Opinions

Standaard gebeuren.

Weinig vernieuwende Amerikaanse komedie zoals er wederom weer een hoop van zijn. Echter zit er soms wel een meer dan aardige komedie bij in de reeks, maar deze is helaas geen uitzondering en valt meer in het kader waar een hoop andere komedies ook in vallen.

Kunis en Timberlake doen het voor de rest wel aardig. Er heerst nooit optimale chemie, maar ze doen het voor de rest wel leuk. Ze voorkomen echter helaas nooit dat de film soms wat saai is. De film lijkt soms zelf ook niet meer te weten waar het heen wil.

De romantiek is niet echt aanwezig, wie een hele zoete romcom verwacht zal dan ook wel wat teleurgesteld zijn, Dit is vooral een komedie met wat subtiele trekjes. Wel in het gebied van seks zijn er flauwe momenten, maar de film houd zichzelf wel in toon gelukkig.

De film wordt nooit vervelend, maar heel grappig is het ook nergens. Verrassend ook dat Harrelson even voorbij komt lopen. Echter is hij niet leuk genoeg en niet prominent genoeg gebracht om optimaal leuk te zijn helaas.

Kijkt voor de rest wel redelijk weg, maar 109 minuten voelt soms absoluut gerekt aan. Het is soms ook wel een beetje saai, en veel heeft de film niet echt te bieden. Nu is de film wel onvoorspelbaar genoeg soms, daar nog wel extra punten van. Voor de rest blinkt de film nergens in uit.

Oké.

Eigenlijk een betere film dan ik vooraf had kunnen denken. Dit keer een verhaal die twee personages in de hoofdrollen aanstelt en daar wat personages omheen schrijft. Ondanks dat vrijwel iedereen wel door een bekend gezicht wordt gespeeld, worden de overige personages wat verwaarloosd, maar aan het geheel doet dat niet al te veel afbreuk.

Wat vooral werkt zijn de acteerprestaties, maar met zo'n cast mag je dat ook wel verwachten. De chemie wordt aardig geregisseerd waardoor je wel degelijk iets voelt bloeien in de film, al is het moeilijk schattig of beklijvend te noemen. Toch wordt het wat menselijker naar voren gecommuniceerd, waardoor je als snel wat beter kunt inleven met de gebeurtenissen. Het is alleen ook zo dat je er waarschijnlijk niet veel voor zult voelen.

Redelijk statische regie, maar prima decoratie en net aan voldoende cinematografie om het als geheel aantrekkelijk te maken. Eenmaal de poppen aan het dansen zijn is de film veruit op z'n sterkst. Qua opbouw laat het qua narratief ook weinig vallen waardoor het niet echt rommelig aanvoelt, maar je had wel gehoopt dat de overige acteurs wat minder verwaarloosd werden. Zo'n Jon Hamm bijvoorbeeld komt überhaupt nauwelijks in beeld.

Als geheel boeit en onderhoudt het genoeg, maar echt verrassend is het ook niet. En dat is jammer, want de inhoud van de film is complexer dan je zou denken. Dat kan je alleen misschien niet direct voelen, want waar de film vooral faalt is dat het er niet echt in weet te slagen om een emotie te communiceren. Als de personages bijvoorbeeld verdrietig zijn, is er maar weinig kans dat je dit zelf ook bent door toedoen van dat personage. Redelijke film, maar niet briljant.

Oersaaie horrorfilm die alle mogelijke potentie waarover het beschikt compleet verwaarloosd. Peyton List is al enige tijd weggezakt in dit soort B-projecten, terwijl ze uit een achtergrond komt die juist goede actrices in opleiding heeft. De keuze voor films zoals The Friendship Game zijn dan pijnlijk. Verder is het concept best veelbelovend, maar regisseur Corkle benadert de kosmische elementen amper en werkt het gegeven spanningsloos uit. Soms zit er dan heel kort een scene tussen met wat sfeer, maar dit zijn schaarse momenten in deze compleet ondermaatse productie. Wat al helemaal onvergeeflijk is, is het trage tempo en het onredelijk saaie verloop. Deze film kon me niet snel genoeg voorbij zijn. Je ziet niet vaak dat potentie als deze zo heftig teniet wordt gedaan.

Cijfer met een halfje verhoogd na herziening. Normaal kijk ik dit soort films niet nog een keer, maar het gegeven van Fright Fest nodigde toch uit om wederom te aanschouwen. Goedkoop en onlogisch is het allemaal zeker, voor griezelige creativiteit hoef je deze film van regisseur Ante Novakovic evenzeer niet op te zetten, maar na een halfuur gaan de remmen eraf en zit je als kijker toch garant voor een aardig uur aan vermaak. Veel snelheid, genoeg moorden en de afwisseling tussen kamers zorgen voor een amusant, kort eindresultaat dat voor de liefhebbers exact doet wat het moet doen.

Mwa.

Moet het vooral van het laatste half uur hebben, want het eerste uur is relatief saai. De echte gave horror komt ook pas echt om de hoek kijken in de slotfase, en tot die tijd moet je het vooral doen met een wat saai en vermoeiend verhaal.

Nu is het "mijn buurman is gevaarlijk" genre ook niet bepaald mijn favoriet, maar de film komt wel (gelukkig) opvallend snel tot zijn recht. Het maakt er weinig geheim van dat de buren ook daadwerkelijk vampiers zijn, maar desondanks is het nog steeds niet heel erg interessant.

Komedie is ook niet al te geslaagd. Nergens is het echt vlotte of geslaagde humor en geen enkele keer had ik maar de behoefte om een beetje te glimlachen. En zoals ik al eerder zei, op de echt leuke horror moet je nog een ruime 60 minuten wachten.

Acteerwerk is niet erg hoogstaand. McDowall is dan wel weer leuk als Peter Vincent. Echt een leuk typetje eigenlijk, die ik graag in nog meer horrorfilms voorbij wil zien komen. Maar de groep tieners is vooral standaard en iets te hysterisch naar mijn mening.

De effecten zijn dan wel weer opvallend goed voor die tijd. Nog steeds een beetje knullig af en toe, maar zeker voor de eerste film van Holland opvallend lomp en geinig. Maar we moeten alleen lang wachten tot we er echt van kunnen genieten.

Maar, eerlijk is eerlijk, het laatste half uur is dan wel weer heerlijk. Hier komt ook de echt leuke horror. De grote hoeveelheden mist die van het huis afkomen, de designs van de vampieren en de inrichting van het huis zien er allemaal behoorlijk leuk uit.

Daarmee eindigt het nog op een 2,5*. Vond de remake ook al niet zo bijzonder, maar deze niet perse beter, al wel wat leuker in het laatste half uur. Maar de remake hield het gehele eerste deel wel wat interessanter dan wat deze versie doet.

Herzien.

Vooral om wat vroegere herinneringen weer een beetje op te halen. Dit soort films lijken me altijd wat beter als ik ze herzie, zeker als ik er weinig tot niets meer van weet. Ik had echter ook moeten weten dat dit zo kan zijn omdat het tijdens de eerste kijkbeurt ook al niet zo memorabel was. Fright Night is daarvan helaas wel een voorbeeld.

Niettemin is Gillespie een aardig regisseur en zijn talenten weet hij sterk over te brengen tijdens deze film. Zo heerst er een passende en sterke sfeer gecombineerd met effectief gebruik van kleuren. Met cinematografie en presentatie is er weinig mis, maar ook het acteerwerk maakt een goede indruk. Yelchin en Poots zijn alleen een ietwat saai duo die als personages te weinig onderscheiding kennen om het interessant te houden.

Dit zorgt er mede voor dat de film voor enige tijd inkakt tijdens het middenstuk. Al dat detective-gedoe met Farrell (die overigens wel een goede rol speelt) gaat te lang door en overweldigt de stukken in het verhaal die wel goed interesseren. Zo is er genoeg horror te bekennen met wat humor, die zeker in het begin best goed werkt. De scenes tussen Yelchin en Mintz-Plasse vond ik bijvoorbeeld best leuk en Tennant zorgt ook voor de passende komische noot.

De finale mag er wezen en tussendoor kent de film genoeg kwalitatieve scenes die de sfeer erin blijven houden. Helaas zit er ook een nogal saai middenstuk tussen en goederikken die de veel interessantere slechteriken niet kunnen compenseren. Gillespie pakt regelmatig uit met wat leuke ideeën, dus waarom het zo lang duurt voordat het ietwat ouderwetse verhaal wat nieuw leven krijgt is me een raadsel. Verder wel onderhoudend genoeg voor een voldoende.

Wel geinig.

Het zijn vooral de karakters die de film leuk maken en de soms bijna slapstick achtige effecten. Jammer dat Jackson regelmatig mindere effecten tevoorschijn tovert, het is best duidelijk dat hij hier nog niet veel met de effecten heeft geoefend.

Fox is redelijk, maar ook niet heel bijzonder. Alvarado is een best saai personage, maar doet het voor de rest prima. Altijd merkwaardig dat dit soort grappenfilms altijd weer een serieus en wat saai personage erin moeten hebben dat vaak een beetje botst met de film zelf.

Maar de echte showsteler is duidelijk Combs. Wat heeft hij vooruitgang gemaakt sinds Re-Animator (hij was wel leuk, maar duidelijk minder ervaren). Hier is hij compleet gestoord en erg leuk, heb regelmatig hard om hem moeten lachen, zelden dat zo'n personage ook echt werkt bij mij.

Cameragebruik is wat simpel, maar soms behoorlijk geslaagd. De first-person vanuit John Bartlett over de daken is erg goed gelukt, deed me denken aan The Evil Dead . Voor de rest zit het vooral dicht tegen de karakters aan, maar is wel overduidelijk handheld.

Het zijn vooral de effecten die het op serieuze momenten wat neerslaan, maar richting de slapstick erg geslaagd zijn. De gekheid van de film is erg leuk, met niet veel potentie om er echt iets serieus van te maken, ondanks een aantal kleine drama momentjes.

Wel genoten, zoals verwacht, maar duidelijk niet de beste Jackson die er is.

Nee.

Altijd een erg slecht teken als de introductie en inleiding de beste stukken van de film vormen. Problematisch eigenlijk als de beste stukken in deze film in het eerste kwartier plaatsvinden, want van de overige minuten moet de film het minder hebben. Uiteraard moet dit wel, en dat is ook de intentie van de film, maar het wil niet echt werken.

Wat dit soort films wel met elkaar gemeen hebben is dat er vaak een aardig filtertje overheen wordt gestrooid. Ook Cold Prey kenmerkt zich door mooie filters, een rauwe uitstraling en wat aardige beelden in de sneeuw. Sfeervol is de opzet zeker, maar deze wordt tijdens het gedeelte van het moorden en gehak nauwelijks benut. Deze film is nu eigenlijk een resultaat geworden die er heel bruut uitziet, maar dit niet is.

Het ontbreekt de film aan een goede killer en goede kills. Alle moorden worden braaf gebracht. Saaie, tamme moorden met beperkte gore. Zoals wel vaker bij dit soort films zal je het meeste bloed op de muren of op de vloer vinden. De impact zelf wordt nagenoeg altijd buiten beeld gelaten en de opzet van de moorden is weinig creatief, buiten het feit dat de moordenaar te werk gaat met een pikhouweel.

Het camerawerk is niet on-point genoeg en de personages zijn saai. Ze zijn wel iets menselijker en minder karikaturaal in vergelijking met andere slasherpersonages, maar dat maakt ze niet meteen leuker. De problemen die ze hebben en de chemie waren allebei elementen die me gestolen konden worden. Het zorgt enkel en alleen voor vertraging en uiteraard komt dit het eindresultaat niet ten goede.

Eigenlijk heb ik me beter vermaakt met de aanloop dan met de slasher zelf. De horror kent weinig creativiteit en wordt met weinig ballen gebracht. Cold Prey is een tamme slasher geworden met een lange aanloop en weinig bevredigende horror. Wel ziet de film er zeer goed uit qua filters en uitstraling, en kent een indringende sequentie op de piste zelf tijdens het eerste kwartier. Verder kan ik niet erg veel prijzen, en viel de film me dan ook erg tegen.

Prettig gestoord.

Letterlijk en figuurlijk, want films zoals From Beyond worden op de dag van vandaag niet bepaald meer gemaakt. Tuurlijk blijven er gestoorde en gekke films bestaan, maar From Beyond lijkt eigenlijk op hol te slaan nadat de 45ste minuut heeft geslagen, en die vorm van gekheid mis ik gewoon in hedendaagse cinema waarin CGI praktisch geweld heeft verplaatst.

Het overlijden van Stuart Gordon blijft een groot gemis, want dit soort films zijn afkomstig van de beste man die volledig in zijn element zit als hij zijn vrije gang mag gaan. Al dat gedoe met naaktheid en SM zijn dan weer niet aan mij besteedt, maar de volledige overgave aan praktische horror absoluut wel. Samen met komische horror vormt dit een heerlijke combinatie die ook in From Beyond weer lekker effectief werkt.

De film hoeft als kers op de taart ook niet eens te lang de tijd te nemen om op gang te komen. Al na 10 minuten zitten we eigenlijk al in de kern van het verhaal. Weinig introductie, weinig onzin, ik mag het wel. Het acteerwerk is toch niet al te best, dus dat vormt een bonus. Combs blijft wel leuk, maar die Crampton heeft eigenlijk nooit kunnen acteren en hier dus ook niet.

Visueel mag het niet de mooiste film zijn, maar toch zit de film op bepaalde elementen ruimschoots goed. Dat zijn vooral de effecten, want ondanks dat de praktische effecten niet al te realistisch ogen blijft het een zeer charmante vorm van horror die nog steeds leuk is om te zien. De kleuren zijn ook weer van de partij. Het is iets te simpel lampen ophangen hier en daar, maar het draagt wel bij aan de gekheid die de film compleet maakt.

Een lekker gestoorde film met een hoog tempo als we de helft over zijn. Uitgesponnen sequenties die komische horror bevatten zijn de elementen die de film maken. Het acteerwerk is wat zwakjes en niet elke scene raakt, ik mis misschien wat monstervariatie want de huidige schurk is niet bepaald dreigend of charmant, maar verder is From Beyond een uiterst vermakelijke film. Leuk voor de fanbase, die zal er ongetwijfeld van smullen.

Herzien. Enigszins bijzonder dat regisseur Robert Rodriguez uiteindelijk zo'n veelzijdige loopbaan heeft gekozen, want het lijkt aardig duidelijk te zijn waar z'n sterktes liggen. From Dusk Till Dawn kent een uitgekauwd gegeven, maar de opzet waarbij een stel criminelen zich uiteindelijk ontpoppen tot protagonisten geeft een verfrissende inslag. Niettemin neemt het scenario van Robert Kurtzman en Quentin Tarantino erg lang de tijd om de boel op te zetten. De familie (met uitzondering van Harvey Keitel) evenals Tarantino zelf acteren als een natte krant, waardoor ze niet bepaald de meest interessante personages vormen. De betere figuren komen pas eenmaal aangekomen in de bar tevoorschijn, waardoor de uiteindelijke showdown tegenover de vampiers behoorlijk vermakelijk uitpakt. Rodriguez weet steeds erg goed waar hij de beste entertainment vandaan kan halen en gaat dan ook helemaal los eenmaal de boel escaleert. De effecten zijn gedateerd en de make-up oogt niet overal even netjes, maar het kijkt zeer goed weg en maakt een lekker ongeremde indruk. Cijfer blijft staan en tot op de dag van vandaag vind ik dit één van George Clooney's beste rollen.

De connectie met het vorige deel is niet bepaald sterk en in dat opzicht is deze vervolgfilm mislukt, maar voor de niet al te kritische kijker wordt het nog altijd gebracht met genoeg bombarie. Het acteerwerk is bovendien niet onaardig, ondanks dat veel personages weinig kleur krijgen van het scenario. Volgens de norm kent deze film een relatief lange opbouw, waarna een halfuurtje aan ongeremd geweld volgt. Dit keer inderdaad geen bar, maar een langgerekte schietpartij tussen de vampiers en de politie. Jammerlijk is dat de aanloop niet zo boeiend wordt en enkel profijt kent dankzij het experimentele camerawerk, maar dat is zowat het enige dat te benoemen valt gedurende het eerste uur. Daarna gaan de registers gelukkig los en sta je garant voor degelijk vermaak. Het is allemaal wat mij betreft prima weg te kijken, maar de fanatieke liefhebbers van het eerste deel zullen zich inderdaad makkelijker storen aan de veranderde en onsamenhangende inhoud.

Het leuke aan de From Dusk till Dawn-reeks is dat de hoofdpersonages vrijwel altijd uit criminelen bestaan en daar veel plezier uit weet te persen, dit derde deel is daarbinnen niet anders. Het verschil met de voorgaande delen is dat dit keer de opbouw een stuk boeiender wegkijkt in plaats van de actievolle finale, vooral omdat het slot wel heel belachelijk wordt vormgegeven. Regisseur P.J. Pesce schaalt bovendien terug met de effecten, waardoor het uiteindelijke bloedvergieten een stuk minder bevredigend tot zijn recht komt. Over de grote lijn is het acteerwerk aardig (Ara Celi doet het wat mij betreft een stuk beter dan Salma Hayek), enkel Sônia Braga acteert erbarmelijk onder de middelmaat, maar gelukkig is haar rol zeer beperkt. Pesce introduceert minder plezier en fun waardoor de film geen amusant slot kent, maar de personages zijn dermate excentriek dat de 94 minuten relatief snel verstreken zijn. Als prequelgebeuren voegt het allemaal niet heel veel toe aan het bestaande universum, maar het hoge tempo en de focus op puur entertainment zorgen voor een aangename kijkervaring ondanks de kwalitatieve beperkingen.

Gebroeders Hughes bij horror.

Als duo hebben ze altijd wel ingezet op de presentatie, zeker in diens latere films. Wat ze voor deze specifieke film hebben uitgespookt kan ik nog niet beoordelen want die heb ik niet gezien. In ieder geval herkende ik hun stijl van latere films er wel in. Veel focus op kleurtjes en sfeer, en dat werkt zeker tijdens de horrorscenes erg goed.

Depp doet het best verdienstelijk. Toen ik voor het eerst hoorde over deze film dacht ik dat hij de seriemoordenaar zou spelen, maar toen kwam hij opdagen als agent. Verrassingen zijn de wereld dus nog niet uit. In ieder geval levert hij een goede prestatie af en een rol die eigenlijk net iets te saai is voor de wereld die de Hughes-broeders neer willen zetten. Hetzelfde geldt voor de overige personages.

Wat een film als deze integraal in de weg zit is al het geleuter dat erbij komt kijken zoals liefdesrelaties en ietwat misplaatste spektakelscenes. Het eerste uur vindt ik daarom een stukje sterker, waarin er nog wordt ingezet op de moorden zelf. Dat zijn zeer onheilspellende en sfeervolle momenten die films als deze maken. Leuk ook dat ze een beetje de echte moorden hebben opgevolgd qua look. Zoek de lichamen van deze zaak maar eens op.

Tweede helft vond ik een stuk minder. Nu is het al nadelig dat de algemene omgeving me niet zo interesseert hier, maar de Hughes-broeders pakken dat alleraardigst aan met fraaie versiering en knappe sfeerzetting. Het zal wel dat het is gebaseerd op een stripboek, maar ik had liever dat het de mysterieuze toon van de eerste helft had aangehouden. Wat Graham in de tussentijd doet boeit me namelijk helemaal niets. Ik keek het voor de seriemoordenaar.

Mwa.

Overladen met prijzen, maar veel indruk maakt het uiteindelijk echt niet op mij. Wel grappig om te zien hoe hier de strandscene al snel uit de toon viel omdat het te erotisch zou zijn. En dan moet je kijken hoe we daar nu tegenaan kijken.

Ik keek deze film vooral vanwege de status, maar helaas viel het me op dat gebied best tegen. Ik had gehoopt dat de impact van Pearl Harbor echt goed zou zijn, maar we krijgen hier vooral een nogal saai en slap romantisch verhaaltje.

De romantiek is erg saai en heeft weinig impact. Het enige kleine hoogtepuntje is toch wel de scene op het strand, maar dat zijn dan vervolgens alweer zo'n beetje alle mooie romantische momenten. Voor de rest verveelt het namelijk behoorlijk.

Toch is de film niet grandioos saai in het eerste stuk, vanwege de mooie locatie. Ondanks het zwart-wit is het toch een heel mooi plaatje. Lekker exotisch gebracht en duidelijk een mooi paradijs. Dat is toch wel weer een goed gekozen locatie.

De film heeft toch wel een redelijk spectaculaire slotfase, maar alles wat daarvoor komt is erg zwak. Ik kan het eigenlijk zowat vergelijken met de versie van Michael Bay. Net zulke saaie en eindeloos uitgerekte romantiek, een spectaculaire aanval, en net zo weinig impact.

Extra punten voor de slotfase, locaties en het pakkende acteerwerk van Clift.

Vermakelijke Morel.

Ging als regisseur echter wel in een dalende lijn met zijn films. Nadat hij ooit vermakelijk opende met zijn Franse parkouractiefilm Banlieue 13 pakte hij zijn koffers om in Amerika aan de slag te gaan. Dat heeft zijn films echter alleen maar matiger gemaakt. Nu heb ik al zijn films tot nu toe gezien en kan concluderen dat het pas na deze film echt sterk bergafwaarts ging.

From Paris with Love blijft ook leuk omdat het ten alle tijden luchtig en humoristisch blijft, waar het personage van Travolta voor moet zorgen. Vraag me alleen wel ten zeerste af wat ze eigenlijk precies wilde met zijn personage. Ziet er uit als een weggelopen schurk, maar dat stemmetje van hem erbij is juist weer heel sullig. Hij is een combinatie van stoer en grappig, maar geen van beide voelt echt comfortabel aan met elkaar omdat Travolta uiteindelijk gewoon zichzelf is en de balans wordt niet echt gevonden.

Meyers daarentegen past wel heel goed in zijn rol en weet met zijn ietwat zwakke dialogen veel aan te vangen. Verder doet Morel wat hij moet doen en waar hij zin in heeft, en dat is het regisseren van actie. Voor zijn doen waarschijnlijk de bruutste actiefilm en dat zegt meer wat over Morel dan deze film, want erg bloederig of hard is de film niet. Gevechten maken door het slordige knipwerk (volgens mij konden de acteurs duidelijk niet vechten, kan Morel niet verhullen) geen indruk en ook de schietpartijen zijn niet erg gaaf, maar ze lopen wel lekker in elkaar over.

Uiteindelijk mist de film als actiefilm vooral wat gevoel, want verder is het best aardig allemaal. Degelijk versiert, aardig geschoten en doordrenkt met een passend stijltje dat een beetje rauwheid verbindt met stijl. Het weet best aardig te werken dankzij het lekker hoge tempo en de goede afwisseling tussen rustmomenten en actiescenes. Morel laat het vermaak spreken en schuift de meer dramatische aspecten opzij. Had hij dat met zijn films hierna maar ook gedaan.

Best vermakelijk voor een keertje. Niet bepaald de actiefilm die snel op iemand zijn favoriete lijstje zal schieten gok ik, maar wel aardig om een keertje naar te kijken als je op een luie avond in je bed ligt. Genoeg humor, genoeg kogels die worden afgevuurd, maar alleen wel een gevoel van adrenaline dat nog ontbreekt waardoor From Paris with Love zijn vaarwater niet kan ontstijgen. Wel zoeft het lekker over het oppervlak en daar krijgt het een voldoende voor.

De tweede Bond.

Ook dit vond ik eerlijk gezegd niet al te bijzonder, ondanks dat enkele scenes er net wat beter weten uit te springen in vergelijking met deel 1. Al weet ik bijna niet of ik dit delen moet noemen, want de films lijken me vooral apart van elkaar opgenomen eigenlijk.

Connery doet dan ook eigenlijk een herhaling van zichzelf. Dat is ook niet vreemd gezien hij hetzelfde karakter speelt, maar het voelt soms toch wel een beetje te veilig aan denk ik zo. Als James Bond vind ik hem ook niet al te boeiend moet ik zeggen.

Deze film kent wel een aantal aardige scenes. Achtervolging in de boot bijvoorbeeld was best aardig. En dat soort scenes vermaken ook best. Maar de rest vond ik toch maar een wat braaf en veilig gebeuren. Het leek nergens heel erg buiten de lijntjes te stappen.

De schurken hier vond ik ook niet al te boeiend helaas. Net als bij deel 1 weten ze me niet te overtuigen, terwijl een schurk toch wel een key element is in dit soort reeksen denk ik zo. Lenya vond ik in ieder geval nogal een geforceerde verschijning jammer genoeg.

Degelijke Bond-film. Nogal braaf eigenlijk, maar gezien het 1 van de eerdere Bond-films was valt er nog wel een deel over het hoofd te zien. Redelijke actiescènes soms, maar een film die ik wel weer snel ga vergeten denk ik.

Het fantasierijke gehalte van From the Dark zorgt voor een enigszins onvoorspelbaar verloop, maar daarmee zijn alle positieve punten alweer benoemd. Regisseur Tom Zembrod zoekt zijn inspiratie bij Lovecraft, ook al beschikt hij over budgettaire beperkingen. Sommige regisseurs slagen erin om dat met creativiteit en kwaliteit weg te werken, maar de directe aanpak van Zembrod komt eerder in de buurt van pure knulligheid. De computeranimaties zijn bijzonder houterig vormgegeven, de sciencefictionelementen blijven erg beperkt en het acteerwerk is zwaar ondermaats, waardoor ook de unieke karaktereigenschappen geen moment goed voor de dag komen. De aanloop wordt verder bezaaid met uitgekauwde clichés en oninteressant gezever, waardoor de taaiheid al vroeg extra wordt versterkt. Als kers op de taart kent het gebeuren geen enkele vorm van sfeer, dus horrorliefhebbers zitten waarschijnlijk snel op hun honger. Het zal vast en zeker zo zijn dat de inhoud met een origineel oogje is bedacht, maar het wordt op deze manier amper gerealiseerd.

Oei.

Deze film heb ik gekeken in gezelschap, anders had ik deze hoogstwaarschijnlijk overgeslagen. Deels omdat dit soort films nooit erg enerverend zijn, en ook deels omdat ik er nog nooit van had gehoord. Regisseur Montesinos lijkt overigens wel een passie voor slecht geanimeerde haaien te hebben, want dit is niet zijn eerste haaienfilm.

Opvallend aan deze film is dat het nog goedkoper is dan dat het eruit ziet. Het leek alsof zelfs de SyFy-producers geen hoop meer hadden voor deze regisseur en hij daarom maar zijn liefde voor CGI-haaien moest voorzetten met een stuiver aan budget. Het resulteert in een zeer goedkope en amateuristische film die het enkel moet hebben van enkele humoristische scenes tijdens de eerste 30 minuten.

Apart overigens dat haaien weinig focus in deze film krijgen, terwijl de leukste scenes juist vanuit de haaien tot stand komen. Zwevende droomhaaien, ik heb het nog niet eerder gezien, maar het resultaat is er wel leuker mee. Na wat haaien in beeld te hebben gebracht kantelt de film echter, en krijgen we een film die menselijke situaties probeert te verbinden met paranormale hallucinaties.

Het is een interessant en (soort van) ambitieus gegeven, aangezien de film toch meer psychologisch in elkaar zit dan je zou denken, maar de uitwerking is ronduit bedroevend. Acteerwerk is erg ondermaats, de humor is misplaatst en niet-effectief en de regie voegt bitter weinig toe. Alles ziet er saai en inspiratieloos uit. Cinematografie en camerawerk hebben allebei geen aandacht gekregen en het verhaal wordt op de meest saaie manier denkbaar gepresenteerd aan de kijker.

Dat gaan ten koste van een aantal scenes die het enige lichtpuntje vormen van de film, want verder is dit een opvallend traag en saai gebeuren. De conversaties boeien niet, de psychologie evenmin en het verloop is oersaai. Ik heb moeten vechten tegen de slaap en de klok, want deze film leek maar niet over te gaan. Een halfje extra voor enkele humoristische scenes, want dit moet 1 van de slechtste films zijn die ik ooit heb gezien, ondanks dat mijn bericht er misschien positiever uitziet dan dat ik de film daadwerkelijk heb ervaren.

Mooie aansluiter met de "Extreme french periods"

Van deze periode heb ik er maar slechts 3 gezien, dit was de vierde. De andere waren Haute Tension À l'Intérieur en Martyrs . Bij Martyrs moest ik na afloop echt naar adem happen, geweldige film! De andere 2 waren goed voor de gore, en tja, deze voegt niet meer toe.

Het begin was sterk, met de rellen, dat vond ik erg goed in beeld gebracht. Daarna zwakte het enorm af, met die opa die mega langzaam praat, ik begon me eigenlijk te vervelen. Hans was een leuk personage. Het acteerwerk is niet even sterk op elk moment, maar te doen.

Het laatste deel was wel heel leuk, met veel brute moorden, leuke afsluiter. Jammer dat het andere deel niet interessant genoeg was ondanks brute scenes knippen van achillespees, gezicht eraf gebrand.

Als iemand nog weet wat die wezentjes in de tunnel zijn, want dat stukje heb ik gemist

Professioneel in beeld gebrachte geschiedenisles vanuit regisseur Ron Howard, die helaas wat te veel belust is op sensatie. Zo wordt het personage van Frank Langella (Nixon) geregeld nogal makkelijk aangevallen en heeft Langella zelf ook regelmatig trek in ietwat theatraal toneelspel. Michael Sheen kampt met hetzelfde probleem, waardoor Frost/Nixon geregeld te gespeeld aanvoelt ten koste van de waargebeurde inhoud. De finale van deze film is uitstekend, het einde doet wat het moet doen en de beeldvoering oogt ervaren, maar Howard verkijkt zich op een realistische weergave.

Aardige Green.

Ik meen dat het voor zijn doen ook één van de weinig echt serieuze projecten was die boven kwam drijven. Als regisseur lijkt hij horrorkomedie namelijk een stuk leuker te vinden, maar buiten een cameo van zichzelf en wat korte grappen tussendoor is er qua komedie niet veel meer overgebleven binnen Frozen.

Maakt inhoudelijk ook niet zo veel verschil, want deze film lijkt het eerder van de spanning te moeten hebben. Het concept is aardig eenvoudig, maar Green maakt er best een bevredigend sausje van. Als concept is het niet veel meer dan een totaal van drie jonge mensen die vast komen te zitten in een skilift, waarbij er onder hun voeten wat hongerige wolven voorbij komen lopen. Klinkt niet erg aantrekkelijk, maar Green doet zijn best.

Het voornaamste voordeel is dat het duidelijk op locatie is geschoten en tussendoor genoeg smerigheid en spanning kent om het project draaiende te houden. Zeker Zegers die zich klaarmaakt om te gaan springen is een scene waarbij je je adem inhoudt. Andere scenes worden echter weer slordig afgewerkt, want Ashmore die aan de kabels hangt voelt dan weer heel erg Tv-achtig aan. Op het gebied van spanning is de film dus ook aardig wisselvallend, maar niet opvallend genoeg om dat ook echt storend over te laten komen.

Ik vond het tempo prima en de interactie tussen de personages ook. Er wordt best aardig geacteerd, vooral Bell viel me positief op van het trio. Zegers en Ashmore doen het ook naar behoren, maar Bell gaat toch net wat verder qua uitdaging en loopt met goed resultaat weg. Niettemin zijn ze allemaal wel sympathieke figuren buiten hun wat ruwere randjes om uiteraard het vermaak draaiende te houden.

Erg enerverend is het niet en vanuit de wolven komt er weinig spanning kijken, verder levert Green hier een van zijn betere projecten af. Heb nog niet veel van hem gezien buiten zijn bekende reeks, maar Frozen laat in ieder geval zijn dar hij ook capabel is om films te regisseren die niet afhankelijk zijn van veel bloedvergieten en veelvuldige komedie invloeden. Prima voor het vermaak, maar niet briljant.

Disney.

Ook geen verkeerde Disney productie dit. De pas beoordeelde Tangled vind ik ongetwijfeld veel beter dan dit, maar dit is ook geen verkeerde film. De personages Elsa en Anna zijn leuke vormgegeven en zijn de animaties er weer keurig uit. Het verhaal is inderdaad wat volwassener terwijl er ongetwijfeld veel Pixar momenten in zitten.

Kinderen zullen dit ongetwijfeld makkelijk slikken. De film is vrij vlot en verveelt nergens. Wat wel een beetje jammer was was dat er elke 5 minuten, zeker in het begin, er een liedje gezongen wordt. Op een gegeven moment gaat het wel een beetje afleiden en dat moet je weer in de film komen.

Geen verkeerde animatiefilm. Zeker voor kinderen aangeraden.

Erg teleurgesteld.

Had deel 1 destijds nog in de bios meegepakt. Was destijds lang geleden dat ik een Disney-film zo magisch vond, op het constante gebruik van liedjes na dan. Wat mij betreft hadden die liedjes in beide delen geschrapt mogen worden. Stop er anders hooguit 1-2 nummers in.

Animatie is wel wat beter natuurlijk. Enkele hele mooie beelden en mistige omgevingen door het bos heen. Ik mis wel de winter een beetje, omdat die net wat magischer is uitgewerkt. De herfst is zoals verwacht wat grimmiger en zorgt voor een wat andere toon door de film heen.

Personages blijf ik wel leuk vinden. Inclusief Olaf. Designs van Anna & Elsa blijf ik ook leuk vinden. In het eerste deel kwamen ze ook echt mooi tot leven. Hier ken je ze al, maar de regie doet weinig om ze nog verfrissend over te brengen helaas. Dat mis ik wel een beetje.

Wat ik vooral mis is een schurk. Prima dat je iets anders wil doen, maar hier voelt het door dat hele element wat incompleet aan. Richting het einde zat ik ook met een gevoel van "was dit het al?". Ik mis een grote, mooie finale, magische omgevingen en leuke zijplotjes. Dit is wel erg recht-toe-aan.

Bovendien lijkt het wel alsof de film erg te maken had met deadlines. Voelt aan als een snel geheel, om even snel te cashen op zijn voorgaande succes. Ik mis wat magie van het eerste deel. Veel misplaatst sentiment en liedjes met erg slechte timing.

Blijft echter wel een vermakelijk geheel met leuke personages. Soms nog redelijk spectaculair en de giants waren ook zeker een leuke toevoeging. Typische Disney, maar ze hadden wel iets meer hun best mogen doen om het verhaal met dezelfde magie af te leveren als voorgaand deel.

Half geslaagd.

Coogler was destijds 27 jaar toen hij deze film in elkaar had gezet, maar een nieuwe Thomas Anderson is hij echt niet. Het grootste probleem dat ik met deze film heb, is de drama zelf. Het incident zelf is heftig, maar de drama doet Oscar Grant geen eer aan.

Vooral omdat het allemaal erg afstandelijk is en oersaai is. Coogler probeert het een rauwer randje te geven en allemaal wat realistischer te maken, maar slaagt hier echt niet in. Ik hou er niet van om het woord te gebruiken, maar dit was simpelweg saai. Ik kan me haast niet voorstellen dat ik naar dit soort dramafilms kan kijken als ze bijvoorbeeld 150 minuten duren.

B. Jordan is gewoon overtuigend en doet het goed in zijn rol. De rest is zo goed als onzichtbaar en B. Jordan is dan ook de enige die echt op weet te vallen. Jammer dat de drama wel heel sterk aangezet is, en dingen zoals Katie die hij toevallig laatst in de winkel zag het incident opneemt geloof ik ook niet.

Als het op een waargebeurd verhaal allerlei dingetjes erbij gaat verzinnen kan ik het ook niet serieus nemen. Daar horen de wat sterker aangezette momenten dan ook zeker bij. De hond is hier een ultiem voorbeeld van, moet ik weer sympathie krijgen voor Grant. Ik vind het heel erg hoe het met hem is afgelopen, maar dit afstandelijke gedoe geloof ik gewoon niet.

Laatste stuk is dan ook absoluut het beste van de film. Het is spannend, het rauwe randje heeft een meerwaarde en de film weet eindelijk los te komen. Jammer dat het schokkende incident zelf eigenlijk ook heel snel voorbij is. Maar het geeft genoeg impact.

Krappe voldoende dan ook, voor B. Jordan en de laatste 20 sterke 20 minuten. De rest was oersaai en te afstandelijk.

Moeilijke opgave.

Fukkatsu no Hi is een verrassend groots opgezette rampenfilm waar ik vooraf nog nooit van had gehoord en enkel keek omdat een vriend me deze film had aangeraden. Die vriend, die 5.000 films heeft gezien, beschouwde deze film als de beste virusfilm ooit gemaakt, en dat verdient op z'n minst een kijkkans. Ik kon er alleen niet veel mee.

De medegebruikers hebben het al aangekaart, de speelduur van deze film is echt verschrikkelijk en regelmatig is er geen doorkomen aan. Enkel het eerste uur kent aardige stukjes die de eerste 60 minuten net wat beter te verteren maken, maar verder is deze film werkelijk een hel om doorheen te komen. Geen enkele vaart tussen de scenes in en doodsaaie figuren die de film nooit goed op kunnen vullen.

Buiten wat bovengemiddelde sfeerscheppingen voelt deze film erg 80s aan en weet zich zelden te onderscheiden van soortgenoten. Het voelt iets rauwer aan, maar regisseur Fukasaku weet nergens een intrigerende scene te regisseren en de dialogen klappen vrijwel altijd dood. Vanwege de nogal dwaze manier van acteren schiet het realisme waar de film voor gaat er ook weleens uit, waardoor het als 150-minuten durende film nogal snel ging vervelen.

Verder zijn de personages het niet waard en zijn al helemaal niet interessant genoeg om zo'n film als deze op te vullen. Werkelijk niemand speelt maar een beetje speciaal en daardoor is het vooral een film geworden met heel veel dialoog en intieme situaties die bestaat uit een zooitje bij elkaar geraapte non-acteurs die nergens indruk weten te maken en de kijker enkel in slaap wiegen.

Ik moet zeggen dat ik na 60 minuten zelden zoveel moeite heb moeten doen om door een film heen te komen. Vervolgens moet het uiteraard ook nog 150 minuten duren waardoor je als kijker geforceerd bent even aan de buis gekluisterd te zitten. Het jammere is dat er werkelijk geen doorkomen aan is en zo is Fukkatsu no Hi vooral een film geworden die me niet gaan bijblijven en enkel herinnert gaat worden als "die saaie rampenfilm". Jammer, maar buiten een aardig eerste uur en wat aardig realistische uitspraken biedt deze film je weinig.

Ok.

Heb eigenlijk erg weinig van Kubrick gezien. The Shining, maar dat is het dan ook wel weer. Ben wel van plan meer te zien, zoals Dr Strangelove. Natuurlijk ga ik ook A Clockwork Orange eens een keertje kijken. Maar eerst Full Metal Jacket.

4,0* voor de eerste helft. Een zeer boeiende film. Kon ik nog de hele film naar kijken. Geweldige prestatie van de schreeuwende Ermey. Heb buiten deze film niet veel meer van hem gehoord, ook Onofrio viel me op. Veel verder dan een rol in Man In Black heb ik hem ook niet meer gezien. Maar dus, een hele vermakelijke en goede eerste helft.

2,5* voor de tweede. Voelde als een standaard Vietnam film aan voor me. Ontbrak aan origineel gebied, aan spektakel is er wel wat te beleven, maar dat redde deze film niet.

Uiteindelijk naar beneden afgerond, 3,0*

Nederlandse avonturenfilm die na een stabiel verloop volstrekt uit de bocht schiet in de laatste 10 minuten. Regisseur David Cocheret had namelijk voor een lange tijd de juiste toonzetting te pakken en kan daarbij rekenen op degelijk acteerwerk van zijn castleden. Erg spannend is Full Moon nergens, maar de inhoud brengt genoeg tempo en gebeurtenissen om niet te vervelen. De Thaise achtergrond zorgt bovendien voor een fijne, zonnige sfeer die goed wordt benut. Rondom de finale is er echter plots de drang om allerlei plotwendingen in het geheel te gooien, waarbij de castleden meer in een theatrale hoek worden gedrukt. Dat werkt vervolgens allesbehalve (dramatisch geacteerd) en vernietigt bovendien het gebalanceerde genrewerk dat daarvoor werd uitgewerkt.

Regisseur Quentin Dupieux blijft een absolute kunstenaar in originele vondsten en Smoking Causes Coughing doet daar niet aan onder. De setting waarbij superhelden een aantal vijanden te lijf gaan met allerlei stofjes in de stilering van de jaren 50/60 is wat matigjes, maar gelukkig laat Dupieux zijn film voortdurend kantelen naar allerlei absurde en geslaagde uitgangspunten. Een aantal bijzonder komische momenten en onvoorspelbare verhaaltjes zijn erg leuk en het acteerwerk is uiteraard professioneel. Een echt meesterwerk is het niet, wel een entertainend en vernieuwend tussendoortje.

Ok.

Fun Size een Nickelodeon film? Vind hem wel een beetje te adult voor een kinderzender dat Spongebob uitzend. Maarja, dat is niet mijn recensie.

Heb deze film eigenlijk alleen maar meegepakt vanwege de cast, Levy vond ik goed in Evil Dead, Mann vond ik leuk in Project X en Justice is wel een bekend gezicht voor mij. Bovendien zie ik ook nog in een stuk Knoxville die legendarisch is in Jackass.

Dus de film, hij heeft zeker wel potentie om een leuke film te zijn, veel humor, goede en vlotte cast en leuk verhaal. Bovendien is dat jochie wel leuk. Helaas is de film zelf niet erg sterk. De humor is maar matig en ook niet te veel, soms pijnlijk. Uiteindelijk is het een ok filmpje.

Niet meer aan toe te voegen

Leuk.

Niet al te best, maar dit soort films scoren goed bij mij. Horror vermengd met social media. Ik vind het een prachtige combinatie, en ook zeker toepasbaar in de huidige tijd. Nu is Funhouse niet de beste in dat kader, maar het doet een aardige stap in de juiste richting.

Regisseur Lee weet een hoop grappige ideeën te mengen in de film. Het leukste is eigenlijk door zich er gelijk in te storten. Geen al te lange inleiding van de personages of te veel achtergronddrama, nee, na 5 minuten zit je al in de juiste setting. Dan duurt het daar nog even voordat de horror langskomt, maar alles tot die tijd is aardig vermakelijk.

Funhouse neemt soms iets te lang de tijd voor bepaalde sequenties, zoals de introductie van alle personages in dat huis. Dat grapje ratelt net te lang door, en zo zitten er ook nog een aantal andere scenes in die wat in de herhaling vallen of te lang doorgaan. Hierdoor krijgt Funhouse soms een langdradig gevoel.

Erg sterk acteerwerk is er ook niet. Skarsgård valt wat door de mand als het op iets serieuzer acteerwerk aan moet komen en ook de andere personages geven net wat te weinig mee. Gerard uitgezonderd, die zet eigenlijk wel een heel leuk personage neer. De rest valt terug in karikaturenacteerwerk, maar niet van het irritante soort.

De horror is redelijk schaars, maar als het er op aankomt is het aardig lomp. Enkele smerige kills en leuke ideeën zorgen ervoor dat de film in principe nooit saai wordt. De uitdagingen volgen elkaar ook snel genoeg op en de setting wordt leuk versierd met voldoende kleuren en details. Tempo had iets opgevoerd mogen worden maar als vermaak is het allemaal aardig.

Het voornaamste minpunt is dat de maatschappijkritiek toch wat te onrealistisch is. De film is nooit echt onvoorspelbaar. De sukkels en sloeries sterven eerst, en de nice & quiet guys sterven als laatst. Je zou denken dat het publiek de "hot chicks" en druktemakers houdt, maar dat gebeurt niet, wat de spanning teniet doet gaan.

Verder is het een aangename horrorfilm met genoeg tempo en flair. Leuk concept, prima uitgewerkt. Deze film gaat vooral voor het vermaak en daar slaagt het best in. Daar moet wel wat drama bijkomen, maar storend is dat niet. Ik heb me zeker vermaakt met Funhouse.