Opinions

Slecht.

Ik had me van tevoren niet echt ingelezen op de film, en van trailers ben ik ook afgebleven. Alles wat ik heb gedaan is de plotomschrijving lezen en toen was ik al verkocht. Ik ben een beetje het horrorpretparkengenre binnen horrorfilms aan het ontdekken want die films gaan er erg vlot in.

Het is dus jammer dat dit een beetje niveau 'horrorpretpark in je eigen achtertuin' is. En ik had het al kunnen weten toen Englund zo prominent op de poster stond. Ooit een icoon, nu vooral een gun-for-hire in goedkope horrorfilms denk ik zo. Maar ach ja, als je er van houdt..

Ik vind het wel jammer, want Englund acteert van iedereen wel het best. Zelfs al is hij binnen 10 minuten afgemaakt. De overige crew is namelijk erg matig. Enkel Begley als dat knullige politiehulpje en Crain als de sterke clown vond ik nog wel door te mangel kunnen. Dorian en De Visser waren serieus triest, en de overige crewleden zijn vooral miscasts of acteurs die hun scenes waarschijnlijk maar 1x hoefde te doen.

De film is overduidelijk goedkoop, wat niet erg is als het goed wordt uitgewerkt. De film bevat wel enkele leuke scenes waarin toch wel horrorliefde te bekennen is maar in het algemeen schiet het erg te kort. Vooral de gehele omgeving is gewoon niet goed genoeg gedecoreerd. Simpel doekjes ophangen met wat felle lichten. Een Halloween-sfeertje heerst er niet mee.

De gore is wel opvallend hard en direct het beste van de film. Wel doorzichtig, maar soms oh zo genadeloos. Heel schokkend is het niet, maar wel iets waar je af en toe van opkijkt. Wel helaas ondersteunt door matige regie die vaak erg tekort schiet. De slotfase waarin iedereen door elkaar heen loopt bijvoorbeeld. Mijn god..

De film duurt enkel 90 minuten maar een heel makkelijke opgave was het niet. Er gebeurt erg veel, en toch weet het regelmatig saai te zijn. Vooral omdat de romantiek & humor compleet door de mand vallen. Het is pas wanneer de horror echt hard uithaalt dat er wat te genieten valt, maar in het algemeen schiet de film op een hoop punten erg te kort.

Regisseur Tobe Hooper is erin geslaagd een goede naam voor zichzelf te maken binnen het horrorgenre. The Funhouse vormt daarbinnen een redelijke kandidaat, maar niettemin is het verouderd en voorspelbaar. Het meest aantrekkelijke element van het geheel is de achtergrond. Het gegeven van een aantal tieners die zich een weg moeten banen door een horrorkermis klinkt veelbelovend, echter vangt Hooper er niet al te veel mee aan. Zeker de uiteindelijke hoeveelheid aan horror binnen het concept valt sterk tegen. Zo blijkt het uiteindelijk enkel te gaan om papa en zijn gemuteerde zoon. De effecten binnen The Funhouse vallen tegen en het gebrek aan goed opgebouwde spanningsbogen is een behoorlijk gemis, maar gelukkig ligt het tempo hoog en creërt Hooper meerdere geslaagde sfeerzettingen van de spookhuisattractie. Het is een best vermakelijke griezelfilm geworden, maar Hooper had zich er goed aan gedaan meer uit te halen qua horror en wat creatiever om te springen met de inhoud zelf.

Vermoeiende muziekfilm waarin de iconische Audrey Hepburn een hoofdrol mag vertolken, die zeker in de eerste helft één van de weinige lichtpuntjes vormt. Regisseur Stanley Donen heeft gelukkig wel een aardig gevoel voor de visuele kant, waardoor Funny Face geregeld met wat mooie plaatjes uit de hoek komt en kan profiteren van felle kleurtjes. Jammer genoeg is de inhoud daarentegen amper interessant, waarbij met name de tweede helft nogal langgerekt en voorspelbaar aanvoelt. De chemie tussen Hepburn en Fred Astaire (die behoorlijk oud lijkt voor Hepburn) komt ook niet van de grond vanwege de ietwat gespeelde romantiek. Daar komt nog bij dat elk muziekintermezzo oneindig lang lijkt te duren, terwijl de beeldopvulling daarentegen niet heel spectaculair is. Na enige tijd wordt het includeren van musical-elementen steeds prominenter waardoor de film een blijft-maar-duren indruk achterlaat, zodat Funny Face verzandt in een lange zit. Punten voor de visuele flair en Hepburn in de eerste helft (want ze is beduidend minder indrukwekkend als model), verder kon de film me niet snel genoeg voorbij zijn.

Bijzonder.

Eerste aanraking met Oostenrijkse cinema zover ik weet, en dat heeft al gelijk een prima indruk achtergelaten. Haneke weet zeker een nogal bizar filmpje neer te zetten met zijn Funny Games. Het verhaal sprak me ook wel aan.

Jammer dat het nogal goedkoop uitgewerkt is, en de film heeft nogal een hoop saaie momenten. Het eerste deel boeide me totaal niet, maar het tweede deel was al veel beter. Lekker donker en realistisch vormgegeven, en die knipoog was ook briljant bedacht.

De film kent prima acteerwerk van de indringers, maar de familie acteerde niet altijd even best. Vooral die vrouw was niet heel bijzonder. In het algemeen krijgt de film een voldoende, maar visueel is het allemaal wat minder boeiend. Leuk origineel verhaal, dat zeker.

Vreselijk.

Ben wel blij dat ik eerst de Oostenrijkse Funny Games eerst zag. Dat helpt me te herinneren dat deze Amerikaanse versie echt volledig brak is. Van dezelfde regisseur, dus toch opmerkelijk hoe een herhaling (zo noem ik het liever dan een remake) toch van zo'n lage kwaliteit kan zijn.

Ik snap het punt achter de film volledig. Wat ik niet snap is waarom deze film gewoon opnieuw herhaalt moest worden alleen dan in het Amerikaans. Als in, hij moest volledig nauwkeurig herhaalt worden. Ik vind het een nutteloze bedoening. Wellicht omdat een Amerikaanse versie meer geld oplevert.

Bij het origineel waren de twee jongens nog wel een beetje intimiderend en dreigend. Vooral Frisch als Paul wist goed indruk te maken. Echter zijn deze twee jongens, Corbet & Pitt, komen bij lange na niet in de buurt van de twee jongens uit het origineel.

Want waarbij die dus intimiderend en dreigend waren, zijn deze vooral afstandelijk en verlegen. Het komt geen moment echt over dat de familie in gevaar is. Alhoewel Pitt het bij vlagen nog wel vermakelijk weet te maken, is het allemaal net iets te afstandelijk. Alsof de jongens niet echt durfde te acteren.

Maar de jongens zijn in vergelijking met de wanprestatie van Watts nog een geschenk uit de hemel. Nu is het sowieso dat Watts weinig indruk op me maakt, maar dit is gewoon te gemaakt en ver ondermaats. Roth doet het bij het schreeuwen nog aardig, maar maakt voor de rest ook geen indruk.

Het valt ook bij deze Amerikaanse versie regelmatig op dat de loop van het verhaal te snel gaat. Watts begint al veel te snel vermoedens te krijgen terwijl de jongens nog echt geen foute dingen hebben gedaan. Het is een slordige loop.

Visueel ook redelijk kaal. Weinig detail en weinig interessant materiaal. Zo'n shot als de dode jongen die in de hoek bij de TV ligt is in het begin sterk. Maar het gaat zo lang door dat het gewoon saai begint te worden. Het is 1 van de meerdere zwakke regiekeuzes.

Haneke had dus blijkbaar een te groot ego om zowat niets te veranderen aan zijn origineel. Het was dus in zijn ogen al zowat perfect. Dat is gewoon een verkeerde instelling en zie hier het resultaat. Een nutteloze film met een sterke boodschap, maar voor die boodschap is het beter om gewoon naar het origineel te kijken.

Een dramakomedie met veel inhoud, maar regisseur Judd Apatow gebruikt een absurd lange speelduur om zijn verhaal uit te werken. De sentimentele ondertoon wordt bovendien na een uur alweer losgelaten, waarna je als kijker zit opgezadeld met een boel vervelende personages en hun oninteressante geleuter. Adam Sandler en Seth Rogen vormen daarbinnen gelukkig een aardig duo, maar onderscheiden zich te weinig om de kijker geboeid te houden voor 146 minuten lang. Apatow springt verder van de hak op de tak en propt zoveel mogelijk humor in een beknopte sequentie, maar eigenlijk slaat de komedie zelden effectief aan. Het is dat er een hoog tempo heerst en een aantal onverwachte wendingen worden genomen, anders was Funny People nog dieper door het ijs gezakt.

De eerste Aja.

Leuk dat zijn eerdere films eigenlijk dezelfde sfeer dragen, al is het duidelijk dat Furia nog met budgettaire beperkingen te maken had ten opzichte van Haute Tension. Niettemin is het al vroeg te merken dat er iemand met visie achter het roer staat, en Aja regisseert met zijn debuut al best een aardige en ambitieuze film.

Waar de film verder vooral van kan profiteren is het goede acteerwerk van Cotillard. Hier is het al vroeg te bekennen hoe ze het niveau zoveel op kan tillen. Merhar speelt ze met gemak weg, terwijl het stiekem juist van het personage van Merhar moet komen. Verder rust de film ook nog op een redelijk lollig concept die ietwat beperkt tot leven wordt gewekt.

Spannend is de film nergens en veel briljante ideeën zitten er niet in, maar na een tijdje ga je er wel Aja in herkennen. Redelijk somber ingericht gecombineerd met wat harde en rauwe beelden. Echt grof is het nergens, maar niettemin gemeen en uitzichtloos. De film had wat gedurfder mogen zijn hier en daar, maar het weet opvallend te zijn voor wat het nu is.

Ik mis wel wat kracht op het gebied van editen en camerawerk. De film mist wat strakheid. Het is best ambitieus voor wat het nu is en kent de juiste toon, maar toch had het allemaal iets strakker mogen zijn. Iets betere shots, iets betere standpunten en wat mooiere kleuren. De film profiteert nu enkel en alleen van de locatie waarop het zich vestigt, en daar houdt het ook weer op.

Furia is een aardig debuut van een zeer competent regisseur die het uiteraard niet bij zijn latere projecten haalt maar niettemin best wel wat geluid kan maken. Het duurde lang voordat ik de film kon vinden, maar nu ik dat gedaan heb kan ik officieel concluderen dat ik helemaal bij ben met zijn films. Prima resultaat, en het laat zien dat Aja ook al op jonge leeftijd het talent in zich had om het te maken.

Uitstekend gechoreografeerde, keiharde actiefilm waarin flinke klappen en trappen worden uitgedeeld. Leuk om te zien dat ook Vietnam de filmwereld kan voorzien van dit soort werkjes, want de adrenaline die een film als Furies bevat wordt erg gemist in het Amerikaanse actieland. Opvallend is dat elke actiescene wordt voorzien van uiterst snelle montage, een energieke camera en behoorlijke voeling voor vechtsport. De dames kunnen duidelijk een flink partijtje knokken en dan uit zich in meerdere noemenswaardige actiemomenten. De kleurrijke ADHD-benadering van regisseuse Veronica Ngo staat verder ook garant voor een extraatje, maar na enige tijd betreedt de film wel repetitief terrein. Vooral jammerlijk zijn de matige CGI-effecten, die zeker in de tweede helft wat sequenties om zeep helpen. Bijzonder dat Ngo ook koos om dergelijk materiaal te gebruiken, want de film redt zich prima met de gevechten zelf. Inhoudelijk is het geheel uiteraard niet bepaald sterk, maar de liefhebbers van stevige geweldsdelicten komen hier ruimschoots aan hun trekken.

Regisseur George Miller heeft ondertussen al een mooie leeftijd te pakken, maar laat dit niet in de weg zitten om (nog) een onderhoudend actiespektakel op het grote doek te toveren. Furiosa maakt alle verwachtingen waar en overtreft deze zelfs, met name omdat het inhoudelijk toch wat meer te bieden heeft dan de voorganger. Anya Taylor-Joy is bovendien een uitstekende keuze voor de hoofdrol en overtreft Charlize Theron naar mijn persoonlijke opinie vlekkeloos. Evenzeer uitstekend is de uitmuntende cameravoering, die tijdens de achtervolgingen geweldig met de beelden meebeweegt en de spectaculaire ervaring veel meer voeling geeft. Sporadisch matige computereffecten zijn dan ook makkelijk vergeven, want de actiebeelden volgen elkaar sterk op en de film verveelt geen moment. Ik vond de rol van Chris Hemsworth alleen tegen het onnozele aanzitten en de finale niet geheel bevredigend, maar verder heb ik erg genoten van dit doordenderende spektakel. De scene waarin de oorlogstruck op weg naar Gastown voor het eerst wordt belegerd is echt weergaloos en heb ik zelden overtroffen gezien in de bioscoop.

Mijn grootvader is ondertussen 84 jaar en een enorme liefhebber van de reeks. Ondanks enkele operaties, een slecht gehoor en het feit dat hij beperkt kan stilzitten vanwege kramp kon hij het niet laten om me voor het eerst sinds 2017 te vergezellen naar de bios. Ik zou ook onoprecht zijn als ik beweerde dat dit geen deel heeft uitgemaakt van mijn positieve ervaring.

Deel 6 alweer.

Het is toch wel bizar. Al bij deel 6 en nog steeds overvolle bioscoop zalen als er weer een nieuw deeltje uitkomt. Lin opnieuw aan het roer, en opnieuw kon het me vaak niet erg boeien. Maar opnieuw, weer spectaculaire actie scenes.

Hier zat vooral richting het einde een hele toffe scene. dan heb ik het over de tank.zag er erg tof uit! Dat stuk kon me dan ook het meeste boeien van de film. Ook de auto's zijn weer terug. Wat meer spetters en misdaad hier.

Een weer iets meer boeiend deel dan zijn voorganger, maar nog steeds niet om hem nou naar een 3,5* te trekken bij mij. Toch wel tof bedoeld. Voor fans weer een leuk deel zou ik zeggen.

De herziening blijft nog altijd bijzonder overtuigend. Furious Seven is niet de meest subtiele actiefilm, maar regisseur James Wan dirigeert alles tot in de perfectie. Van de knokpartijen tot aan de autoachtervolgingen, elke scene kent een eigen stilering en inslag. De makers zijn niet te bang om lekker ver over de top te gaan en nemen dan ook alle ruimte in die ze toebedeeld krijgen. Furious Seven verveelt werkelijk geen moment binnen een duur die toch best ver over de twee uur heengaat. Het acteerwerk is niet briljant en het schrijfwerk is dat evenmin, maar als ervaring telt deze film dubbel en dik.

De Poolse regisseur Cyprian T. Olencki komt met een film aanzetten over voetbalhooligans, maar weigert zich vervolgens bij die essentie te houden. Zo kantelt Furioza na enige tijd naar een ietwat uitgekauwde misdaadfilm met te weinig vernieuwing om zo'n keuze te rechtvaardigen. Dat neemt niet weg dat er door de castleden zeer goed wordt geacteerd, vooral Mateusz Damięcki levert een beklijvend en intrigerend figuur af. Olencki kiest verder uiteraard voor een authentieke, rauwe sfeerzetting die degelijk wordt gerealiseerd. Het vuile straatbeeld en de harde knokpartijen dragen uitstekend bij aan de desbetreffende stilering, maar regelmatig had de film wat energieker uit de kast mogen komen. De regie is nogal klassiek, iets dat bij dit soort onderwerpen eigenlijk slecht van pas komt. Uiteindelijk kent de film een strak en overzichtelijk verhaal, maar richting het laatste halfuur leek men niet helemaal meer te weten wat ze met de boel aan moesten. Het einde neigt meer naar effectbejag dan een doordachte afsluiting.

Overtuigend.

Een film die me een beetje qua opzet deed denken aan Lone Survivor en 12 Strong. Deze is alleen wat minder drama en wat meer actie. Desondanks krijgen ze alle 3 een 3,5* van mij. Vooral omdat ik dit soort films erg leuk vind om te zien.

Een beetje raar dat ik aan Star Wars moest denken bij de machine geweren. De film is vooral een Actie/Oorlog/Thriller met een hele sterke drama scene de scene met die 2 Duitse vrouwen. De veldslagen zijn lekker rauw en mooi in beeld gebracht, acteerwerk prima met een cast waar ik graag naar keek. Pitt, Pena, Bernthal, Lerman en LeBeouf. Heerlijk!

Alleen het verhaal zelf was niet heel bijzonder. En daar faalt de film voor mij een beetje in. Ook raar dat ze een soort laserbeams als kogels kiezen. Zal dat echt zo gegaan zijn? Soms een beetje Amerikaans, maar gelukkig is daar een hoop van weggelaten.

Best een goede film.

Uiterst oninteressant stukje filmgeschiedenis met een grootse verzameling aan nietszeggende personages die zeker tijdens het eerste uur volledig inwisselbaar zijn. Het weinig boeiende gezwets gaat in principe vanaf minuut 1 onophoudelijk door, met een opvallend agressieve voice-over in het begin en einde van de film. De boze taal die wordt uitgesproken bereikt eigenlijk een komisch effect en vormt daarmee een schaars pluspuntje binnen Os Fuzis. Niettemin een aantal fraai in beeld gebrachte scènes tegen de finale aan, maar die redden het project niet van een lage beoordeling.

Dom.

Ik weet niet helemaal wat het nut was van deze film, maar het idee was op een of andere manier wel een beetje aantrekkelijk. Helaas is dit al snel teniet gedaan door houterig acteerwerk en vreselijk flauw humor dat me echt de keel ging uithangen.

Niet grappig, maar ook niet lomp genoeg. Als je hem voor volwassenen maakt, maak hem dan tenminste opvallend. Deze film weet echter nergens in uit te blinken en voelt in het algemeen dom aan. Gabrus acteert nogal dommig en ook de poppen zijn nogal flauw.

Hier en daar een paar glimlach momenten, maar het verhaal is te flauw, te dom en te saai om 107 minuten (jaja, het is ze gelukt om 107 minuten lang dit vol te houden) te blijven boeien. Ontzettend jammer, dit had opzicht nog wel leuk kunnen zijn.