hier weer terug. Het camerawerk is geweldig en de beeldenpracht die voorbij komt is echt geweldig en zeer gevarieerd.

De acteurs en actrices hebben hier zeer weinig dialoog en ondergaan als het ware hun rol. Ondanks dat er soms weinig verhaal in lijkt te zitten, komt het wel goed over en is het allemaal behoorlijk meeslepend. De soundtrack is goed en bij vlagen is dit weer erg hypnotisch, al zitten er een paar momenten van lichte verslapping tussen.

Maar ik heb hier bij vlagen zeer van genoten. Erg fijn dat Malick op latere leeftijd nog zo actief is geworden. The Tree of Life blijft dan weliswaar op eenzame hoogte staan, maar zolang zijn werk van dit niveau is, hoor je mij niet klagen.

Ik kijk alweer uit naar zijn volgende project.

4,0*

De allerslechtste film van Van Damme.

Alleen het verhaal al microbommen in nagemaakte merk-spijkerbroeken is echt te lachwekkend voor woorden. De actie in deze film is veelal flauw, voorspelbaar en vooral niet leuk. Onlangs zag ik een film, waarin Rob Schneider zowaar erg grappig was, maar meestal is hij dat niet. Ook hier doet hij krampachtige pogingen om grappig voor de dag te komen, maar uiteindelijk faalt hij daarin hopeloos.

De film is trouwens ook een hopeloos geval.

0,5*

Best een fijn filmpje, dat hier enigszins ondergewaardeerd is.

Barry Pepper is een prima acteur, die het meestal met bijrollen moet doen, maar hier gelukkig niet. Ik zeg gelukkig, omdat hij het gewoonweg erg goed doet. Hij zet overtuigend de zoon neer, die liever geen maffiosi wil worden. De rest van de cast doet het ook goed met o.a. John Malkovich en Dennis Hopper. Zelfs Vin Diesel zet misschien wel zijn beste acteerprestatie ooit neer.

De film heeft niet altijd een hoog tempo en bevat vooral ook een hoop dialoog. En vaak is die dialoog nog behoorlijk boeiend, mede ook doordat elke acteur van iets van zijn personage probeert te maken, wat op zich goed lukt. Het verhaal is interessant en de uitwerking van de personages is dat uiteindelijk ook. De film kent daarnaast best wat onderhuidse spanning en een redelijk sterke sfeer. Het is alleen jammer dat aan het einde sommige zaken nogal snel en makkelijk worden afgehandeld en een grote finale enigszins uitblijft.

Maar verder is het allemaal best goed dus en zeker een aanradertje in het genre.

3,5*

Aardige film, die lekker wegkijkt en een voldoende dosis humor bevat. Rogen en Heigl zijn een aardig stel, die dankzij goede dialogen af en toe erg leuke woordenwisselingen met elkaar hebben. Rogen slaagt er daarnaast sowieso wel in om grappig uit de hoek te komen. De meeste bijpersonages zijn ook wel grappig, al waren dat Chinese meisje en die dikke gast, die op Rogen lijkt, meer irritant dan grappig.

Het eerste uur is veruit het leukst. In het tweede gedeelte wordt het soms wat serieuzer en worden zaken ook wat te lang uitgesponnen. Een simpel verhaal als dit moet je niet in dik twee uur willen stoppen, dat is gewoonweg teveel van het goede. Toch kijkt het allemaal wel lekker weg en is het wel een vermakelijke film, niet meer, maar ook niet minder dan dat.

3,0*

Redelijke film, die sterk begint, en waarbij het eerste uur meer dan goed te noemen is. De film is dan nog mysterieus, soms echt spannend en de vliegtuigcrash en de beelden erna zijn zeer indrukwekkend om te zien en op dat moment zat ik op het puntje van mijn stoel. Cage doet het gewoon naar behoren. Niet heel goed, maar ook niet slecht en ik vind het altijd wel prettig om hem te zien spelen moet ik zeggen.

Helaas zakt de film in het tweede gedeelte enorm in. Het mysterie blijkt dan geen mysterie meer en is lang niet zo interessant dan ik op het eerste ogenblik dacht. Het einde is een grote teleurstelling. Te overdreven quasi sentimenteel en met als dieptepunt de laatste scène. jammer, want het eerste uur was echt boeiend met prima sfx en een interessant gegeven. Dit had met een ander tweede gedeelte echt een topper kunnen worden. Nu kom ik niet verder dan een kleine onvoldoende.

2,5*

Dit is duidelijk een soort voorganger van het werk van Emir Kusturica. Een avontuurlijke busreis, vol met maffe personages en de rit zelf is ook vrij bijzonder te noemen. Ja je kunt veel zeggen van deze film, maar er gebeurt in ieder geval van alles.

Het tempo is aangenaam, ondanks dat de bus letterlijk niet zo hard kan rijden. De personages zijn redelijk kleurrijk. De baas van de bus en zijn zoon, die chauffeur is zijn best grappig. Daarnaast is het vooral het zigeuner-duo, dat deze film veel schwung geeft en er met een ontzettend vrolijk nummer voor zorgt dat Ko To Tamo Peva voorzien is van een vrolijke Oost-Europees klinkende soundtrack. Het leukste moment was voor mij het moment waarop de man met de bolhoed vrolijk tegen de brug leunt, zegt dat die stevig is, en vervolgens breekt de leuning en valt hij 15 meter in de diepte. Verder zit er ook een hoop flauwigheid in, maar ik was hier voor best in de stemming.

Visueel moet je er verder niet teveel van verwachten. Het is een simpel en vrolijk filmpje, met maffe personages en situaties, die ongetwijfeld een inspiratiebron is geweest voor het werk van Kusturica, daar ben ik vrij zeker van.

3,5*

Een goede en erg degelijke Ozu, deze keer nog maar weer eens in kleur, over een belangrijk keerpunt in de geschiedenis van een Japanse familie, bestaande uit een weduwnaar en zijn vier kinderen.

De rustige kalme vertelstijl, daarbij ondersteunt, door de lage cameravoering, heeft altijd iets enorm rustgevends. Ik heb dat al bij diverse Ozu’s mogen ervaren en ook bij deze End of Summer komt dat gevoel na enige tijd weer tevoorschijn. Het verhaal is best interessant om te volgen en de diverse personages staan voor belangrijke keuzes en worstelen allemaal met gevoelens. Sommige veranderingen in het leven zijn nu eenmaal onvermijdelijk, een thema dat hier ook wordt behandeld. Het acteerwerk is zoals altijd in orde en Ozu’s muze Setsuko Hara speelt weer erg fijn met haar kenmerkende sympathieke uitstraling.

End of Summer is overigens niet zo goed als het beste werk van Ozu. Daarvoor laat hij hier af en toe een paar kleine steekjes vallen en is het net wat minder sterk qua emotionele impact, dan vergelijkbare films van hem. Desondanks is het een fijne wegkijker en blijft ook een iets mindere Ozu nog altijd bovengemiddeld goed. Familiedrama’s zijn altijd wel aan hem toevertrouwd.

3,5*