Opinions

Mwa.

Ondanks dat dit Marvel is en een behoorlijk budget mag hebben van maar het liefst 100 miljoen dollar, is dit totaal niet overtuigend in zijn actie. Wie hou ik eigenlijk voor de gek, dit is meer een film voor kinderen, echt spectaculaire actie zal je niet snel vinden hier.

Die 100 miljoen dollar zijn trouwens totaal niet overtuigend gebruikt. 2005 was een prima jaar voor prima special effects, maar dit lijkt nergens op. Je ziet duidelijk dat bijvoorbeeld "The Thing" gewoon een pak aanheeft, maak hem dan maar van CGI, want dit leek helemaal nergens op.

Ook Alba speelt ver onder haar niveau. Zo zie je maar dat haar uiterlijk haar niet overal uit kan redden en haar karakter is daarbuiten dan ook echt bloed irritant. Zo basic, net als Gruffudd trouwens, alsof ze haast niet meer hun best doen om wat creativiteit erin te steken.

Evans steekt er ietsje bovenuit, maar heeft dan ook eigenlijk een rol waarmee je jezelf veel meer mee kan bewijzen. Ik dacht dat er veel actie zou komen, maar dit lijkt meer een drama voor kinderen te zijn met af en toe wat superhelden daardoorheen zodat het Marvel genoemd kan worden.

Gelukkig wordt het nergens echt saai en zit er genoeg tempo in om het allemaal voldoende boeiend te houden. Ondanks dat de actie er soms erg slecht uitziet, boeit het toch wel omdat het allemaal prima in beeld gebracht is. De stunts zijn trouwens wel erg geslaagd. Soms ook best prima humor daar doorheen.

Jammer, want als het er visueel beter uit had gezien was dit vast makkelijker te slikken. Dit lijkt eigenlijk kinderspel in vergelijking met wat Marvel tegenwoordig uit zijn mars haalt.

Tegenvaller.

Zeker voor Trank zijn doen, die ik na het zien van Chronicle erg hoog had zitten. Vooral op visueel vlak vond ik hem destijds vernieuwend en indrukwekkend. Maar daar is bij de 2015 versie van Fantastic Four niet veel meer van over gebleven helaas. Erg jammer weer, want ik had nog goede hoop na de negatieve geluiden.

Trank mocht wel een goede cast gebruiken. In Chronicle was er ook een goede cast, maar destijds volgens mij veel onbekender. Nu heeft hij wel bekende koppen bij elkaar gebracht. Maar veel karakterontwikkeling heerst er echter niet helaas, dus veel indruk kunnen geen van allen maken.

Mara vind ik wel in ieder geval een betere vervanger voor Alba. Vooral op acteergebied vind ik haar iets sterker. Voor de rest ook aardige rollen van Bell, Teller en Kebbell. Ik vind deze film op vele vlakken net iets beter dan de versie uit 2005, maar die versie kon in ieder geval wat verdieping geven in de karakters. Deze film gaat er te haastig mee om.

De film duurt langer dan de versie uit 2005, maar voelt langer aan op zijn beurt. En vertelt eigenlijk ook niet eens zo heel veel. De loop is nog wel ok gedaan, maar de karakters krijgen weinig uitdieping en de loop is licht saai. De actie laat nog redelijk lang op zich wachten, maar Trank gooit er af en toe een degelijk effectje bij dat het allemaal nog kijkbaar weet te houden.

Maar het verhaal is vaak afgeraffeld en zeer haastig. Opmerkelijk omdat er een redelijk lange loop naar het einde is. Maar Doctor Doom is echt na minuten verslagen, hooguit 15 minuten nadat hij voor het eerst in beeld kwam. Dat gaat gewoon te snel. En vooral om te bedenken dat er ook bijna geen aanloop was. Je weet hoe hij Doctor Doom werd, maar zijn verschijning is heel erg plots.

Voor de rest visueel bij vlagen nogal karrig. Al vraag ik me af of dat de bedoeling was. Vooral de training van monster Bell zag er echt belabberd uit. Maar toch vraag ik me af of dat niet de bedoeling was, omdat het soms visueel ook weer heel erg goed was. Gave stunts soms en goede designs en detail. Visueel eigenlijk dan ook in elk opzicht beter dan de versie uit 2005.

Maar de loop is iets te saai voor de rest om nog wel boeiend te worden in een wat afgeraffelde finale die wel heel haastig is geregisseerd. Zeker voor een Marvel-film, die meestal al een niet al te bijzondere loop van verhalen heeft. Jammer, maar ik hoop dat Trank zich in zijn nieuwe films weer vrolijk kan herpakken. Een enthousiast visueel stijltje heeft hij in ieder geval nog wel.

Het nieuwe superheldenproject vormt zonder twijfel de beste Fantastic Four-film die tot nu toe is uitgekomen, maar dat is ook niet moeilijk als je naar de kwaliteit van de concurrentie kijkt. Regisseur Matt Shakman en zijn 100 scenarioschrijvers hanteren een wat andere structuur dan soortgelijke Marvelfilms, maar ontwijken nog altijd amper de clichématige invulling die dit soort films kenmerken. De actie is wat beperkter en spaart vooral op voor een grootse finale, want de makers zijn meer uit op het uitwerken van de personages. Tot op zekere hoogte heeft dat effect, maar na enige tijd besluipt je toch een gevoel van ongeduld door het ietwat bekende terrein. De visuele effecten kunnen ermee door en het acteerwerk scoort net aan een voldoende (Pedro Pascal speelt zijn minste rol sinds tijden), maar de slotfase maakt een hoop van je tijd het wachten waard.

Eerste Anderson.

Qua stop motion techniek zit het in deze film allemaal wel goed. Het ziet er wel soms wat houterig uit, maar de detaiks mogen er zijn. Ook is het wel duidelijk dat er veel tijd en moeite in de film is gegaan, want het moet toch we nauwkeurig gedaan worden.

Het verhaal vond ik alleen een beetje saai. Voor kinderen is deze film al helemaal niks. Daarvoor is het iets te volwassen. De cast is goed gekozen, vooral Clooney past hier perfect in. Anderson heeft zijn best gedaan om alles keurig te laten verschijnen, en mag daarin geslaagd zijn.

Toch wel wat saai qua verhaal, ik moet deze film eigenlijk een keer herzien, en kijken of ik de film dan wel beter kan waarderen. Ja, dat zal het hem wel zijn.

Redelijk.

Het is inderdaad niet al te best, maar het garandeert in ieder geval goed vermaak. Met voornamelijk deze instelling leken de makers dan ook rond te gaan, en lijkt het er ook op dat ze wel net iets meer in gedachte hadden, aangezien het ruimte plot.

Fantasy Island was een film waar ik al lang naar uitkeek, verrast ook toen het bleek dat de film niet al te best ontvangen werd en wellicht de kant van floppen opgaat. Toch liet ik me niet tegenhouden en heb nog best een redelijk leuke tijd gehad in de bios.

Introductie van de karakters is inderdaad wel compleet ruk. Boem, ze stappen het eiland op en dat is het. De aanpak van de film is voor de rest ook gewoon chaotisch. Verhaal lijkt alle kanten op te gaan en overzicht is er ook niet bepaald. Het voelt allemaal gehaast aan. Maar ik moet dan ook zeggen dat dit soort verhaaltjes veel meet tijd nodig hebben. Denk maar aan 150-180 minuten, alhoewel niet iedereen dat leuk lijkt natuurlijk.

Maar vooral Peña heeft een wat ondankbare rol terwijl zijn karakter nog wel iconisch is geloof ik. Ik keek erg uit naar zijn personage, maar hij is vooral een bijkarakter hier. Wel jammer, want van juist zijn karakter kan deze film het hebben.

Het vermaakt wel, maar het stelt filmisch niet al te veel voor. Makke jumpscares en weinig spanning. Actie/Avontuur was een betere beschrijving. Visueel nog wel redelijk. In ieder geval genoeg sfeer en een duidelijk budget dat erin is gegaan.

Acteerwerk ook solide. Hale, Peña en Ouyang doen het best verdienstelijk. De rest is wel redelijk inwisselbaar. Voor de rest had het verhaal ook nog wel wat meer detail mogen krijgen. Maar de makers wilden wel duidelijk een goed verhaal vertellen en hebben daarop wel hun best gedaan, ondanks een paar te makkelijke keuzes.

Maar het vermaakt goed. Ik was er snel doorheen en het tempo ligt erg hoog. Daarvoor nog wel 2,5*.

Adaptatiefilm met een aantal sterke onderlagen, maar verder ook een nogal spanningsloze en nietszeggende uitwerking vanuit regisseur John Hsu. Op het vlak van zowel thriller als horror haalt Fanxiao te beperkt uit, waardoor er voor de kijker weinig stimulerende elementen te vinden zijn. Als daar dan ook nog erg vervelende hoofdpersonages en een slecht geanimeerde antagonist bij komen kijken is er al helemaal sprake van een middelmatige griezeluitwerking. Gelukkig weet de film op inhoudelijk vlak verder te komen dan de gemiddelde genrefilm en doen de makers een aantal pogingen om het verhaal interessant op te zetten, maar daar is vervolgens het meeste wel mee gezegd. Een aantal bonuspunten voor de fijne locatie-inrichting zijn nog wel op z'n plaats.

Met Far Cry leek regisseur Uwe Boll vooral een adaptie van het desbetreffende videospel als eerste op zijn naam te willen hebben voordat iemand anders ermee aan de haal zou gaan, want alles binnen de uitwerking verraadt dat het productieproces niet lang heeft geduurd. De hoofdrol van het geheel is voor Til Schweiger, iemand die vooral kracht kan putten uit z'n natuurlijke charme, maar nadeel ondervindt door zijn zware accent. Voor hem maakt dat weinig uit, want Udo Kier en Emmanuelle Vaugier overtreffen hem verder in acteeronkunde. De gehele uitwerking van de film oogt overigens op inhoudelijk vlak uitermate zoutloos, waarbij de clichés zich in hoog tempo opeenstapelen. Het wekt de indruk dat Boll binnen dit vlak met een soort actiefilm-bingokaart heeft gewerkt, maar het geheel wordt dermate explosief richting de finale dat makkelijk vermaak er gelukkig echt wel in zit. Het nerveuze camerawerk versterkt overigens ook de intensiteit met gemak (voor zover dat er is) en de kogels vliegen na 30 minuten zowat non-stop in het rond, waardoor Far Cry uiteindelijk vooral geschikt, inhoudsloos vermaak vormt voor een luie avond.

Volgens de norm.

Far From Heaven is eigenlijk redelijk braaf de dramafilm die de lijntjes volgt van een drama zoals je gewoonlijk vanuit Amerika kan verwachten. Ik zag de film al even geleden, maar vanwege een kapot toetsenbord nooit de kans gekregen om er een stukje op te schrijven. Nu dus eindelijk met een nieuw toetsenbord die kans kunnen grijpen.

Moore speelt dit soort rollen met haar ogen dicht, waardoor ze een redelijk logische keuze blijft voor de rol maar daardoor is het ook wel een beetje saai. Ze speelt deze rol niet bepaald met meer passie of energie dan gewoonlijk, alsof het voor haar eigenlijk eerder een inkoppertje was. Haysbert als underdog tussen de grote namen weet niet echt de ruimte te nemen om op zijn eigen manier op te vallen. De overige leden blijven vooral onzichtbaar.

Eenmaal de film wat focus neemt om de achtergrond mooi in te richten kijkt het prettig weg. Zeker de weergaves van de seizoenen vond ik erg geslaagd. De kleurtjes vallen inderdaad positief op hier en daar, alleen laat regisseur Haynes uiteindelijk de beelden zelf vooral spreken en voegt daar als dirigent van de set niet veel aan toe. Ook in de editingkamer hadden ze iets meer tot leven gewekt mogen worden.

Uiteindelijk is het voorspelbaar en weet door de redelijk brave inhoudelijke invulling nooit echt op de juiste toetsen te drukken om een blijvend gevoel te communiceren. Het is best redelijk voor wat het is, maar echt bijzonder is het absoluut niet. De film blijft op z'n poten staan, maar kan vervolgens niet van de grond opstijgen. Jammer, maar wel te verwachten.

De Franse regisseur Xavier Gens toont zich met een film als Farang zeer bekwaam, zo blijkt uit de strak vormgegeven knokpartijen en ongeremde gewelddadigheden. Een film als deze is best zeldzaam tegenwoordig, ook al is de inhoud nog zo uitgekauwd. Niet vaak moet een geheel als deze het overigens hebben van de dramatische kant, maar toch wordt er een aanzienlijk deel aan gespendeerd. De eerste helft heeft de neiging om hierdoor weleens in te kakken, maar eenmaal het tempo door Gens wordt opgeschroefd in de tweede helft verdwijnen de klachten als sneeuw onder de zon. Nassim Lyes kent een heerlijk gevaarlijke uitstraling, zowel de ingetogen als de harde kanten van zijn personage worden perfect naar voren geacteerd. De overige personages missen wellicht wat eigenzinnigheid, maar acteren evenzeer verdienstelijk. Wat vooral opvalt, is de bruutheid van de film. De camerabewegingen zijn behendig, de opmaakeffecten bovengemiddeld en de editing exceptioneel, die de impact van bijvoorbeeld zo'n gevecht maximaal maken. De inhoudelijke invulling is zo simpel als het maar kan, maar eenmaal de vuisten op elkaar gaan is dat snel vergeten. Leuk popcornvermaak.

Onderhoudend.

Of ik het nou zo geweldig vond, nee. Maar vermakelijk was het allemaal wel. Een van mijn eerste Coen brother ervaringen ook. True Grit ooit een keertje gezien maar dat is bijna bij me weggezakt. Vond dit ook wel wat beter. The Big Lebowski gaat binnenkort ook eens op.

Buscemi, Macy en Stormare acteren goed. McDormand is ook wel redelijk maar overtreft bij verre niet het niveau wat ze acteerde in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri en dat is wel jammer. Maar ze heeft wel uitstraling. Soms inderdaad wat dik aangezet maar prima te doen.

Ook sommige shots waren erg mooi, zoals Macy die naar zijn auto terugliep van boven en zijn de sneeuw shots ook erg mooi. Best een puik filmpje, maar niet het beste wat ik heb gezien. Toch wel een aanrader.

Goedkope en weinig effectieve horrorfilm met een afgeraffelde finale. Regisseur Hans Stjernswärd hoopt met The Farm te scoren door middel van enkele gruwelijke beelden, maar deze zijn uiteindelijk vooral geïmpliceerd en daardoor buiten beeld. Het acteerwerk van het koppel is gelukkig redelijk, ook al zijn er weinig beelden die enige sympathie vanuit de kijker voor ze rechtvaardigen. De film ziet er verder nogal kaal en onafgemaakt uit, met te weinig focus op grafisch geweld en niet genoeg spanning. Als het laatste kwartier dan vervolgens nogal abrupt eindigt, is er weinig meer over om blij van te worden.

Lin aan het roer.

Ik vind dit persoonlijk toch wel een minder deel dan 1, 2 en 3. Het kon me allemaal gewoon minder boeien. Leuk dat Diesel wel weer zijn entree maakt. Ook Walker en de andere leden zijn weer terug. Dit betekend natuurlijk weer een hoop lollige actie.

De actiescenes mogen er soms zeker zijn. Het boeide me alleen gewoon allemaal niet meer. Waarbij ik in deel 1, 2 en 3 toch wel meegenomen werd in de auto's en actie is dat hier gewoon minder. Er is gewoon minder boeiend materiaal dat me minder pakte.

Het acteerwerk, wat kan ik ervan zeggen? Typisch actie dialoog. Voor de rest prima film.

Halfje erbij na herziening. Regisseur David Leitch weet heel goed wat entertainment moet inhouden en zet dan ook dubbel en dik in op sterk aangezet bombast. Jason Statham en Dwayne Johnson vormen daarbinnen een uitstekend duo dat zowel de luchtige als de actierijke momenten perfect weten te balanceren. Leitch weet bovendien zelf ook wat de benodigde actie moet inhouden waardoor Hobbs & Shaw vol zit met spectaculaire sequenties, alhoewel het effect soms wordt getemperd door matige computereffecten. Het sleept ook allemaal wat te lang aan voor zo'n dunne inhoud, maar niettemin vormt het geschikt vermaak voor een luie avond.

Leuke Cohen.

Cohen is een regisseur waar ik toch wel weinig van heb gezien. Ik moet binnenkort wat meer van hem opzetten, maar aangezien die reviews denk ik niet dat het dit niveau nog gaat overstijgen. Het verhaal is niet bijzonder, maar het is erg boeiend gefilmd.

Natuurlijk is alles een beetje een excuus om te racen. Mooie auto's in overvloed waarbij de motoren van het scherm branden. Een jonge Diesel en Rodriguez zijn grappig om te zien. Ook Walker maakt indruk. De rest is wel ok als begin van de 'familie'.

Actiescenes zien er niet allemaal overtuigend uit, maar het is wel erg boeiend gebracht allemaal. Hiermee is deze actie misdaad meer dan geslaagd. Leuk eerste deel.

Leuk.

Ik kan hier niet veel meer aan toevoegen dan het volgende. Leuke film als je van erg mooie auto's houd. De effecten zijn iets beter dan de voorgaande delen. Prima karakters, leuke toevoegingen. Zoals Han.

Auto's zijn heel mooi, met als hoogtepunt de Mazda RX-7 van Han.

Aanrader voor mensen die van race films houden

Lollig.

Weer iets beter dan zijn voorganger. Alsnog zoals ik eerder zij kon het me nog steeds niet erg boeien. Maar ondanks dat zit er iets meer achtergrond in en zijn de actie scenes wat grootser en spectaculairder opgezet dan zijn voorganger.

Visueel natuurlijk best tof. De auto's zijn weer aanwezig en de crew is ook weer terug. Ook Johnson (waar bleef hij toch ook weer) maakt hier zijn entree. De race's en actie scenes zijn er ook weer in overvloed. Het boeide me nog steeds niet helemaal ondanks dat.

Toch wel een iets beter deel dan zijn voorganger. Duurt wel wat lang, maar dat maakt toch vrij weinig uit voor de meeste fans zou ik zeggen.

Ah.

Dan toch maar eens gezien, omdat high-school films er bij mij altijd wel vlot ingaan. Aangezien dit een van de allereerste was moet ik die natuurlijk niet missen. Echter was het gewoon een beetje hetzelfde voor mij als alle andere high-school komedies.

Het is allemaal vlot, leuk dat hier zo veel acteurs in spelen die later een goede carrière neer zouden zetten. Al vind ik alleen Penn er echt bovenuit stijgen als Spicoli. Leuk om een jonge Leigh, Cates, Whitaker, Reinhold en zelfs een cameo van Cage te zien. Die koppen zijn allemaal zo herkenbaar, al had ik dat niet gelijk herkend bij Leigh.

Nogmaals, vlot en vermakelijk genoeg, maar halverwege kwam ik er toch wel achter dat geen enkele keer echt heb moeten lachen om het komedie gehalte. Hooguit een kleine glimlach, maar echt heel grappig was het nergens. Daarnaast was de romantiek ook maar zo zo.

Prima resultaat, dat vlot blijft, maar echt heel goed is het nog niet echt. Wel leuk om eens een keertje gezien te hebben. Natuurlijk mag de legendarische rode bikini scene ook niet ongenoemd blijven.

Het is tegenwoordig een trend om elke keer met een Fast & Furious-film steeds verder over de schreef te gaan, al houdt nieuwe regisseur Louis Leterrier de echt belachelijke ideeën (nog) buiten beschouwing. Toch gaat de film niettemin erg ver, maar namens iemand (mezelf) die niet perse de grootste liefhebber is van de Justin Lin-delen vind ik dat allesbehalve erg. Daarnaast zit Leterrier binnen het actievlak erg goed op zijn plaats. De lang uitgesponnen autoachtervolging in Rome is een stuk om je vingers bij af te likken, maar daarna wordt toch veelvuldig gekozen voor wat kleinere actiescenes. Het is ondertussen moeilijk geworden om een overzichtelijk verhaal te schrijven binnen een universum waarin zoveel personages zijn geschreven en dat is ook het grootste euvel van Fast X. Elk personage moet weer herintroduceerd worden en dat neemt veel tijd in beslag. Het gaat ten koste van de echt grote actiescenes, die pas helemaal richting de finale weer een terugkeer maken. In tegenstelling tot een hoop andere gebruikers kon ik de komische schurkenrol van Jason Mamoa erg waarderen. Het valt misschien wat uit de toon, maar tussen alle goedzakken die na 10 films echt een stuk saaier en voorspelbaarder zijn geworden is zo'n bijzonder excentriek figuurtje een werkelijke verademing. Fast X is een spectaculaire film met een iets te taai middenstuk, maar ik neem aan dat deze film vooral als opbouw dient om echt volledig los te gaan binnen het elfde (!) deel.

Kwalitatieve thrillerfilm met een overtuigende Dwayne Johnson in de hoofdrol, die hiermee bewijst zich prima met iets serieuzere rollen uit de voeten te kunnen. Uiteraard zijn de personages met een breder loon wat aantrekkelijker voor hem, maar een slechte acteur heb ik hem persoonlijk nooit gevonden. Faster profiteert van een doordachte stilering en een degelijk tempo, ondanks dat de actiescenes niet altijd even overtuigend uitpakken. Regisseur George Tillman Jr. includeert daarnaast iets te veel plotinsteken die er eigenlijk niet toe doen. Dat hele gedoe met Oliver Jackson-Cohen en Maggie Grace bijvoorbeeld vormt nodeloze opvulling van een verhaal dat met of zonder niet zoveel om handen heeft. Tegen het einde aan begint de verveling ook wel een beetje op te duiken, maar verder wordt er een aardig staaltje cinema op het grote doek geplakt.

Eerste Russ Meyer.

Kan er eigenlijk weinig pap van maken. Het is cinema die onder een beperkt publiek klaarblijkelijk erg geliefd is, maar als kijker die het vooral aanraakt en er niet naar omkijkt is het vooral een erg vermoeiende zit. Ik snap ook niet echt de filmische waarde hierin, maar als guilty pleasure klinkt het allemaal wat logischer.

Voelt voortdurend aan alsof Meyer gewoon naar een stel dikke kogels wilde kijken op de set, maar om dit aan de kijker te verhullen besloot hij dit te begraven met één of ander halfbakken actieplot. Een aantal strippers trekken eropuit om wat mensen van de straat te schieten terwijl ze de hele film lang rondrijden in hetzelfde, oersaaie en doodse landschap. Een landschap dat dankzij levenloze regie ook nooit dichterbij lijkt te komen.

Ik vind het gewoon waardeloze cinema, om eerlijk te zijn. Te weinig inspanning, oerslecht acteerwerk en totaal geen voortgang. Er zit werkelijk geen enkele actiescene tussen waarvan je oogjes of wenkbrauwen stijgen. Wellicht wel van verwarring, want dit soort films zie ik persoonlijk niet echt als waardevol. Maar ach, dat is dan ook klaarblijkelijk waar de meningen in verschillen.

Entertainend.

Fat Camp is geen enerverende film binnen het genre, en dat zal ook waarschijnlijk verklaren dat de film langs het grote publiek is gegaan. Toch vond een zender als SBS9 het wel goed genoeg om in ieder geval op een late avond uit te zenden. Ik heb de film opgenomen en op een middagje gekeken. Ik vond het wel best.

Het acteerwerk is wat de film waarschijnlijk nog boven water weet te houden. Redd vond ik niet bepaald briljant maar het is duidelijk dat hij wel een inspanning doet om een redelijk resultaat te boeken. De kinderen zijn ook best prima, en de rollen bewijzen zich tegen het einde wel gedurfd. Vooral omdat een deel van de cast uiteindelijk een act moet opvoeren die je mij niet zal zien doen.

Fat Camp is verder twee soorten film verpakt in één. Het lijkt in het begin een nogal vulgaire, bijna Rogen-achtige komedie te worden. Dikke mensen worden regelmatig belachelijk gemaakt, maar de algemene sfeer is ook best grof. Niet grensoverschrijdend, zelfs Amerika heeft nog heftigere films dan deze gemaakt, maar ik hield wel even een wenkbrauw op. Niet dat het me verder uitmaakt, maar in de tijd van nu valt het wel extra op.

De andere film is een redelijk subtiel drama, dat moeilijk is om te verbinden met het genre dat ik eerst heb opgenoemd. Des te beter dat de film richting de helft van het geheel het roer gewoon omgooit en van komedie naar subtiel dramedy gaat. De humor verandert, de personages ook, maar het blijft allebei vermaken. Daar houden de complimenten helaas ook weer op.

Ik vond dat er binnen deze film geen enkele moeite werd gedaan om iets origineels neer te zetten. De film blijft voor zo'n concept als deze te veel in zijn eigen vaarwater, maar ook de regie zelf voegt weinig toe. Er wordt weinig ondernomen om de film frisser, luchtiger of vermakelijker te maken. In dat opzicht is Fat Camp een redelijk luie, maar vermakelijke komedie geworden met wat serieuze onderwerpen en "hartverwarmende" scenes. Een vijfje lijkt me wel op z'n plaats.

Mwa.

Niet een al te bijzondere film dit, kreeg vrij hoge recensies maar ik ben er niet echt weg van. Ik vond ook dat de boodschap dat overspel slecht is nauwelijks overkomen, al is hij er sommige momenten zeker wel aanwezig. De film concentreert zich hier echter nog onvoldoende op.

Begint ook vrij saai. Ik zou inderdaad hard wegrennen als ik Close zo tegenkom, brr, ik krijg er gewoon de rillingen van. Douglas doet het al wat beter, maar weet er ook niet heel veel van te maken. De film kijkt wel goed weg en is vrij beklemmend bij vlagen.

Vooral het konijn in de pan of de slotfase waar Douglas de sloten dichtdoet zijn sterke, sfeervolle scenes. De rest was niet bepaald geloofwaardig, Close is vrij irritant maar de film duurt niet echt te lang. Uiteindelijk maar half gelukt, is mijn indruk.

Uitgesproken saaie film met een nog minder interessante inhoud, al had regisseur Deon Taylor zeker in de eerste helft kort het goede pad in handen. Het jammerlijke van Fatale is dat het met een verhaal werkt dat je als kijker duizendmaal in soortgelijke films hebt gezien en er weinig wordt ondernomen om daar vanaf te wijken. Michael Ealy maakt een onbegrijpelijke fout en krijgt daarmee Hilary Swank achter zich aan, een concept dat door Taylor wordt verpakt in een weinig gestileerd en niet-boeiend sausje. Zeker de tweede helft vergt een boel van je concentratievermogen, vooral omdat de kaarten daar op tafel worden gelegd en je er definitief achterkomt dat de makers bitterweinig te melden hadden. Het gegeven waarbij iedereen overspel blijkt te plegen was in de eerste helft nog leuk gevonden, maar wordt eigenlijk net zo snel weer afgebroken.

Ook een prima deel in de Furious reeks.

Nee, het beste deel vind ik dit zeker niet. Het is natuurlijk ook een beetje hetzelfde, alleen andere auto's en locaties. Meestal is de finale ook iets anders, hier is het ijs. Gelukkig stelt dit simpele begrip niet teleur aan een goede finale.

De cast is natuurlijk prima, de actie mag er ook zijn. Helaas mis ik het over de top spektakel van deel 7 wel, alhoewel hier wel spektakel inzit, wist het me niet altijd te boeien, hetzelfde als ik had met deel 4-6. Wel mooie auto's .

Prima deel, maar je merkt wel langzaam dat de delen en actiescenes een beetje opraken. Ik kon wel van Statham smullen als schurk en tegenpool van Johnson, maar hem als lid van het team niet.

Pijnlijk.

De cast was redelijk veelbelovend. Simmons ( Enorm in Whiplash ) was hier ondermaats, Wilson was niet zo grappig. Maar Helms was al helemaal niet leuk. Van iets waar ik veel meer van had verwacht is dit toch een beetje tegengevallen.

Ja, soms moest ik wel een paar keer lachen. Sommige stukjes waren ook wel lollig en je ziet dat sommige acteurs hier ook echt lol in hebben. Helaas was het wel een beetje Sandler humor voor de rest. Humor die me op veel stukken echt te boven ging.

Helaas, had meer ingezeten.

Wahlberg had er zin in.

Al helemaal omdat hij zelf onder andere instond voor de financiering en bijna 14 kilo aankwam voor zijn rol. Je moet het maar willen, maar acteurs die zover gaan voor een rol kan ik tot zekere mate waarderen. Ik zal het ze nooit nadoen, maar je moet het haast wel respecteren dat je door zo'n transformatie wil gaan voor een film die op dat moment nog gemaakt moet worden.

In ieder geval is het een best interessante film. Ik heb nog niet vaak meegemaakt dat een film de opleiding voor een priester laat zien of echt dieper op de functie ingaat. Zeker de weg ernaartoe vond ik interessant, jammer genoeg duurt die niet zo lang. De film mag dan wel over de 2 uur heengaan, eenmaal we de tweede helft bereiken racet Ross nogal snel door de film heen. Zodra de meer sentimentele kant dan wordt opgegaan in de finale, kon deze me niet meer raken.

Visueel ook een wat lompe film, met weinig moeite naar de presentatie. Een beetje saai gefilmd, zeker zo'n subtiel en gewichtig onderwerp mag soms iets interessanter in beeld worden gebracht, maar voor de inhoud maakt het weinig verschil. Wahlberg zit goed in zijn rol, al is Gibson wat mij betreft de echte winnaar als grof gebekte vader. McDowell in de bijrol draagt ook een zekere charme met zich mee. De enige rol die ik niet geslaagd vond was die van Weaver, maar ik vind dat ze niet kan acteren, dus die mening is niet zo moeilijk te vormen.

Het verhaal is boeiend, de afwisseling van komedie naar drama best geslaagd en de focus op het priesterschap zelfs origineel. Father Stu is absoluut geen matige film. Toch één van de weinige biopics binnen Amerika waarbij ik het gevoel had echt naar iets te kijken dat niet compleet is verdraaid door de schrijvers. Het is een oprechte film die de hele speelduur lang weet te boeien, maar toch wat te snel van stapel loopt om de inhoud volledig te rechtvaardigen.

De verfilming van Franse regisseur Florian Zeller op zijn eigen toneelstuk blijkt buitengewoon succesvol en vermijdt de gewoonlijke theatrale euvels, waar soortgelijke verfilmingen geregeld last van hebben. The Father haalt een groot deel van zijn kracht uit het gespeel met vertelchronologie, waarmee de kijker een perspectief wordt geboden van iemand die aan dementie lijdt. Het sterke acteerwerk van Anthony Hopkins is daarbij een absolute kers op de taart, die de kijker met enig gemak aan de buis gekluisterd houdt. Zeller kiest ervoor om zijn muzikale interrupties op de bank te plaatsen, waardoor The Father een indringend effect kent en daardoor richting het einde daadwerkelijk weet te ontroeren. Olivia Colman en Imogen Poots spelen verdienstelijke bijrollen en Zeller negeert (godzijdank) nodeloos kunstzinnige regiebemoeienis. Het enige dat wellicht jammerlijk uitpakt, is dat Hopkins zich voor een te lange tijd als een zak hooi gedraagt. Hierdoor laat de sympathie even op zich wachten, maar richting het einde greep de film me niettemin bij de keel.

Bizarre Troma film.

Father's Day had vooral door de poster mijn aandacht gewekt, Paultrygeist vond ik niet overdonderend ondanks een grote dosis gore. En bij deze film is gore ook zeker weer aan bod. Ook was ik nieuwsgierig want een van de regisseurs stak The Void in elkaar die ik geweldig vond.

Helaas vond ik het allemaal niet erg geweldig. Natuurlijk heb ik een paar keer gelachen omdat ze slim wat knotsgekke humor in elkaar steken zoals het broer en zus gedoe. En qua gore zit het allemaal wel goed.

Ik vond het toch allemaal iets te bizar om er echt van te kunnen genieten. Troma blijkt niet helemaal mijn ding te zijn, ach ja. Voor een Troma liefhebber zeker een aanrader.

Matig.

Fatman bleek uiteindelijk niet de film te zijn die ik had verwacht. Op het moment dat de film uitkwam deed ik een aantal werkzaamheden in een kleine bioscoop waar de film draaide. De trailers en promotie leken naar een brute en lompe komediefilm te hinten, maar uiteindelijk bleek het een ingetogen en subtiele film te zijn.

Wat overigens een zeer vreemde keuze is aangezien het concept te belachelijk voor woorden is. Niettemin weet de satire soms geslaagd te zijn, maar verder eerder flauwtjes. Zeker in de tweede helft wordt het toch wat te makkelijk, en de manier om de gemene personages neer te zetten in een wereld die realistisch en rechttoe aan wordt ingericht voelt misplaatst aan.

Visueel zitten er wat aardige beelden tussen en richting de finale breekt er zelfs wat sfeer door, maar dat kan niet verhullen dat de rest van de film eerder simpelweg dom te noemen is. Voor een film die zichzelf zo graag in de kerstsfeer wil plaatsen met een volwassen tintje voelt het compleet onkundig aan. Veel kerst zal je niet vinden, maar veel fat evenmin. Rare titel ook, draagt alleen maar bij aan het gevoel dat ik heb beschreven in de eerste alinea.

Acteerwerk is nog wel aardig maar de personages worden nauwelijks uitgewerkt ondanks enkele gefocuste scenes. Het voelt richting het einde aan alsof je de personages geen moment beter hebt leren kennen. Gebroeders Nelms weten ook constant de minst interessante momenten uit te zoeken om op te bouwen, waardoor deze Fatman (zowel de film als Gibson) ook gewoon als film oninteressant te noemen is.

Ik had er op voorhand niet veel van verwacht, maar de film mist op bijna alle gebieden niettemin wat peper. Voor een satire te sloom en niet scherp genoeg. Voor een actiefilm niet snel en behendig genoeg. Voor een komediefilm domweg niet grappig genoeg. Wat is de film dan wel? Een redelijk apart geheel met wat aardige momenten tussendoor die vooral in de finale zegevieren. Een soort mengelmoes van allerlei stijlen en doelstellingen die nooit tot één geheel samen weten te smelten. Jammer.

Goede film.

Ik heb het meestal niet erg gericht op hele droevige drama's maar de cast deed mijn wenkbrauw wel optrekken dus heb ik hem aangezet. Was toch wel verrast. Het onderwerp is natuurlijk wel zwaar en dat maakt wel droevige momenten dat de film goed opbouwt.

Had misschien zelfs wel de top 250 kunnen halen maar als het einde in beeld komt, Ik bedoel Dafoe op de begrafenis. gaat de film naar beneden. Dafoe speelt een goed karakter maar hij neemt alle droevigheid weg die de film zo mooi maakte. Hierdoor had er met een einde nog een klap bovenop moeten komen maar dat gebeurde niet.

Tsja, kan aan mij liggen. Maar toch.