Opinions

Toch een lichtelijk tegenvallende film, deze twee Oshii die ik zag, na het eerdere wel aardige Tenshi No Tamago. Het verhaaltje vond ik niet bijster interessant, mede ook door het feit dat er oneindig veel nietszeggende dialogen in de film lijken te zitten.

Juist op het moment dat er geen dialoog is en de bedwelmende muziek naar voren komt is deze film op zijn best. Dat is een punt waarin Oshii in Tenshi no Tamago ook al zo goed in was. Helaas zijn die fragmenten in deze film te schaars aanwezig.

De animatie is verder wel oke, al vind ik de tekenstijl niet altijd even mooi. De aftitelingsmuziek is dan wel weer prachtig, maar als je blij bent dat een niet al te lange film is afgelopen is dat vaak geen goed teken. Zo ook hier dus.

2,0*

Fijne roadmovie met een lekker traag tempo, zoals dat wel vaker bij roadmovies het geval is. De film is op een mooie manier geschoten en hoewel Rusland op zich best een mooi land is om te zien, ziet het er af en toe ook best arm en mistroostig uit. De relatie tussen vader en zoon is goed uitgewerkt en komt op mij zeer naturel en oprecht over. Het is leuk om te zien dat naarmate de film vordert, de band tussen vader en zoon ook steeds hechter wordt. Het acteerwerk is van beiden ook erg goed. Kortom een aardige sympathieke en sfeervolle film, met zowel een lach als een traan.

3,5*

Sterke film dit hoor!

Het eerste half uur van de film is echt ontzettend goed. De juf vertelt haar verhaal op een boeiende manier, die constant mijn aandacht vast weet te houden. Het visuele en verhaaltechnische komen hier op prachtige wijze samen. De klas, die in het begin geen aandacht voor haar heeft zit na een klein half uur ook allemaal met open mond te luisteren.

Ook daarna blijft het interessant, maar zakt de film iets in t.o.v. het geweldige begin. Ik was erg benieuwd hoe de juffrouw haar wraakplan ten uitvoer zou gaan brengen. Haar plan zit best wel slim in elkaar, door een fraaie list, wat ook boeiend is. Ik vond het wel iets minder dat je zo snel wist wie de daders waren. Dat haalde me eventjes uit de film en ook een stukje van de spanning weg.

Nakashima weet echter te voorkomen dat het misgaat. Daarvoor voegt hij teveel goede elementen toe aan de film. Het steeds terugkerende gebruik van prachtige slow-motions en mooi gebruik van de camera, zorgt ervoor dat deze film op cinematografisch vlak erg mooi is.

Ik kon uiteindelijk goed leven met de afloop van de film, die ook nog eens op zeer mooie wijze in beeld wordt gebracht. Mooie film dus, in meerdere opzichten.

4,0*

Erg sterke film dit van Noorse makelij.

Ook een zware film inderdaad. ik had vooraf een iets makkelijkere film verwacht. Dat is het echter niet en doet overigens niets af aan de kracht van de film, want die is bijzonder sterk.

De setting in de winter op een Noors eiland is geweldig. Alleen daardoor voelt het soms al koud, hard en rauw aan. De omstandigheden waar de jongens op het eiland mee te maken krijgen waren al zwaar, maar dat geeft het nog een extra tintje mee. Visueel ziet het er dankzij het prima camerawerk ook erg goed uit.

Verder is het een redelijk veel voorkomend verhaal, maar de invulling is erg sterk. Zowel de jongens als de volwassenen spelen stuk voor stuk voortreffelijk. De personages komen daadwerkelijk tot leven en dat zet de daden die gebeuren vaak extra kracht bij.

Het enige wat ik ietwat jammer vond is dat de uiteindelijke opstand wat lang op zich liet wachten. Dat had misschien iets sneller gekund. Ondanks dat waren de laatste twintig minuten, inclusief de afloop erg indrukwekkend.

Kortom een sterk stukje cinema dit en een fijne geschiedenisles moet ik zeggen.

4,0*

Leuke film met een onvoorspelbaar verloop, op zich houd ik daar wel van.

Het verhaal klinkt spannend, zeker als je ziet dat het genre thriller/actie is. Dat viel op zich mee, of tegen, net hoe je het bekijkt. De film is op sommige momenten duidelijk meer een komedie. Op een gegeven moment gaan de conducteurs mensen op kaartjes controleren in de trein, maar de reacties van sommige mensen zijn soms best hilarisch. Dan hebben onze conducteurs het nog gemakkelijk. Sowieso ook aparte gasten die conducteurs. Ze ogen niet bepaald alledaags, maar dat maakt het des te leuker.

De sfeer van de film is ook aangenaam. De film speelt zich ondergronds af en je hebt constant idee dat er wat kan gebeuren. De muziek is ook erg apart, maar wel goed en goed passend bij het underground sfeertje. Mede hierdoor kijkt de film lekker weg, al zakt de film op sommige momenten wat weg mede doordat er soms iets teveel geouwehoerd wordt door de conducteurs. Toch zit er genoeg vaart en afwisseling in, om te blijven boeien.

Op momenten dus erg geinig en zeker de moeite waard.

3,5* ruim

Een erg leuk en verfrissend filmpje uit Zweden, dat vooral in de eerste helft bijzonder hilarisch is. In de tweede helft zakt het niveau langzaam maar zeker wat in, maar desondanks blijft er nog genoeg te genieten over.

Het stuntelige politiekorps, waarbij elke agent zijn eigen onnozele dingen heeft, waarbij de personages elkaar op een leuke manier aanvullen, zorgt voor veel vermaak. Die openingsscène, waarbij Fares Fares op stuntelige wijze aan het daten is zet gelijk de toon. Torkel Petersson, die een agent speelt, die er nogal fantasierijke gedachten op nahoudt is minstens zo grappig. Ik heb toch een aantal keren flink moeten glimlachen om de rare situaties, waar men door eigen toedoen in terecht komt.

Ook de setting, op het Zweedse platteland, is niet verkeerd. Enige jammere is dat de scherpte en het hoe droogkomische niveau niet tot het einde toe wordt vastgehouden. Dat neemt niet weg, dat Kopps toch verfrissend is en Josef Fares een regisseur is, die goed weet hoe je humor moet overbrengen naar de kijker. Ik ben nu toch ook best wel benieuwd geworden naar Jalla! Jalla!.

3,5*

Körkarlen wist mij vooral te intrigeren door de hypnotiserende soundtrack, die ik echt bijzonder mooi vond. Het zorgde er bij mij voor, dat ik echt in de film kwam.

Het verhaal zelf is ook vrij duister voor een film, die zo oud is als deze. Het tempo is wat aan de trage kant en hoewel er misschien wat teveel personages zijn, weet het grotendeels wel te boeien. Ik vind stomme films meestal niet echt spannend. Hier is dat ook niet echt het geval, al zorgt de soundtrack in ieder geval voor erg veel sfeer en draagt het wel bij aan enige vorm van spanning.

Ook is het leuk om te zien, hoe bepaalde zaken, zoals een geestverschijning, visueel verwerkt worden in het verhaal. Het ziet er niet eens zo slecht uit. Ook het gebruik van de verschillende filmlagen geeft de film zeker een meerwaarde. Het is best een goede film dus, en het is altijd wel leuk om te zien, waar bepaalde films en regisseurs hun inspiratie en/of ideeën vandaan hebben gehaald.

3,5*

Prachtige animatiefilm, dat moet gezegd worden.

Wat me gelijk van begin af aan al opviel, zijn de ongelooflijke details. Alles ziet er tot in de puntjes toe gedetailleerd uit en de animaties zijn echt prachtig. Qua vorm, maar ook qua kleuren is dit met zo veel zorg gemaakt. Zo zie je op een gegeven moment de zon schijnen, terwijl het regent. De regenboog die daardoor ontstaat is de mooiste, die ik ooit zag in animatievorm. Daarnaast zit er een sterke sfeer in. Er wordt niet altijd evenveel gezegd, maar juist daaruit haalt deze Garden of Words voor een groot gedeelte zijn kracht. De sfeervolle beelden van de regen die valt zijn een plezier om te aanschouwen.

Toch werkte het verhaal voor mij ook wel. Ik vond vooral de manier waarop het weer in het verhaal werd verwerkt, erg mooi gedaan. Ondanks de niet al te lange speelduur, wisten de personages mij wel te pakken. Ik hoopte op een gegeven moment ook echt,dat het weer zou gaan regenen. Het had voor mij allemaal ook nog wel langer mogen duren. Alleen het nummer bij de aftiteling vond ik een beetje vreemd klinken bij de rest van de film. Dat had iets subtieler en rustiger gemoeten.

Maar verder erg genoten. Getekende animaties zijn ook in deze tijd nog superieur aan computeranimaties. Daarnaast kunnen veel van de grote animatie studio’s hier nog een puntje aan zuigen, want op dit niveau heb ik er de laatste jaren geen eentje gezien.

4,0*

Apart filmpje dit. Ik heb nog niet eerder zo'n soort van documentaire gezien, waarin alleen de beelden spreken en er verder zelfs niet een woordje gezegd wordt.

Ik moest er in het begin even inkomen, maar langzaamaan begon het te wennen. Het begint met mooie natuurbeelden, ondersteunt door degelijke,maar wel herhalende muziek van Philip Glass. Bij een aantal mensen roept deze documentaire blijkbaar depressieve gevoelens op, maar daar heb ik gelukkig nooit last van gehad.

Het mooiste gedeelte van de film zijn voor mij duidelijk de versnelde nachtelijke scenes van het voortrazende verkeer. Dat was echt schitterend om te zien. De rest van de film is nogal wisselvallig en soms wat herhalend.

Toch kan ik hier toch wel makkelijk een voldoende aan kwijt, want op zich is het toch best knap dat zo'n film als dit niet verveelt en daarnaast is het gewoon knap gemaakt en een vrij unieke film lijkt mij.

3,0*

Best wel een goede film dit deze Kramer vs. Kramer.

Ik heb de laatste maanden een aantal keer een film gezien met Dustin Hoffman en iedere keer speelt hij meer dan goed. In deze film speelt hij echt zeer goed en zet overtuigend een man neer, die van workaholic langzaam maar zeker verandert in een fijne vader voor zijn zoon. Hij speelt ingetogen en toont zijn emoties op de juiste momenten, maar nooit te overdreven, zodat het altijd geloofwaardig blijft.

De film zelf zit op dat gebied ook wel goed in elkaar. Ondanks dat je bepaalde zaken aan ziet komen, zoals bijvoorbeeld het ontslag van Hoffman, slaagt de film erin om ook dit op een niet al te geforceerde wijze te presenteren. De rechtbankscène is ook de moeite waard, met wederom sterk spel van Hoffman. Alleen aan het einde van de film vergaloppeerd Benton zich een klein beetje. Het einde hoe mooi ook, waarbij Streep ineens omslaat, vond ik is dan wel geforceerd overkomen. Sowieso viel Streep mij een beetje tegen in deze film en mede daardoor oogt het einde wat minder.

Uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met deze film. Hoffman is geweldig, maar ook zijn zoontje en vooral de scènes met hen samen, vormen de ware hoogtepunten van deze film.

3,5*

Niet direct een film om vrolijk van te worden.

Een film die redelijk gelijkwaardig is aan de korte versie. Het verhaal is sterk en de nare gebeurtenissen die in deze film plaatsvinden, worden op een uiterst effectieve wijze in beeld gebracht, waardoor Kieslowski er in slaagt om een sterke, maar erg sombere en depressieve sfeer te scheppen.

Verder is het acteerwerk goed. Mirosław Baka zet een prima rol neer. Ik vond hem eerst wat irritant, maar later kreeg ik zelfs wat medelijden met hem. De film heeft een interessant thema en is best naar om te zien. Wat dat betreft is de opzet van Kieślowski in ieder geval meer dan geslaagd, want je gaat er wel over nadenken.

3,5*

Aardige Kurosawa, maar van de vier die ik tot nu toe gezien heb echter wel de minste. Dit komt waarschijnlijk ook door het feit dat ik weet hoe Macbeth van Shakespeare, waar deze film op gebaseerd is, afloopt. De film miste daadoor voor mij toch enige spanning, die je anders waarschijnlijk wel gehad zou hebben.

De sfeer van de film is verder goed. Prima camerawerk met mooi geschoten shots en af en toe zelf enkele mysterieuze beelden, zoals bijvoorbeeld de waarzegster in de mist en natuurlijk het wandelende bos.

Mifune is verder wel weer aardig op dreef. Redelijk druk en af en toe schreeuwend, maar toch wel goed spelend. Ik vond hem hier veel onsympathieker overkomen dan in Seven Samurai iets wat natuurlijk hier ook de bedoeling is. Jammer van de voorspelbaarheid, maar verder is het dus een hele aardige sfeervolle film.

Voor nu een kleine 3,5*

Een erg leuke film weer van Chow dit, lekker overdreven en soms ook heerlijk absurd.

Het tempo is hoog, de gevechten zijn spectaculair en het aantal maffe personages is niet op een hand te tellen. Persoonlijk vond ik die rokende hospita met haar enorme stem stiekem toch wel het leukst. Chow zelf is ook erg geinig en zo zitten er nog wel meer van dat soort typetjes in de film. Grappig en origineel zijn de woorden waar ik direct aan denk na deze film gezien te hebben. De sfx zijn soms wat nep, maar daarentegen past dat op zich goed bij de toon van de film en vond ik dat niet zo storend.

De choreografie van de gevechten is in ieder geval erg goed en dat is altijd wel belangrijk bij een film als deze. Ja ik heb me uitstekend vermaakt bij deze film. Ik had eens totaal geen zin in een serieuze film en dan is deze film perfect geschikt. Erg leuke onzin moet ik zeggen.

4,0*

Leuke film van de Dreamworks studio, maar toch kan ook deze film niet tippen aan tegenhanger Wall E van concurrent Pixar. Het verhaal van Kung Fu Panda is simpel maar effectief met daaromheen een hoop humor dat toch best vaak werkt. De stem van het zeer drukke hoofdpersonage Po is waarschijnlijk op het lijf van Jack Black geschreven en daarom werkt het ook best goed. Het moraaltje van de film is verder erg simpel, maar door de voldoende humoristische momenten in de film mag dit deze keer voor mij de pret niet drukken.

3,0*

Vermakelijke Miyazaki!

Het is deze keer een Miyazaki met een vrij simpel recht toe recht aan verhaal, maar het hoofdpersonage is wederom erg leuk. Marco Rosso is een erg relaxte piloot, die zich nooit zorgen lijkt te maken en in welke situatie hij ook zit, je hebt altijd het idee dat het wel goed met hem gaat komen, in wat voor situatie hij zich ook bevindt.

De film heeft ook een lekker zomers sfeertje met af en toe leuke beelden van de vliegtuigen die bij een zomers weertje boven de zee vliegen. Van de andere personages vond ik de zeeroversleider het leukst. Tjonge wat wil hij af en toe graag in aandacht staan en dan leidt dan vaak weer tot komische situaties met zijn zeerovers.

Wat mij betreft lang niet de beste Miyazaki, maar wel een leuke lekker luchtige animatiefilm, die een dikke voldoende meer dan waard is.

3,5*

Een fijne Scandinavische thriller, die vooral wordt gedragen door het uitstekende duo.

Het verhaal is op zich ook wel interessant. Hier en daar is het lichtelijk vergezocht, maar desondanks blijft de film ten allen tijde zijn geloofwaardigheid behouden en dat is toch wel essentieel hier. Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares vormen een op het oog wat vreemd duo, waarbij ik in het begin enige twijfel over had, maar blijken toch een sterk duo te vormen. Ze vullen elkaar goed aan, weten beiden een echt personage van vlees en bloed neer te zetten en hebben daarnaast nog eens een prima chemie met elkaar. Vooral Kaas is heerlijk op dreef met zijn eigenwijze opmerkingen, wat af en toe voor wat humor zorgt.

Ook de regie van Mikkel Nørgaard is best aardig. Vooral de flashback van het auto-ongeluk, is op een mooie manier gefilmd. Hetzelfde geldt voor de wijze waarop het heden en verleden soms met elkaar verweven worden. Richting het einde komt de nodige spanning nog eens om de hoek zetten en ondanks dat het daar nergens verrassend meer is, is het wel geslaagd te noemen.

Al met al een vermakelijke thriller en ook leuk om te zien dat hier een vervolg op gaat komen. Hopelijk kunnen ze dit niveau dan vasthouden.

3,5*

Een bizar experimenteel werkje, zo kun je Dogtooth gerust omschrijven. Want hoewel ik al veel aparte en rare films gezien heb, is Dogtooth een vrij unieke film, die ertussen overigens zeker niet misstaat.

Sommige zaken zijn duidelijk leuker dan de andere, maar over het algemeen vond ik het niet vervelend, al werden sommige zaken, de seks en het likken op een gegeven moment wel wat teveel herhaald. Ik vond de zwarte humor bij tijd en wijle ook best geslaagd en vooral de buiten scenes waren filmisch meer dan in orde.

De opvoeding van de vader was in ieder geval redelijk boeiend om te volgen, al had ik het interessanter gevonden als er eens een echte buitenstaander toevallig zou langskomen of zo. Jammer dat dit niet gebeurde. Het open einde vond ik dan weer wel vrij logisch en goed passend bij de toon van het verhaal.

Zeker niet slecht dus en een vrij unieke kijkervaring, die nog wel even blijft hangen, dat heeft Giorgos Lanthimos dan weer wel heel goed gedaan.

3,0*