Opinions

Dappere poging.

The Expelled had wel een leuk idee, en alleen door dit had ik toch wel veel zin in de film. Ondanks de slechte recensies, begon het toch wel veelbelovend.

Helaas stort de film toch wel flink in naarmate de film bezig is. Het begon zelfs te lijken op een soort studentenproject. Alles was matig aan de film, de langdradige moorden, geen spanning en waarom de "Bad Guys" continue op tafels en kasten gingen staan was mij een raadsel.

Ondanks heb ik me toch redelijk vermaakt. Maar geen echte aanrader

Mwa.

Typisch Netflix-gedoe, het valt me op dat Netflix vaak met dit soort high-schoolfilms komt. Niet dat ik er veel bezwaar tegen heb voor de rest, maar het valt wel op dat ze aan de lopende band toegevoegd worden. Benieuwd welke titel de volgende gelukkige is.

The F**k-it List is er zo'n eentje die alles wat humaner en subtieler wil aanpakken. Jammer dat het hierin voornamelijk faalt. Voornamelijk komt dit door elementen die dit soort Amerikaanse films blijven herhalen en daarom dus geen indruk maken op dit vlak.

Om te beginnen met het acteerwerk, ik zet grote vraagtekens bij Brown. Aan de ene kant lijkt het vooral een saaie en terughoudende prestatie, maar aan de andere kant lijkt het juist te passen. Ik geef hem het voordeel van de twijfel in ieder geval. Bijrollen doen het redelijk, maar niet opvallend helaas.

De film is iets subtieler, en kent mooiere plaatjes in vergelijking met een aantal soortgenoten. Enkele beelden zien er visueel solide uit (onderwatershot) en het zonnige sfeertje komt goed door. Enkele mooie plaatjes van de stad mogen ook genoemd worden. Genoeg focus en concentratie erop verder. Ik heb visueel weinig te klagen.

Aanpak van de boodschap en verhaal zijn echter wat minder. De film is vaak erg moralistisch, maar die momenten maken geen indruk. De kinderachtige houding van de volwassenen voor komedie slaan de mist in en vooral uit de toon, de dialogen voelen erg gemaakt aan (het lijkt alsof je naar een theaterregistratie kijkt) en de film denkt wel erg makkelijk over dat social media gebeuren.

Het is allemaal wat langzamer en zeker in het eerste gedeelte wil het nog weleens inkakken. Voor de rest is het wel redelijk. Visueel ook best verzorgd soms, alhoewel elementen zoals het camerawerk en details nog weleens te min zijn. Voor de rest best redelijk tijdverdrijf.

Aardige blockbuster, die helaas voor regisseur Joseph Kosinski voornamelijk een herhaling van zetten vormt. Spectaculair in beeld gebrachte races voeren gelukkig de boventoon, maar het verhaal daaromheen is dermate voorspelbaar en oninteressant dat ze elkaar sterk tegenwerken. Brad Pitt en Javier Bardem hoeven bovendien niet veel meer te doen dan op de automatische piloot acteren, waardoor hun figuren snel in de vergetelheid raken. F1 is vooral erg braaf, zowel in de vormgeving als in de kern. De film leeft herhaaldelijk op wanneer we ons in de wagens bevinden (met zeer effectief cameragebruik), maar hopelijk gaat Kosinski zich vanaf nu richten op materiaal met daadwerkelijke vernieuwing, anders verzandt zijn naam snel richting voorspelbaarheid. Een speelduur van 155 minuten is trouwens echt absurd.

Minder inderdaad.

Deze films worden eigenlijk per film wat heftiger qua ideeën. Ik kan me herinneren dat deel 6 een tank over de snelweg liet racen en dat ik toen al dacht "ah, dit is best vergezocht allemaal". Deeltje 7 was al zo over de top dat ik er me er maar bij neerlegde en lekker kon genieten van de actie, maar deze negende film is gewoon een stap minder.

Niet dat dat enkel en alleen komt omdat de actie zelf minder leuk wordt, het gaat nog steeds aardig ver en dit keer gaan ze ook naar plekken waarvan je je afvraagt waarom de schrijvers het in hemelsnaam in hun hoofd halen. Het probleem met F9 is dan ook gewoon dat de actie, waarvan er wel genoeg van is, maar een handvol momenten kent die echt leuk te noemen zijn, en tevens is een centraal probleem dat het gewoon lui is. Verhaaltje van niks en 0 verrassingen.

De achtervolgingen blijven aardig, maar ik denk dat Lin terughalen om achter het roer te staan gewoon een slechte keus was. De actie ziet er wel groots uit, maar echt gaaf is het niet. Matige effecten, stunts die worden opgelost met CGI, het ontbreekt de film regelmatig gewoon aan wat coolheid. Enkele scenes blijven leuk zoals de grote truck die door de stad stormt, maar ik mis gewoon wat.

Verder is het opvallend hoe gedemotiveerd de acteurs zijn geworden, en na negen films lijkt de koek dan ook op te zijn, maar niet voor de makers dus. Ik las dat er in totaal 11 delen komen, en dan vraag ik mezelf wel af hoe ze het in godsnaam zo ver hebben laten komen. Ze gaan nu namelijk in een goede lijn naar beneden. De ideeën raken op. Actiescenes beginnen op elkaar te lijken en het acteerwerk wordt steeds slechter, net als de humor overigens.

Dit volledig inhoudsloze niemendalletje moest ook nog eens worden uitgerekt tot 140+ minuten, en het wordt gewoon te veel van het goede omdat deze film te weinig kent om memorabel te blijven. Slecht acteerwerk, tegenvallende actie, maar alsnog wat gave scenes en de toevoeging van Cena kan ik ook alleen maar toejuichen. Ben benieuwd of ze na de slechte recensies nog wat gaan verbeteren in het tiende deel.

Warm ingericht romantisch drama met een fijne focus om de desbetreffende Aziatische cultuur in beeld te brengen. Regisseur Kar-Wai Wong heeft oog voor de mooie plaatjes in Hongkong en maakt daar optimaal gebruik van. Dat weet het eerste kwartier goed te werken, daarna kakt In the Mood for Love eigenlijk een beetje in. Het belichte koppel wist me simpelweg niet te overtuigen en de romantiek kon ik ook niet voelen. Het suddert allemaal een beetje voort tot we bij een redelijk originele invalshoek in de finale aankomen, maar die kwam eigenlijk te laat. Ondanks een duur van slechts 98 minuten gaf deze film af en toe het gevoel dat er gewoon geen einde aan kwam.

Lifetime.

Er zijn veel liefhebbers voor, maar voor mij is deze eerste aanraking niet bepaald indrukwekkend. Was het niet voor het echte aspect geweest dat zich in de film bevindt, dan had ik het zelfs nog lager beoordeeld. Normaal heb ik een wat hard hoofd met dit soort 'echte verhalen', maar deze film lijkt het serieus nog in het voordeel te trekken.

Dat is ook wel nodig, want verder kent de film nogal weinig elementen om het als geheel op te doen leven. Het zal vooral herkenbaar zijn voor de liefhebbers van het soort verhaal of gewoon van cheerleaders. Want ondanks weinig danspasjes genoeg cheerleaders te zien. Dat mag overigens ook wel, want het verhaal draait er verder in principe om.

Ondank de spaarzaam interessante momenten blijft Fab Five eigenlijk een terughoudend en vooral simpel in elkaar gestoken geheel. Het complete gebrek aan betrekkelijke regie zorgt ervoor dat dit nogal direct gecommuniceerde verhaal nooit weet op te leven of te prikkelen. Het verhaal zelf is interessant, maar films als deze laten zien dat je er niet enkel komt met een redelijk narratief.

Het vormde uiteraard een kwestie van tijd voordat regisseur Steven Spielberg een film zou maken die op zijn eigen leven is geïnspireerd, helaas concentreert The Fabelmans zich vooral op de wat jeugdigere jaren (waardoor een heleboel hoofdstukken over worden geslagen). Niettemin is Spielberg een vakman en verzorgd zijn filmproject tot in de puntjes. Scenes worden met genoeg flair gepresenteerd en kennen veel detail. Uiteraard wordt het allemaal niet origineel neergezet, maar zeker de tweede helft weet er aardig mee te boeien. Tegenvallend is het sterk aangezette sentiment en het niet al te overtuigende acteerwerk. Zeker de dialogen hadden gerust wat realisme kunnen gebruiken en Michelle Williams is uiterst vervelend als overacterende moeder. Hierdoor voelt het verloop nergens waargebeurd of geloofwaardig aan, maar de 151 minuten waren niettemin snel over.

Goed.

Door een vakantie naar Italië voor 10 dagen heb ik geen films meer gekeken. Nu ik thuis was gekomen moest ik natuurlijk gelijk weer wat inhalen De keuze was gevallen op Amelie, die het overigens blijkbaar erg goed doet onder de bevolking, en nu snap ik waarom.

Ooit heb ik hier 28 minuten van gekeken maar omdat ik toen iets moest doen was ik hier niet meer aan toe gekomen (hij stond op m'n tablet). Daarna wou ik hem weer kijken, maarrr, hij stond er niet meer op (30 dagen verlopen). Maar goed, de recensie.

Camerawerk, visuals en decor SUBLIEM. Je wordt hier gelijk in meegezogen door het fantasy sfeertje dat hier werkelijk erg goed is uitgewerkt. Er ontbreekt geen puntje in het decor, alles klopt en alles is netjes uitgewerkt. Het verhaal zelf rammelt bij vlagen een beetje maar dit merk je niet door de manier hoe het verhaal gebracht is.

Tatou is wel goed bezig, maar niet het beste wat ik heb gezien en de rest kan er ook best wat van. Zeker een aanrader onder film fans.

Een betere Woo.

Als regisseur had ik Woo allang afgeschreven, maar in mijn boekje betekent dat niet dat ik geen films meer van Woo ga opzetten. Face/Off verdiende op z'n minst een poging, en het blijkt dat Woo toch nog overweg kan in het actiegenre. Blij om dat te zien.

Woo houdt zich voornamelijk een beetje in qua lelijke slow-motion. Om dit eindelijk niet te veel in gevechten te zien was een hele verademing. De montage is stukken beter dan andere Woo-films, vlotter vooral. Actie blijft uiteraard spectaculair, maar voor diegene die denken dat het 138 minuten non-stop is moet ik teleurstellen.

Woo blijft hangen in sentiment, waarom hij hier zo'n liefde voor heeft gekoesterd is me een raadsel. De film weet op geen moment te raken, ondanks een hoop pogingen om het een beetje subtiel in beeld te krijgen. Subtiliteit is totaal niet Woo's sterkste punt, ik denk dat iedereen het daar mee eens kan zijn.

Travolta is niet zo bijzonder. Hij lijkt plezier te hebben, maar als je een totaal ontspoorde Cage moet imiteren gaat dan natuurlijk niet lukken. Cage doet het trouwens wel echt geweldig. Precies een rol voor hem. Bijrollen vallen niet echt op.

Het verhaal wordt volop benut, dus ook de drama komt om de hoek kijken. Woo gaat hier echter net wat te veel op in. Daarom belemmert dit de actie en de drama komt nooit subtiel in beeld. Alleen maar lomp gedoe. Het is vaak een beetje wachten op de volgende grote actiescène.

Woo krijgt er alleen geen vaart in. De actiescènes zijn niet stom traag, maar helaas ook niet flitsend omdat het allemaal niet opschiet. Het is allemaal erg groots, maar de editing is toch te langzaam en lomp om de kick te bezorgen. Dat neemt overigens niet weg dat er behoorlijk spectaculaire beelden bijzitten die best gaaf zijn. Elke actiescène wordt dusdanig groots opgezet dat ze automatisch memorabel worden.

Het duurt allemaal wel erg lang op een gegeven moment en het is vaak wachten tot de wapens weer gaan rinkelen. Wanneer de actie dan tevoorschijn komt, is het genieten geblazen. Het overdreven sentiment tussendoor voegt niet zo veel toe helaas. Woo zet het allemaal spectaculair genoeg op en doet (eindelijk) niet onnodig overdreven met constante slow-motion shots of herhalingen van scenes. Daardoor knalt deze film iets beter door.

Ach ja.

Faces of Death was typisch een verboden film. Een film die echt stoer was om te kijken, maar op de dag van vandaag maakt zo'n film als deze natuurlijk weinig indruk meer. Het is erg duidelijk een neppe film. Hierdoor ben ik van mening dat dit meer een exploitatiefilm is, maar wel met een erg "echt" eerste halfuur die duidelijk niet (altijd) nep is.

Deze film bekijkt de dood vanuit diverse standpunten en categorieën. Dieren, ongelukken etc. Veel categorieën krijgen een beetje aandacht. Zo opent de film met een halfuur durende compilatie van dierenleed en geweld tegen dieren. Ondanks dat enkele beelden daarvan duidelijk nep zijn, zitten er ook hele echte beelden tussen en die zijn uiteraard weerzinwekkend.

Daarna volgt een nog langere compilatie van voornamelijk neppe beelden die er vast voor die tijd heel echt uitzien. Schwartz weet de goedkope uitstraling van de film soms in zijn voordeel te gebruiken. Het resulteert in redelijk vuile beelden die wisselen van best indrukwekkende gore naar ontzettend brakke gore. Het is jammer dat de film zo slecht kan verhullen dat enkele scenes nep zijn. De dubbing gaat soms volledig over de top en van dichtbij is de gore ook weinig indrukwekkend. Het ergste is echter dat de film een luchtige soundtrack monteert onder zware beelden. Een hele bedenkelijke keuze..

Het camerawerk vond ik nog best aardig, maar het voornaamste punt dat Faces of Death nog redt van complete brakheid is dat het wel een poging doet om context te geven. Anders was het gewoon een montage van gruwelijke beelden, en gelukkig kiest de film daar niet voor. Wel kiest het ervoor erg omslachtig te proberen de kijker te choqueren, maar weet hier maar weinig in te slagen. Het is te goedkoop om veel echte beelden aan elkaar te naaien en te brak om veel neppe beelden aan elkaar te naaien.

Het gaat verder ook best lang door en naar het einde toe moest ik mijn best doen om nog wakker te blijven, wat ook eigenlijk niet lukte. Ik kan deze film moeilijk een documentaire noemen gezien de vele exploitatiebeelden. Je zou de context als docu-achtig kunnen zien, maar ik vind dit nauwelijks tellen. Faces of Death leidt aan te veel neppe beelden, en maakt daardoor in hedendaagse standaarden weinig indruk meer. Wel kon ik het camerawerk en de pogingen tot context waarderen, maar verder is dit op een hoop punten een best brakke film. Het is te duidelijk dat veel ervan nep is, en dat is jammer. Niet dat ik echte beelden aanmoedig, maar wel beter geregisseerde neppe beelden.

Best oké.

Voor Rodriguez zijn doen een beetje tussenin. Als regisseur in staat tot erg grappige dingen, maar ook in staat tot filmische rampen. Het is vaak zo dat als hij zelfbewust te werk gaat de beste resultaten naar buiten komen. Zodra hij dit niet doet ondervinden zijn films problemen.

The Faculty is daarin echter een vreemde eend. Aan de ene kant is de film zelfbewust genoeg en speelt daarmee met genoeg clichés. Aan de andere kant is dit eigenlijk precies zo'n geval en setting waarbij zelfbewustzijn niet perse nodig is. In ieder geval in mindere maten.

De film heeft namelijk een aantal goede momenten, en dat zijn vooral de momenten waarop paranoia en achterdocht naar voren komen. Maar met zelfbewustzijn komen die elementen niet al te goed naar voren. De focus had dus misschien beter op paranoia en achterdocht kunnen liggen ipv de verwijzingen naar andere films bijvoorbeeld.

Heel fris oogt het allemaal niet. Daarvoor is de film iets te lomp gemonteerd en in elkaar gestoken. Veel stunts voelen een beetje ouderwets aan en de CGI is iets waar Rodriguez in die tijd nooit controle over had. Het ziet er SyFy-achtig uit wat de film beslist geen eer aan doet.

Acteerwerk is best oké. De jonge Wood is vooral erg leuk, maar ook rollen zoals die van Hartnett, Brewster en DuVall komen best uit de verf. De volwassenen doen het ook leuk genoeg, waarbij die van Patrick er als winnaar uitkomt. Maar tot echte frisheid wil het allemaal niet gaan.

De vaart zit er gelukkig wel in, maar de montage zit dit deels in de weg. Het blijft in ieder geval vermakelijk genoeg. De film is spannend wanneer de vreemde zaakjes in beeld worden gebracht. Hier mocht wel meer focus opkomen eigenlijk, maakt de film juist intrigerender. Rodriguez concentreert zich echter vooral op de luchtigheid maar die komt in mindere maten naar voren.

Leuk gespeeld en best vermakelijk, maar ook niet veel meer dan dat helaas. Ik denk dat de film beter mysterieus te werk had kunnen gaan. Meer achterdocht en paranoia tonen. Misschien ook wat subtieler. Maarja, als er in de eerste minuten al duidelijk wordt dat er daadwerkelijk wat rondspookt zal de boel er niet snel spannender op worden. Ik kreeg persoonlijk wel rillingen toen het groepje door de school liep en allemaal vreemde dingen zag. Studenten die allemaal hun handen opsteken of studenten die het groepje massaal vreemd aankijken. Je kan er geweldige dingen mee doen. Voor de rest is het allemaal voldoende genoeg voor een voldoende.

Mwa.

Film die het duidelijk moet hebben van het mega aparte concept dat het draagt. Twee dames klimmen zowat geheel zonder bescherming een paal op die een ridicuul grote hoogte boven het oppervlak kent. Makkelijk om er een film omheen te bouwen, maar Mann maakt het zichzelf qua logica vooral wat te moeilijk.

Vooral opvallend is hoe slecht Gardner eigenlijk wel niet is als zogenaamde beste vriendin. Neemt haar maatje voor het leven die door een trauma met hoogte is gegaan onder deze omstandigheden mee naar die hoogte. Mijn wenkbrauwen hebben toch wel even gefronst, waardoor het al meteen moeilijk is om wat sympathie op te bouwen voor de dames.

Daarnaast ook niet erg goed geacteerd. Currey loopt vooral te veel met een pruillipje en veel sentiment. Gardner is dan wat beter, maar verschuilt zich vooral achter haar personage. Eenmaal het op angst aan moet komen rammelt het aan beide kanten. Ik denk ook dat ik ze allebei ga vergeten over een week, maar goed. Uiteindelijk draait Fall eerder om de thriller, en die is wat beter.

Zeker omdat Mann ervoor kiest met de angst van hoogtevrees te spelen, en die werkt gelukkig wat beter. Hoe het allemaal eindigt kon ik ook wel vrede mee hebben en tussendoor kennen we wat akelige stukken. Toch is het allemaal gewoon niet memorabel en ijzingwekkend genoeg, waardoor Fall het gemiddelde thrillerniveau ondanks het aardige concept niet weet te ontstijgen.

Singhs magnum opus.

Zo ken ik The Fall in ieder geval. Van de regisseur heb ik eerder wat projecten gezien en die vielen vooral visueel genoeg op om meer boeken van zijn werk af te stoffen. Singh filmde dit project over een periode van 4 jaar in 28 landen. Ik herkende de schitterende Sossusvlei gelegen in Namibië in ieder geval meteen. De productie moet dus aan hebben gevoeld als een ware wereldreis voor de makers, alleen vergeet Singh de kijker zelf mee te nemen in diezelfde reis.

Want de film ziet er dankzij de schitterende locaties prachtig uit, ik had er dan ook graag in meegevoerd willen worden. Knappe natuurbeelden die met wat surrealistische attributen worden opgeleukt. Soms erg fraaie shots tussendoor met meer dan degelijke (en vooral minieme) CGI. Je kan de film moeilijk betichten niet creatief genoeg te zijn, want er wordt juist met man en macht geprobeerd om van The Fall een unieke reis te maken. Jammer genoeg zit de rode draad die beelden in de weg.

De relatieopbouw tussen Pace en Untaru ligt het verhaal van de 6 mensen dwars, vooral omdat er een aanzienlijke duur van de film aan wordt besteed. Hierdoor voelt het visuele verhaal vooral aan als een paar bijzondere figuren die heel erg op de achtergrond blijven staan. Omdat het voortdurend wordt afgekapt is er geen ruimte om je als kijker ergens mee in te leven. Untaru werd in de finale emotioneel van het verhaal, ik wou dat ik dat gevoel ook kon hebben. Wat minder ziekenhuis en wat meer avontuur hadden erg kunnen helpen.

Het donkere randje van het verhaal wordt vooral een beetje verstopt, want The Fall bleef voor mij vooral een vrolijke wereldreis. Eentje die af en toe schitterende beelden kent, alleen is het plot rondom die beelden niet sterk genoeg. Overigens vond ik Untaru erg schattig, daar kon geen enkele acteur of actrice binnen deze film tegenop. The Fall is duidelijk een echt passieproject geworden en dat schijnt ook zeker door, alleen had ik het structureel vooral anders willen zien. Nu voelde ik me geen moment echt verbonden met het verhaal omdat Singh nooit de tijd neemt om de overlappende richtingen meeslepend te regisseren. Zonde, want slecht is deze film allerminst.

Origineel.

Dat is het zeker. Hoblit weet met iets te komen wat eindelijk niet zo vaak is gedaan. Dit creëert vanzelf weer best leuke scenes die de film weer boven water houden. Washington voert een prima prestatie af als ene detective die een vreemde zaak krijgt.

Het verhaal is wat langdradig en duurt zeker te lang, maar qua spanning en sfeer zit het hier allemaal wel goed. Best redelijke acteerprestaties en een schurk die wel leuk uit de hoek komt. De mystery is hierom ook wel leuk gedaan.

Hier en daar is het toch wat saai, en had het allemaal wel iets gedurfder gemogen. Er missen simpelweg gewoon een paar elementjes in dit filmpje, dat toch door zijn wel originele en prima idee wat extra puntjes krijgt.

Leuk.

Falling Down behoort absoluut tot het betere werk van Schumacher. Van hem ben ik een beetje gewend dat hij realistische en donkere verhaaltjes op zich neemt en daar ridicule elementen zoals een schurk aan toevoegt. Falling Down doet dat gelukkig niet, waardoor het vooral een luchtige en soms bijzondere misdaadfilm weet te zijn.

Het is vooral de humor en satire die hier weten te werken. Deze film lijkt soms een reactie te zijn van de frustratie van Schumacher op de maatschappij, maar ingepakt met een humoristisch omhulsel. De humor is vlot en verfrissend donker, zeker voor Amerikaanse standaarden. Dit soort grappen zullen misschien op de dag van vandaag te ver gaan, en dat maakt deze film vervolgens alleen maar leuker.

Acteerwerk van Douglas is goed. Dit soort rollen ben ik niet van hem gewend, en dat maakt de verrassing er alleen maar leuker op. De bijpersonages doen het ook aardig, maar naast een Douglas verdwijnen ze in de vergetelheid. Het is daarom ook erg jammer dat de film zich opvallend veel focust op de agenten en het onderzoek naar de daden die worden gepleegd door Douglas.

Wanneer de film zich namelijk op Douglas focust is het als geheel op z'n leukst. Misschien ook beter dat de film zich niet te veel op Douglas focust, want zo zijn de scenes waar hij inzit leuker, maar toch wordt er te veel gefocust op een minder interessant aspect van het verhaal (agenten) en dat is jammer. Toch zitten er genoeg scenes in die wel interessant en intrigerend zijn en die weten dat te compenseren.

Regie is verder ook aardig. Degelijke cinematografie, sterke opening. Schumacher weet het maximale uit de scenes met Douglas te krijgen, maar het camerawerk laat het hier en daar wat afweten. Daar heeft Schumacher vaker wel last van, maar in dit soort films is dat maar een klein kritiekpunt. Het verhaal is namelijk leuk genoeg en de speelduur niet te lang. Meer dan 2 uur was te veel geweest.

Ja, ik vond het een leuke film. Enkele geweldige scenes en een leuk personage. De film wisselt vaak van tempo door de hoofdpersonages steeds af te wisselen en dat weerhoudt de film ervan hoger te scoren, maar verder een puike film. Misschien tot nu toe wel de beste film die ik van Schumacher heb gezien, had ook niet verwacht dat hij zo'n film als deze zou kunnen maken.

Aardig.

Gezien de recentelijke jaren in Amerika steeds meer schoolschietpartijen hebben meegebracht, is het alleen maar logisch dat dit soort films vroeg of laat ook opstaan. De gebeurtenissen zelf blijf ik altijd interessant vinden, alhoewel gestoord. The Fallout is echter een film die zich wat meer naar de nagebeurtenissen beweegt.

Ortega krijgt dit keer de ruimte om haarzelf en haar acteerkunsten te bewijzen. Als actrice heb ik nog niet zoveel van haar gezien. Ik ken haar van een aantal horrorfilms, dit is eigenlijk de eerste echte dramatische rol die ik van haar zie. En ze lost het prima op, er valt prima uit op te maken waarom haar naam tegenwoordig op meerdere filmprenten terecht is gekomen.

Binnen 10 minuten is de gebeurtenis alweer voorbij, en je ziet er niets expliciets van. De fans die dus van fictieve documentaties houden van dit soort gebeurtenissen zullen bedrogen uitkomen. Erg spannend is de film nooit, uiteindelijk zou de film ook prima op zichzelf kunnen staan mocht het zich loskoppelen van de getoonde gebeurtenis. Het is na 30 minuten eerder een coming-of-age film te noemen.

Ondanks dat het acteerwerk goed is, zijn de personages nooit echt sympathiek of herkenbaar. Van het leven dat ze leiden valt weinig te merken. Park houdt een consistente toon aan, maar kan de film zelf niet echt onderscheiden van soortgelijke films. Dat deze misschien extra wordt gewaardeerd vanwege de achterliggende thema's is begrijpelijk, maar voor mij verandert er niet veel aan.

Ik kon er niet erg goed inkomen, maar als film is het kwalitatief wat strakker dan het gemiddelde niveau van Amerikaanse dramas. Daarvoor geef ik de film nog een voldoende, maar verder kon het me nergens raken en richting de tweede helft was het vooral kijken totdat de sluitwoorden over het scherm rollen. Interessant voor de liefhebber, voor mij niet veel intrigerender dan een gemiddeld drama.

Teleurstellend.

Zeer middelmatige Parker dit. Een regisseur die het wel in zich heeft om een goede film af te leveren, maar verdwaald lijkt te zijn met Fame. Bij deze film voelt het namelijk zelden aan alsof Parker de touwtjes zelf in handen heeft, vond het toch tamelijk amateuristisch opgezet allemaal.

In het begin wil het nog wel een beetje boeien, maar uiteindelijk was ik er weer klaar mee. Toen zat ik helaas pas op minuut 35, en daarna begon de tijd wel heel langzaam weg te tikken. De film verandert geen moment van stijl en blijft voortdurend hangen in losse regie. Opzicht weinig mis mee, maar hier werkt het niet al te best.

Er zitten maar weinig scenes in waaruit ik de hand van Parker kan herkennen. Hier en daar zijn er uitstekend geregisseerde scenes, maar in het algemeen is het allemaal van hetzelfde. Losse dialogen en totaal oninteressante personages die zo de speelduur van 134 minuten een beetje volmaken.

Geen enkel personage voelt echt aan en veel diepgang zit er ook niet in. We komen er eigenlijk nauwelijks achter welke persoonlijkheid er achter die maskers zit en dat is jammer. Ik denk ook dat de film ervoor kiest te veel hoofdpersonages te nemen, want je kan gewoon niet elk personage uitdiepen. Fame is een klassiek voorbeeld van te veel hoofdpersonages hebben en daardoor de mist in gaan.

Verhaal zelf stelt ook weinig voor en het maakte me ook niet veel uit wat de volgende stappen waren van de personages. Het zijn allemaal redelijk standaard verschijningen en zelden boeiend. Ze maken allemaal iets emotioneels mee, hebben allemaal een zwakke kant en willen allemaal zowat op dezelfde manier succes bereiken. Als je je hoofdpersonages zo op elkaar laat lijken zal je niet snel een interessant geheel creëren.

De chaos of druk is nergens voelbaar, maar het plezier ook niet. Je voelt eigenlijk gewoon niks en daarom blijft deze film nogal kaal aanvoelen. Het heeft zeker een aantal degelijke momenten, maar voor Parker zijn doen is dit toch echt beneden alle peil. Hopelijk wordt mijn volgende film van hem weer echt goed, want het vertrouwen begint langzaam weg te glijden.

Regisseur Kevin Tancharoen dirigeert een remake op de muziekfilm van Alan Parker en gebruikt daarvoor zowat exact dezelfde stijlvormen. Ondanks de modernere inslag voelt deze editie van Fame min of meer precies aan zoals terug in 1980. Dat betekent dat de relevante kritiekpunten in principe volledig worden overgenomen. Er wordt een bijzonder groot aantal aan personages geïntroduceerd die allemaal hun eigen problematiek kennen. Tancharoen besteedt er elke keer weinig aandacht aan waardoor het de kijker hoogstwaarschijnlijk koud laat wat er van de leden terecht zal komen. Iedere acteur en actrice krijgt daarnaast dusdanig weinig acteerruimte dat ik onmogelijk een specifiek individu hierop kan prijzen. Daartegenover staan meerdere lekker doordenderende muzieknummers en een visueel netjes gestileerde film. Het fijne aan deze remake is dat het bijna een geheel halfuur minder lang duurt dan het bronmateriaal, waardoor de rommeligheid sneller afgelopen is.

Hm.

Niet echt mijn soort komedie uiteindelijk, maar in het algemeen ook een totaal andere komedie die ik vooraf had verwacht. Wel met een leuk concept, bijna een garantie voor een goed en meeslepend resultaat. Maar ik had er zeker drie kwartier van de film enkel irritatie voor over.

Emera doet het goed, humaan en overtuigend geacteerd. Met een redelijke zang-CV is ze dan ook ideaal gekozen voor de rol. Sommige films lossen het op met een voice-over, deze film lijkt dat niet te doen en daardoor weet het allemaal wat overtuigender zijn.

De film lijkt een beetje op een jeugdkomedie, en de toon is er ook naar. Maar vergis je niet, de film kent een aantal ongemakkelijke momenten. Niet echt gezinsgeschikt. Dat vind ik ook wat vreemd, omdat het vloekt met de rest van de toon. Die dokterssessie bijvoorbeeld, het slaat volledig uit de toon met de rest van de film.

Maar het grootste probleem dat ik had met de film was de familie zelf, die zo overdreven en theatraal worden neergezet dat ik er niet voor kon duimen. Vooral Viard was werkelijk onuitstaanbaar. De theatrale trekjes en houding vallen niet binnen mijn humor. Bovendien vond ik haar de hele film lang gewoon als persoon ontzettend vervelend. Kinderachtig, irritant. De volledige eerste 90 minuten waren er niet altijd even gemakkelijk mee.

De film doet voor de rest ook niet zijn best om erg subtiel te zijn, wat concepten als deze eigenlijk wel nodig hebben. Subtiliteit verschijnt pas in het laatste half uur, en dat is dan ook gelijk het beste deel. Opvallend meeslepend ook, vooral omdat ik veel irritatie had tijdens de eerste 75 minuten.

Acteerwerk van de bijrollen zijn ook solide, net als de kinders. Damiens was uiteindelijk ook wel prima, het was vooral Viard die een groot deel van de film voor mij heeft verziekt.

Aardige combinatie tussen zachte horrorelementen en dramatiek, mede door een redelijk originele aanpak vanuit regisseur Sonny Mallhi. Zijn leiding resulteert in een aantal aparte beelden en doeltreffende muziekkeuzes, ondanks het gebrek aan spanning. Family Blood ademt namelijk nergens de dreiging uit die de hoofdsituatie met zich mee moet brengen, enkel de opening omtrent een zekere mate van gevaar. Gelukkig wordt er daartegenover aardig geacteerd door Vinessa Shaw en James Ransone. De kinderen zijn minder overtuigend en de finale gaat net te lang door, maar uiteindelijk blijft de film als geheel onvoorspelbaar en apart genoeg om niet te vervelen.

Het feit dat regisseur McG zich nu tot dit soort simplistische kerstkomedies laat verleiden is wellicht een teken dat de wat vrijere studio's hem geen groots geld meer toevertrouwen. Dit betekent spijtig genoeg dat hij nu aan komt zetten met een formulematig gebeuren waarin wel erg overdreven humor hoogtij viert. Het falen van de film zit 'm overigens niet in de acteurs. Jennifer Garner, Ed Helms, Emma Myers en Brady Noon spelen allemaal zeer degelijk, maar het scenario kan ze niet voorzien van een uniek toefje. De humorscenes worden redelijk grootschalig opgebouwd, maar moeten het vooral hebben van puur ongemak. Niet echt mijn soort komedie, maar de liefhebber van wat simpeler vermaak zal zich er weinig om bekommeren. Het tempo ligt wel hoog en de boel oogt enthousiast, maar dermate drukke komedies vallen amper serieus te nemen als kerstmoraal.

Niet echt goed.

Topcast, en een aantal verwijzingen naar de oude misdaadfilms van Scorsese. Veel meer heeft de film eigenlijk ook niet te bieden. Komedie is eigenlijk vrij zwak uitgewerkt hierin en de film is in het algemeen eigenlijk ook vrij saai.

De Niro speelt ook niet top, Pfeiffer zat wat beter in haar element. De kinderen waren misschien wel het leukst om te volgen, vooral omdat ze allemaal wel vrij interessant waren. Helaas krijgen we hun streken minimaal in beeld.

Vrij saai verhaal eigenlijk, weet nergens erbovenuit te steken en verveelt in het algemeen een beetje. Gelukkig zijn de stukken in de school wel leuk en enkele scenes met de familie wel komisch gedaan, meer heeft de film eigenlijk niet echt.

Vreselijk.

Hier was ik met een grote boog omheen gelopen in een normaal leven, maar een filmevenement waarin deze film me werd aangeraden gooide roet in het eten. Ik snap ook niet waarom diegene dacht dat dit een goede film voor me was. Der Fan vormt namelijk eigenlijk alles wat ik niet zoek binnen een film.

Om te beginnen met het acteerwerk van de jonge Nosbusch, want mijn hemel wat gebeurt er toch. Ik snap best dat kinderen nog niet over de ervaring beschikken om dit soort rollen tot een goed einde te brengen, maar toch vond ik dit wel een hele levenloze en gemaakte prestatie. Geen enkel dialoog of beweging komt overtuigend uit de keelpijp van Nosbusch. Ellendig om dus een hele film lang tegenaan te kijken.

Dan volgt nog het visuele aspect van de film, waar ik ook helemaal niks mee kon. Buiten wat mooie architectuur links en rechts (waarvan ik betwijfel of regisseur Schmidt dat echt heeft opgebouwd, het lijkt meer gevonden gte zijn) heeft Der Fan een ontzettend kale look. Het camerawerk doet niets interessants en elke scene voelt leeg en onbenut aan. Zelfs geen apart standpunt of beweging. Niets.

Ik wist van tevoren al dat dit moeilijk een horrorfilm te noemen was, maar op de genres die het dan wel moet voorstellen kan het niets. Het raakt nergens, sleept nergens mee en weet ook nergens een dreiging of spanning uit te halen. De meest interessante sequentie van de film is eigenlijk de reis naar het concert, en dan bedenk ik bij mezelf eigenlijk of dat nou wel de bedoeling was.

Het meest voor de hand liggende antwoord daarop is nee, want het lijkt me dat de film moest scoren met de finale, waar ik me alleen maar aan kon irriteren. De perverse beelden breken ontzetten door, maar waar ik helemaal niets mee kon was de ontzettend trage manier waarmee alles wordt gebracht. Zelfs de bewegingen van de acteurs zijn traag. Choquerend zal het wel zijn geweest, maar ik vond vooral dat het allemaal wel op mocht schieten. Door zoveel focus te geven op de moord die helaas praktisch gezien tegenvalt bereikt de film het tegenovergestelde effect voor wat het in gedachte had. Het effect glipt namelijk compleet weg.

Ik vond het een extreem vermoeiende film, waar ik moeizaam doorheen kwam. Het acteerwerk is slecht, het schrijfwerk ondermaats (het gaat haar wel heel makkelijk af om naar die artiest te gaan) en de finale te traag om effectief te zijn. Een film die schokkend en uniek moest zijn, is een rommeltje geworden waar ik van schrik. Schmidt slaagt er op geen enkel moment in iets nieuws te presenteren. Leuke locaties en een aantal scenes die de film interessant maken, verder op elk gebied wat mij betreft absoluut catastrofaal.

Vermakelijk.

The Fan is een erg makkelijke film om te volgen, het het plot betreft dan ook niet veel meer dan een erg simplistisch verhaal dat er enkel en alleen staat om te entertainen. Daar weet regisseur Bianchi dan ook best in te slagen, want als deze film ergens zijn kracht vandaan haalt dan is het zijn vermakelijke natuur.

Leuk ook om Biehn te zien. In een wat jongere rol dit keer, voordat hij zich echt liet zien in de grotere klassiekers. Hij weet de film meteen te maken, ondanks dat ik wel positief was over elke acteur en actrice. Bacall bijvoorbeeld verdient het ook zeker om genoemd te worden. Het zorgt er al snel voor dat irritaties in de kast geschoven kunnen worden waardoor je een lekker stukje film voor de kiezen hebt.

Het gaat allemaal net wat te lang door en zakt wat in na een leuke uitwisseling van boze brieven. Nooit gedacht dat de film die zich in de eerste helft vooral rondom een gestoorde fan die vreemde brieven blijft sturen settelt nog zo vermakelijk kon zijn. Bianchi heeft zijn film onder de controle en houdt het tempo er goed in. Pas diep in de tweede helft gaat het allemaal sterk achteruit.

Vooral omdat eenmaal de dreiging wat duidelijker naar voren komt er minder overblijft om van te kunnen genieten. De moorden zijn nogal tam ondanks een aardige opbouw. De zwembadsequentie was bijvoorbeeld erg leuk, maar eenmaal de finale zelf aanbreekt stort de film in. Het mist uiteindelijk de spanning en de meerwaarde om de film op een intense noot te laten eindigen.

Van de slotscene was ik dan ook geen fan, ondanks dat de film iets anders probeert te doen. Het komt er niet echt uit, waardoor The Fan op een simpele voldoende terechtkomt. Het is niet per definitie een slechte film, maar op z'n beurt ook geen briljante film. Leuk voor een keertje, maar ook een film die je niet lang zal bijblijven helaas.

Matige Scott.

Veel heb ik nog niet gezien vanuit de 1980-2000 films van Scott, maar als ik dit zo zie is zijn stijltje na de jaren 2000 wel stukken beter. The Fan is ook afwijkend van zijn andere films door zich meer op de drama en thriller te focussen dan de bekende Scott-actie.

Er is zelfs zowat helemaal geen actie te bekennen. Dat maakt uiteindelijk niet uit, maar als ik een Tony Scott-film kijk verwacht ik op z'n minst wel kwaliteit. Die is hier een stuk minder te bekennen in vergelijking met een hoop van zijn andere films. Het is eigenlijk vooral een trage thriller geworden met iets meer focus op het dramagenre.

De Niro voelt zich in ieder geval duidelijk thuis in dit soort rollen. Naarmate hij ouder is geworden is zijn kieskeurigheid voor zijn rollen wat verminderd, maar dit was nog een tijd waar hij memorabele rollen speelde. Hij speelt dan ook best leuk, maar tevens mag Snipes best genoemd worden.

De rest van het acteerwerk is niet al te bijzonder. Del Toro is dan nog wel leuk, maar andere rollen zoals die van Barkin zijn erg slecht. De personages zelf zijn ook erg standaard, maar dat is iets wat niet onbekend of verrassend is in een Tony Scott-film. In ieder geval is er van goede karakteropbouw geen sprake.

Visueel is het niet erg bijzonder, wat een teleurstellende impact heeft vanuit een Scott-film. Het is allemaal erg saai ingericht. De cinematografie is wel dik in orde, maar het tempo, camerawerk en de personages rammelen aan alle kanten. Vooral dat eerste is wel opvallend traag, zo traag dat het enige vorm van spanning volledig wegneemt.

Het eerste gedeelte is vooral saai. De drama rondom De Niro is gewoon niet zo boeiend en faalt om de film een diepere laag te geven. Uiteindelijk vind ik de reden voor zijn gekte (te) onduidelijk. Hij was al licht ontspoord voordat hij zijn gezin verwaarloosde. De thriller is ook niet erg spannend alhoewel het tempo iets omhoog wordt geschroefd.

Een redelijk ridicule finale wil het nog ergens een beetje verrassend maken, maar in het algemeen is dit wel een teleurstellende film vanuit de kant van Tony Scott. Een dergelijk regisseur zoals hij had hier toch meer mee moeten doen. Hier en daar is wat talent te bekennen, maar in het algemeen was het toch een teleurstellend verloop.

Hah.

Als iemand zich nog afvraagt waarom het eigenlijk niet zo goed meer gaat met de carrière van Travolta, dan zullen films als The Fanatic je daar het ultieme antwoord op geven. Travolta lijkt het wat meer gemunt te hebben op rollen die hij leuk vindt om te spelen, maar daardoor kiest hij wel herhaaldelijk de verkeerde rollen uit.

Het is niet perse dat Travolta het zo dramatisch slecht doet, het is vooral zo dat zijn personage gewoon compleet stompzinnig overkomt. Ik snap wat het doel is van Durst maar het komt gewoon niet over. En dat had hij zelf erg goed moeten weten, want voor iemand die al zo lang in de industrie van entertainment zit is het wel opmerkelijk hoe fout deze film wel niet is om nog in de hedendaagse cultuur te passen.

Niet dat ik er zelf echt problemen mee heb, ik vind het vooral een ontzettend halfbakken thriller die nergens weet te overtuigen. Niet op het gebied van spanning, maar ook niet op het gebied van dramatiek. Travolta's personage is zo weird dat je er als kijker nooit een band mee kan scheppen. Dan komt Sawa er nog als betere rol uit, maar wat is er toch met hem gebeurd dat dit de enige films zijn waarmee hij nog aan werk komt.

Nee, dit was hem niet. Cinematografisch nog wel aardig her en der en de film verveelt door zijn ridicule inhoud eigenlijk nergens. Dat doet Travolta dan wel weer erg goed, de oogjes op het scherm houden. Verder is het vooral een wat kansloze film. Eentje waar ik makkelijk doorheen kwam, maar me uiteindelijk vooral achterliet met verbijstering en verwarring.

Veel clichématiger komen dit soort Amerikaanse komedies niet uit de kast. Gelukkig stoppen regisseur Kyle Newman en zijn drie scenaristen er genoeg variatie in om niet te vervelen en bovendien spelen Dan Fogler en Jay Baruchel allebei erg leuke rollen. Daartegenover staan Sam Huntington en Chris Marquette, die juist allebei ontdaan zijn van enig charisma. In dat opzicht werkt de excentrieke kant van Fanboys een aanzienlijk stuk beter dan de menselijke kant. Het roadtrip-gehalte van de film kijkt goed weg en de meerdere cameo's van Seth Rogen zijn erg komisch, maar verder heeft Newman als regisseur weinig te melden. Het einde laat zich relatief goed raden en de manier waarop de aanhang van Star Wars/Trek wordt neergezet mist scherpte, maar verder doet de film waarvoor het gemaakt is en heb ik daarover weinig te klagen.

Eerste Bergman.

Het heeft toch wel langer geduurd dan ik eigenlijk van plan was, maar uiteindelijk duurde het ook niet te lang. Althans, naar mijn mening. Ik wist wel een beetje wat me te wachten stond van Bergman, en lang had ik er eigenlijk gewoon geen zin in. Toen deze op TV kwam heb ik hem toch maar meegepakt en aangezet.

De film weet voor een groot deel van zijn lange speelduur te intrigeren, wat ook de doorslag geeft voor een voldoende. Waarom het geen hoge voldoende is heeft als reden dat ik de film erg wisselvallig vond. Misschien wel 1 van de meest wisselvallige films die ik ooit heb gezien.

Er schijnt een relaxte behind-the-scenes te zijn geweest, maar toch voelde het erg aan alsof de acteurs behoorlijk onder druk stonden. Vooral Guve speelt zeer geforceerd. Zijn bewegingen en dialogen komen mak over, alsof hij een bord aan het oplezen is of een spelletje Just Dance voor de camera speelt. Alles wat die koter doet voelt onnatuurlijk aan.

Een aantal andere castleden vond ik overigens niet veel briljanter. Iedereen eist veel ruimte op, maar deze benutten is een ander verhaal. Sommige rollen hebben zo wel z'n momenten, denk maar aan Malmsjö die best angstaanjagend is soms. Ook Edwall vond ik sterk spelen. Andere rollen verschillen tussen onzichtbaar en wel oké.

Het eerste uur (ik heb de 3-uur versie gezien) vond ik wellicht het beste stuk van de film, waarmee ik klaarblijkelijk tegen de stroming inga. Ik vond het vooral een intrigerend stuk, de details zijn magistraal en de sfeer zit er maximaal in. Het volledige eerste uur bleef boeien terwijl er niet perse veel werd laten zien. Dat is maar weinig regisseurs gegeven.

De twee uren daarna vond ik alweer wat minder, wat mij betreft een dalende lijn. Zodra de film meer druk en verantwoordelijkheid legt op de kinderen begint het allemaal wat houteriger te worden. Het gaat allemaal steeds minder intrigeren, ondanks dat ook het tweede deel van de film zo zijn momenten heeft.

De film verschilt van soms briljant naar soms compleet belachelijk. Briljant vond ik de surrealistische tussendoortjes en het sterfbed van Edwall. Die hand die werd losgetrokken is voelbaar. Prachtig geacteerd ook. Belachelijk vond ik bijvoorbeeld het verhaal van Alexander over de geesten en de scenes waarbij de film te veel begint te leunen op dialoog.

Zo blijft de film wisselen van zeer sterke emoties tot erg duffe stukken. Het cijfer is daarom ook tussenin omdat ik de balans gewoon niet kan leggen in wat ik goed vond en wat ik minder vond. Het verschilt constant. Daarbuiten vond ik enkele sceneovergangen waarbij de lawaaierige natuurbeelden overgaan in stille ruimtes wat slordig. Ik weet het niet, ik hou er niet zo van.

Het blijft allemaal wel intrigeren, en ik vond het eerste uur het beste stuk. De emoties zijn soms erg rauw en knap, maar de film heeft ook zo zijn duffe momenten. 188 minuten is erg veel gevraagd van de kijker, maar het feit van Bergman weet te intrigeren maakt het wel goed. Ik was allang blij dat er nog meer regisseurs waren die uit leegte op het eerste gezicht toch nog weten te "vullen" op het witte doek.

Leuk.

Was wel onder de indruk dat na het einde van de Potter reeks ze weer een nieuwe begonnen zijn. Jammer dat deze reeks echter uit minder delen zal bestaan. Desondanks weet Yates hier weer duidelijk zijn fantasie in de films te steken.

Dan Fogler was een bijzondere keuze, maar deed het niet slecht. Visueel is de film helemaal top en helemaal niet saai om te volgen. De verhalen en zijn beesten waren best leuk en leveren een aantal spectaculaire scenes op. Ook Ezra Miller en Redmayne vielen enorm positief op.

De film had wel wat duisterder mogen zijn, en Sudol was weer een minder personage. Maar ja, omdat de film weet te vermaken krijgt het een ruim voldoende, ik kijk uit naar het volgende deel.

Leuk.

Eerste deel destijds in de bioscoop gezien en blijkbaar een bovengemiddeld cijfer aan toegekend. Kan er alleen bijna niets meer van herinneren behalve wat dieren, personages en vooral veel effectenwerk. Daar lijkt regisseur Yates ook erg van te houden, afgaande op het feit dat bijna elke film van hem voor 80% bestaat uit geanimeerde taferelen.

Deze film is daar niet bepaald een uitzondering op, maar ondertussen is Yates gelukkig best competent in zijn vak geworden waardoor hij lekker sfeervolle dingen kan neerzetten. The Crimes of Grindelwald is redelijk traditioneel binnen zijn soort, net als de voorgaande film en Harry Potter-films. De kritiek dat deze film echter te donker is na het luchtige eerste deel snap ik niet, want dat was ook zo met de Potter-films en het komt in principe van dezelfde bron af. Dan valt het toch ook te verwachten?

Kon het verder ook wel waarderen, ondanks dat ik het er mee eens ben dat er weinig fantastische beesten te zien zijn in een film die dat wel in zijn titel heeft. Wat er dan wel te zien is aan dieren lijkt er nogal geforceerd in te zijn geknipt. Gelukkig boeit het verhaal zelf wel en ziet het er allemaal prachtig uit. Mooie, sfeervolle beelden en een finale die geweldig uitpakt. Voor Yates zijn doen ook zijn mooist geanimeerde stukken wat mij betreft.

Acteerwerk viel me alleen wat tegen. Sowieso maakt de film het zichzelf wat lastig door in allerlei zijpaden te treden met wel 10 verschillende personages. Weinig weten er alleen te boeien en zelfs Redmayne komt hier vooral dwaas over. In de vorige film kon ik hem nog wel waarderen (van wat ik me kan herinneren) maar hier lijkt hij weggelopen te zijn uit een stripboek.

Het is allemaal vakwerk, maar de wat vlottere beelden van het vorige deel zijn hier vervangen door een redelijk spookachtig gebeuren. Probleem met de film is dat het net wat te veel hooi op z'n vork neemt, verder kijkt het ondanks een flinke speelduur erg lekker weg. Jammer dat Depp alleen weg werd gepest uit de film, want hij past heel goed in deze rol. Misschien dat Mikkelsen hem wel overtreft. We zullen het allemaal zien.