Opinions

Belachelijke opstapeling van onlogische gebeurtenissen en onafgemaakte make-up effecten. Eenmaal het concept visueel namelijk volledig uit de doeken wordt gedaan komt regisseuse Alexandra Senza niet veel verder dan speelgoedattributen die op gezichten worden geplakt. Het verhaal wordt daarnaast onoverzichtelijk en buitengewoon rommelig naar voren gebracht. Situaties escaleren binnen één enkele scèneovergang zonder duidelijke aanleiding en op die manier suddert het allemaal op een niet al te boeiende manier voorwaarts. Annie Tuma levert overtuigend acteerwerk af en vormt daarmee zowat het enige lichtpuntje van Flee the Light, de rest komt eerder bedenkelijk voor de dag.

Het eerste kwartier van Flight is indrukwekkend en Denzel Washington speelt een uitstekende hoofdrol, maar regisseur Robert Zemeckis verslikt zich in een grote hoeveelheid uitgekauwde dramatiek. Weinig plotinsteken binnen deze film zijn namelijk vernieuwend en slagen er daardoor niet in om de kijker gepast in het verloop mee te nemen. Dat er vervolgens een speelduur van 138 minuten aan vast moet zitten is dan ook beslist geen pluspunt, maar Zemeckis houdt het tempo er gelukkig aardig in en de film eindigt sterk. De makers mogen Washington flink bedanken, aangezien hij dit geheel zonder twijfel op sleeptouw heeft genomen. John Goodman als komische ondersteuning had echter achterwege gelaten kunnen worden.

Matig.

Toch wel een matige film die me ondanks het mijn grootste angst ( Vliegangst ) me vrij weinig de stuipen op het lijf kon jagen. Kwanten, een acteur waar ik best tegenaan kan kijken, stelt hier ook wat teleur. Waarom is Bibb ook alweer actrice?

Het begin was wel spannend, met de turbulentie enz. Daar vond ik het wel beklemmend, maar al snel veranderd Shimizu het verhaal en is het stompzinniger met de minuut. Het leek alsof de film gewoon opeens afgelopen was.

Totaal niet eng, niet vlot en vrij dom. Geen al te geslaagde horror dit, ik vond The Grudge (2004) al niet heel bijzonder, maar Shimizu maakt het hier nog wat slechter. Jammer, dit had veel angstaanjagender kunnen zijn.

Thrillerfilm die je geregeld laat afvragen hoe een regisseur als Mel Gibson in vredesnaam bij dit verhaal uitkwam. Flight Risk vormt een mix tussen allerlei genres die totaal niet bij elkaar gaan. Als thriller zit de komedie het geheel te veel in de weg en als komedie is er simpelweg niet genoeg materiaal om effectief te blijven. Als dramafilm is het geheel vervolgens te voorspelbaar en bekend terrein. Een aantal spaarzame, haast compleet willekeurige (humor)momenten werken aanstekelijk, maar laten de kijker aan de andere kant vergeten dat de personages zich in gevaar moeten verkeren. Verder zijn de speciale effecten niet best en slaagt de film absoluut niet in de basis, maar de wisselwerking tussen de personages is gelukkig nog wel entertainend. Het duurt allemaal daarnaast beslist niet lang en Mark Wahlberg is geregeld erg lollig, maar hopelijk ziet Gibson zelf ook in dat dit project een fout was.

Lollig.

Ik erken dat mijn eigen review nogal tegen de richting ingaat, maar films als The Flintstones zijn wel een beetje de dingetjes die ik in mijn kindertijd heb gemist. Klaarblijkelijk door het grootste deel van het publiek de grond in gestampt, ik zie er echter juist een hele creatieve en lompe film in.

Goodman faalt zelden een rol, hij kan alleen in saaie rollen spelen. Deze film benut weer eens zijn komische kwaliteiten. Aangesterkt met andere leden zoals Moranis is het geen probleem om daar ook wat meer uit te persen. Echt zeer geslaagd zijn de grapjes niet, maar gecombineerd met de lekker creatief opgebouwde omgeving is dat zelden een probleem.

Ik was persoonlijk vooral onder de indruk van de omgevingen. Erg creatief opgebouwde settings en vaak voorzien van wat extra's. Door de sullige toon evenals de nooit serieuze bezigheden blijft de film zich focussen op vermaak met een lach. Die lach komt er wat te weinig, maar qua vermaak slaat het behoorlijk aan. Die dinosaurussen waren duidelijk de dingetjes die ik in mijn jeugd nodig had, maar nooit heb gekregen. Ik heb best genoten.

De herziening bevestigt het cijfer. Heerlijk hoe regisseur Rob Reiner hiermee zowat zijn beste film aflevert, terwijl de inhoud van Flipped allesbehalve ambitieus of complex wordt neergezet. De twee kinderen doen het erg goed, de kleurrijke invulling werkt uitstekend en de korte speelduur is doeltreffend. Het vormt daarmee één van de weinige films die echt kan profiteren van de simplistische inhoud en de kijker vooral meeneemt in een nostalgisch aanvoelende trip. Uitstekende film voor een regenachtige middag voor als je slechte bui even in de goede richting moet worden geduwd.

Uh.

Nou, dit is toch wel iets wat je typisch van eigen bodem kan verwachten. Ook iets wat je typisch van Maas kan verwachten trouwens, maar dat hoeft niet perse vervelend te zijn, want Flodder kent enkele erg leuk scenes tussen zijn 111 minuten.

In het algemeen is het wat flauw en lomp allemaal. Acteerwerk is niet bepaald bijzonder, vooral van Ravenstein was vervelend zeg, een karakter wat totaal niet in de film past. De enige die het echt leuk deed was Ma Flodder. misschien Stapel ook wel.

Voor de rest een vrij lompe en gekke film. Zo veel gekke dingen dat het wel heel ongeloofwaardig gaat worden, maar uiteindelijk is het resultaat half geslaagd. Een redelijk grappige komedie die enkele dompers kent.

In de basis is deze horrorthriller van regisseur Brandon Slagle op conceptueel vlak best boeiend te noemen, waar een gevangenis overstroomt raakt met een stroom van krokodillen. Helaas wordt er verder op zowel visueel als inhoudelijk vlak weinig mee aangevangen, met slecht acteerwerk en ondermaatse computereffecten als voornaamste beredenering. The Flood is verder vooral over de grote lijn niet al te boeiend, waar een gebrek aan spanning en sfeer als laatste dooddoeners voor aan te kijken vallen. Links en rechts een leuke scene en als productie ziet het er af en toe verzorgd uit, maar het vormt niettemin een uitputtingsslag om doorheen te komen.

Ok.

Destijds een film die erg geprezen werd, wat ik ergens ook wel snap. Het is alleen niet echt mijn soort film, maar het behoort als geheel wel tot 1 van de meer intrigerende arthousefilms. Het is niet bepaald rustig maar ook niet druk. Die soort is vaak de soort die het makkelijkst uit te kijken is voor mij.

The Florida Project is meer een waarneming dan een verhaal. Het volgt vooral het leven van een aantal bewoners die in een goedkoop motel wonen. Het zijn bewoners die het krap hebben qua geld, en zo dus blijkbaar een "lager niveau" in de samenleving vormen. Dit concept, maar dan door de ogen van een 7-jarige.

De film is vanaf begin tot eind erg intrigerend. Er gebeurt een hoop, en het leven van de kinders is toch interessanter dan ik vooraf had gedacht. De toon wordt ook al vroeg gezet wanneer er een aantal behoorlijk vulgaire dialogen worden gesproken door de kinders. Realistisch vond ik dat niet, toen ik 7 was wist ik niet eens hoe je moest schelden maar dat zal vast met de opvoeding zelf te maken hebben gehad.

De gehele omgeving voelt dan wel weer realistisch aan, en dat hoort ook als je kiest voor een waarneming-aanpak. Dat heeft zijn voordelen, maar het zorgt er ook voor dat ik de film niet op pauze hoef te zetten als ik even naar de wc moet of een drankje voor mezelf wil inschenken. De inhoud is best leeg, een hele dunne lijn vormt het verhaal en die komt pas in het laatste half uur echt naar voren.

Alles daarvoor is vooral hoe Prince de wereld om haar heen waarneemt. Dat heeft zo zijn momenten, maar gaat ook wel heel erg lang door. De film bevat genoeg overbodige scenes die eigenlijk niet heel veel bijdragen aan het verhaal. Prince wordt de hemel in geprezen qua acteerwerk, maar het is heel duidelijk dat ze totaal geen idee heeft wat er gaande is om haar heen. Baker wil je dat wel laten geloven door haar dialogen te laten oplezen die beweren dat ze dat wel weet, maar het is duidelijk dat dat kind in het echt geen idee heeft.

Overige rollen zijn allemaal tegen het karikaturale aan, maar wel met volle overgave uitgevoerd. Normale mensen heb je alleen niet in dat motel. Visueel is het voor de rest erg zonnig en kleurrijk. Geen dromerige scenes of neonlichten, gewoon zoals het is en geen poeha daaromheen. Ik mag het wel.

111 minuten lang, en zeker 80 aan waarneming. Het is wel erg lang en ik denk dat enig knipwerk eigenlijk weinig afbreuk gedaan had, ongeveer 10 minuten eraf max. Toch blijft het altijd intrigerend en het acteerwerk is inderdaad goed. Het einde zal ik niet zo gedaan hebben, en meeslepend wordt het nergens, maar als geheel is het zeker niet slecht.

Verrassend.

Heb van het verhaal in de verste vertes weleens gehoord. Ik weet dat de schrijver ervan het nogal leuk vond om allerlei vervolgen eruit te pompen, of in het algemeen zelfs van elk boek zowat een serie te maken. Ik kan me daarmee dan ook niet voorstellen dat de vervolgen hierop zo goed als deze zijn.

Maar nu blijkt deze film verder ook nogal zijn eigen draai aan het verhaal te geven. En dat doet het eigenlijk prima, want ondanks het nogal overdreven sentiment slaagt de film er van harte in om er een nachtmerrieopwekkende draai aan te geven. De film voelt daadwerkelijk aan als een soort scenario waarin je in je dromen terechtkomt, en dat is eigenlijk vooral positief.

De nare sfeer gecombineerd met onheilspellende beelden zorgen voor een beklemmende toon die de hele film lang aanhoudt. Fletcher past daarbij dan ook precies in het verhaal. Het jammere is wel dat de rest van de crewleden zo overdreven acteren en daarmee vooral ridicule rollen neerzetten. Verder had er ook nog wel wat meer gedaan kunnen worden met de verhoudingen, maar dat even terzijde.

Een echt gruwelijke film is het niet. De zogenaamd schokkende onderwerpen worden niet belicht of gewoon in de achtergrond gehouden, maar de sfeer werkt uitstekend. De film behoudt voor de volledige duur een nogal nare toon die blijft nazinderen. Het weet buitengewoon goed te werken, waardoor de film zelfs na het einde nog even bijblijft. Beetje jammer van het sentiment, anders had de film makkelijk een hoger cijfer kunnen aantikken.

Remake dus.

Dit keer van Lifetime, waarbij het verhaal klaarblijkelijk dichter tegen het boek aan moest zitten. Dat vind ik allemaal prima, begrijp ook heel goed waarom dit niet meteen naar het witte doek werd gebracht. De oorzaak waarom deze remake een stuk minder effectief is dan het origineel is dan ook vooral omdat de regie zelf zo lui is.

Dit keer vooral een film die zich heel direct op het verhaal concentreert, daar de kracht die het mee kan benutten uitput, en verder geen moeite doet om zich daarin verder te verdiepen. Ontzettend slecht in beeld gebracht en een indruk dat het allemaal niet langer dan twee weken heeft geduurd om te editen, filmen en versieren. Het voelt nogal snel gemaakt aan. Niet vreemd ook dat de sequels soms in hetzelfde jaar uitkwamen.

Voordeel is het acteerwerk dat redelijk is, ondanks het duidelijke ongemak van de crewleden. Het is ook een nogal speciale manier om met dit soort onderwerpen om te gaan. Althans, de toonzetting ervan is nogal vreemd. Dat kan ik echter wel vergeven omdat het op bronmateriaal gebaseerd is die de uitleg erover vast een stuk subtieler heeft gedaan, dus er zal vast wel een onderliggende redenatie zijn die ik heb gemist.

Al bij al kent het wel een verrassend en soms schokkend verhaal. Dat weet dan ook vooral de aanwinst te zijn van de film, gecombineerd met wat aardig acteerwerk en een redelijk tempo. Verder staan dit soort looks bij films me nooit echt aan. Het was blijkbaar geen moeite om controverse als deze naar het grote doek te bewegen, wel teveel moeite om het vervolgens met een beetje gemotiveerde regie uit te werken. Ach ja, origineel blijft dus voor mij de winnaar.

Erg gelachen.

Wel jammer dat de animatie zelf echt heel lelijk is, duidelijk, iets te duidelijk uit de computer gekomen. Ik zag toevallig vandaag Chicken Run en ondanks de beperkte animatie daar leerde ik dus ook dat de productie van deze film gericht is op klei en dan is het niet gek dat de eerste animatie uit de computer niet al te mooi is.

Tweede minpunt zijn dat de karakters, op de over-the-top schurken na, ook best saai zijn. De rol van Winslet blijft altijd in dit soort films terugkeren en dat botst regelmatig met het melige plot zelf, en ook de rol van Jackman is wat standaard eigenlijk.

Maar daarmee is het meeste gezegd. Ik schaam me om het zo te zeggen, maar ik heb in tijden niet zo hard gelachen om een film zoals ik hier deed. Humor is uitermate kinderachtig, maar zo leuk. Tijd geleden dat ik weer een echt leuke slapstick zag die zichzelf niet al te serieus neemt (onbegrijpelijk dan ook dat sommige karakters dan ook zo saai zijn).

Verhaal is leuk, duurt niet al te lang en verveelt nergens. De grappen slaan nergens op, maar weten precies de goede snaar te raken en door de droge momenten (laatste schop, klap of andere dingen die toch nog komen) wisten me altijd aan het lachen te maken.

Domme humor dus, kinderen zullen hier heel blij mee zijn, maar ook volwassenen zullen zich hier mee kunnen vermaken. Ik in ieder geval wel, vond het echt geweldig, in tijden niet zo kunnen lachen om een film. Zo zie je maar dat slapstick humor eigenlijk wel mijn favoriete humor is. En dat werkt hier dan ook erg goed.

Meh.

Heb maar één enkele andere film van Strickland gezien en ik zal er vast wel meer zien na deze film, maar ik denk dat ik de hoop rondom zijn naam maar een beetje moet gaan opgeven. Ondanks de eigen visie waarover hij beschikt kan ik namelijk maar weinig met zijn films. Kleurrijk, maar ongelooflijk saai.

Goed aan de film is de duidelijke aandacht naar decoratie evenals het acteerwerk, maar toch verdwijnen de personages voortdurend in het visuele schouwspel dat bestaat uit aparte handelingen en rituelen. Zeker een Butterfield valt in het begin op voordat hij compleet in de film zelf verdwijnt. Het helpt dan ook niet dat de film uiteindelijk meer aanvoelt als mimeshow dan als film.

Verder duurt het vooral erg lang en ondanks dat wat er wordt getoond af en toe best interessant is kan ik er maar weinig van genieten. Zeker omdat ik eerlijk gezegd de helft van de tijd geen idee heb wat ik precies aan het kijken ben. Er zullen uiteraard liefhebbers voor zijn, en ondanks mijn liefde voor visuele beelden kan ik gewoon weinig hiermee. Ik kan me er namelijk op geen enkele manier mee verbinden.

Onder de lagen kleurrijke onzin zal er vast nog wel een boodschap tussen zitten die mogelijk te maken heeft met de conversatie aan tafel richting de opening van de film. Verder lijkt dit vooral iets te zijn waar alleen Strickland van genoten heeft toen de film werd gemaakt. Pretentieus en ambitieus, maar ook vooral verwarrend en vermoeiend. Ik wil best mijn best doen om een eigen interpretatie van een film te geven, maar hier was dat het gewoon niet waard.

Deze boekverfilming van regisseur Kurt Neumann kreeg uiteindelijk een erg geslaagde remake van de beroemde David Cronenberg. Die film beschouw ik zelfs als het beste Cronenberg-werk dat ik tot nu toe heb mogen aanschouwen, maar deze film uit 1958 viel me echter tegen. Met name de introductie draaft nogal lang door. Ondanks de prima vertolking van Vincent Price duurt het 25 minuten voordat we de vertelling over de gestoorde wetenschapper mogen horen. Het verhaal wordt verteld door Patricia Owens, een uitzonderlijk slechte actrice die van Neumann een veel te gewichtige en zware rol toebedeeld krijgt. Het gehuil zonder tranen maar ook de theatrale bewegingen als er iets misgaat vormen bijna kluchtingrediënten, maar de uiteindelijke (mislukte) bedoeling is dat we het serieus moeten nemen. Daarnaast duurt het zelfs binnen de flashback (soms verteld vanuit het perspectief van David Hedison, ook al moet het verhaal van Owens komen) nogal lang voordat het misgaat. De sciencefictionelementen van The Fly maken zelfs voor een film uit 1958 een behoorlijke indruk, maar de spannende scenes worden te breed opgenomen (weinig sfeervolle decors en vooral te overzichtelijk camerawerk) en het verhaaltje afgeraffeld. Nadat de professor integraal in een vlieg is veranderd pleegt hij ongeveer 15-20 minuten later zelfmoord. Dat heeft Cronenberg 28 jaar later veel beter uitgewerkt en opgelost. Op het vlak van horror zit er op het einde een opvallend onheilspellend moment tussen waarbij de vlieg met het mensenhoofd door die spin wordt verorberd, maar dat neemt enkel een minuut van de film in beslag. Voor de creatieve ontwerpen en Price ken ik de film 2,0* toe, maar het viel me als algemene kijkervaring serieus tegen.

Sterk.

Zeer positief verrast door deze horror klassieker van Cronenberg. Ik wilde de film eigenlijk al vrij lang zien, maar het is er nooit van gekomen. Toen ik deze opeens bij Netflix zag dus maar opgezet en gelukkig had ik dat gedaan.

Acteerwerk is op niveau, dat zou ik niet denken eigenlijk. Goldblum speelt keurig en ook David speelt gewoon netjes op niveau. De film begint wat traag maar verveelt helemaal nergens en duurt ook niet te lang met zijn speelduur van 96 minuten.

De designs van de vlieg en hoe Goldblum langzaam in een vlieg veranderd ziet er helemaal top uit. Lekker smerig en goor ook soms, Cronenberg schuwt die dingen absoluut niet maar gaat er gelukkig ook niet al te dik op in.

Lekker smerig, duurt niet te lang en richting het einde ook verrassend emotioneel en pakkend. De scene waarin de 'BrundleFly' wanhopig uit de telepod kruipt was een moeilijke scene om zo te zien. Nee, ik heb me niet verveelt. Goede horrorfilm.

De slipper van Carpenter.

Hij heeft enkele heel aardige films, maar ook een paar slippertjes. Deze is echter wel de meest matige, ondanks dat het allemaal ook niet heel vreselijk was. Maar waar voorheen Vampires nog de minste Carpenter was voor mij, is dit net een stapje terug.

Maar visueel is het wel net wat beter dan de gemiddelde Carpenter film. Er is duidelijk nog meer aandacht naar het visuele niveau gegaan dan het horrorgedeelte van de film. Dat levert enkele degelijke beelden op, maar kunnen de onvermijdelde onvoldoende niet voorkomen.

De loop van het verhaal is ook uitermate saai. Als er iets is wat Carpenter niet volledig onder de knie heeft, is het spanningsopbouw. Al zijn films delen eigenlijk dezelfde, lompe uitstraling en die voorkomt enige knappe en goede spanningsopbouw.

Bovendien is het simpelweg saai. Het gevaar heeft nooit echt een dreiging en de uiteindelijke dreiging is vooral oliedom. Piraten, kom op. Spanning, zoals al eerder gezegd, is eigenlijk afwezig en de loop van het verhaal weet nergens echt interessant te worden.

De mist ziet er wel leuk uit en de figuren die erin staan ook wel uiteindelijk. Deed me alleen soms meer denken aan een pretpark-attractie dan een daadwerkelijke horrorfilm. Qua kills ook een flinke stap terug voor Carpenter. Te bedenken dat hij 2 jaar later met The Thing wel bewijst dat hij goede kills neer kan zetten.

Nee, dit was hem niet helemaal voor mij. Saaie, vermoeiende horrorfilm. Enkele redelijke scenes en een prima visueel niveau kunnen een laag cijfer niet voorkomen.

Afgezaagde, ongeïnteresseerde en vooral op het eerste gezicht snel in elkaar geflanste remake op de klassieker van John Carpenter, die ik persoonlijk evenzeer een vermoeiende zit vond. Voordat ik hieraan begon, had ik wel vertrouwen in een moderne herbewerking van een wat oudere film en de lage verwachtingen hadden daarbij kunnen helpen. Helaas blijken de grotendeels negatieve geluiden vanuit het publiek gelijk te hebben, want regisseur Rupert Wainwright gebruikt een saaie vormgeving, een slecht gedirigeerde spanningsopbouw en oersaaie personages om dit geheel mee in te vullen. Vrijwel geen enkele scene is de moeite waard en enkel de wat grotere momenten kennen een zekere amusementswaarde. Een remake om snel te vergeten dus, al is het mij in eerste instantie al een raadsel hoe zo'n idioot concept ooit tot leven had kunnen komen.

Matig.

Kwam er op de helft van de film overigens achter dat de regisseur van dit goedkope project Owen Egerton was, die me eerder Blood Fest bracht. Vond dat destijds een heerlijk vermakelijke mix van horror en komedie verpakt in een origineel pakket. Deze Follow is duidelijk wat goedkoper, maar Egerton had wel beschikking over wat bekende acteurs.

Qua acteerwerk is de film ook best aardig, maar naar mijn overtuiging doet Egerton er te weinig mee. Follow bouwt op een redelijk mysterieuze opzet die zelfs voor een speelduur van 74 minuten te lang uitgerekt wordt. Overigens ook (heel duidelijk) gebaseerd op een kortfilm van dezelfde regisseur. Dit valt voornamelijk te merken aan het duidelijke gebrek aan inspiratie om de extra minuten mee op te vullen, had wellicht beter gewoon bij de 5 minuten van het origineel kunnen blijven.

Visueel redelijk saai. Blijkbaar moest de film zich tijdens de kerstdagen afspelen, en Egerton zet enkel een kerstboom neer om dit gevoel te versterken. Van de sfeer waar hij zo goed mee om wist te gaan in zijn horrorkomedie uit 2018 valt hier niks te merken. Vreemd dat regisseurs die nauwelijks kunnen uithalen met hun debuutfilms dan opeens over zoveel ideeën beschikken in latere fasen.

In ieder geval begint de film dankzij de mysterieuze opzet en aardig acteerwerk nog aardig. De situatie begint echter al snel te vervelen en de soms hallucinante scenes weten hier niet al te veel verandering in te brengen. Egerton schoot zichzelf in de voet met deze film, want het is moeilijk om dit soort gegevens interessanter te maken dan dat ze zijn. Follow als ideaal voorbeeld.

Dankzij een aardig eerste halfuur en goed acteerwerk zal ik het nog een 2,0* geven, verder vond ik het eerder een sfeerloze boel. Overigens misschien interessant om te vermelden dat de jongen die bij Segan kerstlieden voor de deur aan het zingen was 2 jaar na het maken van deze film werd gearresteerd voor een moordpoging op een agent. Wat een zonde, vond hem een leuke verschijning.

Mwa.

Typisch zo'n film die enkel voor het vermaak gaat, waar ook niet veel mis mee is. Het zal ook wel gek zijn als dit soort films echt vernieuwend willen zijn, want escaperoomgebeuren was jaren daarvoor al populair. Wernick is echter zelf al bekend met dit concept, en leek daarom ook niet precies hetzelfde te willen doen.

Toch is het eerste uur erg veel in de richting van dit concept, maar het duurt eventjes voordat het begint. Er worden wat pogingen gedaan om de personages uit te diepen maar op moderne manier, en dit resulteert in een redelijk vlakke uitbeelding. Wel heel tof om Roden weer te zien, maar verder zijn de personages ronduit irritant, wat de film niet ten goede komt.

Vlot is het gelukkig allemaal wel. Er heerst tijdens het eerste uur een behoorlijk tempo en daardoor valt de film gemakkelijk uit te kijken. Niet dat het escape gebeuren nu spannender wordt neergezet, maar het kijkt wel ontzettend lekker weg. Daarna gaat Wernick een andere richting op, maar deze is niet bepaald leuk. Ronduit saai zelfs als ze uit de escaperoom trekken.

Acteerwerk is aardig, maar het is wel jammer dat de personages zo vervelend zijn. Visueel wordt het aardig afgewerkt met wat oog voor detail, maar het camerawerk zit de film niet altijd mee en zeker de spanning had wat beter gemoeten. Cinematografie is redelijk verder, maar zeker tijdens de eerste 20 minuten had dit iets beter gemogen.

Waar de film uiteindelijk naartoe werkt vond ik verder wel prima, maar de manier waarop niet. Erg saai zelfs wanneer Allen zijn vriendjes en vriendin wil gaan redden. De film stort eigenlijk volledig in, en komt daarna nooit meer leuk bovenwater. Verder redelijk vermakelijk tijdens het eerste uur, maar het laatste halfuur vond ik toch wel taai om doorheen te komen, en tevens duurt de inleiding ook wat te lang. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet bijzonder.

Matig.

Followed begint nog wel aardig, mede omdat het hoofdpersonage weinig inspanning hoeft te doen om de kijkers beet te pakken. Solomon klaart die klus op een ietwat overdreven en theatrale manier, maar de hufterige trekjes die aan zijn personage verbonden zitten zorgen wel voor het nodige vermaak. Eikels vermaken tegenwoordig.

Duidelijk wel met een bepaalde passie gemaakt, maar de makers van deze Followed kunnen er geen spanning inkrijgen. Ze gebruiken allerlei invloeden (Elisa Lam als een bekende) en elementen om dit wel voor elkaar te krijgen, maar de afstandelijkheid van de regie kan er geen voordeel uit trekken. Het blijft een regulier filmpje die zijn frightfactor uit wat makke schrikmomenten probeert te halen, maar dat weet nauwelijks te werken.

Een paar leuke trucjes met de editing moeten voor wat magie zorgen, maar verder valt de film op een hoop gebieden flink tegen. Het werkt zich toe naar een uit de hand lopende, maar toch veilige finale. Het behoort wederom tot het standaardhorrorwerk dat nergens dreigend genoeg kan zijn om de film tot een memorabel geheel te tillen.

Nee, gewoon een flauwe indie-horrorfilm. Soms leuke ideeën, een eikel als hoofdpersonage die het nodige vermaak naar de film trekt, maar verder volstrekt oninteressant ingericht en volkomen zoutloos. Toch wel belangrijke elementen die hier ontbreken hier, en het eindresultaat valt er ook flink onder te leiden. Niet het slechtste, maar zeker niet het beste.

Klein.

Maar niet fijn. Follower is een film die maar enkel 2 minuten langer dan een uur duurt. Een beter tussendoortje zal je qua speelduur dus waarschijnlijk niet snel aantreffen. Het verbaasde me wel, maar aan de andere kant zullen ze wel gedacht hebben dat het concept zo leeg was dat er niet veel meer dan een uur uit te halen viel.

Het is ook erg simpel. We volgen drie dames, die zelf ook weer worden achtervolgd. Veel meer is er niet te vertellen over deze film en dat zouden de makers ook wel gedacht hebben. De creativiteit wordt eerder ingezet op wat hun precies achtervolgd. En alhoewel ik dat leuk bedacht vind, wordt het soms erg vervelend uitgewerkt dat de film tegenwerkt.

Waar ik voornamelijk mee zat was de soundtrack. Ze kiezen in verband met de film voor een erg computer-achtige soundtrack, maar dus ook tijdens de scenes die gewoon regulier zijn. Het is ontzettend vervelend voor de oren en trekt alleen maar potentiële spanning weg (die er eigenlijk niet eens zozeer was). Daarnaast vind ik de dreigingen zelf ook een beetje half uitgewerkt.

Verder mooie natuur en redelijk strak qua editing, aangevuld met best degelijk acteerwerk. Het zijn geen briljante rollen en geen van de dames hebben een echt goede, onderscheidende persoonlijkheid, maar het is niet zo emotieloos zoals je weleens vaker in dit soort films aantreft. Uiteindelijk heeft de film als ultiem voordeel dat je het zo lekker snel af kan sluiten. Vermaakt, maar inhoudelijk zeker niet zo sterk.

Entertainment.

Followers moet een soort parodie bieden op hedendaagse internetcultuur, want in principe hangt de film de hele duur rondom wat vervelende persoonlijkheden die zichzelf populair maken op het internet. Het fijne daaraan is wel dat deze mensen je zonder al te veel moeite geboeid kunnen houden, dat te danken is aan diens excentrieke persoonlijkheden.

De film is in principe een redelijk klassiek geestengebeuren alleen dit keer dus verteld via de lens van deze persoonlijkheden. Daarmee is het niet echt een film die wat nieuws te vertellen of toe te voegen heeft, maar het is wel een film die moeiteloos weet te boeien. Perfect popcornentertainment is het alleen niet. Daarvoor is de kritiek op deze cultuur wat te duidelijk en het verloop te makkelijk.

Toch moet ik niet al te veel klagen, want ik heb me best goed vermaakt. Visueel niet compleet rampzalig alhoewel dat er soms wat meer energie tussen had gemogen, en het verloop is prima uit te kijken. Tussen alle bagger die uitkomt tegenwoordig doet deze film niet al te veel verkeerd. Op z'n beurt doet het ook weinig opvallends, waardoor het cijfer niet hoger dan dit komt te liggen.

Vrij flauw.

Flauw film met een toch opvallend goede cast. Het verhaal hebben we eigenlijk al veel vaker gezien, maar dit keer is het wel op een lekker warme zomerlocatie. Dit zorgt tenminste voor een mooi warm gevoel. Maar ja, en dan.

Hudson is een mooie vrouw en dus ook wel een mooie verschijning hier. McConaughey speelt een beetje een rol die hij meestal speelt. Dit doet hij wel overtuigend, maar briljant speelt hij zeker niet. Naast de mooie locatie is het verhaal vrij voorspelbaar en flauw gebracht.

De film duurt echt te lang, en was lang niet altijd even boeiend. Sowieso met zo'n verhaal heb je in het algemeen weinig kans om echt een goede film te maken, en Tennant slaagt daar niet in om iets bijzonders op het scherm te toveren.

Hm.

Origineel nog niet gezien, maar het is in ieder geval duidelijk dat deze remake te veel in de lijntjes van het origineel blijft hangen. In alle opzichte is dit een ouderwetse film. Niet alleen qua setting zelf, maar ook qua regie en loop van het verhaal. Alles schreeuwt 1984 uit.

Maar het neemt het vermaakgehalte niet bepaald weg. Nu gaan deze films er doorgaans wel goed bij mij in. Ik ben tegenwoordig ook best into vrolijke films aangezien de zomer ook wel een vrolijks sfeertje schreeuwt. Een onschuldig tienerdramatje gaat er bij mij dan ook makkelijk in, maar ook gewoon als film zelf vermaakt het goed.

Acteurs en actrices die voor de rest ook goed in hun rol zitten. Wormald doet het redelijk in de lead. Een tikkie onzichtbaar door de film heen, maar goed genoeg. Hough vond ik er duidelijk bovenuit steken, was in ieder geval allang blij dat er nu een vrouw rondloopt met wat attitude inplaats van het maagd-typetje weer neer te zetten. Daar vreesde ik in het begin namelijk even voor. Alleen Teller vond ik toch wat uit de toon vallen, maar vooral qua uitstraling en niet qua acteertalent.

Visueel ook gewoon netjes. Regelmatig lekker flashy gebracht en met een vlot tempo. Wel erg ouderwets allemaal. Zowel qua dialogen als verhaal. Het is duidelijk dat deze film geschreven is door een ziel die niet heel veel onderzoek heeft gedaan naar het gedrag van tieners, want ik ken geen enkele plaats waar een obsessie met dansen zo stevig is.

Ook een beetje jammer dat het verhaal weinig creatief is en vooral een herhaling lijkt te zijn van het origineel. Had graag wat creativiteit gezien en een wat moderne invalshoek. Richting het einde, waar Wormald toch wel een beetje de stem gaat uithangen van de tieners in het dorpje gaat het net wat te snel, aangezien de band tussen Wormald en het dorpje zelf toch nogal kort-door-de-bocht uitgewerkt wordt.

Enkele scenes springen eruit omdat ze apart zijn voor een danstienerfilm, zeker de busrace verwacht je niet meteen in dit soort films. Jammer dat het maar kleine toevoegingen zijn in de film zelf. De karakters, op Hough na die wel iets nieuws is in deze film, zijn ook te standaard. Veel te standaard. Zeker zo'n MacDowall is echt vreselijk pro-Amerikaans.

Ook de danspasjes, het zijn niet de meest knappe dingen die de hoofdrollen vertonen. De beste danspasjes zijn vooral van figuranten die maar 1x in de film verschijnen. Alhoewel het verleidelijke gedeelte tussen Wormald en Hough tijdens de dans voor het restaurant nog wel een vonk heeft. Maar bijvoorbeeld de dans die Wormald uit agressie lijkt te doen komt maar weinig uit de verf. Vooral omdat de regie en het dansen zelf toch niet al te knap gebracht is.

Wel erg vermakelijk, film steunt op sterk acteerwerk en een vermakelijk gebeuren. Maar voor de rest heeft het toch net wat te weinig om het lijf helaas.

Ok.

For Sama is een documentaire met enkele schokkende en zeer meeslepende beelden, maar ook een hoop irritaties. Of het nou precies propaganda is of niet laat ik er even buiten want daar heb ik te weinig verstand van. Dat verstand ga ik ook niet krijgen van For Sama overigens want op informatief vlak is er niet al te veel te leren.

Zo is het meer een soort videodagboek die waarschijnlijk voor de dochter van Al-Kateab gemaakt is, maar dat gevoel brak voor mij niet heel erg door. Er worden inderdaad stukjes leven verteld over de familie Al-Kateab maar het voelt gewoon niet zo heel erg aan als een videodagboek gericht op een kind, ondanks dat er wel enkele pogingen zijn.

For Sama is een rauwe documentaire die expliciete beelden van grof geweld niet schuwt. Het laat de situatie dus zien zoals het is en die is soms behoorlijk heftig. Dode lichamen van kinderen en volwassenen worden in volle glorie getoond, maar ook bomaanslagen zien we volop in beeld. Dat laatste vond ik overigens de meest indrukwekkende stukken uit deze docu.

Meeslepend is het soms zeker en het schokt regelmatig omdat de beelden echt zijn. Dit gebeurt dus helaas in een continent naast die van ons. Verder laat ik er even buiten wie nou de ultieme schurken zijn, ik denk vooral dat de mens dat zelf is. Elke kant binnen deze situatie verteld namelijk een ander verhaal denk ik zo.

Irritatiepunten vanuit deze docu vind ik enkele sentimentele beelden. Ik snap volledig welk punt je wil maken door bijvoorbeeld twee jonge kinderen en een moeder die om hun broertje/zoon treuren in beeld te brengen, maar ik vind het toch een soort van respectloos. In zo'n soort moment hoor je helemaal niet te filmen. Misschien ervaren die mensen dat in zo'n situatie anders, maar ik zou het vreselijk vinden denk ik zo.

Maar ook andere scenes waarin Al-Kateab inzoomt op treurende en kwetsbare mensen zijn grote irritatiepunten voor mij. Het neemt direct sympathie weg die ik voor de situatie heb en zo is de documentaire erg impactloos terwijl dat helemaal niet moet. Sowieso loop ik constant met de gedachte rond waarom je überhaupt enkele dingen in beeld brengt die hier worden getoond. Een camera pakken zou bij mij 1 van de laatste gedachtes zijn in zo'n omgeving. Toch is dat ook een teken van moed door de zaken gewoon in beeld te brengen met gevaar voor eigen leven.

Soms zeldzaam indrukwekkend, maar te veel irritatie om er een echt hoog cijfer aan kwijt te kunnen. Het blijft een droevige situatie die daar bezig is. Respect dat dit soort documentaires dus gewoon gemaakt worden, maar impact had het door te veel irritatie eigenlijk gewoon niet zo zeer op me.

Misdaadthriller met wat actiescenes in de tweede helft, maar die elementen overheersen niet. De geïnteresseerde filmliefhebbers zullen dus moeten weten dat regisseursduo Gabriel Carrer en Reese Eveneshen zich voornamelijk bezighoudt met opbouw door middel van een driehoeksverhouding. We bevinden ons op die manier nagenoeg direct in een aparte situatie waartussen de spanning vervolgens langzaam wordt ontwikkeld. Ondanks het goede acteerwerk is dat echter niet hetgeen waar de film mee te koop loopt, maar naarmate de indringers tevoorschijn komen wint het geheel gelukkig aan een boel tempo. Fijne praktische effecten, grove moordpartijen en uiterst vermakelijk bombast zorgen voor een leuke filmervaring die genoeg in huis heeft om de kijker te verrassen. Mooi afgewerkt of bijzonder spannend is For the Sake of Vicious nergens, maar niettemin best onderhoudend en het drukt een mooie stempel op de loopbaan van Carrer en Eveneshen.

Mwa.

Dit is eigenlijk een beetje het voorbeeld hoe een oorlogsfilm dus niet moet. De boodschap mag er altijd wezen, hier komt hij eigenlijk minimaal over en voelt inderdaad wat goedkoop aan. Al vond ik de oorlogsscenes nog steeds wel boeiend in beeld gebracht.

Acteerwerk is vrij ok. De een speelt wat beter, zoals de soldaten in het slachtveld. Pocock als de jonge O'Leary vond ik nog wel het beste spelen, en voert zijn karakter het meest overtuigend over. De oorlogsscenes zijn vrij tam, maar wel actievol en vermakelijk gebracht.

Wat direct opvalt, is dat de echte chaos uitblijft, je hebt geen gevoel dat de oorlog hier zo ongelooflijk bruut en slecht was. Genoeg kogels, maar weinig overtuigend materiaal. De Duisters zijn hier weer de typische "schurken" en de geallieerden de typische "goedzakken" terwijl beide partijen volgens mij weinig schelen. Maarja.

Het voelt ook meer aan als verkleedpartijtje dan oorlogsfilm. Regisseur Earl maakt een fout door ook nog het verhaal van de vrouw in het verhaal te mengen, maar deze was zo zwak dat je geen enkele sympathie meer kan krijgen. Ik dacht dat alleen Nederland en Japan acteurs laten spelen die zich zo abnormaal gedragen, maar Australië kan het dus ook.

Voor de rest duurt het gelukkig niet al te lang, en de oorlog zelf is wel vermakelijk om 95 minuten tegenaan te kijken. Maar echt goed is dit nergens, dit voelt eigenlijk meer aan als tussendoortje.

Mwa.

Force of Nature is geen grootse popcornfilm die enkel en alleen gemaakt is om te vermaken, maar zichzelf toch net wat te serieus neemt om volledig uit te groeien tot een cheesefest. Fun is wel iets dat deze film goed had kunnen gebruiken, maar verder blijft het een aardig staaltje entertainment om doorheen te komen.

Het grote gebrek aan logica is al in de eerste scenes voelbaar wanneer agenten die diens wapens moeten trekken mensen niet fouilleren, en dat is enkel het begin van een film die duidelijk niet al te lang stil heeft gestaan bij zijn inhoudelijke gedeelte. Force of Nature is dan ook een best "domme" film te noemen waar regelmatig met moeite van te genieten is, maar slecht is het ook niet.

Visueel redelijk. Het ziet er allemaal wat kleurloos en kaal uit, maar de omgeving, een appartementencomplex waarover een orkaan stormt, is nog wel een aardige locatie om het verhaal in plaats te laten vinden. Het acteerwerk dat wordt verzorgd door Gibson, Hirsch en Bosworth is prima te noemen en weten de minuten ook aardig op te vullen.

Force of Nature heeft vooral het tempo in zijn voordeel, en de korte speelduur zelf natuurlijk. Hierdoor is het direct al voelbaar dat deze film nooit bedoeld was om hoog in de top 250 te pronken en door de film heen valt er nog wel wat entertainment te halen. De actiescenes zijn nooit van hoge kwaliteit en de spanning is ver te zoeken, maar het blijft altijd goed wegkijken.

Dit soort films dienen in de juiste bui en op het juiste moment gekeken te worden en dat heb ik dan ook gedaan. Hierdoor was de film best genietbaar en lekker kort. Als tussendoortje op een luie avond met wat snacks is dit dan ook ideaal, maar het heeft geen enkele cinematografische waarde, waardoor het waarschijnlijk geen film is die de kijker lang gaat bijblijven.

Interessant biografisch werkje van regisseur James Mangold. Fijn is dat Le Mans '66 (een veel geschiktere titel dan Ford v Ferrari) altijd wel een redelijk luchtige toon weet te behouden. Christian Bale geniet van een sterk geacteerd en charmant personage, waarmee hij zowat het boegbeeld van de film vormt. Matt Damon levert aardig tegenspel, maar de overige leden worden net iets te karikaturaal neergezet om serieus genomen te worden. Het soms grijpen naar iets te melige scenes deed ook wat afbreuk aan het geheel, maar verder regisseert Mangold strak en beleefde ik ouderwets veel spanning gedurende de racescenes. Een redelijk uitgebreide speelduur van 152 minuten werd geen enkel moment gevoeld. Complimenten overigens naar de weergave van het tijdsbeeld. Ik geloofde nagenoeg meteen dat ik in de 60s zat.

Niet verkeerd.

Dat Chan niet een topacteur is, dat weten we allemaal wel zo'n beetje. Hij beheerst de Engelse taal simpelweg onvoldoende en dat valt toch wel op hier. Maar uiteindelijk is het niet erg storend geworden, al blijft het opvallend.

De film kent aardige momenten. Ondanks zijn belemmeringen zet Chan wel leuke actiescenes neer en is Brosnan ook heel redelijk. Al had zijn accent wat minder gemogen. De film doet zijn best realistisch te zijn, maar slaagt hier slechts voor een deel in.

Een redelijk filmpje waar wat meer actie in had gemogen, zodat het wat boeiender was. Het plot is gewoon kloppend en je kan het prima volgen. Geen hoogstandje, maar The Foreigner doet een goede poging om het kijken waard te zijn.