Opinions

De liefhebbers van makkelijk horrorvermaak zullen wellicht tevreden kunnen zijn met het feit dat het laatste kwartier van Forest of the Damned bestaat uit beelden achter de schermen (en dus kunnen worden overgeslagen), maar daarvoor zullen ze vooralsnog door de eerste 80 minuten moeten zien te komen. Regisseur Johannes Roberts stapte een jaar na zijn vorige horrorprojecten af van de ongestructureerde, experimentele benaderingen en komt nu met een directer verhaal, maar het eindresultaat blijft niettemin erg brak. Vooral de kale visuele invulling vormt een dooddoener voor de atmosfeer, maar ook de horrorconcepten komen matigjes voor de dag. De vreemde hoeveelheid naakt wijst er in ieder geval op dat de makers wellicht gewoon naar naakte vrouwen wilde staren, want de sirenes en/of engelen (de termen worden voortdurend tegengesproken) voegen amper wat toe aan het uiteindelijke verhaal. Tussendoor ook een compleet willekeurig zijplot met een stel rednecks (waaronder Tom Savini), maar de verschillende ideeën smelten geen moment samen tot een coherent geheel. De castleden lijken een oprechte inspanning te leveren om een goede film te maken en daarvoor ken ik een half puntje extra toe, maar het mag duidelijk zijn dat Roberts een regisseur is die per film groeide en bij de absolute bodem moest beginnen.

Niet bijzonder.

Niet een al te beste horrorfilm rondom een uiterst boeiend onderwerp. The Suicide Forest heeft me altijd wel een beetje geboeid, maar echter in deze film is dat niet al te spannend en denderend uitgewerkt, vooral omdat er weinig aandacht aan het mysterie zelf is besteed.

In plaats daarvan krijgen we een beetje een 13 in een dozijn horrorfilm maar afspelend in het zelfmoordbos van Japan. Het verhaal kon er opzicht wel mee door en het acteerwerk van Dormer is niet slecht, maar naarmate het einde is het verhaal wel heel belachelijk.

Het begin is hier en daar nog sfeervol, maar de regisseur maakt veel te veel domme en onlogische besluiten met zijn film, waarmee je op een gegeven moment eigenlijk alleen nog maar kan lachen om zijn slechtheid.

Punten voor de sfeer en locatie, en het acteerwerk van Dormer. Dan heb je het ook wel weer een beetje gehad hier.

Vermakelijke coming-of-agefilm, maar wel eentje waarin de personages een hoop domme dingen doen en vervolgens minieme consequenties ondervinden. Positief is dat zowel Flutra Cela als Judith Sigfridsson hun personages met verve spelen en daardoor geloofwaardige verschijningen vormen, maar het scenario van Jessika Jankert creëert spijtig genoeg weinig figuren waar je empathie voor kan voelen. De voetbalwedstrijden missen de druk, het drama weet nooit te ontroeren en de structuur springt van de hak op de tak. Een weergave van de typerend eigenwijze puberteit biedt de film wel, maar het lukt regisseur Anders Hazelius niet om de "gemene" momenten te compenseren met de gevoeligere momenten. Richting het einde voelt het amper aan alsof de film zich ergens naartoe heeft gewerkt, men die overigens klagen over de LGBTQ+ ondertoon hebben trouwens duidelijk niet verder dan een halfuur gekeken. De film gaat namelijk amper op dergelijke materie in.

Gaaf.

Veruit de beste uit de reeks naar mijn mening, ondanks dat het eerste deel toch nog net wat meer sfeer bevatte dan deze film. De andere delen uit de reeks waren gewoon wat in het rond schieten op met freaks besmeurde straten. Deze film lijkt een keerpunt in de reeks te zijn, ook al verkoopt het zichzelf als het laatste deel. Ik betwijfel het, dit werd namelijk ook al gezegd tijdens het derde en vierde deel.

Ondanks dat dit deel qua effecten niet de sterkste film is en duidelijk meer geniet van een groter budget is dit kwalitatief en inhoudelijk de beste zuivering die ik tot nu toe heb mogen aanschouwen. Uiteraard is het aantrekkelijk om met dit soort onderwerpen in 2021 wat boodschappen en moraal erbij te stoppen, ik heb er echter geen last van gehad. Ik vond het wel grappig eigenlijk, een lekkere tik uitdelen aan het rare volk die het afgelopen jaar herrie heeft geschopt in Amerika.

Deze film kent al vroeg zijn sfeervolle scenes en verrassend genoeg duurt de officiële zuivering best kort. Je krijgt van de 12-uur durende avond niet al te veel te zien, maar de geweerschoten die in de verte klinken leveren genoeg spanning op. Met een aantal korte, rauwe beelden zet de film vervolgens de toon, maar komt pas echt lekker op dreef een kwartier later, als de zuivering gewoon door blijkt te gaan nadat de ochtendalarmen afgaan.

Qua inhoud veruit de meest explosiefste, spectaculairste en gewelddadigste film uit de reeks die op een gegeven moment enkel uit vuur bestaat waar de camera bijna hopeloos doorheen wandelt. Een echt goed verhaal kent de film niet, wel een enorme stoot aan adrenaline en wat geweldige actiescenes. Het engste aan de film is dat ik het nog wel ergens zie gebeuren, maar dan niet in de vorm van een zuivering maar in de vorm van een rel.

Het acteerwerk is solide te noemen en ondanks dat de film wat gas terugneemt tijdens de finale verliest het nooit zijn kracht. Ik kan dit deel spannender noemen dan de andere delen in de reeks. Het maakt ook gewoon meer geluid in zijn geheel, ik hou er wel van. Je zal misschien wat minder freaks te zien krijgen, maar wel miljoenen kogels, een hoop tempo en een heerlijke sequentie in El Paso.

Ik heb in de bioscoop non-stop genoten van deze film en het komt allemaal overweldigend op je over bij vlagen. Het mag dan niet overlopen van sfeer of een uitzonderlijk goed geschreven verhaal kennen, het is gewoon een lekkere actiefilm die de zaken groter en harder aanpakt in vergelijking met voorgaande delen. Ik betwijfel uiteraard of het grote publiek de film gaat waarderen, maar ik kan er zeer van genieten. Heerlijk om dit te hebben gezien in de bioscoop.

Vermakelijke horrorthriller met een functioneel vervelende cast, maar dat betekent niet dat de acteurs/actrices het per definitie slecht doen. Regisseur Tyler Oliver en medescenarist Jamieson Stern proberen er enigszins een originele en onvoorspelbare film van te maken, maar na een mysterieuze opening loopt dat pad al snel op de klippen. Al snel beginnen de makers namelijk aan een haastige introductie van een reeks personages die qua vormgeving heel erg op elkaar lijken, waardoor je als kijker toch snel het gevoel krijgt dat je naar een gebrekkige uitwerking kijkt. Jammerlijk is ook dat de spanning niet echt effectief blijkt en de film een aantal ambitieuze concepten slecht uitwerkt, maar gelukkig zijn de moorden tussendoor leuk en dirigeert Oliver met genoeg richting en passie voor een aandoenlijk tempo. Daarmee is de net iets te lange speelduur best mee uit te zitten, het einde is bovendien erg leuk gevonden.

Ok.

Forgetting Sarah Marshall is een Amerikaanse komedie die heel typisch als een dergelijke film begint, en pas richting de helft ontpopt tot een film die het toch wel waard is om te kijken. Veel van Segel heb ik overigens nog niet gezien, deze film vind ik echter niet bepaald een soort film die me motiveert om dat wel te doen.

De locatie is het meest bijzondere aan de film. Ondanks dat er al meerdere films zijn die deze locatie hebben gekozen blijft het niet minder om erop te verblijven met de personages. Bovendien heb ik zelf ook de eilanden bezocht, dus dan is het extra leuk om wat achtergronden te herkennen. De film zelf is echter wat minder interessant, helaas.

Maar niettemin een aardig gemaakte komedie die niet bepaald origineel is, maar wel erg lekker wegkijkt. De speelduur is wat aan de lange kant, maar dankzij het tempo van de film eigenlijk zelden een echt probleem. De eerste helft is nog een typische komedie met de nodige flauwe elementen, richting de helft keert het dan eindelijk en komt het echte genot.

Ondanks dat er best aardige stukjes in de film zitten op het gebied van komedie weet het voor een lange tijd niet erg grappig te worden. Grapjes zoals het daadwerkelijk tonen van een lul behoren niet tot het soort die ik erg prettig vind, en pas richting de tweede helft vond ik dat er leukere stukjes bijzaten. Na een tijdje is de humor ook gewoon wat herkenbaarder en natuurlijker, waardoor het direct leuker is.

Vlot is het altijd, maar origineel niet echt. De tweede helft is de helft die de film weet te redden, en regelmatig weet de film ook net genoeg van het pad af te wandelen waardoor het toch net aan een 3,0* komt wat mij betreft. Dit behoort net aan tot het betere komediewerk vanuit Amerika, verder ook een film die je snel bent vergeten helaas.

Rommelig.

Wilde hem vooral kijken omdat het onderwerp over de apartheid me nog wel aanspreekt. Maar de apartheid blijkt vooral de achtergrond een beetje te zijn, want veel focus krijg je helaas niet te zien. Wel jammer, want ik denk dat daar echt de meeste potentie inzat.

Whitaker is onherkenbaar opgemaakt als Desmond Tutu. Hij probeert zichzelf ook zo onherkenbaar mogelijk op te stellen. Hij vervormt zijn stem en zijn houding, en dat maakt het er allemaal toch eigenlijk onbedoeld komisch op bij vlagen, al kan je het Whitaker niet ontnemen dat hij goed in zijn rol zit.

Bana doet het ook nog redelijk, al is zijn karakter gewoon niet heel erg interessant. Veel krijg je niet te horen of zien over zijn oorsprong behalve een flashback en wat verhaaltjes en geruchten. Je krijgt vooral Blomfeld in het heden en dat was toch wel een gemiste kans.

Maar het pijnpunt van The Forgiven ligt hem vooral in de stuurloze regie. Waar wil Joffé nu precies heen? Er worden zo veel zijplotjes bijgegooid dat het niet meer duidelijk is welke boodschap in de film centraal staat. De 2 hoofdplotjes zijn ook nauwelijks met elkaar verbonden. De combinatie ligt hem in enkele conversaties tussen Bana en Whitaker.

Maar Whitaker en Bana hebben beide totaal verschillende bijplotjes. Whitaker kent een traag en subtiel plot terwijl Bana een ruw gevangenisplot kent. En het combineert niet al te lekker. De rauwheid en spanning van de bajes afgewisseld met een subtiel, traag en dialoogvol plot gaat beslist niet lekker met elkaar.

Maar er worden zo veel andere zijplotjes in gestopt dat het rommelig en onduidelijk begint te worden. Vooral omdat enkele zijplotjes uit het niets verschijnen en eigenlijk ergens worden gedumpt. De rommeligheid komt er daardoor wel goed mee naarvoren. Film lijkt er ook nergens een duidelijk uitgangspunt door te krijgen.

Maar ook de dialogen missen pit en impact. De conversaties tussen Whitaker en zijn vrouw slaan voornamelijk een saai pad in en weten nooit interessant te worden. De opening beloofd een bijzondere film, maar vervolgens krijg je weinig die de verwachtingen naleeft.

Ook de finale in de rechtbank is nogal ridicuul. Ik liep het nog zo te zeggen tegen Makhubele, sta alsjeblieft niet op en loop niet naar die man. En natuurlijk gebeurd dat zodat er nog wat traantjes gelaten kunnen worden. Vreselijk gewoon. En terwijl de slotfase nog ok begon.

Uiteindelijk dus vooral een film die een hoop potentie laat varen. Zeer jammer, en bovendien ook totaal niet interessant om 115 lang te boeien. Rommelig geheel met aardig acteerwerk en een aantal aardige scenes. Voor de rest helaas te weinig om het lijf.

Mooi.

Toch wel een toppertje dit van Zemeckis. Tom Hanks bewees hier al vrij snel een best goed acteur te kunnen zijn, al zet hij zijn karakter wel soms wat sterk aan. Hij draagt de film overigens wel, dat kan ik niet van Robin Wright zeggen, die vond ik maar vervelend.

De film verveelt nergens en heeft in het algemeen een ontzettend leuk verhaal. Sommige scenes zijn erg mooi gebracht. Zoals dat vliegende veertje aan het eind. De film lijkt veel ideeën in 1 film te willen stoppen en slaagt hier ook voor een groot deel in.

Een goed en mooi drama, een erg geslaagde prestatie van Zemeckis. In het algemeen is het een heerlijke film met een paar scenes die eruit hadden mogen blijven. Toen hij ging hardlopen met aanhangers achter zich en opeens besloot terug te gaan vond ik nergens op slaan en vrij weinig toevoegen.

Ik mag de film wel, absoluut een van de betere films die ik heb gezien. Maar een favoriet van me? Dat dan ook weer niet.

Compleet zielloos.

Het duurde serieus lang voordat ik deze film kon vinden. De poster gaf een goedkope, maar vermakelijke en doordenderende film prijs. Toen ik zag hoe weinig stemmen de film had begon ik al te twijfelen, maar de zoektocht ging verder. Pas bij het eindresultaat zag ik wat voor een grote fout ik eigenlijk wel niet begaan had.

Fort Doom is een toneelfilm. Acteurs worden in goedkope pakjes gehesen die de oude tijd moeten voorstellen, maar door het totale gebrek aan visie en fantasie van de regisseur weet dit nooit door te schemeren. In plaats van dat je als kijker denkt dat dit de oude tijd was, denk je dat dit een set was waarin alle acteurs verkleedpartijtje spelen met elkaar onder het genot van een zomers biertje.

Ik twijfel er niet aan dat er plezier was tijdens het filmen, de bloopers die tijdens de eindcredits over het scherm rollen liegen daar niet over, maar ik kan het talent er in ieder geval niet van aflezen. Het acteerwerk is erg houterig, het verloop van 't verhaal is volkomen onlogisch en sommige sequenties lijken er opeens te zijn om daarna als sneeuw onder de horizon te verdwijnen.

Ook zit deze film niet zonder zijn fouten. Hoofdpersonages hebben weleens de neiging om compleet van het scherm te verdwijnen, om later opeens weer te verschijnen. Verder waaien decoraties in de verte om en zien de decoraties die niet omver worden geblazen er simpelweg niet uit. Richting het einde verrast de film ons met een schietpartij, maar deze wordt dramatisch opgenomen.

Eigenlijk kan ik geen enkel element bekennen binnen deze film dat het goed doet, maar de film kiest wel voor een praktische aanpak qua horror en dat kan ik ontzettend waarderen. Dat betekent dat de wil er ergens nog wel was, en het projectje was waarschijnlijk erg gezellig om te maken, daar houden de complimenten voor de film weer op. Het slechtste dat er bestaat is het niet, maar alsnog mijlen ver verwijderd van de horrormiddelmaat.

Eerste voldoende voor Wilder.

Al is het pas de derde film die ik van hem zie. Eigenlijk stond deze ook nergens op een kijklijst, maar als een film 5 sterren van de veronica-gids krijgt wil ik hem nog wel uitproberen. Niet dat de veronica-gids zo'n expert is op het gebied van films, maar het is altijd wel leuk om 5-sterren uit te proberen.

En krijg nou wat, het bestempelt direct de eerste voldoende die ik aan een film van Wilder geef. Normaal ben ik niet zo verzot op oude komedies, zeker niet in zwart-wit. Maar hier kwam ik nog wel aardig doorheen, zeker omdat de film de nadruk vooral op komedie legt en niet in saaie misdaad of drama.

Lemmon doet het daarbij ook goed. Hij acteert bovengemiddeld en weet de timing van de grappen goed neer te zetten. Moest daadwerkelijk lachen bij bepaalde momenten ook. Al is de film toch niet zo hilarisch als ik had gehoopt, maar het komt in ieder geval wel een eind.

Ook helemaal niet zo heel saai. Er gebeurd een hoop, wellicht niet qua beelden maar wel qua dialogen. Dat klinkt vreemd, maar het zijn echt de dialogen in dit geval die mij naar het scherm toe trekken. Met dank aan Lemmon dan, want de rest van de acteurs zijn helaas qua timing niet zo heel grappig.

Maar vermakelijk is het allemaal wel, al staat er wel een absurd hoog gemiddelde voor een nogal simpele komedie die op niet heel veel punten uitblinkt. 125 minuten is ook uiteindelijk wel te lang, want na 70 minuten had ik het eigenlijk wel weer gezien, en dan begint de concentratie een beetje op te raken. Maar dat ligt er vooral aan dat ik mijn aandacht niet zo lang bij een klucht kan houden, omdat dat gedoe me op een gegeven moment wel te veel wordt.

Maar wel vermakelijk, verhaal stelt niet veel voor maar is wel degelijk uitgewerkt. Paar keer kunnen lachen, en daar gaat het om denk ik.

Zeer goedkope, half geslaagde dramafilm met een aantal griezelinsteken naar het einde toe. Regisseur Scott Schirmer heeft vooral carrière gemaakt binnen de horrorwereld, maar zijn debuut is overtuigender als ontluikende tragedie. Het acteerwerk van de jonge Gavin Brown is best degelijk en de film blijft voor een lange tijd boeien, om uiteindelijk terecht te komen bij de beruchte finale. Echt extreem is Found verder niet, maar de combinatie tussen verschillende uitgangspunten is best aardig. Jammerlijk is het slechte acteerwerk, de lelijke opmaak, de redelijk goedkope effecten en het weinig verrassende verloop.

Matigjes.

Ietwat tegenvallende film, wel met een uitermate interessant gegeven. In principe is het ook niet veel meer dan een kort uur aan film waarin we een seriemoordenaar volgen. Dankzij de goedkope look van de film voelt het redelijk authentiek aan. Het is dan ook vooral Doran zelf die de film niet helemaal kan laten werken.

Found Footage moet het hebben van wat intrigerende momenten tussendoor en een verloop dat zich na een kleine 30 minuten degelijk oppakt. Wat het alleen mist is die eigenzinnige sfeer en akelige scenes, want in principe is het nu vooral kort en vermakelijk. Doran schiet als seriemoordenaar qua acteerwerk ook wat tekort, want het lijkt eerder op How to Act Like a Serial Killer 101 in plaats van iemand die echt opgaat in z'n rol.

Acteerwerk van de bijrollen is degelijk en de film duurt maar enkel een uur, maar qua horror zelf toch te matigjes. Te weinig en te braaf, terwijl een film van dit kaliber juist wat meer kan uithalen qua lef. Het heeft toch weinig restricties qua censuur, niemand zal de film echt opmerken, dus waarom niet alles tegen de muur aangooien? Ach, ze zullen het vast op budget kunnen rekenen. Oké voor een keertje, maar niet erg kwalitatief.

Buitengewoon saaie slasherfilm met een stortlading aan nodeloos sentiment, waardoor de weinig interessante personages nog minder boeiend worden om kennis mee te maken. Regisseur Erik Bloomquist pakt links en rechts gelukkig uit met redelijk expliciete moorden, maar ook daar ontbreekt de nodige originaliteit en fun. De vormgeving van de moordenaar oogt verder vooral onhandig, het lijkt me namelijk moeilijk om effectief ledematen af te haken in een lange toga en masker met pruik. Dat was de film vergeven als het leuker was om door te komen, maar dat is het niet. Het geheel wint wat aan punten door het degelijke acteerwerk van de jonge cast, maar daar zijn de meeste complimenten mee benoemd.

Tegenvallende Aronofsky.

En met een cijfer dat een 3,5* is, is dat uiteraard een vreemde zin om uit te spreken. Toch moet ik zeggen dat ik meer had verwacht van deze film, vooral omdat ik de regisseur al een aardige tijd volg en ik weet dat deze in staat is om een aantal geweldige stukjes cinema af te leveren. The Fountain zit net aan onder dat niveau alleen.

De hand van Aronofsky valt ook iets moeilijker te herkennen. De hyperactieve, overweldigende stilering is in ieder geval helemaal weg hier. In plaats daarvan graaft de film wat dieper en focust het zich minder op visuele ervaring. Daarmee blijft het nog altijd een goede film, maar het niveau dat Aronofsky ook kan behalen wordt er dus niet mee verkregen.

Het narratief is apart en soms complex, en het vraagt ook nogal veel van de hoofdrollen. Iets te veel als je het aan mij vraagt, want Weisz en Jackman kunnen de moeilijke personages niet bijhouden. Denk dat Aronofsky vooral wat te veel vertrouwen had in zijn cast, want ze kunnen het toch allemaal net niet aan. Daartegenover staat een film die even moet opstarten, maar zich toewerkt naar een verbluffende en heerlijke finale.

In die finale valt alles zowat op z'n plaats met een geweldig tempo en sterke cinematografie. Sowieso, ondanks de mindere focus, heeft Aronofsky zijn film op dat vlak (cinematografie) goed in de hand. The Fountain blijft voortdurend interesseren, al is het inhoudelijk niet altijd even serieus te nemen. De interactie evenals de connectie ontbreekt net te lang om echt volledig overstag te gaan, maar uiteraard zoals we van Aronofsky mogen verwachten blijft het een film op niveau.

Die Singleton.

Ik vond hem na het zien van Boyz n the Hood een erg veelbelovend regisseur. BITH was namelijk geweldig fris en vermaakte de volledige speelduur. Maar daarna leek Singleton nooit meer dat niveau te bereiken, ondanks dat hij er wel pogingen naar doet. Four Brothers is zo'n poging, maar veel minder overtuigend.

Singleton laat zich namelijk vaak iets te veel gaan in de meligheid en grollen. Want waar de film nog redelijk serieus begint wordt het steeds ridiculer en dat komt de film niet bepaald ten goede. Een beetje van beide kan wel, maar de film lijkt vooral verdeeld te zijn, met in het eerste deel meer drama, en het tweede meer komedie.

Bovendien is het verhaaltje redelijk slap en niet bepaald bijzonder uitgewerkt. Dit soort films hebben meestal een soort rauw stijltje nodig. Dit zag er visueel nog wel aardig uit, maar iets te onopvallend en teruggetrokken. Running Scared was een goed voorbeeld geweest voor Singleton met Four Brothers.

Acteerwerk is ook niet heel geweldig. Wahlberg ziet er redelijk belachelijk uit en ik blijf het geen acteur vinden voor dit soort stoere rollen. Gibson kan ik ook niet serieus nemen. Andre 3000 (wat een naam) overtuigd ook niet bepaald en ook Hedlund is inwisselbaar. De enige die ik echt indruk vond maken was Ejiofor als schurk.

Soms nog wel een aardig actiemoment, maar deze zijn veels te schaars om de film te laten boeien. Al waren de autoachtervolging in sneeuw en de shoot-out bij het huis nog wel gaaf. Maar dit soort momenten kunnen niet de gehele film redden en die toont gewoon te weinig memorabele beelden helaas.

Wel vermakelijk tot het einde, maar dit had zoveel meer kunnen zijn. Zeker op het gebied van regie heeft het echt nog een duwtje vooruit nodig. Singleton kan namelijk best een degelijk regisseur zijn. Alleen jammer dat er niet meer projecten vanuit zijn naam zullen volgen. Als regisseur kan hij het namelijk wel, maar hij heeft het mij niet meer laten zien sinds BITH.

Gewaagde komediefilm van regisseur Christopher Morris, die met een controversieel onderwerp opvallend genoeg helemaal niet al te veel de controverse zelf opzoekt. In principe is Four Lions een film die met name ruimte geeft aan haar castleden om goed te kunnen acteren en daarbinnen maakt Riz Ahmed een geweldige indruk. De overige leden zijn afwisselend komisch, maar helaas wat te sterk aangezet om een onderwerp als deze goed te kunnen ondersteunen. Het concept van Four Lions moet garant kunnen staan voor een kritische en donkere humorfilm, maar Morris probeert de echt scherpe humor toch te vermijden. Niet dat Four Lions volledig ontdaan is van leuke momenten, maar de ongemakkelijke en iets te lang doorgezette dialoogkomedie tussen de heren is amper effectief en spijtig genoeg overweldigend. Daarbij komt nog kijken dat zo'n flauwe vorm van humor niet echt goed samengaat met de rauwe regiebenadering van Morris. Het geheel voelt hierdoor rommelig en ongebalanceerd aan, maar duurt met 94 minuten gelukkig niet te lang.

Regisseur Mark Polonia heeft in geen jaren (of eigenlijk nooit) een kwalitatieve film afgeleverd en blijft zich wenden tot dit soort brolwerk, die vooral de indruk wekt dat de draaidagen niet langer dan een week hebben geduurd. De aankleding van de bedreiging is buitengewoon goedkoop en de makers nemen verder niet eens de moeite om iets van praktische effecten in te zetten en/of visuele inspanning te leveren. Het acteerwerk is uiteraard zeer ondermaats en ondanks dat het verhaal zeker in het eerste kwartier best boeiend is op inhoudelijk vlak, eindigt het allemaal nogal onafgemaakt en enigszins abrupt. Dat dit soort makers nog een publiek trekken, zal mij als filmliefhebber altijd ontgaan.

Meh.

Vooral vanwege het includeren van twee bekende regisseurs wilde ik dit al een tijdje lang graag zien, maar de redelijk matige ontvangst liegt er niet om. Uiteraard zijn anthologiefilms in het verleden goedkoper en minder kwalitatief voor de dag gekomen, het is in het geval van Four Rooms dan ook vooral een smaakkwestie die mijn kijkervaring niet optimaal heeft gemaakt.

The Missing Ingredient (1,5*). Regisseuse Allison Anders voorziet de film van genoeg bekende castleden, maar zadelt ze vervolgens op met een behoorlijk niet-grappig gebeuren. Zelfs de relatief korte speelduur van dit segment bleek te veel te zijn voor de nogal flauwe inhoud. Het gebrek aan doeltreffende humor en onderscheidende visuele vondsten doet het verder de das om, al wordt er gelukkig nog een beetje naar behoren geacteerd.

The Wrong Man (2,0*). Tim Roth vormt het personage dat de segmenten aan elkaar moet kletsen en bij dit stukje viel het eigenlijk pas écht op hoe vervelend zijn verschijning was. Het acteerwerk is daar niet voor aan te kijken, want de rollen (inclusief Roth) worden overtuigend neergezet. Het is vooral zo dat het niet echt geslaagd is op humoristisch vlak en te weinig innovatieve technieken biedt om bij te blijven. Het camerawerk is wat opvallender, maar verder biedt het weinig vooruitgang ten opzichte van de voorganger.

The Misbehavers (3,0*). Het beste stukje van de film, ondanks dat een regisseur als Robert Rodriguez in het verleden enthousiaster voor de dag is gekomen. Het acteerwerk is leuk en het tempo wordt voldoende opgeschroefd, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een uitgerekt en cartoonesk grapje. Wellicht dat dit ook het doel van de makers was, maar dat maakt het niet bepaald bijzonder om uit te zitten.

The Man from Hollywood (2,0*). Regisseur Quentin Tarantino verzamelde een lading aan bekende acteurs en dirigeert het segment best vlotjes, maar een lange opbouw naar een matig grapje als uitkomst is het verder niet. Het valt ook op dat de karikaturen die hier voorbij banjeren eigenlijk amper aanslaan, vooral Tarantino zelf en Bruce Willis slaan de plank stevig mis. Het voelt aan als een vriendengroepje dat eventjes wilde lachen met elkaar, maar om de kijker daarmee op te zadelen is een ander (onnodig) verhaal.

Gemiddeld komt het uit op een 2,1*, afgerond naar beneden. Goedkoop is het allemaal niet en vermakelijk genoeg om zonder moeite uit te zitten, maar de wat grotere namen (al was dat toen natuurlijk iets minder) stellen behoorlijk teleur. Roth speelt verder ook een ietwat vervelend typetje die veel te cartoonesk wordt vormgegeven en de kijker vooral nerveus in plaats van aan het lachen maakt.

Niet goed.

De status van klassieker is mij een raadsel, laat staan het komedie genre. Werkelijk, ik heb geen enkele keer om deze duffe humor moeten lachen, terwijl Engelse humor juist wel goed bij mij werkt. Ook zie ik andere recensies die ik niet denderend zijn.

Slechts Atkinson heeft wat uitstraling, de rest acteert brak en helemaal niet grappig. Ik snap ook niet waar ik om moet lachen, de kamer bij mij lag plat terwijl ik nog bezig was met de rede waarom ze nou aan het lachen waren.

Zelden geef ik een cijfer lager dan een 4, maar hier moet ik dat toch doen. Leuk als jij ervan kan genieten, maar ik sluit me aan bij de groep die deze film maar brak vind.

Ronduit belabberd.

Erg opmerkelijk, aangezien dit soort films er normaal een stuk beter bij mij ingaan. Maar al vanaf de eerste minuut begon de hoop me in de schoenen te zinken. Die intro van Jovovich is echt een belediging voor het faux-docu genre. Aankondigen dat dit een "verontrustende" film is terwijl het allemaal heel, heel erg meevalt.

Ik hoopte op een sfeervolle en spannende fake-docu. Toen het al snel bleek dat dit een half-half was, was het toch wel opmerkelijk te noemen hoe de aanpak van de film bleek te zijn. En dan zijn ze allebei gewoon nep. En ook al snel bleek het hoe Amerikaans deze film in zijn aanpak is.

Die splitscreens zijn wel leuk enzovoort, maar in dit soort films doet het echt niets. Heeft geen enkele meerwaarde. Het zorgt voor iets aparts, zeker, maar geen geslaagd "aparts". De "film" is behoorlijk overdreven, en de "realiteit" is ook moeilijk serieus te nemen.

Basically kijk je 98 minuten tegen volslagen idioten aan die een beetje raar staan te acteren. Het leek Japanse cinema wel. Niemand overtuigd. Iedereen is ronduit belachelijk en ik kan het zo moeilijk serieus nemen. Het duurt dan ook niet lang voordat de eerste grote irritaties al begonnen in te treden.

De rol van Jovovich is mak. Naast het feit dat haar karakter echt ronduit debiel is, is het allemaal weer zo overdreven en gemaakt. Het kan blijkbaar niet duidelijk genoeg zijn hoe "goed" Dr. Tyler is. De focus ligt er zo dik bovenop dat het afbreuk aan de ervaring doet.

Voor de rest komt het "verontrustende" gedeelte van de film vooral in de vorm van die typische found-footage achtige stukken, die allemaal iets te overdreven zijn om eng te kunnen zijn. Sure, met de juiste sfeer kan het behoorlijk effectief zijn, maar regisseur Osunsanmi gaat er slordig en lomp mee om.

De keuze om deze film realistischer te maken door bepaalde rollen door de "echte" persoon te laten spelen haalt weinig uit aangezien de film zelf vooral een aaneenschakeling is van rare snuiters die lampen en banken omgooien en gek staan te dansen. Ik kan het totaal niet serieus nemen. En de therapie van Jovovich lijkt ook constant op elkaar. Mensen in hypnose staan te schreeuwen. Het trucje is op een gegeven moment gewoon klaar.

Nee, ik kan dit soort cinema totaal niet serieus nemen. Er zitten interessante stukjes in verwerkt, maar het is werkelijk zo lomp en gemaakt uitgevoerd dat ik absoluut niets serieus kan nemen. Wellicht de slapste faux-docu die ik tot nu toe heb gezien.

Ok.

Eigenlijk een compleet andere film dan ik had verwacht dat het zou zijn. Maar goed, ik kende het waargebeurde verhaal in de film dan ook niet, wat wel bijzonder was, omdat ik dit soort gebeurtenissen juist wel een beetje ken.

Ik verwachtte dus vooraf vooral een sportfilm met wat drama daarbij. Dat het de focus dus eigenlijk helemaal niet zo op de sport legt was dus best bijzonder uiteindelijk. Maar goed, dat kan, alleen wil dat niet zeggen dat de volle focus op de drama juist weer zo goed is.

Het acteerwerk is absoluut het beste aan de film. De onherkenbare Carell gaat volledig op in zijn rol en creëert daarmee een heel apart karakter. Je vind hem vreemd, maar aan de andere kant krijg je op een vreemde manier een soort sympathie voor hem. Tot aan het einde dan.

Ruffalo was ook een complete verrassing. Veel betere rol die ik normaal van hem zie. Tatum was ook gewoon goed, maar verwatert, ondanks zijn ruimte in acteerwerk, toch wel wat bij de andere twee heren. Maar een Carell zoals dit, daar kom je eigenlijk gewoon niet overheen.

De film is wat saai, maar ook niet zo saai. Vooral in het eerste deel moet de film nog wat op toeren komen. Visueel is het erg grauw, geen enkele bijzonderheden daarbuiten. De camera doet weinig bijzonders, enkele settings zijn knap maar daar blijft het dan wel weer bij.

Duurt uiteindelijk wel lang. Het drama zelf is best afstandelijk, waarbij je nooit echt een band krijgt met de karakters. De moord op het einde was compleet onverwacht natuurlijk, maar uiteindelijk krijg je geen sympathie met Ruffalo omdat het allemaal te afstandelijk blijft.

Het is wel ok, maar een enorm goed drama vond ik dit nu ook weer niet. Daarvoor is het niet al te interessant, ondanks de krachtige acteerprestaties, en is het emotioneel gewoon niet helemaal lekker.

Matig.

The FP leunt op een interessant gegeven waarin een futuristisch concept wordt uitgewerkt. In dit concept worden ruzies tussen rivaliserende bendes uitgevochten door middel van dansgevechten die plaatsvinden via een soort spel. Ik vond het destijds een erg interessant gegeven en heb de film dan ook een kans gegeven.

Ik vond het helaas niet echt de benodigde passie uitstralen die een dergelijke film als deze wel nodig heeft. Vooral de danswedstrijden zelf vielen me erg tegen. De gebroeders Trost ondernemen te weinig om dit dansspektakel de flair mee te geven die het naar een hoger niveau kan tillen. De dansers zelf zijn alles behalve indrukwekkend en de algemene atmosfeer is toch niet speels genoeg.

Acteerwerk is daarnaast ook niet briljant. Het mag duidelijk zijn dat de visie van de gebroeders was dat ieder personage uniek moest zijn, maar komen vervolgens niet veel verder dan wat gekleurde haren en vulgaire dialogen. De scheldwoorden binnen deze film mogen duidelijk maken dat het niet voor de jongere kijkers is bedoeld, ondanks een wat kinderlijke poster.

Ik vond de decoraties ondanks het duidelijk kleine budget nog wel leuk, er wordt prima versierd binnen deze film, maar dan heb ik het ook echt exclusief over de danszaal. De outdoorbeelden zijn toch een stuk gewoonlijker die het helaas ook wat saaier maken. Leuke natuurbeelden nog wel soms, maar niet genoeg om de passie door te laten schijnen.

Verhaaltje is nog wel aardig om te volgen en echt saai is deze film nooit, maar dat weerhoudt de film er niet van in zijn geheel aan de matige kant te zijn. Alles mist eigenlijk een beetje, maar toch vond ik genoeg scenes de moeite waard en de finale zelfs nog intrigerend. Al bij al een tegenvallende, maar zeker geen barslechte film.

Oei.

Begint nog als een film met een erg leuk concept, omdat het een soort gameopzet betreft. Veel rondom deze film staat in kader van een oud, pixelschietspel. Niet dat de film zelf veel pixelbeelden bevat, maar de opening en wat beelden tussendoor verraden de invloeden. Jammer genoeg gaat de film regelmatig tegen het concept in.

Heel veel switches tussen normale beelden en FPV maken dit een nogal onevenwichtige film die geen doel lijkt te hebben voor een groot deel. Het verhaaltje zelf is dan ook redelijk doelloos. Een beetje door een gebouw wandelen waar een stuk of 10 zombies doorheen lopen. Als dit een game moet betreffen zou je het waarschijnlijk binnen een uur al hebben uitgespeeld.

Opvallend aan de film zijn de slechte keuzes die constant gemaakt worden, met als grootste turn-off de stem die klinkt tijdens een aantal scenes. Mooie stem, maar op geen enkel moment passend in de film. Bovendien vind ik de oneliners ook pijnlijk om naar te luisteren, aangezien de lijnen zelf zo slecht geschreven zijn. Ook is het pijnlijk om te zien hoe langzaam het hoofdpersonage zich door de gangen beweegt. Het zou me zelf op die manier 5 minuten duren om een trap af te lopen om bij mijn koelkast te komen.

Wat de film goed doet is de ideeën scherp houden en de zombies grotesk versieren, net als het gebruik van een lekkere soundtrack. Enkele make-up effecten zijn serieus gaaf, maar tussendoor zijn er ook spannende scenes te bekennen zoals een deur openkrijgen terwijl er een grote boze zombie of je afloopt. Dat gedoe met bloed op het scherm laten spuiten is leuk in het begin, maar jammer genoeg herhaalt de film dit constant waardoor het effect verloren gaat.

Deze film is ridicuul, en niet bepaald goed ondanks het concept zelf al genoeg moet zijn om je geboeid te houden van begin tot eind. Het is duidelijk een goedkope film, maar soortgelijke goedkope films die hun budget via crowdfunding verkregen hebben, hebben dit toch grote stukken beter gedaan, met als ultiem voorbeeld Hotel Inferno. Het is leuk dat een beginnend regisseur meteen zijn stempel af wil drukken, maar dan moet hij er wel op letten dat deze stempel op de film belandt en niet op de muur.

Voldoende.

Niet zo bijzonder als de score doet vermoeden denk ik zo. Ik kan er misschien immuun tegen geworden zijn, maar de twists van dit soort verhalen kunnen me allemaal niet meer bekoren. Ook in Fracture is het allemaal net wat te flauw helaas.

Hopkins lijkt dit soort rollen met 2 vingers in de neus te kunnen. Een dipje Lecter, maar dan met iets minder gekte. Hopkins doet het wederom voortreffelijk. Echt indrukwekkend is het dan weer niet, omdat we het ondertussen wel van Hopkins gewoon zijn.

Gosling staat ook zijn mannetje als tegenspeler van Hopkins. Lekker fris geacteerd, niks mis mee. Ook Pike kon ik eindelijk eens goed waarderen, maar haar rol was dan wel een rek in het verhaal. Overbodige love-interest. Onnodig. Bijrollen zoals Curtis, Kazan en Burke doen het ook zeker niet verkeerd. Enkel Davidtz vond ik ondermaats. Maar na de opening heb je er geen last meer van.

Visueel soms charmant, vooral qua cameragebruik. Interessante shots hier en daar en een verzorgde omgeving. Bij vlagen gaat er een deel van de sfeer overhoop door slordige slowmotion, en niet alles wordt perfect in beeld gebracht helaas. Maar het is allemaal zeker voldoende.

Het verhaal lijkt intelligent te zijn, in de opening werkt de film naar iets geniaals toe. De uiteindelijke truc is helaas erg flauw. Stond er eigenlijk van te kijken. Ook de arrogante oplossing van Gosling voelt te filmisch aan, maar het hoort er uiteindelijk een beetje bij.

Degelijk voor een keertje. De film haalt er net wat te veel zaken bij die niet toedoen, zoals love-interests. Het tempo zit er daarom niet altijd even lekker in. Maar het is verzorgd en degelijk geregisseerd. Maar voor de fans van iets geniaals zal het een teleurstelling zijn.

Leuk.

Voor een pure horrorfilm is Frailty misschien niet de beste keuze, maar als je naar een mysterieuze thrillerfilm zoekt met enkele korte invloeden van horror, stop dan bij deze film. Frailty is terecht een film met degelijke beoordelingen, en Paxton durft genoeg van de paden af te wijken, dat ervoor zorgt dat deze film nooit echt saai wordt.

Inhoudelijk is de film niet al te sterk, maar het voornaamste voordeel is dat het allemaal weet te boeien. Paxton weet precies wat hij moet doen en zet in op een aardig apart personage. Echt waanzinnig geacteerd is het niet, maar het is wel een boeiend personage die de totale speelduur van 100 minuten goed weet op te vullen. Daarnaast doen de kinderen het ook goed.

Cinematografisch ontbreekt er wat kracht aan de film. Tussendoor worden we getrakteerd op wat aardige sequenties, maar de algemene look had toch iets gladder mogen zijn. Het is intrigerend, maar niet echt spannend en de lugubere sfeer die de film soms probeert uit te werken weet ook niet echt effectief te worden. Het camerawerk brengt alles degelijk in beeld, maar doet qua beweging of kadrering weinig bijzondere dingen.

Gelukkig is het verhaaltje leuk en interessant om te volgen. De chemie tussen Paxton en de kinderen werkt best wel en het mysterie wordt er voldoende ingehouden. Zoals ik echter al eerder heb benoemd is het voornaamste voordeel van de film dat het weet te boeien. Het verloop is interessant en de flow loopt lekker door. De 100 minuten zijn hierdoor nooit een opgave.

Er ontbreekt wat op het visuele aspect om de film echt bijzonder te maken, maar dat neemt niet weg dat Frailty een boeiende, intrigerende en leuke film is die soms anders in elkaar zit dan je zou denken. Ik zou zeggen dat de best hoge score voor horrorbegrippen volledig verdiend is. Leuk geheel. Niet perfect, maar erg vermakelijk.

Erg schattige uitwerking van een boel popjes die uiteindelijk grotendeels bloederig uit elkaar worden getrokken. Regisseur Jesse Blanchard laat zijn liefde voor het vak overtuigend doorschemeren en benut de creativiteit die daarbij komt kijken voldoende. Uiteraard worden de kansen aangegrepen om met deze aanpak wat grootsere scenes neer te zetten, maar het zijn toch vooral de kleinere elementen zoals de praktische effecten en de visueel aantrekkelijke opmaak die Frank & Zed compleet maken. Het begin komt wat stroef op gang, maar het is desondanks verbazingwekkend dat deze film nog zo weinig is opgemerkt bij de genreliefhebbers.

Leuke naam.

De titel is namelijk leuker dan het resultaat zelf, en dat was vooraf ook wel te verwachten van een film zoals deze. Toch moet ik zeggen dat ik in dat opzicht nog wel positief verrast ben, en zo behoort deze film tot 1 van de betere SyFy-films die er zijn. Bovendien is deze ook niet zo lui.

Nee, regisseur Dippé probeert oprecht wat moois met zijn film te doen en houdt de vis zo lang en veel mogelijk buiten beeld. Vergeleken met een hoop andere en voornamelijk recentere monsterfilms afkomstig van B-maatschappijen is dat wel een verademing, zeker omdat er dan ook ruimte is voor ander soort horror om door te breken.

De locatie is prachtig en leeft 's nachts een aantal mooie beelden op. De mist die bijvoorbeeld over de rivier zweeft, die beelden leveren een ideale horrorsfeer en films zoals deze kunnen die goed gebruiken. Het jammere is dat de film nooit echt spannend kan worden ondanks een redelijke opzet in de regie. De opbouw en pay-offs zijn namelijk aan de luie kant.

Die vis is bovendien nooit een enge of dreigende verschijning en eigenlijk vraag ik me af waarom dat beest ook "frankenfish" genoemd moet worden. De vis kan op het land komen, en verder kan ik me geen gave herinneren die deze vis onderscheidt van andere, vreemdere fictiemonsters. In ieder geval vond ik het als monster een niet al te geslaagd idee.

Verder duurt de film niet lang maar de vele clichés, matige voortgang in het verhaal, inhoudsloze personages en algemene gebrek aan spanning zorgen ervoor dat deze Frankenfish niet al te ver boven de andere SyFy-films uitsteekt. Het had dit wel kunnen doen, zelfs met eerdergenoemde kritiekpunten, maar het feit dat je tijdens deze film zo lang moet wachten op de echte actie (circa de helft van de film) remt dit helaas af. Jammer.

Oliedom.

Maar soms dan ook wel weer leuk dom. De regisseur kende ik al, maar had nog niks van hem gezien. Wel enkele stukjes uit Basket Case en Brain Damage. Die maakte redelijk foute indruk, en daarmee dus leuke indruk. Dankzij de K.O. was het tijd voor de eerste film.

Dat blijkt dus Frankenhooker te zijn. En ja, zoals ik had verwacht, echt een behoorlijk foute film soms. Hoe verzin je het dan ook, een frankenstein-prostituee. Het is echt een idee dat gedoemd is te mislukken, maar misschien nog wel die foute momenten kan hebben die het memorabel maakt.

Maar daarvoor moet je te lang wachten, en eenmaal de fun begint, is het relatief snel over. Wel jammer, want deze films moeten nu juist scoren op dat foute, maar dat laat gewoon te lang op zich wachten hier waardoor de aanloop iets te vermoeiend is.

Acteerwerk is niet al te best. Combs was als gekke professor echt leuk in Re-Animator , maar Lorinz maakt echt weinig indruk als professor. Het acteren gaat er gewoon niet zo vlot uit, waardoor het gewoon een te houterige indruk maakt helaas.

Voor de rest is de fun ook echt weinig te bekennen. Wanneer het dan eindelijk eens zo ver is, komt het meestal niet verder dat een paar paspop-ledematen die tegen ramen en muren worden aangegooid. Ook redelijk fout, maar een iets te simpele en luie uitweg voor een film zoals deze.

Pas in de laatste 5 minuten is de film plots een andere film. Waar komen die geweldige designs van die ledematen met apart leven vandaan? Waar komt plots dat leuke plezier vandaan? En waarom pas in de laatste 5 minuten? Waarom, waarom, waarom. Echt heel jammer, want dat is juist wat deze film mist.

Voor de rest relatief kort. Dat idee met de ondode prosituee, (als ze dan na een uur eindelijk eens mag lopen...) is eventjes leuk, maar wordt iets te lang gemolken hier waardoor de humor er uiteindelijk vanaf is. Het is dus vooral een frustrerende film, want het had zo'n fout feestje kunnen worden. Maar die verschijnen dus pas in de laatste 5 minuten. Echt zo jammer. Cijfer is er dus ook naar.

Eigenzinnige horrorklassieker waar voornamelijk de eerste 15 minuten een indrukwekkend tijdsbeeld vormen. De film ademt nergens meer iets sfeervollers uit dan op het kerkhof en het kasteel met dank aan gedetailleerde decors. Wel jammer, want zeker voor een film uit 1931 staat Frankenstein regelmatig nog als een huis. Boris Karloff doet het goed als legendarisch monster en overtreft met gemak (en zonder dialogen) zijn humane tegenspelers. De film weet lang een aparte toonzetting te behouden, maar zwakt richting de tweede helft af naar een afwisseling van weinig interessante personages en schaarse spanningsbogen rondom Karloff. Erg spannend is een film als deze uiteraard nu niet meer, maar toen zal het vast een schrikbarende film zijn geweest. De finale deed me weinig en de misverstanden rondom het monster ogen onafgemaakt, maar ik heb er geen spijt van dat ik deze iconische horrorfilm eens heb opgezocht.

Niet best.

Branagh vind zichzelf goed genoeg om zichzelf gelijk de hoofdrol te geven (iets wat hij wel vaker doet als hij in de stoel zit) maar hij is echt nog niet zo bijzonder. Alhoewel hij in recentere jaren misschien beter is geworden, was hij vroeger vooral een beetje een stuntel, en dat blijkt hier volop.

Het is uiteindelijk een film geworden die heel erg zijn best doet zo klassiek mogelijk te zijn. Zo ouderwets mogelijk voelt het wel degelijk aan, maar dat betekend niet gelijk dat de film ook gelijk goed is daardoor. Deze film wordt er vooral saaier op.

Branagh weet weinig vernieuwend materiaal te brengen. In het begin is de film vooral heel erg haastig terwijl hij later juist weer trager wordt. Er is veel aan het tempo geknoeid en dat komt de film zeker niet altijd helemaal ten goede.

De overacting is weer terug, maar het is nooit overtuigend. Je moet helemaal in je rol zitten of je moet er half voor gaan, en Branagh lijkt het tweede te doen, resulterend in een wat awkward prestatie die absoluut nergens van de bodem komt.

Voor de rest is het nergens spannend of romantisch. Enkele momenten zijn bijvoorbeeld de kille executie van McDowell en alle scenes op het ijs. Voor de rest maakt De Niro weinig indruk als de iconische Frankstein, ondanks best knappe make-up. Hij mag dan wel een echte Frankenstein houding hebben, het acteren zelf lijkt moeizamer te gaan.

Film duurt voor de rest veel te lang en weet niks nieuws te bieden. Op een gegeven moment heb je het echt wel gezien en dan moet je je door wat saaie drama-achtige horror heen worstelen. Eigenlijk hoort het niet eens horror te zijn, maar een romantisch drama met enkele monsterelementen.