Opinions

Best een aardige film vind ik dit, Ben Stiller en Jeniffer Aniston doen het vind ik echt heel leuk geen topfilm maar wel zéér vermakelijk en leuk!

***

Wel een leuke film. Natuurlijk niet allemaal heel speciaal maar dit is prima kijkvoer en zeker voor de wat kleinere. Leuke muziek, leuke Chipettes, en leuk stemmenwerk. Over het algemeen dus een prima filmpje.

3,5*

Wat een prachtige film! Amadeus stond al een tijd lang op mijn radar, natuurlijk vanwege de iconische status, maar ook omdat ik twee andere films van Milos Forman, One Flew over the Cuckoo's Nest en Man on the Moon, best hoog heb zitten. Verder had ik vrij weinig voorkennis over Mozart, dus ik ging er vrij neutraal in.

Wel was me van tevoren al verteld dat de film bol staat van de (creatieve) interpretaties en dus niet zozeer een op feiten gebaseerd relaas is. Dit vormde voor mij geen enkele hindernis. Buiten het feit dat ik weinig over de twee hoofdpersonen weet, ben ik altijd van mening dat je beter kan afstemmen op documentaires als je zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid wil komen. Ik zag een film over twee getalenteerde mannen, die een onderlinge, onderhuidse rivaliteit hebben. En net die rivaliteit komt mijns inziens heel goed tot uiting.

Geweldig acteerwerk van zowel F. Murray Abraham als Tom Hulce. Ze maken van van, respectievelijk, Antonio Salieri en Wolfgang Amadeus Mozart twee zeer boeiende personages, die mijn aandacht gemakkelijk wisten vast te houden. Salieri is de serieuze, gedreven muzikant, terwijl Mozart meer wordt afgeschilderd als een genie met een kinderlijke manier van doen. De twee zorgen voor talloze memorabele scènes. Ik denk bijvoorbeeld aan Mozart die het stuk van Salieri naspeelt en - tot diens grote ergernis - er een heel indrukwekkende compositie van maakt, maar ook het stuk waar Salieri op het feest belachelijk gemaakt wordt door Mozart. Een ander moment dat eruit sprong was tegen het einde, wanneer de twee samen componeren. Mozart is in deze film zeer regelmatig natuurlijk een flapdrol, maar Hulce weet hier heel goed over te brengen dat we met een genie te maken hebben. Ik werd er namelijk zeer ongemakkelijk van wanneer Salieri hem een aantal keren niet bijhoudt; je voelt daar echt spanning. Abraham weet dan weer op zijn beurt het innerlijke conflict fantastisch weer te geven: enerzijds zwaar onder de indruk van zijn idool en anderzijds zijn bloed wel kunnen drinken. Zeer goed.

Overige bijrollen, waaronder die van Elizabeth Berridge, Simon Callow en Jeffrey Jones, worden ook goed neergezet, al is het uiteraard met name de tweestrijd waar de aandacht naar uit gaat. Amadeus doet eigenlijk in vrijwel elk opzicht alles goed. De aankleding en sfeer van het tijdsbeeld worden prachtig gerealiseerd en het is natuurlijk schitterend dat de film ook de muziek laat spreken en de tijd neemt voor een aantal uitvoeringen. Heel knap dat de film zo consequent boeiend blijft van de eerste tot en met de laatste minuut.

Amadeus heeft indruk gemaakt. Het is nu een week geleden dat ik de film gezien heb, maar de film spookt nog steeds regelmatig door mijn hoofd. De film is bij vlagen humoristisch, maar komt ook binnen: hij toont immers ook hoe tomeloze ambitie men uiteindelijk te veel kan worden. Het dramatische einde maakt daardoor eens temeer indruk. De film is daarnaast ook gewoon genieten: of het nou gaat om het meeslepende acteerwerk of de hoeveelheid aandacht die zichtbaar is uitgegaan naar details. Het is een film waarvan ik eigenlijk haast niet kan wachten om hem weer opnieuw te bekijken.

4,5*

Eerlijk gezegd was ik benieuwd naar deze film, maar nadat ik de drie delen van de eerste trilogie had gezien, had ik niet gedacht dat deze beter zou worden.

En vond ik hem beter? Soms. In sommige opzichten wel, en in sommige opzichten niet. Peter Parker/Spider-Man wordt goed gespeeld door Andrew Garfield. Tobey Maguire deed dit ook wel, maar op een heel andere manier. Het zijn echt twee compleet verschillende versies, waarvan ik er nog steeds niet helemaal uit ben welke ik het beste vind. Wat ik zeker een leuke toevoeging vond was Emma Stone, die het prima deed als 'nieuw personage' Gwen Stacy. En dan heb je nog de villain The Lizard. Daar had ik een beetje gemengde gevoelens bij. Aan de ene kant was hij wel wat 'extreem', maar hij zorgde wel voor flink wat goede actiescenes. Zeker apart om Rhys Ifans in zo'n rol te zien.

Met de actiescenes zit het in deze film helemaal goed. Het ziet er echt erg mooi uit. Een compliment ook voor het slingeren van Spider-Man, dat ik stukken beter in beeld gebracht vond dan in de trilogie van Sam Raimi, enkel vond ik dat apparaat waar het web uitkomt dan weer een minder idee dan dat het echt uit de vingers kwam. Het verhaal is in héle grote lijnen hetzelfde (weer zie je dat Peter gebeten wordt, weer zie je oom Ben sterven), maar alles werd anders in beeld gebracht, en verder verloopt het verhaal heel anders. De film bevat genoeg genietbare elementen. Veel spanning, mooie actiescenes, een geloofwaardige 'romance' tussen Parker en Stacy, sterke muziek en de gehele cast doet het prima.

Enkel is het jammer, dat de film pas vanaf de tweede helft écht op gang komt. De eerste helft is goed en interessant, maar bevat wat min actie waardoor ik een beetje teleurgesteld was. Maar ik wist natuurlijk niet dat er nog zoveel spannende scenes zouden komen. Daarnaast is het, als ik erop terug kijk, juist goed dat de eerste helft vooral veel verhaal en uitleg bevat. Als je daar dan nog eens de zeer sterke tweede helft bijneemt heb je namelijk een prachtig geheel. Oftewel, een goede film.

Daarnaast bevat de film ook een goed 3-D effect. Het is wel een beetje onhandig dat de film een stuk duisterder is dan het in werkelijkheid is als je de bril opzet, en dat heb ik tot nu toe bij vrijwel elke film gehad die ik in 3-D zag, en later terugzag. Maar het effect had wel werking bij de film. Toch denk ik niet dat de film me echt minder zal bevallen als ik hem later nog eens gewoon op de TV terugkijk. Ik denk dat hij prima overeind kan blijven. Ik moet dan ook toegeven dat ik veel minder ervan verwacht had, dan dat er uiteindelijk uitkwam. Ik vind hem momenteel even goed als Spider-Man 2, imo het beste deel uit de eerste trilogie. Het niveau van het eerste deel wordt toch wel, (en in het geval van de derde - makkelijk) gehaald. De film heeft mij in ieder geval erg goed vermaakt. Het zou kunnen zijn dat er nog een hoger cijfer uitrolt bij een herziening. Ik neem aan dat de film een vervolg zal krijgen. En daar zal ik dan, tegen die tijd, ook weer naar uitkijken.

4*

Ondanks het feit dat ik me dit herinnerde als een redelijk slechte film van Nederlandse bodem, moet ik mijn mening na een herziening nu toch een beetje bijschroeven. Een slechte film wil ik dit namelijk niet noemen. Monique van de Ven en Susan Visser doen het leuk, de rol van Monic Hendrickx was niet slecht maar een beetje onopvallend en Georgina Verbaan vond ik persoonlijk iets minder. Toch 'steunt' Verbaan's personage min of meer op de andere drie, waardoor haar prestatie niet irritant wordt. Er valt in het begin ook meerdere malen te lachen om de onhandigheid van de personages (bijv. als ze gaan ''oefenen''). Jammer dan ook dat het de humor een beetje af lijkt te nemen na de eerste overval en de film een serieuzere kant lijkt te willen kiezen. De film gaat dan niet bepaald vervelen, maar het wordt wel direct een stuk minder interessant. Het concept van de film is leuk, maar de uitvoering is soms wat minder. Vermakelijk is het zeker, maar niet van een hoogstaand niveau.

2,5*

Tegenvallende film.. Ik wist niet precies wat ik ervan moest verwachten, maar ik had de film toch wat beter ingeschat. Zeker wegens de geweldige cast. Hilary Swank zette dan ook nog een goede rol neer. Ewan McGregor en Richard Gere ook wel, alleen konden ze met de rollen die ze hier hadden niet laten zien wat ze in hun mars hebben. De flashbacks zijn ook wel aardig, maar het geheel komt een beetje rommelig over. Daarnaast wist de film mij niet het complete speelduur te boeien. Op een gegeven moment, ergens halverwege, moest ik zelfs moeite doen om niet in slaap te vallen. Over het algemeen valt het nog mee om eens gezien te hebben, maar echt een goede film kan ik het niet noemen.

2*

Look closer.. Lang niet meer gezien, deze American Beauty. De film is geregisseerd door Sam Mendes, die ik ook ken van het sterke Road to Perdition en recent nog Skyfall. Het komt opzicht niet vaak voor bij mij, maar deze film heb ik echt nog eens opgezet puur wegens de regisseur.

En toegegeven, dit is dan ook een mooie film. Waarschijnlijk inderdaad de beste midlifecrisis film die ik ooit heb gezien. De personages in de film zijn sterk. En deze worden dan ook allemaal goed gespeeld. Op de eerste plaats natuurlijk Kevin Spacey, die een erg sterke prestatie aflevert. Zijn personage kent verschillende kanten en ik had er ook verschillende gevoelens bij. Aan de ene kant kun je hem een beetje bestempelen als pervert, aan de andere kant is het begrijpelijk dat hij onder de omstandigheden oog krijgt voor een ander. Het personage kent zijn (lichte) grappige kanten, maar beleeft ook zijn serieuze momenten. Sterk vertolkt, dat zeker! Ook de rest van de cast is prima in orde. Annette Benning zet een goed rol neer als zijn vrouw, Thora Birch als zijn dochter en Mena Suvari als de jonge Angela waar hij voor valt.

Wat het verhaal betreft zit het ook goed met American Beauty. De film slaagt er in je vanaf het begin tot het eind te boeien. Er gebeuren genoeg dingen, en uiteindelijk ontpopt dit zich in een spannende ontknoping met een verrassende wending. Alles wordt ook goed in beeld gebracht. Daarnaast weer een sterke score van Thomas Newman die perfect aansluit bij film en thema.

Eigenlijk vooral een film die gewoon goed gemaakt is. Verhaal en de manier waarop het in beeld wordt gebracht zijn erg goed, en hierbij reken ik ook het acteerwerk en de settings mee. Alles zag er gewoon goed uit. Nu ben ik er ook eindelijk weer eens achtergekomen waar dit beroemde fragment vandaan kwam Het enige minpuntje wat ik eventueel zou kunnen noemen is dat ik het personage Ricky soms een beetje vervelend vond met zijn camera, maar dan is het weer de kwestie of dit vervelend of juist goed is. Persoonlijk vond ik die camerabeelden van hem in de film het minste van het geheel (dan duid ik vooral op het lange stuk tussen de twee tieners), maar een 'slecht' punt aan de film zou ik het ook niet willen noemen. Als je al op zó'n kleinde dingetjes gaat letten om 'iets' te noemen wat minder zou zijn en dan ook nog met twijfel, weet ik dat ik te maken heb met een goede film.

4*

American Dreamz

Ik was erg benieuwd naar deze film, Hugh Grant zie ik altijd wel graag en de regiseur heeft me ook nog niet echt bepaald teleurgesteld.

Het was over het algemeen soms een erg vage film.. bijv. het einde vind ik té snel afgeraffeld en uiteraard onverwachts aankomen, en ook het gedoe met de oorlog boeide me eigenlijk niks.

Een groot pluspunt zijn de acteerprestaties, Grant zet een leuke rol neer en weet samen met de rest van de cast een goede parodie te maken op een soort van Idols.

De film kent dus enkele leuke scenes en flinke dosis goede acteurs, maar toch waren er vond ik dus toch nog een paar minpunten.

3,0*

American History X is een film waar ik al vaker voor heb gestaan, maar op de een of andere manier is het er nooit echt van gekomen om hem daadwerkelijk te kijken. Van de week dan toch eindelijk gebeurd.

De film geeft een zeer realistisch beeld van het neonazisme. Het acteerwerk van o.a. Edward Furlong maar vooral van Edward Norton is dan ook zeer goed. Derek Vinyard is een knap neergezet personage. Na de beruchte stoeprandscène, als de politie komt en hij zich overgeeft, is de blik in zijn ogen bijna angstaanjagend. Dat was wel een beeld wat me even bijbleef. Wat ook sterk in beeld is gebracht is zijn metamarfose in de gevangenis, als hij langzaam in gaat zien dat hij degene is die verkeerd zit. Normaal gesproken ben ik er geen fan van, maar hier had de zwart/wit montage duidelijk een goed effect. De film weet daarnaast ook de relaties van de personages onderling goed in beeld te brengen: de vriendschap tussen Derek en zijn 'wasmaatje' maar vooral de relaties in het gezin voor- en nadat Derek in de gevangenis heeft gezeten.

Ondanks dit alles vond ik toch het meest indrukwekkende aan de film het einde. Ik voelde wel dat er iets ging gebeuren, maar ik dacht toen Derek over straat liep en om zich heen keek naar de voorbijrijdende auto dat hij degene was die neergeschoten zou worden. De film kiest echter voor een grote plotwending en ik waardeer het wel als een film een dergelijk risico durft te nemen. Voorspelbaar kan ik de film dus ook absoluut niet noemen. Het daadwerkelijke einde zorgde wel voor een brok in mijn keel.

Al met al is dit gewoon een erg sterke film. Soms is de film keihard op het gebied van geweld en taalgebruik, maar dat is nog niet eens het sterkste punt wat mij betreft. De uitwerking en het laten overbrengen van de emoties van vrijwel alle personages is misschien nog wel een van de meest opvallende pluspunten. American History X is zo'n film die je niet snel vergeet.

4*

Een film met een leuk uitgangspunt: een verliefde president. Het scheelt dat de rol van die president gespeeld wordt door Michael Douglas, want de rol is hem op het lijf geschreven. Zeker zijn pogingen om indruk te maken op Sydney (Annette Bening) werken zo nu en dan op de lachspieren en met de chemie tussen de twee zit het ook goed. De politiek die zich achter de schermen afspeelt zorgt ervoor dat de film niet geheel als een typische romantische komedie aanvoelt, hetgeen het ook wel weer uniek maakt. Wanneer het op de politiek aankomt, zijn de vertolkingen van Martin Sheen en Michael J. Fox ook sterk. De film is in grote lijnen tamelijk voorspelbaar (ik zag een zekere revanche van de president aankomen evenals natuurlijk de verzoening op het einde) en niet altijd even geloofwaardig, maar dat weet je waarschijnlijk al voordat je eraan begint. Absoluut een vermakelijke film die zich qua sfeer enigszins weet te onderscheiden van de vele soortgenoten.

3*

Lang geleden wel eens gezien, maar American Psycho was wel echt aan een herziening toe. Dit gedaan tijdens een tamelijk hectische periode, waardoor ik een deel inmiddels wel weer opnieuw vergeten ben, maar dat heeft niet met de kwaliteit van de film te maken. Er staat me immers ook nog steeds genoeg bij. American Psycho is echt zo'n film waarbij je uitkijkt naar de volgende herziening, omdat je waarschijnlijk weer andere zaken gaan opvallen.

Het was in ieder geval een stuk beter dan ik me kon herinneren. Christian Bale valt hier echt op met zijn personage: iemand waar je een gruwelijke hekel aan wilt hebben, en waarbij je dat deels ook hebt, maar die ook een bepaalde mate van charisma heeft. Een lastige combinatie, maar Bale weet deze haast moeiteloos te vertolken. De oneliners vliegen je om de oren en de film weet dan ook meermaals op de lachspieren te werken: wederom iets dat je niet gauw ziet aankomen. Dat komt overigens niet alleen door het slim geschreven script, maar ook door de (non-)verbale expressies van met name Bale en het gebruik van de soundtrack. Eigenlijk vond ik de film enkel tegen het einde langzaam wat afzwakken, maar dat komt mogelijk ook doordat ik het deel dat eraan voorafging zo sterk vond. Op de één of andere manier pakte het me daar niet meer zo en ook van de twist weet ik niet helemaal wat ik ervan vind. Ik vind het geenszins verkeerd, maar ik werd ook niet overdonderd.

American Psycho is in ieder geval een film die ik qua algehele sfeer wel als eigenzinnig zou typeren. De film beklijft en heeft veel te bieden: veel verschillende genres gaan met elkaar aan de haal, waardoor het ook gemakkelijk de moeite waard blijft. Alleen daarom al is dit een film die gemakkelijk aan te bevelen valt.

3,5*

Toch wel benieuwd geweest naar deze film. De eerste drie American Pie-films heb ik wel eens gekeken een paar jaar terug. Ik vond ze wel grappig, het waren nou ook niet bijzondere films maar wel de beste in het 'tienerkomedie' genre. Vandaar deze maar eens gekeken en ik moet zeggen dat het gewoon een vermakelijke film is. Erg simpel, en als je niet van de flauwe, oversekste humor houdt is het waarschijnlijk beter deze over te slaan. Ikzelf vond het wel meevallen. Meerdere keren heb ik moeten lachen om wat er gezegd werd of welke situaties zich voordeden, maar ik had verwacht dat het nóg iets grappiger zou zijn als dat het uiteindelijk was. Nu bleef het toch voornamelijk vaak bij een glimlach. Het acteerwerk is ook niet slecht, beter als al die American Pie Presents films waar ik wel eens stukken van langs heb zien komen. Maar ik denk dat bij films als deze, het belangrijkst is dat je je vermaakt hebt. Verder zou ik niet weten waar ik 'm op moet beoordelen. Gewoon een vermakelijk filmpje die niet snel verveelt, maar ik had er over het algemeen iets meer van verwacht.

3*

Deze film heb ik puur en alleen gekeken omdat deze mij werd aanbevolen nadat ik The Wolfman een zeer aangename film vond. Sowieso hebben dit soort verhaaltjes altijd een bepaalde sfeer die mij aanspreekt, dus ik was wel benieuwd.

De film begint erg sfeervol. Al vanaf de eerste scene is het duidelijk dat er iets mis is. De sfeer is dan een beetje gespannen en die blijft ook aanwezig tot en met de aanval. De aanval zelf kun je natuurlijk zien aankomen en de uitvoering is een beetje lomp. De wolf in dit fragment is niet zo indrukwekkend, in grote tegenstelling tot David's versie. De transformatie is geweldig in beeld gebracht, met een hoop indrukwekkende make-up effecten van Rick Baker. De moorden zijn erg interessant, maar regisseur John Landis weet ook de nodige humor te verwerken in zijn film. Scenes in de dierentuin en vervolgens in de trein, maar ook de constant opduikende Jack vond ik vrij grappig. Echt 'eng' werd de film niet, maar ik vond het wel allemaal erg vermakelijk. Gedateerd wil ik de film ook niet noemen. Uiteraard worden dit soort films tegenwoordig veelal met de computer gemaakt, maar de technieken zoals ze hier worden toegepast vind ik persoonlijk wel wat hebben. Uitermate geschikt voor een films als deze. Overigens vond ik het einde een tegenvaller. Hier werd iets te snel afgesloten.

An American Werewolf in London is een zeer vermakelijke film. De settings, aankleding, acteurs en grime zijn elementen die op een goede wijze naar voren worden gebracht en de film verveelt niet. Persoonlijk prefeer ik wel nog The Wolfman boven deze, omdat ik die nog iets sfeervoller vind. Desondanks is dit een erg puike film geworden en het is me wel duidelijk waarom dit de cultstatus heeft bereikt.

3,5*

Een mooie, maar ietwat misleidende poster. Het suggereert een James Bond-achtige thriller, maar The American is een heel andere film. Ook aan de film zelf houd ik gemengde gevoelens over. Enerzijds weet Corbijn wel waar hij in visueel opzicht mee bezig is. Er komen prachtige, serene natuurplaatjes voorbij en de rust waarmee het verhaal verteld wordt heeft wel wat. Italië is natuurlijk ook al op voorhand een toplocatie. Jack's speciale plekje is ook echt adembenemend mooi.

Anderzijds kan die rust waarmee de film verteld wordt soms ook gezien worden als traagheid. Ik geloof meteen dat de echte liefhebbers van deze film overal foreshadowing zien in de eerste helft, maar dat neemt niet weg dat ik het bij vlagen allemaal wat saai vond. Van George Clooney ben ik nooit echt een fan geweest. Ook hier kon ik vrij weinig met zijn rol en eigenlijk geldt precies hetzelfde voor die van Thekla Reuten. Violante Placido valt met haar prachtige verschijning nog het meeste in positieve zin op. Perfect gecast voor deze rol. Ook de climax maakt wel het en ander goed. Ondanks dat deze - ironisch genoeg - vrij snel voorbij is, is er wel degelijk sprake van spanning.

Het regiedebuut van Corbijn beviel me beter, maar toch was dit zeker geen straf om naar te kijken.

3*

Filmpje die ik ooit uit de 1 euro bak heb gevist en waar ik ooit de eerste helft van heb gezien en daarna vergeten ben hem af te kijken. Gisteravond dus maar helemaal opnieuw (af)gekeken.

Ach het is niet slecht. Het duo is iig goed bezig. Leuk acteerwerk van de nog wat jongere Nicolas Cage en Samuel L. Jackson. Het probleem is dat het verhaal niet altijd boeiend blijft en soms zelfs saai wordt. De grappen zijn soms leuk en ik heb geloof ik een of twee keer echt hardop gelachen waarvan er volgens mij eentje is met de psychiater die belt naar het huis waar niemand is en het fragment waarin Andrew de bloedhonden op de politie afstuurt. Verder stelt het allemaal niet zo veel voor. Het is allemaal een beetje voorspelbaar en braafjes. Ik vond het gezin (de man en de vrouw die gegijzeld worden door Cage) ook niet erg leuk. Maar enkele leuke scenes en goed acteerwerk redden het op een wel heel krappe:

2,5*

Gistermorgen even gekocht bij Blokker, en gisteravond meteen bekeken. Ik had laatst al mijn stem verhoogd, wetende dat ik hem veel beter vond dan de stem die ik toen gaf, maar toen had ik hem maar voor de helft herbekeken Deze keer wel, en het is een erg mooie Nederlandse film. Typisch jaren '80 sfeertje en dat geeft de film ook een leuk uiterlijk. Het acteerwerk is goed, met veel bekende acteurs. Er zitten veel leuke of spannende scenes in. Eigenlijk die scene met de speed boot, de daaropvolgende in het riool en het einde natuurlijk waren wel de spannendste momenten van de film. De film verveelt niet, en ziet er, sowieso voor de tijd waarin de film gemaakt is, zeker goed uit. Ook best een leuke score. Kortom: een prima film van eigen bodem. Ik ben nu toch wel benieuwd naar de laatste werken van Dick Maas: Moordwijven en Sint.

3,5*

De eerste Amsterdamned vind ik een ware klassieker binnen de Nederlandse films: een simpele, degelijke thriller met een lekker 80s sfeertje en doordrenkt van de typische Dick Maas humor, die je bijvoorbeeld ook in Flodder aantreft. Ondanks dat het meest recente werk van Maas me veel minder weet te bekoren dan alles wat hij in de jaren 80 maakte, had ik hier eigenlijk wel zin in. Als de regisseur van het origineel zich zó lang niet aan een sequel wil wagen, maar uiteindelijk tóch overstag gaat, dan raak je wel nieuwsgierig naar wat hij te vertellen heeft.

Niet bijster veel, zo blijkt. De grootste fout die deze film begaat, is het onderuit halen van diens voorganger. Het idee dat Eric de verkeerde dader te pakken zou hebben gehad in de vorige film is niet alleen een domper, het is natuurlijk ook volstrekt stupide. De dader komt immers meermaals in beeld en de ontknoping van die film verklaart en bevestigt alles vrij duidelijk, dus het idee dat het niet zou kloppen wil er nooit helemaal in. Later probeert men weer een beetje terug te krabbelen op dit idee, maar dan gaat het voor de tweede keer mis: het plot omtrent de dochter van de vorige dader is weinig origineel en te vaag, en het idee van een daadwerkelijk monster, dat dan in zekere zin synchroon te werk zou gaan, is - opnieuw - stupide. Als het monster er de vorige keer ook al was, waarom wacht deze dan bijna 40 jaar? En als deze er nu wel voor het eerst is... Hoe dan?

De film roept tig vragen op, niet in de laatste plaats of Maas van plan is dit allemaal in een derde deel verder uit te werken of dat hij gewoon niet kon beslissen wat hij met dit tweede deel wilde. Het scenario rammelt in ieder geval aan alle kanten, waardoor je dan maar probeert te genieten van de rest. Maar ook dat valt helaas tegen. Het viel me op dat de stad heel grauw en leeg oogt. Daar waar je bij het origineel nog wel de indruk kreeg dat het zich allemaal in het drukke alledaagse stadsleven afspeelde, is hier meestal slechts een select groepje mensen op de been. Visueel vind ik de film daarnaast niet of nauwelijks de moeite waard. De effecten zijn dikwijls best lelijk en, inderdaad (ik wist het van tevoren niet), ik kreeg meermaals AI-vermoedens, zoals bij shots van de stad, de helikopter en de zelfmoord.

Doet de film dan daadwerkelijk alles fout? Nee, ik vond met name Holly Mae Brood een schot in de roos. Ze heeft een kalme, prettige uitstraling en is in staat om de film te dragen. Natuurlijk is het ook leuk om Huub Stapel zijn rol opnieuw te zien spelen en de goede chemie tussen hem en Brood is één van de grootste pluspunten van de film. Knap hoe die twee het tegenvallende materiaal draaglijk weten te maken. Fijne bijdrage ook van Tatum Dagelet. Het feit dat haar zoontje Willy heet is misschien wel de leukste subtiele knipoog naar Amsterdamned. Jammer overigens dat er niet meer acteurs uit het origineel hun opwachting maakten, want dat had me gezien dit plot wel logisch geleken. De film is daarnaast wel enkele vermakelijke scènes rijk. De achtervolging met de speedboot komt je natuurlijk bekend voor, maar hij werkt wel. Hetzelfde geldt voor de climax in het riool, ondanks de matige uitkomst daarvan.

Tijdens de film heb ik me nauwelijks zitten te irriteren of vervelen, dus het kijkt nog wel allemaal best wel prima weg. Het is vooral aan het einde van de rit, zodra de aftiteling in beeld komt en je aansluitend naar huis rijdt, dat je je realiseert dat je op je honger bent blijven zitten. Enkele steunpilaren, met name de hoofdrolspelers en de 'legacy' van het origineel, zorgen ervoor dat dit tweede deel niet helemaal kopje onder gaat, maar het scheelt weinig. Uiteindelijk is het toch vooral een jammerlijke reminder dat je sommige mooie dingen uit het verleden beter met rust kan laten.

2,5*

Het origineel pas een jaar geleden voor het eerst gezien en ik vond 'm erg leuk. Ik keek vanaf dat moment ook wel uit naar dit vervolg, maar door de annulering van de bioscooprelease heb ik hem nu pas gezien.

Deze film doet eigenlijk de eerste film nog eens dunnetjes over, alleen dan net wat anders. Op zich is dat misschien ook wel het beste. Bij een compleet andere aanpak bestaat er immers het risico dat de film niet aanslaat bij de fans van het origineel. De herkenbaarheid is sowieso altijd iets dat me wel bevalt bij dit soort sequels.

Will Ferrell heeft geen enkele moeite om zijn bekende typetje weer precies zo neer te zetten als dat hij in 2004 deed. Maar dat compliment geldt eigenlijk voor het complete nieuwsteam. Zodra de groep weer bij elkaar is, duurt het niet lang voor ik de eerste lach niet kan onderdrukken. Steve Carrell is, net zoals in de voorganger, weer de absolute held van Anchorman 2. Brick hoeft alleen maar zelf te lachen en ik lig al plat. Zijn conversaties met zijn love interest zijn ook stuk voor stuk geweldig, met zijn 'date' als hoogtepunt. Christina Applegate is wederom een aangename verschijning en de schat aan cameo’s is opnieuw geweldig. Het massagevecht is nog niet eens zozeer grappig, als wel erg vet om naar te kijken. Naast onder meer Liam Neeson, Jim Carrey en Will Smith komen er nog een hele hoop andere bekende gezichten opdraven.

Wat me dit keer wel opviel, was dat ik de film toch als iets te lang ervaarde. Dit soort komedies kunnen zich beter beperken tussen de 90 en 100 minuten. Ook opmerkelijk hoe redelijk abrupt er opeens een einde aan de film gebreid werd (in de 113 minuten versie). De eerste keer dat de film begon te rekken was bij het hele gebeuren waar Ron blind wordt. De grapdichtheid komt hier lager te liggen en de grappen die gemaakt worden, slaan niet zozeer aan. De ronduit krankzinnige finale maakt een hoop goed, maar dat neemt niet weg dat de film ergens wel wat ingekort had gemogen.

Verder is Anchorman 2 weer volop genieten. Het vervolg sluit gemakkelijk aan bij het eerste deel en er valt genoeg te lachen, mits je met de flauwe, overdreven humor overweg kunt. De personages zijn bijzonder kleurrijk en goed uitgewerkt. Ik heb me niet verveeld, maar blijf er wel bij dat er hier en daar wat meer geselecteerd had kunnen worden. Wat dat betreft kan ik me niet zo goed voorstellen dat de 140 minuten versie beter kan zijn. Al ben ik er eigenlijk ook wel weer benieuwd naar. Met Burgundy weet je het immers nooit.

You stay classy, San Diego.

3*

Will Ferrell.. Ondanks dat ik nog lang niet alles van hem gezien heb, behoort hij toch wel een beetje tot mijn favoriete komieken. Op de een of andere manier komt het zelden in me op om een film van hem te kijken, maar als ik er een kijk is het wel vrijwel altijd een leuke film.

Zo ook Anchorman. Deze past perfect in het rijtje van zijn andere films. Vrijwel al komedies die ik gezien heb bevatten dezelfde soort, melige, humor. Maar Anchorman spant daar dan wel de kroon. Toch heb ik me prima vermaakt met deze film. Het verhaal is zowaar origineel te noemen en de typetjes zijn erg leuk. Will Ferrell is op dreef als ietwat excentrieke nieuwslezer en ook Paul Rudd en David Koechner zorgen meer dan eens voor een lachmoment. Toch is het vooral Steve Carrell die hier opvalt. Hij hoeft haast maar in beeld te verschijnen en ik moest al lachen. Geweldig figuur Verder bevat de film een schat aan cameo's: Ben Stiller, Jack Black, Vince Vaughn, Tim Robbins en Luke Wilson. Volgens mij de eerste keer dat er in een film als deze ook echt gebruik wordt gemaakt van die namen en dan ze niet alleen maar aanwezig zijn om onverwacht met hun kop in beeld te komen en één zinnetje, dat 'iets' met zijn of haar carrière te maken heeft te roepen. Vooral dat massagevecht was erg lachwekkend. Krankzinnig, maar wel heel leuk.

Christina Applegate vormde daarnaast ook een sympathieke en aangename toevoeging. De scènes tussen haar en Ferrell zorgen ook meer dan eens voor een leuk moment. Of het nou om liefde of rivaliteit gaat: de twee lijken perfect op elkaar ingespeeld te zijn. Hoe flauw de film soms ook wordt, vervelend wordt het nooit. Altijd een risico, dit soort komedies, omdat ze oftewel heel grappig of strontvervelend kunnen zijn. Wat dat betreft valt deze onder dezelfde categorie als Step Brothers: hoe bonter, hoe leuker. Het hele gegeven van het kinderachtige, slechte, nieuwsteam is zó simpel.. maar het slaat gewoon aan. Minpunten vond ik nauwelijks aanwezig. Dan moet ik al 'de clichés' gaan noemen, maar er zou oprecht iets mis zijn met de film als die er niet in zaten.

Anchorman: The Legend of Ron Burgundy is sowieso een van de leukste komedies die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen. De DVD cover heeft mij er lang van weerhouden om deze eens te gaan kijken omdat ik niet zo goed wist wat dit moest voorstellen. Na het bekijken van de daadwerkelijke film weet ik dat nog steeds niet, maar ik weet wel dat ik het allemaal erg leuk vond. Ik kijk zelfs zowaar uit naar het vervolg in februari. Ik neig naar 4*, maar ga nu nog voor een half puntje lager. Ik ben benieuwd hoe ik hier na de herziening tegenover sta.

3,5*

Ik heb het indrukwekkende boek een aantal jaren geleden gelezen en had sindsdien eigenlijk al veel interesse in de film. Na het zien van The Commitments had ik ook alle vertrouwen in regisseur Alan Parker om dit verhaal naar het witte doek te vertalen.

Zoals ik al hoopte, blijkt dit een waardige verfilming. Zelden een film gezien waar pure armoede zo treffend naar voren komt als in Angela's Ashes. Je voelt de kou en ruikt de stank bijna, maar realiseert je al gauw dat je de film zit te kijken terwijl je er warmpjes bij zit. Dat dit daadwerkelijk de realiteit was in Ierland omstreeks de jaren 30, en tegenwoordig in andere werelddelen nog steeds aan de orde van de dag is, is haast ondenkbaar. Zeer aangrijpend om te zien hoe de jonge kinderen één voor één het loodje leggen en hoe vader McCourt het gewoon niet kan opbrengen om zijn gezin te onderhouden. Enerzijds heb je een gruwelijke hekel aan hem, maar de situatie is anderzijds dusdanig uitzichtloos en ellendig dat je ook nog met hem meeleeft. Dergelijke tegenstrijdige gevoelens kom je zelden tegen bij personages, maar dit zijn dan ook geen personages maar echte mensen. Ondanks dat ik zowel Robert Carlyle als Emily Watson vaker aan het werk heb gezien, stond ik er totaal niet meer bij stil dat ik naar twee bekende acteurs zat te kijken. Subliem acteerwerk! Ook de jonge cast doet het goed, inclusief de drie acteurs die gestalte geven aan Frank.

Waar de film vooral goed in slaagt is het schetsen van een treffend tijdsbeeld. De sfeer is ontzettend mistroostig en grauw. Dat wordt benadrukt door de constante heftige regenval en de wederom voortreffelijke score van John Williams. Qua decors en aankleding is werkelijk overal aan gedacht om de situatie zo realistisch mogelijk in beeld te brengen en daar slaagt de film dan ook met vlag en wimpel in. Ondanks alle ellende zijn er ook enkele momentjes waar je als kijker haast geen lach kunt onderdrukken. Sommige elementen worden met humor gebracht; iets dat ik me ook nog van het boek herinner. Maar dit is natuurlijk absoluut geen komedie en met name de talloze heftige momenten blijven beklijven. Zo'n moment dat ook Frank de kroeg in gaat, ladderzat thuiskomt en tegen zijn moeder uitvalt komt binnen.

Het lange speelduur is geen enkel probleem, want elke minuut wordt benut. Ik zou tenminste geen scène kunnen opnoemen die overbodig voelt. De film is dan ook een mooi totaalplaatje: eigenlijk klopt alles wel. Verre van een prettige zit, maar het is een verhaal dat het verdient om verteld te worden en het wordt dusdanig goed uitgevoerd dat ik zeker kan zeggen dat ik onder de indruk was na afloop.

4*

Het is alweer een tijdje geleden dat ik The Da Vinci Code gezien heb. Uit mijn herinnering was dat een boeiende thriller. Angels & Demons had ik tot dusver echter nog niet gezien.

Toch die Da Vinci nog maar eens gaan zien dan, want dit was toch wel een kundig gemaakte film. Er wordt een hoop gepraat en als je geen zin hebt om je hoofd erbij te houden ga je het (waarschijnlijk) moeilijk krijgen, dus dat is wel een voorwaarde. De film gaat wat dat betreft razendsnel aan je voorbij, maar boeiend is het van begin tot eind. Tom Hanks is en blijft een van de betere acteurs als het aan mij ligt. Langdon is niet meteen zijn meest interessante personage of beste rol, maar hij speelt prima. Ewan McGregor, Ayelet Zurer en de overige cast doen het ook naar behoren.

Het is een zoektocht die je als kijker braaf wil blijven volgen. Gelukkig is er naast de vele dialogen ook plaats voor wat actie. Dit niet meteen in gewelddadige vorm, maar de rondscheurende auto's door Rome zorgen voor flitsende shots die de vaart er wat meer in houden. Daarnaast steekt het mysterie op een interessante wijze in elkaar en is het tot het laatste moment gissen naar hoe die precies in elkaar steekt. Door de korte tijdsduur waarin het verhaal zich afspeelt, is de spanning goed voelbaar en ook goed overgebracht door de situaties waar het gezelschap in bevindt en de ontwikkelingen binnen de zaak. De muziek draagt daar ook zeker haar steentje aan bij. De ontknoping zag ik niet zo een-twee-drie aankomen.

Angels & Demons vond ik een sterke thriller die makkelijk boeit en lekker wegkijkt. Een cinematografisch meesterwerk zou ik het niet direct willen noemen, maar binnen het genre is 'ie simpelweg erg goed. Het is een film die met name spanning opwerkte, hetgeen ik bij dit soort films het belangrijkste vind. Maar ook qua vormgeving leek alles tot in de puntjes verzorgd en dat levert een mooi resultaat op. Het geheel steekt goed in elkaar en overtuigt met gemak.

4*

Anna Karenina is een film waar ik zelf niet zo veel interesse in had. Ik was niet bekend met het boek, noch het verhaal opzich. Ik zag de trailer in de bioscoop en had er toen wel wat meer vertrouwen in. Ik kan me herinneren dat die er best indrukwekkend uitzag. Van de uiteindelijke film kan ik dat toch niet zozeer zeggen.

Goed of niet goed, het is duidelijk zichtbaar dat dit iets bijzonders is. De film is, vooral in het begin, een aaneenschakeling van overgangen en personages. Hierdoor zit de vaart er goed in en is je interesse vrij makkelijk gewekt. Heel interessant naar voren gebracht. De film is tot dan toe zeer interessant, maar wel aan de drukke kant en wordt er op de rem getrapt zodra Johnson's personage ten tonele verschijnt. De dansscene vond ik wel een van de sterkste scenes van de film. Normalitair niet zo'n fan van dat soort fragmenten, maar wat zag dat er ongelofelijk strak uit. Mijn complimenten voor het camerawerk, de figuranten en de montage, want dat was gewoon prima gedaan. De kostuums zien er ook erg sterk uit. Dit, in combinatie met het kleurgebruik zorgt ervoor dat de film, voornamelijk in de eerste helft een visuele attractie en een lust voor het oog is. Daarnaast is het acteerwerk redelijk tot goed, waarbij ik Law's personage veruit het beste uit de verf vond komen.

Zoal ik al eerder zei, remt de film af op het moment dat Johnson daadwerkelijk iets met Knightley krijgt en dan bedoel ik niet alleen qua tempo. De chemie tussen beiden is namelijk ver te zoeken en de film wordt gewoon een stuk oninteressanter en bij vlagen aan de saaie kant. Knightley's personage bedriegt haar man, geeft hem de bons, wil het goed met hem maken.. zo gaat dit spelletje nog wel even door. Dan het einde. Ik weet niet hoe dit in het boek zit, maar ik vond het vrij snel afgeraffeld. Men weet niet wat er met Johnson's personage gebeurt na Anna's dood en hoe zijn relatie met betrekking tot zijn dochter zal verlopen.

De (sterke) eerste helft komt de film absoluut ten goede. Ondanks dat er zo nu en dan nog een aantal mooie beelden verschijnen, vond ik de tweede helft (inclusief einde) tegenvallen. Dus dit is wel een film waar ik gemengde gevoelens bij heb. Uiteindelijk is het een zeer aardige film geworden, maar imo absoluut geen hoogvlieger.

3*

Ik heb bijzonder weinig ervaring met de films van Woody Allen, ondanks dat hij toch wel een vooraanstaande naam in Hollywood is. Ik had enkel Small Time Crooks ooit gezien, maar daar kan ik me nauwelijks wat van herinneren en het was geloof ook niet bepaald spectaculair. Ik zag dat deze film van Netflix ging verdwijnen, dus ik greep nog even gauw mijn kans.

Annie Hall is bij vlagen zeker memorabel. De momenten waarop Allen als het ware uit de film treedt en zich regelrecht tot de kijker wendt vond ik erg grappig. Ook de scène op het balkon, waar de gedachten van de personages ondertiteld worden, is vindingrijk. Diane Keaton vond ik erg sympathiek in haar rol als het titelpersonage. Allen zelf is daarentegen nogal wisselvallig; dan weer droogkomisch, dan weer redelijk vervelend. Wat de film bij mij echter vooral nekt zijn de laatste 45 minuten. Daar waar de film redelijk vlot begon, vond ik dat deze op den duur behoorlijk begon te rekken. Op het moment dat Alvy naar LA afreist om Annies hart (terug) te veroveren, was ik er ook echt klaar mee en mocht Allen van mij zo snel mogelijk een einde eraan breien.

Op zich leuk om gezien te hebben, maar de film is naar mijn mening geen unicum binnen het romcom genre. Het is ook niet zo dat deze film me nieuwsgierig maakt naar het andere werk van Allen, maar vanwege de leuke eerste helft kan ik er wel een voldoende aan kwijt.

3*

Uiteindelijk toch een wat vlakke sciencefictionthriller. Het uitgangspunt is leuk, de film heeft zeker zo zijn momenten (denk aan de bloedstollende momenten met die beer), visueel is het bij vlagen prachtig en ik waardeer het wanneer een film je aan het denken probeert te zetten. Daar staat echter tegenover dat de personages oppervlakkig blijven, waardoor ik weinig binding met hen voelde, het visuele aspect niet consequent mooi is (soms ook het tegenovergestelde) en de film toch aan de lange kant is. De climax was ook helaas niet helemaal mijn smaak, hoewel ik het definitieve einde (Lena die geen antwoord geeft op de vraag van Kane) dan weer wél sterk vind. Eigenlijk van begin tot eind een mixed bag dus, waardoor ik twijfel tussen twee punten. Omdat het met het amusementsgehalte best goed zit, kies ik voor het voordeel van de twijfel.

3*

Het eerste seizoen van de serie heb ik wel gevolgd. Misschien het tweede ook nog wel, maar dat weet ik niet zeker. Daarna vond ik het geloof ik niet meer zo interessant en ben ik ermee gekapt. Toen ik afgelopen jaar nog de eerste film zag wist ik weer waarom. Deze film, die ik gisteren zag, vind ik een stuk beter! Uiteraard is het acteerwerk maar allemaal erg krap, en inderdaad kreeg ik soms het idee dat er blaadje met het script naast de camera werd gehouden. Maar voor een film als deze is dat nog niet echt een grote ramp. Ik vond het dan ook in de eerste film allemaal nog wat slechter geacteerd. Sommige personages zijn uitermate irritant (Danny is niet echt een leuke toevoeging vind ik zelf..). En andere weer een beetje overdreven kinderachtig. Overigens vond ik wel Kevin Wekker veel leuker in het vertolken van Appie dan Achmed Akkabi. Gelukkig maakt de grimmige sfeer van het 'Spookhuis' veel goed. Begint allemaal een beetje saai, maar wordt naarmate de film vordert steeds leuker. Wel leuke rollen van Bram van der Vlugt en Peter van den Begin, van wie die laatste voor kinderen best een eng figuur kan spelen. Dus het is gelukkig niet allemaal puur gericht op kinderen, en dat is wel goed. Al met al een stuk beter dan het tegenvallende eerste deel. Deze bevatte iets meer pluspunten vind ik zelf.

3*

Toen ik vanmiddag op zoek was naar een filmpje heb ik 'gewoon' eens gekozen voor Anubis: Het Pad der 7 Zonden.

Ik kan me herinneren dat ik de serie heb gekeken voor een tijdje maar dat ik het op een begeven moment te saai vond worden en ermee gestopt ben. Van die nieuwe cast etc. hoef ik al helemaal niks te weten. De film zelf zal vooral aanslaan bij de fans van de serie en de echt jongere kijkers. Opzicht wordt het niet echt saai, maar de film dreigt wel wat aan de lange kant te worden. De decors zien er allemaal opzicht ook wel aardig uit (niet heel speciaal ofzo). Acteerwerk wisselde heel erg af tussen de acteurs. De een kon ik wel waarderen (zoals Lucien van Geffen en Loek Beernink) maar er waren er ook genoeg bij die ik minder vond (velen vinden hem het leukste en in de serie vond ik dat ook wel meerdere malen, maar ik vond Achmed Akkabi tegenvalen en Sven de Wijn idem, de rest mag zich eerder bij de negatieve, deze dus, aansluiten dan bij de 2 vorige maar misschien doen ze het wel toch leuk voor de kinderen dus ik mag ze ook niet 'slecht' noemen). De gevecht-scene op het laatste was ook bijna lachwekkend.

Opzicht is het nog allemaal wel redelijk aardig maar af en toe slaat de film de plank mis. Ik denk ook dat het jongere publiek echt het thema mystery leuk moet vinden anders zal het vrij snel gaan vervelen. Voordeel is dat het thema nog niet heel erg is uitgemolken volgens mij. Redelijke Studio 100 productie die nog slechter had kunnen uitpakken dan het eindresultaat.

2,5*

Every Which Way But Loose nog nooit gezien helaas, maar gezien mijn vader het al sinds ik weet niet hoe lang heeft over 'die film met Clint en die aap', konden we het niet laten om de sequel mee te nemen toen we 'm zagen liggen. Hij had het eigenlijk wel altijd over deel 1, maar afijn..

Enigszins tot mijn verbazing vond ik het een matige film. Ik kan in de regel namelijk best goed overweg met dit soort 'foute' filmpjes uit de jaren 80. Een film als Pink Cadillac (ook met Eastwood en van dezelfde regisseur) was van eenzelfde kaliber, maar toch een stuk aangenamer. Het probleem met Any Which Way You Can is dat het te zeer moet leunen op een aantal leuke momenten, maar verder niet zo veel voorstelt en zelfs wat aan de saaie kant is. Orang-oetan Clyde heeft zeker een aantal van die momenten op zijn naam staan (onder meer ''Right Turn, Clyde'', de scène in het motel en het schijten in de politieauto's slaan aan). De motorbende was (bij vlagen) ook wel leuk, maar de show werd pas echt gestolen door de moeder, die met haar aanhangwagen momentje voor het hoogtepunt zorgde.

Buiten dat soort momenten is de film best langdradig. Het eindgevecht zag er aardig uit, maar het was niet zo dat ik uitkeek naar dat moment. Schijnbaar stimuleerde al het voorgaande daar niet genoeg toe. Bovendien duurde die scène ook nog eens veel te lang en werd het zo ongeloofwaardig gemaakt dat het een beetje too much werd. Clint hoeft verder niet veel moeite te doen om stoer over te komen; al heeft hij natuurlijk wel eens betere rollen laten zien. Overig acteerwerk was ook niet van hoogstaand niveau, maar dat is iets waar ik bij dit soort films niet over ga lopen klagen.

Naast de leuke fragmenten zitten er ook een hoop kinderachtige en flauwe scènes in. Nu is daar nog wel doorheen te komen, mits de rest vermakelijk is, maar dat vond ik dus niet altijd het geval. Jammer genoeg was deze komedie niet helemaal waar ik op hoopte. Op zich zou ik het origineel best nog wel willen zien, maar ik moet zeggen dat dit vervolg daar niet direct tot uitnodigt.

2*

Weinig aan. Ik mikte op een lekker zomerse feelgood film, maar zelfs die verwachting weet Anyone but You niet helemaal in te lossen. Probleem zit 'm er met name in dat alles ontzettend geforceerd voelt. Deze twee hoofdpersonages moeten en zullen bij elkaar komen, of dat nu geloofwaardig is of niet.

De randpersonages, die vaak een romcom kunnen opfleuren, zijn sowieso behoorlijk kleurloos, kinderachtig en vooral egoïstisch: iedereen in deze film lijkt een hoge dunk van zichzelf te hebben. Dan komt het dus inderdaad allemaal neer op Sydney Sweeney en Glen Powell om de film te dragen, maar ook daar gaat het niet helemaal lekker. Chemie tussen de twee vind ik onvoldoende en beide acteurs hebben de looks mee, maar niet zozeer de acteertalenten. Sweeney ziet er leuk uit, maar is soms op het zeurderige af, en Powells personage is gewoon weinig sympathiek. Eigenlijk gunde ik Bea eerder die nerdige jeugdvriend van haar waar haar ouders zo verzot op zijn, terwijl de film dat juist lijkt te willen afschilderen als de verkeerde optie.

Gelukkig kent de film hier en daar nog een leuk momentje. De atletische Powell die om wat voor reden dan ook niet goed kan zwemmen (had nog wat meer uitgebuit mogen worden), dat foute type als zijn 'concurrent' en de (random) prominente rol van Unwritten zijn daar enkele voorbeelden van. Daarnaast is het moment op de boei, zowat het eerste 'normale' dialoog in deze film, best schattig en de climax is ook nog wel leuk gevonden. De shots in Australië zijn bovendien bij vlagen schitterend.

Complete bagger is het dus ook weer niet, zeker wanneer je enige affiniteit met het genre hebt, maar Anyone but You had zó veel aangenamer kunnen zijn als het wat minder hard zou proberen. Nu is het toch vooral een matige film met enkele lichtpuntjes, terwijl er genoeg ingrediënten aanwezig waren voor een leuke verstand-op-nul-film.

2*

Apocalypse Now is een film die ik al vaak ben tegengekomen op de site hier, maar die ik nog nooit eerder gezien had. Het lange speelduur was iets wat me niet aanstond, ondanks dat een groot deel van de films die ik goed vind een lang speelduur kent. Toch hebben de vele lovende commentaren mij overgehaald deze eens te bekijken.

Ik heb meteen, zonder te weten dat er twee versies zijn, de Redux gezien. De film begint al meteen tamelijk interessant met een behoorlijke openingsscene. Daarna volgt een kennismaking met Willard en de rest van de personages. De vertolingen in Apocalypse Now zijn gewoonweg erg sterk. Martin Sheen is geweldig als Willard. Marlon Brando zet een akelig, onbetrouwbaar type neer. De hele crew op de boot is ook erg aangenaam. Het zijn met name de scenes op deze boot waar de personages goed uit de verf komen. De rollen van Fishburne, Hall, Duvall en Hopper hebben allen hun eigen kenmerken en komen goed naar voren.

Wat me het meeste opviel en nu, een aantal dagen nadat ik de film gezien heb, het meeste bijblijft is dat de film er gewoon erg goed uitziet. De film stamt uit '79, maar ik betwijfel sterk of ze dit anno 2013 beter kunnen doen. Of het nou gaat om actiescenes zoals bombardementen of puur om mooie beelden zoals de schitterende locaties waar de film zich afspeelt: alles ziet er heel goed uit. Het voelt allemaal levensecht aan; alsof je er bij bent. De afgelopen dagen heb ik op tv stukken voorbij zien komen van enkele moderne Amerikaanse rampenfilms, waarbij de sfeer gewoon niet ten goede komt doordat het allemaal té nep uitziet. Deze film lijkt gewoon veel natuurlijker. Dat vind ik echt mooi aan dit soort films. Coppola laat zijn creativiteit op een ongekende wijze zien. Een sterk script en een sterke uitvoering. Van een rustig begin tot een zinderende climax.

Toch is het niet een en al enthousiasme wat de film bij me oproept. Want ja, hoe interessant en boeiend het verhaal ook mocht zijn, en hoe goed ik ook sommige lange films vind, 200 minuten waren er toch net iets te veel. Er zaten enkele langdradige scenes in, die niet zo interessant waren. Eén daarvan was geloof ik een dinerscene waar diverse mensen stuk voor stuk van tafel gingen. Mede door dit soort scenes kan de film niet voorkomen dat ik toch op enkele momenten de aandacht een beetje kwijtraakte. Het duurde meestal niet erg lang eer die aandacht weer terugkwam, maar het is toch een reden waarom het wel weer even zal duren voordat ik deze herzie. Wellicht dat de 150 minuten versie mij beter bevalt, maar ik heb nu eenmaal de Redux DVD.

Al met al is dit gewoon een sterke film. Ik heb geloof ik ergens gelezen dat hier meerdere jaren aan gefilmd is (ik kan het mis hebben), dat alleen al, en ook de samengestelde Redux, laat al zien hoe goed Coppola deze film wilde maken. En dat kan ik erg waarderen. Ik twijfel heel erg over mijn cijfer bij deze film, wat waarschijnlijk ook de reden is dat ik zo laat ben met beoordelen. Het schommelt van een 3,5* naar een 4,5* en weer terug. Een uiteindelijke herziening zal mij benieuwen of het cijfer dan met een halfje omhoog of omlaag gaat of dat ik, net zo als nu, weer voor de middenweg kies.

4*

Apollo 13.. Een erg mooie film. Tom Hanks, Kevin Bacon, Ed Harris etc. acteerden erg goed hun rollen. Wat me ook opviel was dat er prachtige muziek in de film zat, en ook dat de film zelf heel mooi gemaakt was. Het einde kon bijna niet beter. Hier en daar was het misschien wat langdradig, maar over het algemeen vond ik het zeer zeker een goede film.

3,5*