Opinions

Onderhoudende, kwalitatieve genremix vanuit de capabele handen van regisseur Guillermo del Toro, die hiermee zijn beste film in tijden aflevert. Een grootse productie, rijk aan detail, met een aantal uitmuntende rollen. Zeker Jacob Elordi overtreft zichzelf als kwetsbaar, maar ijzersterk schepsel. Bijrollen zoals die van Mia Goth en Christoph Waltz zijn wat slordig in het verhaal gewerkt en het tempo is onevenwichtig, maar Frankenstein ademt passie en talent uit. Toch verfrissend hoe zo'n bekend verhaal toch nog een fijne, moderne insteek kan krijgen.

Geinig.

Niet eens zo'n hele slechte film dit, van onze eigen Richard Raaphorst. Ik ken die naam overigens niet, maar hij weet best een originele draai aan het genre te geven met deze film, die soms behoorlijk vermakelijk is in zijn vrij domme concept.

Het found footage gehalte is soms leuk gedaan, al had ik een first person view hier eigenlijk wel beter in vinden passen, want Raaphorst lijkt soms zelfs behoorlijk die richting op te gaan. Vooral een aantal achtervolgingen en gevechten zagen er niet meer found footage uit.

Het begon allemaal wat saai, maar eenmaal in de fabriek kantelt de boel gelijk en wordt het een stuk leuker. Enkele lekker pakkende actiescenes, het ziet er allemaal behoorlijk simpel uit en van acteerwerk kan je ook niet echt hoog spreken, maar ja.

Die beesten zijn lekker lomp en soms zelfs behoorlijk creatief wat zorgt voor enkele hele leuke momenten. Eenmaal richting het einde vond ik het weer wat minder, de achtervolgingen en vuurgevechten zijn de momenten die er bovenuit steken.

Wel leuk om eens gezien te hebben, het is allemaal erg simpel en het eerste kwartier is eventjes doorbijten, maar daarna is het wel leuk.

Burton op z'n best.

Big Fish overtreft het dan niet voor mij, maar hiermee laat Burton zich eindelijk weer van z'n optimale kant zien. Een spookachtige kant die ik helaas lang niet meer heb mogen aanschouwen, maar dit is gelijk wel 1 van mijn persoonlijke favorieten uit de carrière van Burton.

Het is ver bovengemiddeld voor een stopmotion animatie. Het stijgt echt wel boven filmpjes zoals ParaNorman, Coraline en The Nightmare before Christmas uit in mijn mening. Niet dat de andere films zo slecht waren, maar deze is erg leuk, erg sfeervol en vooral veel minder "houterig". Er is duidelijk veel aandacht naar de stop-motion gegaan. Erg leuk allemaal.

Bovendien is het verhaal ook best grappig bedacht. Genoeg verwijzingen naar de originele Frankenstein, en dat kan je dan ook verwachtten met deze titel. De film ademt horror uit, maar houdt de toon wel een beetje op de kinderen gericht terwijl het voor volwassenen ook genietbaar is.

Er hangt genoeg werkende humor in, maar het verhaal is vooral pakkend qua nature. Ik kwam hiermee echt goed in een Halloween steming. De horror is leuk uitgewerkt en de film loopt werkelijk over van sfeer en verwijzingen naar oudere, klassieke horrorfilms.

Voice-acting is voor de rest ook wel in orde. De kinderen doen het opvallend leuk en de volwassenen doen het ook erg grappig. Vooral O'Hara wist me positief te verrassen. Slechts Ryder vond ik zwakker, maarja.

Burtons ode aan de klassiekers kan je dus wel geslaagd noemen. Maar dit filmpje is vooral erg luchtig, vlot en doeltreffend. Op alle gebieden weet Burton eigenlijk wel te scoren. Behalve dat het soms voorspelbaar zoet is, is dit eindelijk weer eens Burton zoals ik hem echt graag zie.

Lekker spookachtig en sfeervolle animatie die nergens verveelt. Het zijn deze films die eigenlijk te weinig worden gemaakt tegenwoordig. Ik ben wel benieuwd als je een regisseur als Wes Anderson aan zo'n horroranimatieproject koppelt, en kijken wat er dan uitkomt. Voor nu laat Burton zien dat hij het in ieder geval volledig onder de controle heeft.

Amusant en passievol werkje van regisseur Steven Kostanski, die duidelijk zijn draai heeft gevonden binnen dit soort odes aan de jaren 80. Frankie Freako is niet zo gedurfd, grappig of indrukwekkend als een aantal van zijn voorgaande projecten, maar het acteerwerk van Conor Sweeney is overtuigend en de praktische effecten zijn schattig. Tegen de finale aan wordt de schaal vergroot en dat blijkt broodnodig, want de eerste helft van de film komt niet veel verder dan een boel grappen en grollen achter elkaar vanuit weinig expressionistische popjes. Frankie Freako kampt uiteindelijk wel met een identiteitscrisis, want wie hier precies de doelgroep van is blijft onduidelijk. Het is vooralsnog even afwachten totdat Kostanski weer met échte ambitie komt, want ondanks de getoonde kwaliteit bleef dit nog te veel aanvoelen als een vriendenproject.

Een vroege horrorfilm.

Het valt moeilijk te ontkennen dat deze Freaks een behoorlijke status heeft verworven, en in bepaalde opzichten ook niet onverdiend. De controverse en chaos die om de film heen hing was blijkbaar extreem, maar een deel van het materiaal is verloren gegaan en bovendien is het voor hedendaagse standaarden niet erg indrukwekkend meer.

Niettemin vond ik de opzet van de film erg geslaagd, want regisseur Browning besloot voor de rollen van Freaks echte "freaks" (vergeef me de woordkeuze) te gebruiken. Enkelen daarvan kunnen ook serieus goed acteren, met als grote uitschieters Harry & Daisy Earles. Toch wel beiden namen die er duidelijk uitspringen, maar in het algemeen zijn de "freaks" stukken beter dan de "normale" acteurs.

Baclanova is bijvoorbeeld een verschijning die er niks van bakt, vreselijk theatrale verschijning die alleen maar gekke bekken trekt en schreeuwt. Ik snap volledig waarom ze zo acteert, maar niettemin vond ik het vooral vervelend. Ik neem aan dat ik haar niet vervelend moest vinden, maar gewoon slecht als in kwaadaardig. Ook andere castleden zoals Ford zijn tamelijk onzichtbaar.

Het verloop is kort, maar toch weet deze film geregeld wat taai te zijn. Enkele beelden tussendoor zijn sfeervol waarbij er goed gebruik wordt gemaakt van de materie, maar toch wist het me nooit echt te grijpen. Tevens vond ik het jammer dat we niet echt in volle glorie zo'n show zagen, we zien nu vooral de setting eromheen en nooit zo'n freakshow zelf. Zo kom je niet echt te weten waar de artiesten zo goed in moeten zijn, en dat beschouw ik als een gemiste kans.

Het eindigt tamelijk verrassend voor een film uit de jaren 30, maar toch vond ik Freaks niet de meest geslaagde klassieker. Het voornaamste kritiekpunt is dat het me niet echt wist te grijpen. Deze film leunt op enkele sterke prestaties, maar die zijn niet genoeg om de film naar een voldoende te tillen. Zowel Harry als Daisy Earles krijgen te weinig steun van de overige castleden, maar ook het verhaal zelf wist me niet echt te grijpen. Ik vond zo'n wraakconcept niet erg passend en vooral een beperkte kijk op wat je allemaal had kunnen doen met het concept. Leuk om gezien te hebben, maar daar houdt ook het weer op voor mij.

Ok.

Inderdaad geen uitblinker in het genre maar prima om eens een keertje te bekijken in de avond. De film heeft een van de meest stompzinnige verhalen die ik heb gezien, maar voert dit eigenlijk niet rampzalig uit waardoor hij wel vlot blijft.

Davis en Fadem zijn nog wel leuk als zombie / vampier, al is de opmaak voor de vampieren vrij simpel en zien ze er parodie achtig uit. De zombies waren al wat beter, de beste waren eigenlijk de Aliens, al waren die al vrij houterig. Ik heb geen idee of Braun een bepaald personage probeerde te zijn, maar overtuigend kwam hij niet over.

Voor de rest een flauw, maar vlotte horror/komedie. Hier en daar wat splatter, dat er goedkoop uitziet, maar toch wel van een redelijk grote waarde was. Voor zijn domme idee is het allemaal nog wel redelijk uitgewerkt gebleven.

Herzien en het cijfer mag blijven staan. Regisseur Christopher B. Landon weet heel goed wat entertainment moet inhouden en in combinatie met het griezelgenre komt dat dan ook goed tot zijn recht. Vince Vaughn maakt een frisse indruk, de stilering is lekker vlot en de inhoud is melig genoeg om de kijker aan de buis gekluisterd te houden. Kathryn Newton is echter overtuigender als onzekere tienermeid dan als gevaarlijke moordmachine en Landon had het bloedvergieten gerust mogen verhogen, maar Freaky blijft op-en-top horrorvermaak en doet precies wat het moet doen.

Lollig.

Geen briljante maar wel vermakelijke film die een herkauwd concept op energieke wijze uit de dood weet te laten herrijzen. Veel meer heeft de film qua ambitie niet echt, het is vooral bedoelt om je op een koude of verdrietige dag wat op te leuken. Of om gewoon een gezellige avond te hebben met gezelschap, zoals in mijn geval.

Deze film moet het erg hebben van het acteerwerk, want zonder enthousiasme en energie natuurlijk geen film als Freaky Friday. Laat dat dan gelukkig één van de sterkere punten zijn binnen de film. Vooral Curtis valt op in een heerlijk energieke en bijna zelfspottende rol die je zonder enige moeite geboeid houdt. Je moet haar energie wel een beetje kunnen waarderen, maar eenmaal je dat kan, dan wacht je een leuke prestatie op.

Lohan is wat minder gemotiveerd en vervalt iets meer in een eentonige rol, maar staat uiteindelijk wel haar mannetje. Het moraal rondom haar heen trek ik wat in twijfel. Denk maar aan dat vriendje dat wordt vergeven nadat deze verliefd werd op haar moeder. Ik snap waarom ze het deden, maar het is toch wat vreemd. Verder genoeg plezierige scenes te zien in een film die wat originaliteit mist maar geen tekort kent aan tempo.

Druk, energiek en enthousiast, het zijn drie begrippen die opkomen in deze wat makkelijke en voorspelbare film, die echter wel doet wat het moet doen. Voor een Disneyfilm brengt het in principe wat je ervan kan verwachten en het kent geen echt uniek element, maar wel een hoop vermaak van een soort waar je van moet houden. Ik kan het nog wel waarderen.

Eh.

Ja, ik had nog nooit van Tom Green gehoord. Totaal onbekende acteur voor mij. Ik ben dan ook geen fan van Amerikaanse talkshows waar ik hem dan waarschijnlijk van had moeten kennen. Maarja, aangezien ik daar niet van had gehoord wist ik niet waaraan ik begon.

Vooral de kijkwijzer trok eigenlijk mijn aandacht, vooral bij een komedie met een poster zoals deze. Dus heb hem met lage verwachtingen maar redelijk spektakel verwacht. Toen ik bij minuut 10 kwam wist ik exact wat ik er van kon verwachten.

Green is bij vlagen soms wel lollig, maar dan zijn het de stunts en de over de top dingen die er gebeuren. De schreeuwende Amerikaanse humor kan ik niet echt aan wennen. Ook deze film brengt hier geen verandering in. Soms wel lollig als het helemaal over de top humor is maar helemaal niet geslaagd. Humor waar je dol op moet zijn

Het is ondertussen de derde keer dat ik deze film zie, dus dat zal ook wel wat over mij zeggen. In ieder geval blijft de indruk die ik ervan herinner redelijk staan. Regisseur Ronny Yu dirigeert een achterlijk verhaal naar voren en banjert zich wanhopig slordig door de opbouw heen. Het slaat allemaal volkomen nergens op, maar als het op zowel actie als horror aankomt wordt er het maximale uitgehaald. De tweede helft van de film is uiterst spectaculair en explosief, waarbij Kirzinger een geweldige Jason speelt. Englund is als Freddy weer wat meer vormgegeven zoals in deel 3 t/m 6 en acteert nog altijd charmant. Het eindresultaat van deze film laat goed zien dat een dergelijk dwaas concept als dit nogal moeilijk zonder tekortkomingen naar het grote doek gedirigeerd kan worden.

Binnen de originele reeks scoort deze film het laagst en ik kan het eigenlijk alleen maar goed begrijpen. Regisseuse Rachel Talalay draaft regelmatig wel erg ver door met het komediegehalte en bovendien acteert Lisa Zane als een uitgedroogde stofzuiger. Niettemin blijft de visuele vormgeving uiterst creatief en daarnaast moet ik bekennen dat ik regelmatig heb gelachen om de streken van Freddy. De opening is lekker groots en de praktische effecten zijn nog altijd charmant. Dit deel schopt er wel heel wat computereffecten in die totaal niet goed uitpakken, maar gelukkig worden ze verder niet overtollig gebruikt. Als afsluitend deel binnen de reeks is het geen sterk geheel, maar wel uiterst vermakelijk en lekker maf. Aangezien ik geen bijzonder grote liefhebber van de ANOES-films ben kon dit deel me achteraf best bekoren. Johnny Depp heb ik eigenlijk niet opgemerkt als cameo, gelukkig wel Alice Cooper.

De redenering waarom een film als Freddy's Fridays plots in 2023 op de buis verschijnt laat zich natuurlijk al raden door het filmsucces van Five Nights at Freddy's. Wat zich evenzeer laat raden is dat deze rip-off maar goedkoop en vluchtig in elkaar gestoken is. Wel opvallend dat het qua concept een redelijk eigen dingetje is, maar het scenario van Charlie & Tom Carter werkt alles op een eenvoudige manier af. Het personage van Danielle Scott vormt verder een wandelend cliché en de invulling van de achtergrond oogt infantiel, enkel de animatronics zelf zien er wel redelijk uit. De oplettende kijker die van B-films houdt zal wellicht opgemerkt hebben dat één van die beestjes Humpty Dumpty is. De moorden zijn opvallend grafisch en expliciet, maar de aanloop is bijzonder oninteressant. Van spanning, goede plotwendingen en/of intrigerende personages geen sprake, waardoor een film als deze er vooral leuk uitziet qua look maar een klus vormt om doorheen te komen.

Aangezien ik de loopbaan van regisseur Ben Wheatley aan het afvinken ben, vond ik dat de tijd rijp was voor een herziening van Free Fire. Het eindresultaat bracht geen positieve, maar ook geen negatieve verandering teweeg. Deze film profiteert voornamelijk van een oerdegelijke cast, waartussen met name Sharlto Copley en Sam Riley opvallen. Twee erg excentrieke figuurtjes, die een behoorlijke flair meekrijgen van de desbetreffende acteurs. De overige leden doen het overigens ook zeer naar behoren en Wheatley verspilt weinig tijd aan allerlei onnodige introducties en/of achtergrond. Het gaat hier tenslotte om het uiteindelijke vuurgevecht en die wordt simpel maar degelijk opgebouwd. Jammerlijk is dat het uiteindelijke geweld niet gestileerd genoeg is, waardoor de makers uiteindelijk wel veel van de concentratie van de kijker vragen. Je staart tenslotte voor meer dan een uur naar een vuurgevecht dat eigenlijk maar weinig variatie kent, een gebrek aan echt opvallend expliciete bruutheid draagt daar vervolgens ook aan bij. Het is allemaal onderhoudend en vermakelijk, maar de regie blijft te eentonig om het vervolgens memorabel te maken. Als filmtussendoortje is het echter ideaal en lekker eenvoudig kijkvoer.

Dom.

Maar wel een lekker vermakelijke en absurde domme film. Free Guy is overduidelijk een film waarbij je je hersenkracht even uit dient te zetten. De onderliggende boodschap die richting de tweede helft van de film boven water komt drijven is ook gewoon te stom voor woorden, maar het vermaak blijft niettemin goed doorbreken.

Reynolds kan dit soort rollen ondertussen wel dromen. De beste man kan meerdere soorten personages spelen zolang hij er een komische noot aan mag toevoegen. In Free Guy krijgt hij wederom de vrijheid om weer grappig te zijn, alhoewel de film zelf redelijk veilig blijft. Het is een voorspelbare film geworden met bekende elementen, maar met een schmierende Reynolds.

Visueel ziet de film er niet altijd even sterk uit. Regisseur Levy wil dolgraag uithalen in modern zijn, maar faalt hier regelmatig in. De dialogen voelen helemaal niet modern aan, maar ook het bekende verhaal en verloop daarvan zijn niet echt meer van deze tijd. De actiescenes zijn ook niet altijd even best geanimeerd, maar dat hoort een beetje bij het soort film dat Free Guy graag wil zijn.

Veel actie is het redmiddel van de film. Er wordt heel, heel veel afgevuurd in deze film en ondanks dat de flow misschien een beetje ontbreekt tijdens de film komt het aan vermaak niets tekort. Een echt gevoel dat ik me in een game bevond wordt enkel en alleen versterkt omdat de film over genoeg budget beschikt om dit ook waar te kunnen maken, anders had het nooit echt als een spelletje aangevoeld.

Vermakelijke actiekomedie dus. Niet bepaald hoogstaande cinema en al helemaal niet de beste film van het jaar. Ik weet niet of Levy echt een belangrijke boodschap probeerde over te brengen, ik vond het allemaal maar ridicuul en niet alles raakt, verder is dit een ultiem vermakelijke film. Veel actie, veel humor. Daar luistert de film goed naar, en het zet een erg leuk geheel op aarde via deze manier.

Hm.

Tot nu toe de minste Ross-film die ik gezien heb, en met deze erbij staat de teller ook 3. De rest van zijn films geloof ik eigenlijk wel. Het is duidelijk dat Ross dit project graag voort wilde zetten, maar hij wil uiteindelijk gewoon te veel.

McConaughey is toch wel weer goed bezig. Ik vind hem altijd wel een acteur met charme, en hier is hij weer knap in de hoofdrol. Hij weet de film toch wel te dragen. Ook Ali verdient het zeker om genoemd te worden hier. Best goede prestaties.

De film opent goed. De oorlog is er eigenlijk gelijk, zonder enige introductie van de personages. De introductie wordt er dan ook eigenlijk gewoon pas erna gedaan. Het weet wel te boeien daardoor, omdat het je wel goed in de film brengt.

Alhoewel het tempo een beetje te traag ligt, weet de film voor een groot deel te boeien. Er zijn wel onnodige bijzaken, de toekomstige rechtbank bijvoorbeeld. Gewoon weglaten. En Ross wil iets te veel met zijn film. Hij stopt er gewoonweg te veel in. Hij had de focus vooral op 1 gebeurtenis moeten leggen.

Film had gerust ook iets harder gemogen. Er zijn wel een paar ernstige zaken die voorbij komen, maar eigenlijk wel zonder impact. Ik had vooral wat meer oorlog willen voelen, om de dreiging van de periode wat beter te voelen. In het begin werd deze goed neergezet.

Maar uiteindelijk een redelijk filmpje met soms sfeervolle beelden en een knappe prestatie in de hoofdrol. Een voldoende heeft hij, maar geen hoge.

Aardig.

Er was een groot probleem met dit dramafillmpje, hij kreeg geen emotie uit me. Dat is voor mij cruciaal, en ook niet eens zo lastig, omdat filmpjes me in het algemeen emotioneel weleens weten te vangen. Deze lukte dat echter niet.

Ik vond het verhaal soms ook te standaard, geforceerde dramaonderwerpen. Dat die man bij Swank weg zou gaan kan je vanaf het begin al raden, maar ook het drama rondom Hernandez was vrij voorspelbaar hier en daar. En daarmee kreeg het me niet echt overtuigd.

Gelukkig is het allemaal goed geacteerd en uiterst boeiend om even te volgen. Swank begrijpt haar rol en gaat er dus ook helemaal in mee, maar de klas zelf slaagt erin om op een gegeven moment ook vrij sympathiek te zijn dus een voldoende krijgt deze film absoluut niet.

Absoluut eentje die ik eens moet herzien.

Vroege Friedkin.

Als regisseur tot geweldig sfeervolle projecten in staat, maar in de misdaadwereld trek ik hem wat minder. Zijn pogingen om het verhaal langzaam op te bouwen lijkt een bewuste keuze te zijn, maar The French Connection moet het toch eerder van de vaart hebben die het gaandeweg betrekt. Daar komen ook de beste momenten vandaan.

Ik kan de wereld die hier wordt geschept echter wel waarderen. Rauw, realistisch en vuil. Cinematografie laat alles best oprecht en echt aanvoelen, alsof je daadwerkelijk naar beelden kijkt van hoe de politie te werk gaat. Had beter kunnen werken als de personages zelf niet zulke karikaturen waren. Ook de soundtrack zit enige opbouw nogal vaak in de weg. Te luid en storend, maar het past vooral niet in de scene.

Het beste moment van de film is zonder twijfel de weergaloos gebrachte auto/treinachtervolging. Heerlijk innovatief in beeld gebracht waarbij de kijker volledig in de spanning en druk wordt betrokken. Zo'n heerlijke scene als die specifieke sequentie tref je niet meer aan, want verder is het wat gewoonlijker detectivewerk waarbij allerlei malloten tegen het lijf worden gelopen, die echter allemaal ook niet interesseren.

De look van de film is passend en ik kan de poging tot een grauwe, realistische politiefilm wel waarderen, maar de personages, de soundtrack en de situaties halen dit effect gedeeltelijk voor me weg. Dat neemt niet weg dat deze film absoluut briljant geregisseerde scenes brengt. De rest kon ik alleen moeilijker, tot helemaal niet, serieus nemen helaas.

Tropische haaienfilm met een hoop flashbacks en stommiteiten, maar daartegenover een cast die het oprecht lijkt te willen proberen. Helaas zitten ze opgescheept met het ondermaatse scenario van Graham Winter, die het verhaal voortdurend onderbreekt en opbreekt. Het zit een relatief vlotte kijkervaring flink in de weg, want regisseur Jose Montesinos werkt verder wel met alle benodigde attributen om een aquatische genrefilm geslaagd af te leveren. Aan actiemomenten is in Frenzy dan ook geen gebrek, wel aan een boel logica en spanning. Dat roep je echter natuurlijk nogal moeizaam op als je geen budget overhebt voor verdienstelijke speciale effecten, waardoor alle haaien (wederom) houterig en onovertuigend voor de dag komen. Bonuspunten voor het redelijke acteerwerk en de zonnige omgeving, verder weinig om over naar huis te schrijven.

De nieuwe horrorhit.

Voor anderen dan. Ik ervaar moeite met het inzien wat andere mensen hier wel zien. Wat ik wel gelijk durf toe te geven, is dat deze film de zaken net wat anders aanpakt dan een gewoonlijke horrorfilm. Zo is het al moeilijk om dit echt een pure horror te noemen, het is vooral de onderliggende toon die beangstigend is. De film zelf absoluut niet.

Als een horrorfilm op Disney+ verschijnt, moet je echt niet met de gedachte rondhangen dat het de meest gruwelijke, expliciete horrorfilm wordt sinds tijden. Niettemin kent de film wel wat enge thema's, maar die worden nooit echt indringend of onheilspellend in beeld gebracht. Ongemakkelijke momenten zijn er genoeg, maar de film lijkt toch wat meer te willen zijn dan dat.

Het acteerwerk is prima al had ik moeite met het geloven van de chemie die de acteurs uiteindelijk hebben. De verhouding waarin ze belanden lijkt me toch veel te bizar en vervreemdend voor hen om nog dichter naar elkaar toe te groeien. Ben me er bewust van dat het een truc was, maar het personage van Stan.. ik geloof het niet echt. Wellicht dat ik wat mis, maar het kwam geen moment echt geloofwaardig op me over. Wel zijn er wat scenes tussen de twee te bekennen die wat beter werken, vooral omdat er wel naar behoren wordt geacteerd.

Ook jammer dat de film de zaken best veilig aanpakt. Zo nodigt het uiteindelijke onderwerp uit voor een iets rauwere en hardere film, maar Cave kiest eerder voor de wat luchtigere aanpak. Niets mis mee, als je er van houdt. Ik vond het vooral te braafjes allemaal. Een beetje het wilde dier aaien. Waarom het voor mij hinderlijker was, dat is omdat ik de film vernieuwend genoeg vond om wat verder te gaan. Dat kreeg ik alleen niet.

Wat rest is een film die goed wegkijkt en door middel van meer dan redelijke decoratie en pakkend camerawerk een verhaal toont dat veel andere, tegenwoordige ideeën in horrorfilms met gemak van de kaart veegt. Ze zijn slechter geweest, nieuwe horrorfilms, daarom slaat deze best aardig aan. Aanrader voor diegenen die wat nieuws willen zijn, afrader voor diegenen die echt volbloed en pure horror verwachten.

De vroege Gray.

Grappig dat Friday nogal afwijkt van zijn andere films. Gray is ondertussen meer een regisseur geworden die of een serieus verhaal wil vertellen of zich op op-en-top actie concentreert. Friday is op MovieMeter zijn filmdebuut, en is ook een compleet andere film dan Gray's andere films, en geen van de eerdere voorbeelden.

Deze film is een volbloed komedie en moet het niet hebben van slimme of complexe humor. Gray zet volledig in op flauwe en lompe humor zoals harde scheetgeluiden en vreemde personages. Het soort humor waar ik doorgaans wel van kan genieten, maar dat was hier minder het geval. Ik denk dat dit zo is omdat Gray te veel zijn best doet.

Normaal zou ik daar geen problemen mee hebben. Regisseurs mogen juist hun best doen, maar Gray schiet op meerdere vlakken te ver door. Zowel de soundtrack als de humor gaan de grenzen weleens over qua drukte, waardoor je als kijker niet eens de ruimte krijgt om ergens echt om te lachen. Gray laat in dusdanige mate zien wanneer een scene grappig moet zijn dat de humor er in principe uit wordt gezogen.

Visueel ziet het er verder goedkoop uit, maar aangezien Gray zoals ik in de vorige alinea al benadrukte veel inzet qua stijl is de goedkope look nog wel te vergeven. Enthousiast zijn de makers in ieder geval wel geweest tijdens het schrijven en de uitvoering. De delivery laat het echter afweten, en dat is jammer, want deze film had zeker potentie.

Het acteerwerk trekt de film als geheel nog naar een 2,5*, al was zeker niet iedereen goed op dreef. Het meeste getalenteerde acteerwerk komt vanuit de twee heren, die samen best leuke personages neerzetten. Verder doet de film een hoop pogingen om een soort parodie te zijn zonder expliciete verwijzingen naar andere films (tenminste, ik heb ze niet gezien) maar echt leuk wil het allemaal niet worden. Gelukkig duurt het niet te lang en kent een vrolijke finale na een redelijk vermoeiende eerste helft.

Het is alweer even geleden dat ik deze horrorklassieker heb gezien en daarom toch maar in de herziening gegooid. Opvallend is vooral de tweede helft, waarin regisseur Sean S. Cunningham best raad weet met het opbouwen van sfeer en daardoor meer dan degelijke setpieces weet neer te zetten. Specifiek de stormachtige boshutjes in het holst van de nacht zien er gaaf uit, verder een ideale keuze om de moordenaar voor de langste tijd uit beeld te houden . Ondertussen is de film op veel vlakken gedateerd geraakt, maar de passie druipt er soms vanaf. Een beetje jammer dat de final girl in dit verhaal uitzonderlijk belabberd acteert. De eerste helft is links en rechts behoorlijk taai, maar de iconische soundtrack blijft altijd een genot.

Herzien.

Werd door het gezelschap gekozen om op Halloween-avond te kijken. Ik had daar weinig keuze in, maar ik had me al voorbereid op een film die ik waarschijnlijk al eens gezien had. Het is tenslotte moeilijk om een nieuwe film op Netflix aan te klikken met gezelschap waarvan ik bijna elke film heb gezien.

In ieder geval is het cijfer een 3,0* geworden. Nispel maakt van zijn zoveelste remake een nogal half resultaat dat keurig aan een hoop horrorelementen doet maar niet altijd de juiste indruk maakt. De moorden zijn bijvoorbeeld wel lang genoeg uitgerekt om wat gemener over te komen, maar je mist wel wat expliciet bloedvergieten. De nudity is namelijk wel expliciet genoeg, gek dat ze dan op het gebied van rode bloedspetters zijn gestopt.

Acteerwerk is brak en veel personages zijn nogal vervelend. Toch lopen er wat namen in rond die zeker niet onbekend zijn, maar totaal niets met hun rollen kunnen aanvangen. Mears is overigens wel een uitstekende nieuwe Jason. Lekker dreigend, net wat sterker. Dat hij alleen nogal klunzig heen en weer huppelt doet weer wat afbraak aan zijn uitstraling, verder heeft Nispel het personage goed geëvolueerd.

De uitvoering is per definitie niet slecht. Aardig kleurgebruik en wat degelijke sfeerzettingen, ze hebben de centen best goed gebruikt. Het is vooral het compleet stompzinnige verhaal dat erdoorheen wordt geperst met broederlief die zusterlief zoekt, die ook nog eens blijkt te leven. Diegene die dit werkje hebben geschreven mogen zichzelf wel een aantal keer over het hoofd krabben, haalt eigenlijk ook alle fun uit de film.

Best aardig soms maar het mist toch wel die elementen die het indrukwekkend kunnen maken. Op sommige gebieden is het een vooruitgang. Opgepoetst in vergelijking met de originele reeks en een betere Jason, maar het verhaaltje is toch wel een serieuze stoorzender. Met iets minder serieusheid en wat grafischere moorden had het nog wel bevredigend kunnen zijn, maar nu blijft het wat hangen. Jammer, maar niet slecht.

Twee jaar geleden zal ik vast in de zeikmodus hebben gezeten, want de herziening bleek best leuk. Het acteerwerk is algemeen net wat beter en het slachtvee ruimer. Het duurt wel behoorlijk lang voordat de boel volledig is geëscaleerd, maar regisseur Steve Miner doet zich er goed aan de sfeer voor lange tijd vast te houden om vervolgens in het laatste halfuur flink uit te halen. Jason Voorhees is niet bepaald dreigend in deze film en op visueel vlak wordt er weinig sfeer uit het bos gepompt, maar de effecten zijn erop vooruitgegaan en Adrienne King mag godzijdank het toneel snel verlaten. Persoonlijk vind ik dat de toonzetting door Cunningham beter is gerealiseerd, maar Miner weet dat voldoende te compenseren.

De moorden zijn grover en het budget wat groter, maar in principe volgt dit derde deel van de reeks redelijk braaf het spoor van de eerste twee delen. Dit was ook het eerste deel waar Jason daadwerkelijk het iconische hockeymasker te pakken kreeg, al is het in deze film van regisseur Steve Miner vooral een hillbilly-achtige verschijning. Niet erg spannend dus. Het slachtvee is wat verbeterd ten opzichte van het vorige deel (Shelly vond ik echt geweldig) en de finale is ouderwets vermakelijk. Echter kampt de film nog altijd met een wat taaie eerste helft die duidelijk te lang duurt. Veel wordt er spijtig genoeg ook niet meer ingezet op een spookachtige sfeer, maar qua entertainment is er nog altijd genoeg te beleven.

Een belabberd acterende Lar Park Lincoln (die vreemde gezichtsuitdrukkingen elke keer) en een achterlijk gegeven brengen dit zevende deel van de reeks serieus in diskrediet. Ik heb bij het vorige deel benoemd dat het teveel een herhaling van zetten is, maar je kan een verhaal ook te origineel uitwerken. Deze film kampt met een behoorlijk dwaas concept dat totaal niet bij het gegeven van Friday the 13th past en daar zitten al redelijk wat surrealistische trekjes tussen. De achtergrondvormgeving mag er wezen en Kane Hodder is natuurlijk iconisch, verder voor mij persoonlijk tot nu toe het minste deel van de reeks.

Ik weet niet wat me de eerste kijkbeurt bezielde, maar de herziening van dit achtste deel was uitzonderlijk plezierig. Een merkwaardig hoog tempo met veel hakpartijen en Jason neemt het voornaamste gedeelte van de film in, waarbij de tweede helft daartegenover een heerlijk stukje camp weet neer te zetten. Erg kunnen lachen met dit deel, al slaat de toon ten opzichte van de vorige zeven films aardig om. Uiteraard is het een gemiste kans door lang te wachten op de daadwerkelijke intrede van Manhattan, maar het (mijn) plezier wordt daarmee niet ontnomen. Een ietwat belachelijke showdown weerhoudt me ervan een hoger cijfer te geven, maar de film is zonder twijfel mijn favoriet binnen de reeks.

Lollige herziening gehad, waarbij dit vijfde deel van de reeks vooral opvalt dankzij de foute typetjes en het hoge tempo. Jason Voorhees is hier wat minder indrukwekkend ten opzichte van het vorige deel en de uiteindelijke ontknoping is uiteraard behoorlijk dwaas, maar het moordtempo ligt hoog en de bijzondere hoeveelheid aan gekke personages maakt het uitkijken van deze film op geen enkele manier problematisch.

De herziening beviel ten opzichte van de eerste kijkbeurt een stuk beter. Voorhees oogt hier veel sterker en gevaarlijker, dat vooral in de tweede helft optimaal tot z'n recht komt. Fijn ook dat Tom Savini weer is teruggekeerd en dat resulteert in veel indrukwekkendere moorden ten opzichte van Miners voorgangers. Regisseur Joseph Zito gaat niet bijzonder kwalitatief of stijlvol te werk, maar het oogt allemaal aanzienlijk verzorgder en frisser. We zijn ook van het daadwerkelijke zomerkamp afgestapt om ruimte te maken voor een huizenachtergrond. Jammer dat geen enkel personage interessant en de manier waarop Jason wordt verslagen compleet idioot is, maar verder goed kunnen genieten.

Blah.

Kinderachtige humor komt in allerlei soorten en maten. Soms is het best lollig te noemen, soms wordt het er wel op erg overdreven manier ingesmeerd. In het geval van Fried Barry is er vooral sprake van die tweede optie, en vervolgens komt er ook nog bij dat het geen enkel moment grappig te noemen is.

De eerste akte, die ongeveer 20 minuten duurt, kent de beste scenes. De feesten evenals de nachtelijke wereld die geschept worden maken indruk op het vlak van cinematografie. Leuke kleurtjes, ook erg goed gecombineerd. Green past er ook wel aardig in. Hij acteert redelijk en de omgeving drukt zijn irritante personage lekker ver weg. Goed acteerwerk verandert weinig aan die irritatie.

Daarna krijgen we een wat normalere film voor de kiezen die wat meer inspeelt op humor dan op horror. Weg zijn de kleurtjes en de humor wordt breed verwelkomt. De betere genres worden wat mij betreft volledig weggedrukt, want deze film kamp met een groot probleem en dat is dat het gewoon niet lollig is. Hoe ongemakkelijk of extra de opdringerige, soms seksuele humor ook wordt ingewreven, het komt er niet leuk uit.

Neem daar nog wat teleurstellende speciale effecten bij en een film die niet lekker meer opgang komt na 20 minuten, en je hebt genoeg materiaal om me geïrriteerd te houden voor bijna 60 minuten lang achter elkaar. Ik snap dat er publiek voor is, maar dit soort films vind ik kinderachtig op een manier die vooral vervelend is. Ik ga er dan ook zeker geen lief cijfer aan geven.

Redelijke horror.

Aangezien ik eerder Unfriended zag, wou ik nog wel een keer een Social Media horror zien. Dit keer is Facebook de klos. Laura Woodson dan, op facebook. Opnieuw redelijk origineel vanuit een bepaald punt maar het verhaal zelf stelt dan weer weinig voor.

Vooral de "freaky girl" is niet echt dreigend of eng. En haar jumpscares zijn ook niet erg effectief. Daarnaast is de CGI ook niet al te best. Veel niet erg effectieve momentjes en daarmee is hij soms ook wat saai. Maar dan om positief te zijn.

Acteerwerk was best goed om eerlijk te zijn, maar vooral het eerste deel. Het tweede deel was wat stroever. Soms is de spanning wel effectief, en de beelden op Facebook van Ma Rina zijn daar een goed voorbeeld van. Daarnaast zijn de beelden van Facebook leuk in elkaar gestoken en gemaakt.

Redelijk horrortje, niks bijzonders.