Opinions

Een film die al heel lang op mijn lijstje stond. Spinnen zijn niet gelijk iets waar ik bang voor ben, maar ik kan me wel voorstellen dat dit voor velen wel zo is, want hun voorkomen is nou niet bepaald schattig. Het idee van een soort Aliens met spinnen is dan ook helemaal zo gek nog niet, maar ik heb het nog nooit in een film teruggezien, op enkele losse scènes in fantasyfilms na dan.

Arachnophobia zou een film zijn binnen dit gegeven met een staat van dienst en ik moet inderdaad zeggen dat die status wel is waargemaakt. De film begint naar mijn mening iets te traag. Die proloog in Venezuela duurt echt iets te lang, zeker aangezien er nog een tweede opstart moet komen wanneer Jeff Daniels en zijn gezin worden geïntroduceerd en de spin zich nog moet gaan voortplanten. Zodra de eerste slachtoffers beginnen te vallen, wordt de film echter toch wel tamelijk amusant. Puur horror zou ik het niet willen noemen, misschien enkel als je echt doodsbang voor spinnen bent. Er staat best een gezonde dosis humor naast, met name in de vorm van een amusante bijrol van John Goodman. De film komt uit 1990, maar ademt echt nog wel de 80s uit qua sfeer. Het is daardoor misschien bij vlagen wat houterig, maar ach... Het heeft ook een charme.

Acteerwerk is netjes. Goodman heb ik al genoemd, maar ook Daniels speelt wederom fijn en ook Harley Jane Kozak is prima als zijn wederhelft. Heel fijn ook dat de film bij de climax nog even in de hoogste versnelling gaat. De beestjes zijn opeens overal en nergens en het mondt uit in een spannende strijd tussen de dokter en de moederspin, waarbij - zo heb ik begrepen - acteur Jeff Daniels daadwerkelijk met echte spinnen werkte wanneer ze op zijn gezicht en op zijn lijf zitten. Dat het hier en daar wat houterig is, prefereer ik dan boven het idee dat dit tegenwoordig gewoon allemaal met de computer geregeld zou worden. Het feit dat de effecten dikwijls nogal praktisch zijn, draagt wel bij aan een authentiek gevoel.

Het moge duidelijk zijn: de film kan op mijn goedkeuring rekenen. Tekortkomingen zijn zeker aanwezig, maar dit staat mijns inziens wel garant voor een heerlijk vermakelijk avondje. De sfeer is top en het is mooi dat horror en humor gebalanceerd met elkaar in evenwicht zijn. Al met al dus zeker een leuke productie uit de Spielberg-studio's.

3,5*

Ik wist niet goed wat ik hiervan moest verwachten. Richard Gere is een degelijke acteur, dus dat was een reden om de film een kans te geven, maar ik was wel benieuwd of dit verhaal daadwerkelijk het hele speelduur kon blijven boeien.

Dat bleek heel goed te lukken. De film steekt net wat anders in elkaar dan de standaard thriller, waardoor de film wat unieker op mij overkomt. Zoals verwacht speelt Gere zijn personage sterk. De overige cast, waaronder Tim Roth en Susan Sarandon weet ook te overtuigen. Al valt het inderdaad op te merken dat Sarandon's rol klein was en dat er weinig met haar personage gedaan werd.

Het eerste halfuur moet de film even op gang komen, maar op het moment van de crash wordt je helemaal wakker geschudt en hopen de problemen zich goed op. Daar je in het begin, bij het diner, nog sympathie voelt voor Gere (mede te danken aan zijn repertoire in andere films), hoop je na verloop van tijd al gauw dat hij door de mand valt. Het is interessant om de ontwikkelingen binnen het plot te volgen en enkele wendingen hierbinnen zag ik niet aankomen (dat er met de foto van de auto geknutselt was bijvoorbeeld of dat Miller uiteindelijk gewoon met alles wegkomt; opna het feit dan dat zijn relatie met zijn dochter niet meer helemaal herstelt is). Of het einde wel of niet goed is vind ik een twijfelachtig iets, maar ik kan me er iig wel aan storen als een film plots op zwart springt.

Hoe het ook zij; Arbitrage vond ik toch wel een interessante film. Zowel de financiële problemen als het gedoe rondom het ongeluk (met de betrekking van Miller's vriend in het onderzoek inbegrepen) worden op een goede manier naar voren gebracht en maken je nieuwsgierig naar de ontknoping. Op een gegeven moment hoopt het zich dusdanig op dat ik het op bepaalde momenten spannend vond worden. A met al een goed uitgewerkte en imponerende thriller.

3,5*

Argo stond me vooral bij als de film die in 2013 de Oscar won voor 'Beste film'. Nu ben ik niet zo iemand die zich direct laat inpalmen door het aantal prijzen dat een film gewonnen heeft, maar ik herinner me ook dat de naam van de film toendertijd niet uit de media weg te slaan was. Vandaar toch wel nieuwsgierig geworden of dit dan ook zo geweldig zou zijn.

Argo bleek een erg leuke film te zijn. Films die gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal hebben sowieso altijd wel iets interessants vind ik, uiteraard in mijn achterhoofd houdend dat het niet allemaal daadwerkelijk zo gegaan is. Jammer om hierboven te lezen dat er schijnbaar een aantal historische onjuistheden in zitten. Ik weet zelf eerlijk gezegd vrij weinig van het onderwerp af, dus ik heb me er tijdens het kijken niet aan gestoord. Ik neem het dan ook niet mee in mijn beoordeling.

De hele opzet van het plan met de film als ontsnappingspoging wordt leuk naar voren gebracht en is tamelijk imponerend. Naarmate het verhaal vordert bouwt zich een spanning op, die je niet meer loslaat tot er in het vliegtuig wordt omgeroepen dat het stel het land verlaten heeft. Ben Affleck neemt naast de regie ook de hoofdrol op zich. Ik ken hem als acteur niet heel goed; heb hem slechts in een paar rollen voorbij zien komen. Hij deed het hier heel aardig. John Goodman en Alan Arkin vond ik allebei een leuke toevoeging en ook de gevluchte ambassadeleden deden het naar behoren.

De film weet het gehele speelduur met gemak te vermaken. De spanning wordt er goed ingehouden, waardoor je benieuwd bent naar de ontknoping. Of ik het met die Oscar helemaal eens ben weet ik niet. Op zich vind ik het een prima film, maar ik kreeg ook niet de indruk naar iets te kijken dat uitzonderlijk goed was. Gewoon goed genoeg om het tot een onderhoudende en interessante thriller te brengen. Binnen het genre is het dan wel weer één van de betere films die ik de laatste tijd gezien heb.

3,5*

Ik snap de lage score hier niet. Ik had me echt vermaakt met deze film, John Candy in een gestoorde (leuke) rol. Zelfs Eugene Levy die ik normaal niet graag zie spelen kon ik hier nog waarderen. De humor van de film is ook erg goed, ik heb me doodgelachen soms en de actie die erin zat was ook goed. De muziek was soms wat minder maar soms ook wel sterk, er zaten een paar minpuntjes in maar je kan niet alles hebben.

3,5*

Ik heb de film gisteren bekeken en ik vond het een leuke film. Jackie Chan is vaak erg grappig, Steve Coogan deed het ook goed en zijn mannier van acteren deed me vaker aan Hugh Grant denken ik weet echter niet waarom .. maar het viel me soms op. Verder ook leuke bijrollen van Kathy Bates, Rob Schneider, Arnold Schwarzenegger, Owen en Luke Wilson en John Cleese. Het verhaal boeit opzicht wel, de muziek was oké. Prima vermaak .

3,0*

Het uitgangspunt van de film - en dan heb ik het met name over de manier waarop de kerstman opereert - is best leuk bedacht. Ook is het een leuke vondst dat er eigenlijk meerdere generaties kerstmannen zijn, waardoor je een beetje een strijd tussen de oude en nieuwe gewoontes krijgt.

Van die leuke ideeën valt echter nauwelijks te genieten, want de film is dusdanig hysterisch dat er nauwelijks naar te kijken valt. Ik snap dat ik moet relativeren en dat kinderen in eerste instantie de doelgroep vormen, maar dit was allemaal zó druk, flauw en vermoeiend dat ik er twee keer over heb moeten doen om deze film uit te zitten. Het verhaal heeft belachelijk weinig om het lijf. Je kijkt eigenlijk alleen maar hoe Arthur en zijn grootvader van de ene foute locatie naar de andere reizen. Het helpt ook niet dat vrijwel alle personages nogal onsympathiek zijn. Op het irritante titelpersonage na is vrijwel ieder personage behoorlijk egoïstisch: ze zijn allemaal vooral met zichzelf bezig. Daarbij komt nog dat, mogelijk als een gevolg daarvan, de kerstsfeer mijns inziens afwezig is. Nee, wat mij betreft zijn er - ook voor de jongere doelgroep - talloze kerstfilms die een beter alternatief vormen op deze Arthur Christmas.

2*

Leuke komedie met een feel-good sfeertje. Jack Nicholson levert weer een goede rol, en Helen Hunt was ook leuk in haar rol. Het hondje was ook een leuke toevoeging. Erg grappig vind ik de film niet, dat was wel een beetje jammer omdat ik dacht dat het iets meer een 'richtige' komedie was. Maar het wordt ook niet saai. Jammer dat je het einde al bijna de hele film ziet aankomen, maar het haalt de film niet omlaag. Zeker een leuke film dus, niet geniaal of bijzonder naar mijn mening, maar wel zeker een die voor een leuk filmavondje zorgt.

Kleine 3,5*

Atlantis: The Lost Empire zal voor mij altijd een bijzondere film blijven. Ik kan me nog, ondanks de zeer jonge leeftijd, herinneren dat ik de film destijds in de bioscoop heb gezien en dat ik behoorlijk onder de indruk was. Nu kon ik in mijn kindertijd sowieso wel goed overweg met Disney. Ik had een groot deel van de handgetekende classics op VHS en keek ze met grote regelmaat. Snow White and the Seven Dwarfs, Bambi, Peter Pan, Lady and the Tramp, The Lion King, Tarzan: ik vond ze allemaal geweldig!

Zelfs in 2001 had ik al door dat Atlantis zich onderscheidde van al die films. Geen gezongen liedjes, minder sprookjesachtig en meer avontuur. Overigens was ik ook vrij alleen in mijn enthousiasme, weet ik nog. Speelgoed of merchandise van Atlantis was nauwelijks te bespeuren en ook leeftijdsgenootjes waren er gauw op uitgekeken of kenden het niet eens. De film wist op mij echter flinke indruk te maken en mocht zich aansluiten in het bovengenoemde rijtje films dat ik heb grijsgedraaid.

Des te nieuwsgieriger was ik naar wat ik er vandaag de dag van zou vinden. Ik heb de film kennelijk voor de laatste keer gezien in 2012, dus dan hebben we het over een periode van ongeveer 13 jaar. Gelijk maar voor de Blu-Ray gegaan in een poging het maximale eruit te halen. Natuurlijk zal nostalgie een prominente plek innemen, want uiteraard is het een feest der herkenning. En toch, zelfs als ik daar doorheen prik, staat Atlantis na al die jaren mijns inziens nog steeds als een huis.

Na een indrukwekkende proloog leer je kort kennismaken met het ietwat klunzige en sympathieke hoofdpersonage Milo Thatch, alvorens hij met een bemanning op pad wordt gestuurd om op zoek te gaan naar het verloren koninkrijk, Atlantis. Die ontdekkingsreis is van begin tot eind boeiend. De sequentie met die onderzeeër is mooi in beeld gebracht (behoorlijk volwassen ook voor Disney-standaarden, gezien het hoge aantal gesneuvelden) en wanneer de overgebleven crewleden de tocht te voet en met voertuigen voortzetten, wordt er meer ruimte gecreëerd om de overige personages beter te leren kennen. Die kampeerscène is wat dat betreft een slimme zet. Het enige personage dat maar niet uit de verf wil komen is die Molière. Ik las online dat er nog een of andere zielige backstory aan hem verbonden zou zijn, maar hoeveel daar van waar is... Het is in ieder geval een vreemd personage waar ik nooit iets mee kon, en nu nog steeds niet. Zijn aandeel blijft gelukkig klein, maar het is bijna een smetje op de film.

Zodra de groep in Atlantis aankomt, begint eigenlijk het tweede deel van het verhaal: het verkennen van de stad en cultuur, en natuurlijk het verraad van Rourke. Wat opvalt is de prachtige, mystieke vormgeving. Een behoorlijke uitdaging lijkt me, maar in visueel opzicht stelt deze film eigenlijk nooit teleur. Iedere setting, of het nou het verblijf van de koning of de onderwaterwereld betreft, ziet er mooi uit. Prinses Kida is ook een shot in de roos: ze is een leuk, avontuurlijk personage dat ontzettend veel chemie heeft met Milo. Alles mondt uit in een tweeledige climax, die behoorlijk spectaculair is en de hooggespannen verwachtingen van de aanloop meer dan waarmaakt. Doet de film dan werkelijk niks fout? Niet helemaal: het tempo voelt niet altijd helemaal evenredig. Het lijkt alsof de regisseurs nog veel meer hadden willen vertellen, maar met een beperkte speelduur zaten, hetgeen ik goed kan begrijpen als je kijkt naar de voornaamste doelgroep. Een grote ramp is het niet, want je krijgt er een hoop voor terug, maar soms komt een segment gevoelsmatig wat abrupt ten einde.

Het moge duidelijk zijn: ik vind deze film nog steeds één groot feest. Ik heb het nog niet eens gehad over de fijne stemmencast of de prachtige score van James Newton Howard, die echt de kers op de taart vormen. Atlantis: The Lost Empire is een ambitieuze, meeslepende film, boordevol humor, actie en visuele pracht. Jammer dat dit voor Disney vaak als een flop gezien wordt, terwijl de film wat mij betreft juist tot het beste behoort wat ze gemaakt hebben. Toch echt wel met recht één van mijn favoriete Disneyfilms en vandaar dat verhoging met een halve ster ook meer dan terecht is.

4*

Ondanks de ietwat onrustige start, raakte ik gaandeweg enthousiast over het eerste gedeelte van de film. Tot en met de arrestatie van Robbie blijft het allemaal zeer degelijk, maar daarna zakt het helaas toch wat in. Toen de focus op de volwassen Briony kwam te liggen, was de film me kwijt. Buiten het uitdiepen van haar personage voegen de toestanden in het ziekenhuis namelijk ook maar weinig toe. Ik was veel benieuwder naar de afloop van de verhouding tussen Robbie en Cecilia. Wat dat laatste betreft: enerzijds wel leuk dat de film je in eerste instantie op het verkeerde been probeert te zetten, maar het daadwerkelijke einde voelde daardoor wel wat afgeraffeld. Een plottwist met twee gezichten dus.

Filmtechnisch doet Atonement het goed. Er komen schitterende beelden voorbij; niet alleen in het begin, maar ook tijdens de oorlogperiode is dit een opvallend pluspunt. Ook het acteerwerk van Keira Knightley, James McAvoy, Saoirse Ronan en Romola Garai (die laatste twee ook zeer goed gecast) is prima. Uiteindelijk miste ik vooral een beetje samenhang. De eerste en tweede helft zijn uiteraard met elkaar verbonden door de personages, maar toch loopt het qua tempo niet gelijk en de film weet in de tweede helft dan ook niet non-stop te boeien. Ik had er wel iets meer van verwacht, maar een regelrechte tegenvaller zou ik het niet willen noemen. De film straalt namelijk wel een zekere klasse uit en is als kostuumdrama wel geslaagd.

3*

Het probleem met Steven Segal vind ik dat je het na 15-30 min. gezien hebt. Bijna al zijn films zijn van hetzelfde, als hij nou eens voor een ander genre ging zoals bijvoorbeeld Drama. Maar telkens is het actie, opzicht vind ik films waar actie in zit niet slecht (op een aantal uitzonderingen na dan) maar deze viel me tegen, net als nog een greep uit de films van Segal, niet mijn acteur en absoluut niet mijn film. Ook het verhaal wist me eigenlijk niks te boeien, en de gebeurtenissen van hetzelfde.

0,5*

Toch alweer een tijdje geleden dat ik deze film zag, maar ik zag dat ik hem met 5 sterren had beoordeeld dus ik was er opnieuw benieuwd naar geraakt.

Ik blijf het, ook na de herziening, nog steeds een mooie film vinden. Het acteerwerk van de cast is over het algemeen goed. Freddie Highmore, maar ook Keri Russell en Jonathan Rhys Meyers zetten goede rollen neer. Robin Williams had ook een zeer aparte rol, als de foute 'Wizard'. Maar het beste aan de film is het, in mijn ogen, interessante verhaal. Evan, oftewel August, is best een bijzonder personage. Helemaal geboeid door alle vormen van muziek. Hij lijkt de muziek op een soort van 'magische' manier te brengen. De scenes waarin hij de muziek ontdekt, schrijft of bespeelt vond ik dan ook erg interessant. Met als hoogtepunt natuurlijk zijn eigen concert in Central Park. Maar August is niet het enige wat boeiend is aan het verhaal, ook de zoektocht naar zijn ouders is mooi. Ook vanuit het perspectief gezien van zijn moeder. Overtuigend geacteerd door beiden. De sfeer in de film is fantastisch! Het komt, zoals ik al eerder zei, min of meer magisch over. De settings in New York zijn dan ook erg mooi.

Wat ik wel best jammer vind aan de film is het einde. Het is nogal kortaf. Ik had graag nog een ontmoeting gezien tussen moeder, vader en zoon. Ook lijkt het niet helemaal duidelijk te zijn of zijn vader nu erachter komt of August zijn zoon is. Uit het 'knikje' wat hij geeft zou je dat kunnen concluderen, maar dat zou ik wel vreemd vinden. Dus dat had wat uitgebreider gemogen wat mij betreft. Verder verveelt de film geen enkel moment, en ben ik over het geheel zeer tevreden. Ik heb hem wel wat te hoog beoordeeld vind ik, al zou het zo maar kunnen dat bij een volgende herziening er nog een halfje bij doe. Maar desondanks kan ik hem alsnog aanraden. Want het is een mooie combi van romantiek, drama en heel veel (mooie) muziek.

4*

Ooit eens gezien en herinnerde me het als een behoorlijk vervelende film. Vandaar dat ik ook verbaasd ben dat ik hem drie sterren had gegeven en dat ik Mike Myers' acteerprestaties hier als 'goed' omschreef. Maar ik heb hem alsnog herzien en hij is toch wel leuker dan ik me voorstelde. Er zitten een aantal grrappige scenes in. Al zijn sommige dan wel weer zo overdreven dat ze bijna niet meer leuk zijn daardoor. Gelukkig zit de film wel vol leuke karakters en dan bedoel ik vooral de bad-guys. Ik heb me soms echt bescheurd met die Dr. Evil (Give your father a hug! ). Austin Powers zelf vond ik niet op alle momenten leuk maar hij is ook weer niet zo irritant als ik me voorstelde. Sowieso heb ik niet echt heel veel gelachen om hem. Maar het acteerwerk van de rest van de cast is ook wel goed en de settings zijn ook leuk. Al met al dus een vermakelijk filmpje en een goede Bond-parody. Maar zeker niet meer dan dat in mijn ogen. Ik geef hem nog een half sterretje meer dan ik eigenlijk van plan was.

3*

Oei, wat maakte deze film een zwakke start. Erg druk, erg hysterisch. Nicole Kidman die zwaar over de top acteert en alles voelde een beetje als een foute komedie. En dat terwijl mijn verwachtingen vrij hooggespannen waren.

Gelukkig maakt de film een positieve verandering door op het moment dat de groep de kudde gaat drijven. Het wordt iets kalmer en ik begon meer met de personages mee te leven. Er is zowaar sprake van een aantal zenuwslopende momenten (bijvoorbeeld de stormloop). Ook Kidman ging ik na de valse start meer waarderen. Hugh Jackman doet het eigenlijk al meteen heel goed, maar ook de innemende Brandon Walters is een schot in de roos. Ik was me er overigens niet van bewust dat het speelduur zo lang was, dus voor mij was deze film een beetje als Return of the King: zo'n film die 5x ten einde lijkt te zijn, waarna weer een nieuwe scène geïntroduceerd wordt.

Daar schuilt ook eigenlijk het grootste verwijt dat ik de film kan maken: men wil te veel laten zien. De film is bij vlagen zo ontzettend druk dat het een beetje vermoeiend wordt. Natuurlijk is het genieten van de merendeels prachtige beelden, maar ik vroeg me wel af of het nodig was om met zo veel verschillende facetten van de geschiedenis en cultuur in de weer te zijn. Aan de andere kant kon ik het epische ook wel waarderen. De muziek is bij vlagen nogal bombastisch, maar ik heb er stiekem wel een zwak voor als het past bij wat je op je scherm voorgeschoteld krijgt, hetgeen hier het geval is. De romance tussen Drover en Sarah slikte ik op zich ook wel, maar de bijdrage van King George voelde dan weer een beetje net-niet. Fletcher is een stereotype slechterik.

Het gaat op en neer met deze film. Uiteindelijk vond ik het zeker de moeite waard, maar het is een beetje een 'bumpy ride'. Met name tijdens de eerste 20-30 minuten heb ik moeite moeten doen om door te bijten en had ik bijna de hoop opgegeven. De film herpakt zich daarna bijna op wonderbaarlijke wijze, maar gaat dan vervolgens weer te lang door... Al met al kan ik het absoluut geen slechte film vinden en de amusementswaarde is vrij hoog, maar het is wel vallen en opstaan.

3*

Dit is zo'n typische film waarvan ik minstens twee of drie keer stukken voorbij heb zien komen op tv, maar die ik nooit in zijn geheel gezien heb; tot voor enkele weken geleden.

De film wil een onwaarschijnlijk liefdesverhaal vertellen tussen een oudere man en een jongere, zieke vrouw. Op zich geen oneven gegeven, maar het voornaamste probleem waar de film mee te kampen heeft is dat het middenstuk inhoudelijk niks om het lijf heeft. Er gebeurt verdraaid weinig, en wat er gebeurt is eigenlijk constant hetzelfde (ofwel de tortelduifjes hebben het erg gezellig, ofwel er gebeurt iets waardoor de relatie een barst oploopt).

Jammer, want de potentie is er zeker met deze twee acteurs. Het valt echter te zeggen dat ik zowel Gere als Ryder wel eens betere rollen heb zien spelen. Desalniettemin halen ze het niveau van de film wel omhoog, mede door de onderlinge chemie die ik wel oké vond. Het dramagedeelte had wel wat subtieler uitgewerkt gemogen. J.K. Simmons die met zijn muts gooit en de daaropvolgende in slow motion weergegeven reacties... zoiets vergalt eigenlijk de geloofwaardigheid van dat hele moment. Dit terwijl de film even later met de opstijgende vogels wél de juiste snaar weet te raken.

Autumn in New York is verder geen rampzalige film. De lage score hier verbaast me dan ook een beetje. Wat mij betreft doet de film niet veel onder voor het merendeel van dergelijke romantische dramafilms. De film is bovendien mooi geschoten; de stad New York wordt bij vlagen prachtig in beeld gebracht. Al met al een vermakelijke wegkijker, die door een gebrek aan inhoud en overtuiging eigenlijk net de plank misslaat.

2,5*

De laatste keer dat ik Avatar zag was in 2009, toen ik net de 3D-versie had gezien in de bioscoop (en toen dat nog vrij uniek was). Wat een ervaring was dat! Prachtige beelden waren vooral hetgeen wat me nog bijstonden aan deze film. Het verhaal was ik voor de helft kwijtgeraakt. Bovendien was ik bang dat die 5 sterren die ik hier heb staan veel te gul waren en dat de film zonder 3D eigenlijk toch een beetje inkakt. Maar ik had het helemaal mis!

De film is van een uitzonderlijke kwaliteit. Het verhaal is ontzettend sterk, en ik heb gehoord dat James Cameron dit idee al zeer lange tijd had klaar liggen en het ook over langere tijd heeft uitgewerkt. Of ik ook zo blij moet zijn met de geruchten dat er enkele vervolgen liggen te wachten weet ik niet, maar Cameron heeft meerdere vervolgen tot een goed einde gebracht dus wanhopen doe ik niet. Hoe dan ook, dat deze film zelf sterk is neemt wat mij betreft niemand hem meer af. Het verhaal is origineel en apart, maar gelijktijdig ook erg interessant. Uiteraard moet je tegen een beetje fantasie kunnen, maar daar heb ik, en ik denk het merendeel van de mensen hier, helemaal geen problemen mee. De special effects zijn geweldig. Deze film kent prachtige beelden, en waarschijnlijk behoren enkelen van hen wel tot de mooiste die ik gezien heb. Pandora is prachtig weergegeven. Ziet er heel knap uit!

Qua acteerwerk zit het ook goed. Sam Worthington en Zoe Saldana zijn perfect gecast. De 'Na'vi's' zien er ook goed uit, zeker als ze in Pandora zijn. Toen Jake voor het eerst wakker werd als Na'vi had ik een beetje mijn twijfels of het er goed zou uitzien. Maar die twijfels waren nergens voor nodig. Blauwe figuren zullen altijd een beetje 'vreemd' op je overkomen, dus vind ik het knap dat ik er vrij snel aan begon te wennen en de groep ook al vrij gauw als een normale, menselijke stam begon te zien. Verder is Stephen Lang ook prima als de medogenloze bad-guy en ook leuk om Sigourney Weaver weer te zien, want ook zij deed het weer goed.

Ik had het net al over de special effects, maar daarmee duidde ik vooral op de vormgeving van Pandora, de Na'vi's en de scenes in de lucht. Het andere gedeelte van de special effects is terug te zien in de aanslag van de mensen en vlak daarna het eindgevecht. Dit vond ik erg overtuigend in beeld gebracht. Bij de aanslag duid ik dan vooral op de emoties van de stam en bij het eindgevecht vooral op de prachtige actiescenes. Alles ziet er flitsend uit en ondanks dat de film dik 160 minuten de tijd neemt om alles naar voren te brengen, voelt het geheel aan als een sneltrein. De montage is dan ook een dik pluspunt, want de structuur van de film is zeker het aanschouwen waard. De muziek van James Horner draagt ook bij aan de fijne sfeer die het gehele speelduur aanwezig is.

Al met al vind ik dit gewoon een zeer sterke film. Visueel ziet het er prachtig uit en het verhaal is zeer creatief uitgewerkt. Het eindresultaat mag er dan ook zeker wezen! Ik had verwacht dat het me ging tegenvallen, maar ik werd aangenaam verrast door het feit dat deze film schijnbaar ook zonder de mooie 3D technieken prima overeind blijkt te staan. Het kleurgebruik en de beelden die men krijgt voorgeschotelt zijn in ieder geval zeer indrukwekkend. Een mooie en zeer bijzondere filmervaring.. nog steeds!

5 sterren blijven staan.

Met een vriend van me naar deze film geweest zonder eerst deel 1 te hebben gezien. Normaal gesproken doe ik dat nooit, een sequel kijken zonder de voorganger gezien te hebben, maar ik heb eens een uitzondering gemaakt. Ik zou deze Marvel films sowieso eens in de goede volgorde moeten gaan bekijken, want ik zie nu wel af en toe eens een film uit de franchise, maar niet zoals het eigenlijk hoort.

Ach.. het voordeel is wat ik van tevoren ook al had gedacht: dit is popcornvermaak. Er zullen ongetwijfeld zaken (referenties en dergelijke) lang mijn neus zijn gegaan, maar het vormt geen belemmering voor het volgen van het verhaal. Doordat ik zo af en toe wel eens een losse film van de Avengers gezien heb (Iron Man, Captain America en ook stukjes van The Incredible Hulk en Thor), was ik met het gros van de helden wel bekend. De cast bestaat uit eigenlijk alleen maar grote namen, dus ik ga ze niet allemaal individueel noemen, maar het komt erop neer dat ik vind dat de gehele cast het naar behoren deed. Jeremy Renner was een aangename verrassing. Zijn personage kende ik nog niet, maar ik vond Hawkeye een sympathiek figuur. Verder is Scarlett Johansson een prettige verschijning en zijn ook de kleinere bijrollen van Don Cheadle en Andy Serkis opvallend.

Met de visuals zit het over het algemeen wel goed. Ik vreesde in het begin een beetje het ergste, omdat ik de achtervolging door de sneeuw op een bepaald moment een beetje houterig (beter gezegd: 'fake') vond uitzien. Ik weet echter niet of dit aan de 3D lag of aan de film. Er zat nog wel eens vaker zo'n momentje tussen, maar over het algemeen ziet het er prima uit. Ik had hier in ieder geval veel minder het idee te kijken naar mensen voor een groen scherm dan bij de laatste Hobbit. Het eindgevecht mag er dan ook zeker wezen: visueel stuntwerk ten top.

Toch waren er ook enkele dingen die me ook minder bevielen. Voornaamste is de villain. Ultron deed me niet zo veel. Hij was er en hij veroorzaakte de nodige chaos om de actie in de film op gang te brengen, maar ik vond 'm nergens intimiderend of bijzonder genoeg. En natuurlijk, voor het diepgaande plot hoef je niet te kijken. Hierboven wordt al heel terecht 'hap slik weg' genoemd en dat is het ook. Het staat me nu, twee weken nadat ik de film zag, allemaal nog wel goed bij. Maar het is niet een film die nog dagen door m'n hoofd blijft malen. En dat hoeft ook niet. Dit soort films zijn juist daarom gewoon leuk.

Avengers: Age of Ultron is gewoon een leuke, net bovengemiddelde, wegkijker. Nogmaals, ik ben geen kenner wat betreft de Marvel films, dus er zullen me wel enkele dingen ontgaan zijn. Sowieso ben ik toch wel enigszins benieuwd geworden naar de andere Avengers films, dus het kan best zijn dat ik mijn cijfer later nog eens (in positieve of negatieve zin) moet veranderen. Ik heb me met deze film in ieder geval goed vermaakt en kan er ook gemakkelijk een ruime voldoende aan kwijt.

3,5*

Na recent het sterke The Wolf of Wall Street en eerder een aantal andere geslaagde samenwerkingen tussen Martin Scorsese en Leonardo DiCaprio te hebben gezien, was ik ook wel benieuwd geraakt naar The Aviator. Wederom is dit een film die mij al eerder was opgevallen, maar - net als bij The Wolf en Goodfellas - deed de speelduur mij afschrikken. Daar waar dat bij de vorige twee films echter goed is meegevallen, bleek die zorg bij The Aviator tamelijk terecht.

De film duurt gewoon te lang en is niet altijd overal even boeiend: dat is waar ik echt tegenaan liep hier. Dat de film visueel wat gedateerd is, vind ik een minder groot euvel. DiCaprio is wederom in vorm (fijne acteur blijft het) en wanneer hij wordt bijgestaan door onder meer Cate Blanchett, John C. Reilly, Kate Beckinsale en Alec Baldwin, is het duidelijk dat het niet de minste namen zijn die hij aan zij zijde heeft. Toch lijkt dat allemaal niet zo veel uit te maken wanneer een film bij vlagen eenvoudigweg de aandacht niet kan vasthouden. Wat het dan wel weer interessant maakt, is een zekere mate van onvoorspelbaarheid. Ik was namelijk niet bekend met het verhaal van Howard Hughes en hij is op zich wel een interessant figuur, alleen al door zijn vele interesses, waardoor het idee om de film af te zetten nooit in me is opgekomen.

Richting het einde, vanaf het moment dat Hughes overspannen begint te raken, leeft de film ook wel weer wat op door de andere invalshoek die dan belicht wordt. Enkele sterke scènes en degelijk acteerwerk nemen echter niet weg dat het toch iets te veel als een schommelend geheel voelt om echt blijvend indruk te maken. Geen straf om uit te zitten, maar te onevenwichtig in vergelijking met ander werk dat ik van deze regisseur gezien heb.

3*

Een film die ik willekeurig had uitgekozen in de hoop op een spannend Engels spookverhaal. Een Engels spookverhaal kreeg ik, maar de spanning was helaas ver te zoeken. Ondanks dat het verhaal interessant klinkt, blijkt de uitwerking enigszins te wensen over te laten. De locatie ademt een mysterieuze sfeer uit en de algehele aankleding van de film is goed. Ook het acteerwerk van onder meer Rebecca Hall en Imelda Staunton is een pluspunt. Hetgeen waar ik tegenaan liep, is denk ik gewoon persoonlijk: de film pakte me niet. Mijn aandacht verslapte gaandeweg steeds meer, waardoor ik op een gegeven moment naar allerhande onthullingen zat te kijken zonder zelf nog actief mee te denken. Wellicht dat er voor de echte liefhebber van het genre nog wat te halen valt, maar ik vond het zelf nogal slap en uitgekauwd.

2,5*

Een film waarvan ik lange tijd geleden eens een stuk op tv heb zien langskomen en die me altijd is bijgebleven. Nu ik de film in zijn totaliteit gezien heb, is het me duidelijk waarom dit het geval is. Awakenings is gewoon een solide dramafilm. Robin Williams en met name Robert De Niro maken indruk met hun vertolkingen en de film heeft hier veel aan te danken. Stilistisch gezien is het namelijk niet beter dan vele soortgelijke dramafilms, maar het gaat er hier wat mij betreft vooral om dat het verhaal goed verteld wordt. Enkele ongeloofwaardigheden daargelaten, vind ik dat goed gelukt. Met name het moment waarop duidelijk wordt dat de patiënten beginnen terug te vallen komt toch wel binnen.

3,5*

Mike Newell en Hugh Grant bleek een gouden combinatie in Four Weddings and a Funeral. Daarnaast bracht Newell ons een geslaagde vierde Harry Potter verfilming en wijlen Alan Rickman heeft zich door de jaren heen als een geweldig acteur bewezen. Een film waar deze drie vakmensen samen aan gewerkt hebben en die de titel 'An Awfully Big Adventure' draagt kan dan ook niet anders dan mijn interesse hebben...

Ik vond het een apart filmpje met een unieke sfeer. Maar ik moet wel zeggen dat ik dat pas oprecht begon te ervaren toen de film eenmaal op gang kwam, ongeveer wanneer Rickman's personage zijn intrede in het verhaal doet. Het eerste uur vond ik de film immers wat aan de trage kant. De vertolkingen van Grant (die hier een ander soort rol neerzet dan de rollen waarmee hij bekend werd) en Georgina Cates zijn uitstekend, maar er gebeurt verder niet zo ontzettend veel. Wanneer O'Hara en Stella echter met elkaar in aanraking komen, gaat het tempo van de film omhoog en wordt het gelijk een stuk interessanter.

Een aantal zaken zijn sowieso goed uitgewerkt. Wat ten eerste opvalt is de aandacht die geschonken is aan de uitwerking van de personages. Door het slim geschreven script en het spel van de acteurs komt vrijwel iedereen goed uit de verf. Daarnaast zijn de repetities en uitvoeringen van het Peter Pan toneelstuk, inclusief wat zich achter de schermen afspeelt, uitermate amusant in beeld gebracht. En zelfs de tragische plottwist komt niet geforceerd over, hetzij wel enigszins eigenaardig. Onder het mom van 'een ongeluk zit in een klein hoekje' valt hier wel doorheen te prikken. De eindscène, waarin duidelijk wordt waarom Stella om de haverklap een telefooncel induikt, vond ik een mooie afsluiting.

An Awfully Big Adventure is een leuk tussendoortje. Alleen al de bizarre, ietwat gespannen sfeer die constant aanwezig is maakt de film de moeite waard. Inhoudelijk stelt het eerste uur niet erg veel voor, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de cast, de mooie settings, enkele memorabele scènes en de goed gevonden balans tussen komedie en drama.

3*