Opinions

Sterke film, die erg afhankelijk is van het spel van de hoofdrolspeler, maar die faalt niet. Sterker nog, Damian Lewis zet een enorm sterke rol neer als psychotische man, die de weg een beetje kwijt lijkt. Erg goed gedaan. Ook het close-up camerawerk werkt prima. Waar ik het hoofdpersonage in het begin van de film nogal raar vond, daar kreeg ik naarmate de film vorderde toch steeds meer sympathie voor hem. Ook het kleine meisje speelde erg goed.

Op een gegeven moment was ik echt benieuwd hoe het af zou lopen. Het loopt niet helemaal zo af als ik hoopte, had het stiekem nog wel wat indrukwekkender verwacht. Toch is het een erg fijne film, waar misschien bij een herziening nog wel een verhoging inzit.

voor nu een dikke 3,5*

Seagal heeft de laatste jaren in weinig soeps gespeeld. De regisseurs waar hij mee werkte vielen regelmatig op door hun onkunde.

Deze film is zowaar niet zo heel slecht en behoort tot zijn beste werk van de laatste 7 jaar. Het verhaal is aardig en de actie en regie is ook een stuk beter dan in zijn laatste films.

Goed is het allemaal niet, maar het kijkt wel redelijk lekker weg en Seagal heeft zowaar ook nog een paar grappige oneliners. “With your musical talent, we don’t need a radio!”.

Verder zitten er nog wat leuke dames in de film en vervelde het allemaal ook niet. Toch is het wel duidelijk dat Seagal een beetje ingehaald is door de tijd.

2,5*

Redelijk filmpje. Het is van begin af aan allemaal behoorlijk braaf en daarnaast lekker luchtig. Hoewel het op zich allemaal verder wel redelijk onderhoudend is en redelijk wegkijkt. Elfman is wel een leuke vrouw, komt goed over en doet het wat mij betreft dan het ook best van de drie hoofdrolspelers. Stiller is wel redelijk, maar toch wel een stukje minder grappig dan in andere films die ik van hem zag. Norton is altijd goed, maar hier komt ook hij toch wat minder uit de verf. Is inderdaad geen acteur voor wat grapperige rollen. De regie is daarnaast ook niet heel bijzonder en zou door ieder willekeurig ander regisseur waarschijnlijk niet minder zijn gedaan. Het einde van de film is dan wel weer leuk, maar ik zijn geheel is het allemaal net te weinig voor een voldoende.

2,5*

Ik ben niet zo heel erg onder de indruk van Keetje Tippel. Nou ja het hoofdpersonage zelf, is misschien wel het hoogtepunt van de film. Monique van der Ven speelt haar rol met verve en is het stralende middelpunt van een verder wel redelijke film.

Keetje Tippel was destijds de duurste Nederlandse film ooit gemaakt en Verhoeven schept een goed tijdsbeeld van het Amsterdam van toentertijd. Zoals gebruikelijk komt er het nodige bloot in voor, wat op zich niet vervelend is. Ik vond hier vooral dat de overige personages niet goed worden uitgewerkt en erg oppervlakkig blijven. Daarnaast komt het allemaal vaak nogal fragmentarisch over, en lijkt Keetje Tippel ook niet echt een einddoel te hebben. Wel positief is het trouwens dat Verhoeven qua personages geen onderscheid maakt tussen arm en rijk en iedereen er haast even goed of slecht vanaf laat komen.

Keetje Tippel is al met al redelijk, maar haalt het duidelijk niet bij Turks Fruit, de vorige samenwerking tussen Van der Ven en Verhoeven.

2,5*

Ik vond dit niet zo’n hele sterke spaghettiwestern. Waar de beste in dit genre opvallen door de geweldige soundtrack, was het bij Keoma soms niet om aan te horen. Allemachtig wat een geschreeuw was het soms. Het paste mijns inziens ook totaal niet bij de film. Dat ging soms echt door merg en been.

Los daarvan is Keoma verder wel een onderhoudende western. Franco Nero heeft wel een fijne uitstraling hier met dat lange haar en de baard. Het maakt hem nogal woest en dat past goed bij de rol die hij speelt. De regie is aardig, maar het niveau is nogal wisselend. Soms zitten er hele aardige actiescènes tussen, die gevolg worden door iets zeer matigs. Dat wisselt regelmatig, al moet ik zeggen dat het laatste half uur wel uiterst vermakelijk is.

Toch is het te weinig om Keoma te redden. Dan vind ik bijvoorbeeld een Django toch wat sfeervoller en een stukje sterker. Ik had Keoma met een andere soundtrack misschien nog wel het voordeel van de twijfel gegeven, maar helaas blijft deze teveel hangen en was die gewoon enorm slecht. Een nipte onvoldoende resteert hier.

2,5*

Vermakelijke actiefilm, die pas het laatste half uur echt goed uit de verf komt. Het eerste uur is erg tam, maar het laatste enorm spectaculaire gedeelte maakt dan uiteindelijk meer dan genoeg goed om toch makkelijk op een voldoende uit te komen. Het is af en toe erg onzinnig en onrealistisch wat er allemaal gebeurt, maar het is wel zeer vermakelijk om te zien. Mijn persoonlijk favoriet was de voetballer, die een paar mooie acties in huis had. Die stunts zijn dan ook geweldig en daarom is het jammer dat het eerste uur gewoon veel minder is. De vergelijking met Ong Bak is natuurlijk snel gemaakt, maar die film is in zijn geheel toch nog wel een stuk beter en vermakelijker. Toch heb ik me hiermee ook best vermaakt.

3,0*

Een erg mooie film van Ken Loach, die duidelijk de tijd neemt om bepaalde alledaagse zaken te laten zien, met diverse scènes uit het leven gegrepen.

De sfeer is vaak behoorlijk grimmig, omdat het leven van Billy nu ook niet bepaald rooskleurig te noemen is. Thuis gaat het er hard aan toe en ook sommige leraren op zijn school houden er een zeer harde lesmethode op na. Billy is een op zichzelf staande jongen, die vooral erg ongelukkig oogt. David Bradley speelt hem op overtuigende wijze. Ook de diverse bijrollen, zijn allemaal goed ingevuld. Op een gegeven moment vindt hij zijn Kes, en vanaf dat moment is Kes het allerbelangrijkste in zijn leven, wat ten koste gaat van andere zaken, zoals zijn school.

Loach schetst hierbij een mooi portret, dat soms een beetje pessimistisch overkomt, maar nooit vervalt in sentimentaliteit. Het is vooral een sterk en realistisch drama, dat mij in ieder geval wel liet meeleven met de hoofdrolspeler. De manier waarop veel alle daagse zaken aandacht krijgen, maakt de film sterker. Zo zit er een lange schoolvoetbalwedstrijd in, waarbij het gedrag van de leraar ronduit hilarisch is. Dat soort momenten geeft Kes de nodige luchtigheid en zorgt ervoor dat het nooit te zwaar wordt.

Kes heeft mij positief verrast. Het is een film, die zich terecht een status heeft verworven tussen de Britse klassiekers. Een film, waar ik erg van genoten heb, maar dat mag na het verhaal hierboven geen verrassing meer zijn.

4,0*

Hele behoorlijke thriller dit.

Humphrey Bogart is een van mijn favoriete acteurs en doet het hier naar behoren met zijn soms wat cynische kijk op het leven. Zijn samenspel met Bacall is aardig, al lijkt de rem er soms ietwat op te zitten. Het is echter Edward G. Robinson die de show steelt in deze film en een schurk van formaat neerzet. Heerlijke rol hoor, met dat geschmier en gesnauw van hem.

De film zelf heeft zijn hoogte en mindere punten. Het eerste gedeelte van de film is best leuk. Als ze op een gegeven moment gegijzeld zijn zakt de film wat in. Als de storm langzaam maar zeker komt opzetten, lijkt de film ook weer aan te wakkeren en krijgen we vanaf dat moment pas echt een uiterst boeiende film, die toewerkt naar een nog best wel spannende finale op zee. Daarnaast is de sfeer van de film soms lekker claustrofobisch en onaangenaam.

JohnHuston levert toch aardig wat goede films af moet ik zeggen. Dit is zeker niet zijn best, maar dan nog is het een film die makkelijk boven de grijze middenmoot uitsteekt.

3,5*

Helaas zag ik And Life Goes On... voor deze film. In And Life Goes On... gaat Kiarostami op zoek naar de acteurs die hierin meespeelde. Los daarvan is Where Is the Friend's Home? erg genietbaar. Kiarostami levert op subtiele wijze kritiek op de Iraanse samenleving, zoals hier ook door enkele anderen al wordt gezegd.

Ik houd echt van de eenvoudige manier waarop sommige zaken worden aangepakt. Het verhaaltje is kinderlijk eenvoudig en tijdens het kijken ervan zien we een hoop kinderlogica, wat ook logisch is met een kind in de hoofdrol, maar het boeit zeker.

Het jongetje is enorm vastberaden om zijn opdracht hier uit te voeren. Dat levert een paar erg mooie momenten op en ik betrapte mijzelf op het einde erop dat ik echt blij was dat de jongetjes op het einde een compliment van hun meester kregen. Een mooie film dus en alweer eentje van deze regisseur, die ik kan belonen met vier sterren.

4,0*

Leuk, maar geweldig is het allemaal niet!

Kick-Ass, een comic waar ik eigenlijk nog nooit van gehoord had. Ik ging dan ook onbevangen de film in, zonder enige voorkennis. Het is best wel een frisse film qua uiterlijk en soundtrack, maar aan de andere kant is de film ook behoorlijk voorspelbaar en zag ik menig grap vaak al aankomen. De actie is vaak lekker overdreven en leuk en daardoor kijkt het zeker lekker weg, maar verder is de film niet echt meer bijzonder, dan bijvoorbeeld een Crank.

Chloe Moritz is van de acteurs toch wel de beste in deze film. Haar jongheid in combinatie met haar enthousiasme en de vele actiescènes waarin zij schittert zijn absoluut leuk om te zien. Nicolas Cage doet het wel aardig, maar is verder niet echt bijzonder. Aaron Johnson doet het als Kick-Ass redelijk, maar is niet zo grappig als hij zou moeten zijn. Aan de ene kant is deze film best verfrissend, maar aan de andere kant schuwt het de clichés ook niet. Als je echt vernieuwend wil zijn, stop er dan bijvoorbeeld niet zo’n liefdesverhaaltje van de beauty en de nerd in, dat al zo uitgekauwd is in andere films. De Sfx waren wel oke, soms goed en soms slecht zoals al eerder genoemd het pakhuis dat afbrandde wat wel erg nep oogde.

Best een leuke film, maar niet eentje die me lang zal bijlbijven, daarvoor is het allemaal te weinig bijzonder.

3,0*

Kickboxer is één van de eerste films, waarin Jean-Claude van Damme zijn opwachting maakt. Dat is ook goed te zien, want hij oogt hier nog piepjong, en qua acteren is het allemaal niet al te best. Ook de rest van de cast is op dat gebied niet heel bijzonder.

Toch is dat niet zo erg, want Kickboxer heeft ondanks dat genoeg vermaak te bieden. Mooie locaties, en vooral de scène met de palmboom is niet minder dan legendarisch te noemen. Kickboxer kent verder een voorspelbaar verloop, maar is door zijn foutheid soms erg leuk. De aankleding, de muziek en de teksten zijn soms zo verkeerd dat het gewoon leuk wordt. Tegenstander Tong Po ziet er indrukwekkend uit met zijn lange staart, maar de gevechten zelf hadden op zich nog wel wat beter gekund.

Al met al zeker niet slecht en leuk vermaak van een late jaren tachtig actiefilmpje.

3,0*

Leuke film van Chaplin. De humor is deze film is niet zo overdreven als in andere films van hem en er is zelfs drama aanwezig in deze film. Het verhaal is aardig en leuk ingevuld door Chaplin en vooral Jackie Coogan, die het jongetje op een erg leuke manier neerzet. Hij is erg ondeugend, maar weet toch sympatie op te wekken, door zijn uitstraling. Er zaten een paar leuke scenes in, zoals bijvoorbeeld die waarin het jongetje ruiten ingooit en Chaplin als ruitenmaker langs de mensen gaat . De enige scene die ik echter totaal niet in de film vond passen, was Chaplin's droom aan het eind van de film. In zijn geheel is het echter een leuke ontroerende film.

3,5*

Een redelijke film dit, maar daar is dan ook bijna alles mee gezegd.

Het is best een keer leuk om een film over twee vrouwen die een lesbische relatie hebben en die dan ook nog eens twee kinderen via een spermadonor hebben. Op zich best een actueel onderwerp, en ik was ook best benieuwd, hoe dit alles in deze film zou uitwerken.

Het is een film die zowel komedie als drama probeert te zijn en daar slechts gedeeltelijk in slaagt. Als komedie vind ik de film sowieso op veel punten tekort schieten en hiervoor is de film ook niet leuk genoeg in mijn ogen. Als drama werkt het allemaal wel wat beter, maar gaat het allemaal net niet diep genoeg om mij te raken.

Qua acteerwerk is het allemaal wel in orde. Vooral Ruffalo en Moore spelen erg goed en overtuigend. Bening vond ik wat minder en vaak iets te overdreven in al haar emoties. Daarom is het ook erg verrassend dat zij en niet Moore genomineerd is voor een oscar. Niet alleen omdat ik Moore beter vind acteren, maar ook omdat Moore mijns inziens net een wat moeilijkere rol heeft om te spelen.

In zijn geheel is de film echter niet overtuigend genoeg voor een voldoende.

2,5*

Kikujirô is wat mij betreft een van de leukste personages uit de filmgeschiedenis. Ik heb een paar keer moeten lachen om de grappige capriolen van hem. Daarnaast is hij brutaal, ongemanierd, maar aan de andere kant ook wel weer lief, kinderlijk en soms zelfs schattig. Kortom een personage met vele eigenschappen.

Gelukkig is de film zelf ook leuk, al vind ik persoonlijk Sonatine nog net ietsje beter. Kikujirô komt traag op gang en de eerste twintig minuten had ik nog lang niet het idee dat er vier sterren in zouden zitten. Gelukkig wordt de film daarna beter en beter met enkele zeer grappige momenten tussendoor. Het hele gedoe bij het paardenrennen, de bushalte, het liften, de punaise, de spelletjes met de bikers en nog een paar andere zorgden iedere keer voor minimaal een glimlach op mijn gezicht. Die spelletjes waren sowieso erg origineel en dat deed mij even aan Sonatine denken, waarin ook al van die enorm grappige spelletjes verweven zitten.

Uiteindelijk hield ik een erg goed gevoel over aan het einde van de film. Erg feel-good, erg sympathiek, lekker luchtig en Kitano en het jongetje zijn uiteindelijk gewoon een erg leuk duo. De soundtrack is trouwens ook niet verkeerd.

4,0*

Erg lekkere film dit van Tarantino, die een soort mix vormt van films waar hij zelf ook gek op is.

En ik moet zeggen dat ik het zelf ook meestal wel goed kan waarderen. Veel geweld, veel bloed, veel actie en een erg lekkere soundtrack, zo zou je deze film in een zin kunnen samenvatten. De actie is sowieso erg fijn in deze film. De choreografie is uiterst verzorgd, de gevechten ontzettend afwisselend, vol vaart en humor en het overdreven bloedvergieten draagt alleen maar bij aan de fun.

Uma Thurman is een prima hoofdrolspeelster. Haar zwijgzaamheid en haar uitstraling zorgen voor een cool en sterk personage, die ik haar wraak op een gegeven moment gewoon gunde. Visueel is de film bij vlagen ook erg goed. Vooral de afwisseling in diverse genres is erg goed gedaan. Het ene moment bevindt de film zich in een soort van spaghetti-western achtige setting, om vervolgens weer over te gaan naar animatie. Vooral de manier waarop deze overgangen verlopen zijn goed. Het vloeit allemaal op een natuurlijke manier in elkaar over en lijkt prima in de film te passen.

Verder zijn ook de dialogen weer van een hoog niveau, al vind ik ze in andere Tarantino films vaak nog net iets beter. Kill Bill: Vol. 1 is een goede en vermakelijke film. Prima actie, fijne soundtrack en soms erg leuke humor. Daarnaast is deze film ook een tikkeltje beter dan het vervolg, al scheelt het allemaal niet veel.

4,0*

Leuke aanvulling op het eerste deel. Waar het in Kill Bill: Vol 1 misschien een beetje ontbrak aan dialogen, wordt dat hier ruimschoots goedgemaakt. Er is wat minder actie, maar de actie die erin zit is dan wel weer behoorlijk spectaculair. Het moment dat The Bride levend begraven wordt en het gevecht met Elle Driver zijn twee erg leuke en sterke scenes en zeker hoogtepunten van de film. De acteerprestaties zijn wederom erg goed, al zakt de film op sommige momenten wat in en is het hier en daar net wat langdradiger dan het eerste deel. De sfeer is wederom erg sterk, met wederom erg mooie muziek, maar in zijn geheel in de film niet zo goed als deel 1 en scoort bij mij daarom ook een halve ster lager.

3,5*

Of het met Steven Seagal ooit nog eens goed komt weet ik niet, maar niet met deze film in ieder geval. Het verhaal is op zich niet eens zo slecht, maar degene die de vechtscènes heeft gefilmd en gechoreografeerd, mogen ze wat mij betreft nooit meer aan het werk zetten. Enorm slecht gefilmde vechtscènes, met totaal geen oog voor het totaalplaatje en zeer irritant cameragebruik. Er wordt in de vechtscènes gebruik gemaakt van overdreven herhalingen en je ziet totaal niet wie er aan het vechten is. Dit verpest de film echt grotendeels wat mij betreft. Verder zijn de acteurs ook niet al te best en lijkt Seagal te praten alsof hij een kikker in zijn keel heeft. Een scène viel trouwens wel positief op. Het moment dat een man door Seagal met zijn tanden op de bar wordt gezet en dan op zijn hoofd gemept wordt. Dat zag er best goed uit moet ik zeggen. De film is in zijn geheel echter zeer matig en Seagal doet er goed aan om een andere cameraman te zoeken voor zijn volgende film.

1,0*

Toch wel een tegenvaller deze film.

Statham maakt de laatste jaren dit soort filmpjes aan de lopende band en meestal hebben ze wel iets vermakelijks. Deze film is toch wel de minste in die reeks moet ik zeggen.

Statham, De Niro en Owen zijn toch best namen om een film mee te kunnen vullen. Daar heb ik op zich nog niet zoveel op aan te merken, die doen allemaal hun ding. Het verhaal heeft echter teveel zijtakken en neemt gewoon een plotje teveel op zich, waardoor het allemaal nogal verwarrend en chaotisch overkomt. Af en toe oogt de film daardoor als een onsamenhangend geheel, waardoor de interesse automatisch wat afneemt.

De actie in de film is op sommige momenten redelijk en op andere momenten ondermaats door de soms belabberde montage. Uiteindelijk is het een simpel actiefilmpje, die niet meer te bieden heeft dan andere films in het genre.

Verder trouwens wel grappig dat ze de hele film en cast een eighties look geven, maar Statham er wel gewoon uit laten zien als iemand uit 2011.

2,0*

Killer of Sheep is qua opzet nogal minimalistisch van aard. Het heeft niet echt een begin of einde en bestaat vooral uit losstaande scenes, die soms maar marginaal met elkaar verbonden zijn.

Ik vond het persoonlijk wel een aardige registratie van het getto leven aldaar in Los Angeles. Hier en daar sleept het wat, maar gelukkig is het bij vlagen ook wel boeiend. De registratie van hoe de zwarte mensen aldaar in hun wijk met armoede omgaan wordt goed vastgelegd. Het acteerwerk is redelijk. Soms best goed, maar soms zie je ook duidelijk dat ze niet al te ervaren waren op dat gebied. De sfeer is rustig en koeltjes en vooral erg sober.

Het was niet vervelend, maar ook niet echt meeslepend. Een paar mooie scenes sprongen eruit, waarvan de reeds genoemde, met de motor, wel de mooiste was. Maar verder heeft het niet veel indruk achtergelaten. Het was vooral een film, die op papier interessanter oogde dan hij uiteindelijk was. Niet slecht, maar wel eentje die me waarschijnlijk niet zo heel lang zal bijblijven.

3,0*

Niet groots, maar deze zeer vroege Kubrick is in ieder geval toch wel behoorlijk vermakelijk te noemen. Het begin is niet al te best. Weinig interessante dialogen, matig acteerwerk en een vrij standaard verhaaltje. Gelukkig komt de film na een minuut of twintig eindelijk op gang en komt er vaart, spanning en een goede sfeer in. Kubrick toont de kijker af en toe al behoorlijk mooie shots, waarbij de achtervolging er voor mij duidelijk uitspringt. De uiteindelijke finale in de etalagepoppenfabriek met het gevecht tussen de twee mannen is spectaculair, goed in beeld gebracht en gewoonweg erg vermakelijk om te zien. Een voorzichtig begin van het geniale waartoe Kubrick later nog toe in staat bleek.

3,0*

Enorm voorspelbaar filmpje, maar toch nog wel aardig te genieten. Het is vooral jammer dat er soms niet wat scherpere humor in deze film aanwezig is, want alles ligt er soms wel erg dik bovenop.

Toch vormen Heigl en Kutcher in ieder geval een leuk duo, die toch wel chemie met elkaar hebben. het verhaal loopt verder wel vlot en lekker en de ongeloofwaardigheid is op zich geen probleem bij een komedie als deze.

Ook de actie is verder vrij standaard en de meeste bijrolletjes zijn niet echt bijzonder, op de door anderen ook al reeds genoemde moeder van Heigl na, die constant aan de soms meest vreemde cocktails zit. Maar verder zit er net wat te weinig humor in.

2,5*

Een vermakelijke film noir, die vooral bijzonder sterk begint, daarna dat niveau helaas nooit meer haalt, maar wel tot aan het einde toe leuk is.

Daarna ontstaat een film noir, die het verhaal vertelt aan de hand van flashbacks, waardoor we steeds meer over de geschiedenis van hoofdrolspeler Burt Lancaster te weten komen. Ik vond het wel een interessant verhaal, best goed geschreven en met redelijk tot erg goed acteerwerk van de cast. Ook de sfeer is niet verkeerd.

Het is goed opletten geblazen, omdat er continu van alles gebeurt. Ik vond het wel mooi om uiteindelijk achter de reden te komen, waarom Lancaster zo rustig op zijn moordenaars blijft wachten. Alleen de tweede helft is af en toe van een iets lager niveau. Ik kan er niet helemaal precies mijn vinger op leggen, maar op de een of andere manier boeide het net iets minder dan de eerste helft.

Zo is het uiteindelijk ook met mijn eindscore. Het zweeft ergens tussen de drieënhalf en vier sterren in, maar puur vanuit mijn gevoel, blijft The killers toch op die laatste score steken. Het is leuk en erg vermakelijk, maar mist net dat beetje om echt top te zijn.

3,5*

Een erg matige film dit. Ik had van tevoren geen hoge verwachtingen en dat is uiteindelijk helaas meer dan uitgekomen. Sam Waterston is een acteur waar ik nog nooit van gehoord had en die mij ook niet echt zal bijblijven na het zien van deze film. Het is vooral zijn personage dat de film moet dragen, maar eigenlijk lukt dat geen moment en dat is toch wel essentieel voor het wel of niet slagen hiervan.

De personages boeien niet echt en al het drama en de emotie die in de film voorkomt komt op mij in ieder geval niet overtuigend over. De tweede helft van de film is gelukkig is beter en boeiender en slaagt de regisseur er ook in zowaar wat mooie plaatjes af te leveren. De muziek van de film is hier trouwens ook niet echt een meerwaarde en doet alleen nog maar meer afbreuk aan de gebeurtenissen die plaatsvinden.

Voor mij was de film echt een hele lange zit en ik was blij dat de film afgelopen was. Op het gebied van oorlogsdrama zijn genoeg betere films te vinden. Deze film was voor mij echter eens maar nooit weer.

1,5*

Van The Killing of a Chinese Bookie heb ik twee versies in bezit. Maar aangezien bijna iedereen ervan overtuigd is dat de kortere director’s cut de beste is, heb ik dan ook besloten om die te gaan kijken. Dat is me niet tegengevallen, want net als zijn vorige films die ik zag, is ook deze Cassavetes me weer uitermate goed bevallen.

Dat is in de eerste plaats te danken aan Ben Gazzara, die als de clubeigenaar Cosmo Vitali een mooie performance neerzet. Een rol die tevens een weerspiegeling is van het leven van Cassavetes zelf, en daarom wordt dit vaak ook Cassavetes zijn meest persoonlijke film genoemd. Gazzara maakt van Vitali een levendige persoon. Hij is eigenaar van een club, die zijn beste tijd wel gehad heeft, maar desondanks is Vitali positief. En dat straalt hij eigenlijk gedurende de gehele film wel uit. Ook bij tegenslagen blijft Vitali lachen, en weet hij zijn medewerkers en anderen er toch vaak van te overtuigen, dat de zaken er beter voor staan, dan in werkelijkheid het geval is. Daarnaast straalt hij te allen tijde een bepaalde stijl en klasse uit, ook als alles niet goed gaat.

Gazzara’s acteerwerk oogt net als de rest van de cast heel naturel en losjes. Het wordt allemaal op een erg sfeervolle manier neergezet, waarbij het fijn is om te kijken naar alle gebeurtenissen die op een gegeven moment allemaal plaatsvinden. De groezelige, soms rommelige manier waarop Los Angeles in beeld wordt gebracht geeft het geheel een authentiek karakter. De bijpassende jazz-muziek, die Cassavetes ook vaak gebruikt, maakt het geheel af en zorgt ervoor dat de sfeer erg losjes en sterk is.

Het is uiteindelijk een mooi portret geworden van een stijlvolle man, die in alle omstandigheden zijn klasse weet te behouden. Ik had gedurende de gehele film een sterke sympathie voor Vitali. Het einde vond ik daarbij erg mooi. Je ziet dat Vitali’s mensen gek op hem zijn en dat zij zich ook gewaardeerd voelen. Vitali realiseert zich dat, lacht, maar beseft tegelijkertijd dat zijn noodlot niet te vermijden is. Wat mij betreft is het een geweldig einde van een intrigerende film, waarin niet alles even goed is, maar die dankzij een uitermate sterke hoofdrolspeler, een fijne regie en een interessant verhaal, uitermate weet te boeien. Alleen het tempo had op sommige momenten iets hoger gekund, maar goed je kunt niet altijd alles hebben.

Ik ga de langere versie ook zeker nog wel een keer zien, want vergelijken is altijd leuk.

4,0*

Een matige thriller, die ondanks twee op papier prima klinkende acteurs, nooit echt uit de verf komt.

De Niro doet het duidelijk het best en weet zijn personage ook van de nodige diepgang te voorzien. Hij heeft zijn goede en slechte eigenschappen en dat maakt zijn personage in ieder geval realistisch. Waarom ze Travolta voor een Serviër gecast hebben is mij trouwens een raadsel. Ondanks dat hij best zijn best doet is het vaak lachwekkend en verre van realistisch. Daarnaast blijft zijn personage wel erg oppervlakkig.

Het kat- en muis spel is aardig, maar de diverse wendingen zijn op een gegeven moment ook wel wat teveel van het goede. Er zitten een paar smerige momenten in, maar verder verloopt het verhaaltje voorspelbaar, zonder enige vorm van spanning en erg inspiratieloos.

Het voelt uiteindelijk aan als een film, die op de een of andere manier niet helemaal af is en ook eentje waar veel meer uit gehaald had kunnen worden.

2,0*

Erg zwakke film, die probeerde mee te liften op het succes van Reservoir Dogs, maar op bijna elk gebied zwaar faalt.

De openingsscène is nog wel leuk, maar daarna volgt er een drie kwartier, waarin maar weinig interessants gebeurt. Verder is het op momenten vooral ook een erg rommelig verhaal, waarin de samenhang soms duidelijk lijkt te ontbreken. Het is ook allemaal verre van origineel. Alles is al eens eerder en vooral ook beter gedaan.

In het tweede gedeelte wordt alles een klein beetje beter en werkt de humor zowaar ook een keer. Toch wordt het niveau nooit heel erg hoog, en blijft het vaak matig. Er zitten ook net wat teveel toevalligheden in. Het einde is dan juist weer zo enorm voorspelbaar. Nee op een paar geslaagde scènes na, heeft Killing Zoe verder niet zo heel veel te bieden. Ook in het genre zelf is het duidelijk een laagvlieger.

1,5*

Leuke en spannende misdaadfilm, die behoort tot het vroegere werk van Kubrick. Kubrick laat met deze film reeds zien over hoeveel talent hij beschikt. De man slaagt er zowat in, om in bijna elk genre een topfilm af te leveren. Een film als deze staat of valt met de uitvoering, maar dat zit wel goed in deze film. De personages zijn allemaal goed gecast en het acteerwerk is dan ook overtuigend. Ook het verhaal zit goed in elkaar. Van de voorbereidingen, tot aan de uiteindelijke overval, is de film overzichtelijk en goed te volgen, ondanks dat er best veel personages meedoen aan de overval. De film deed mij op dit gebied dan ook een beetje aan Ocean’s Eleven denken. Ook de sfeer is aangenaam, met af en toe leuke humor erin verwerkt. Tenslotte is de afloop behoorlijk onvoorspelbaar, wat ervoor zorgde dat ik nog meer van deze film-noir kon genieten.

4,0*

Een soort alternatieve versie van Castaway dit, maar dan wel heel anders. Maar de film is wel leuk, dat moet gezegd worden.

Het hoofdpersonage oogt op sommige momenten nogal onnozel, maar weet wel sympathiek over te komen. Het eerste gedeelte van de film, waarin hij het eiland als het ware ontdekt en zelf allerlei ideeën verzint om zijn leven op het eiland zo aangenaam mogelijk te maken is verfrissend gemaakt en mooi gefilmd. Ook het meisje is een nogal apart persoon, die handelt volgens vaste patronen, die nogal dwangmatig overkomen. Ook haar leven is apart, maar ook best interessant.

De film in zijn geheel is lekker luchtig en zou ik meer een drama/komedie noemen dan puur drama. Er zitten behoorlijk wat slapstickmomenten in de film en door de leuke hoofdrolspeler, werkt dat gedeelte van de film ook uitstekend. Het drama in de film vind ik echter niet altijd even goed werken. Ik weet niet goed waarom. Ik denk misschien dat het komt door de soms overdreven humor. Het valt me op dat meer Koreaanse films aan dit euvel leiden. Memories of a Murder had hier bijvoorbeeld ook al last van. Het moment dat hij echter zijn noodles zit te eten is dan weer wel sterk en een van de hoogtepunten van deze originele film.

Een vermakelijke film van begin tot einde, maar er had zelfs nog iets meer in gezeten.

3,5*

Een behoorlijke tegenvaller dit. Vooral het eerste uur is de film wat mij betreft maar zeer matig. Het laatste gedeelte van de film is dan gelukkig wel wat beter, maar echt goed wordt het nergens. Alec Guiness neemt behoorlijk wat rollen voor zijn rekening en dat is op zich knap, maar het had allemaal wel wat scherper en spannender gemogen wat mij betreft. De (zwarte) humor die in de film zit, kwam totaal niet over op me en op een paar schaarse momenten na werd het nooit echt leuk. Verder vond ik het hoofdpersonage ook niet zo boeiend. Ik had gehoopt op een wat cynischer en scherper personage, maar het bleef allemaal te gewoontjes. Ook de muziek voegde vrij weinig toe aan de film, niet slecht, maar ook zeker niet geweldig. De cinematografie is dan op sommige momenten nog wel goed, maar ook die heb ik dergelijke films uit deze tijd al veel beter gezien. Een misser wat mij betreft en gezien de score ook duidelijk een film die mij dan blijkbaar niet ligt.

2,0*

Typische familiefilm, waarin Arnold Schwarzenegger zich weer eens een keertje van zijn grappige kant probeert te laten zien. Dat lukt niet altijd even goed hier. Schwarzenegger doet zeker zijn best en ik kan niet ontkennen, dat hij een hoop enthousiasme weet uit te stralen, maar dat is niet helemaal genoeg om deze Kindergarten Cop te kunnen dragen. Hij mist hier duidelijk iemand naast hem, zoals hij die in bijvoorbeeld een Twins in de persoon van Danny DeVito wel had.

Hier en daar oogt het wat gedateerd. De bijrolletjes zijn redelijk, maar alleen de schooldirectrice is echt leuk. Opvallend is trouwens nog wel het geweld dat er in zit. Soms best wel hard nog en iets wat je niet verwacht bij een familiefilm als deze. Leuk voor een keertje, maar ook duidelijk een voorbeeld van iets dat vroeger leuker was dan nu.

2,5*