Opinions

Zwakjes.

Ondanks dat dit soort omgevingen me best aanspreken had ik eerlijk gezegd nog nooit van deze film gehoord. Ik kwam er pas wat over te weten nadat ik wat meer ging kijken in de carrière van Gillespie, de desbetreffende regisseur. Heeft zeker ook wat goede films geregisseerd, maar dit is duidelijk een van de mindere.

Wel moet ik zeggen dat de look van de film meer dan geslaagd is. Erg sterke cinematografie en mooie filters. De film wordt spectaculair en knap versierd, aangevuld met prima effecten. Het oogt allemaal zeker duur, ook al is het duidelijk dat het niet alle middelen van de wereld had. Dat merkte ik vooral aan het feit dat de drama- en romantiekkant van het verhaal duidelijk voorrang krijgt over de actie.

Het jammerlijke van de film is dat het wat sterke namen bij elkaar heeft verzamelt, maar er tamelijk weinig mee doet. Iedereen verdwijnt behoorlijk naar de achtergrond en onder het lawaai. De redelijk onrustige vertelling van de rampsituatie en de uitermate uitgebreide vertelling van de personages op de kader gaat ook niet goed samen. Dat zal ook wel te maken hebben met zeer misplaatste promotie.

Ik kon er niet zoveel van genieten, maar wat spectaculaire beelden op zee maakt deze film nog wel het kijken waard. Helaas vond ik de achtergrondkant van de film zeer oninteressant en al die romantiek tussendoor vervelend. Het leidt af van de ramp zelf, die een stuk moeilijker uit te kijken is met al die saaie onzin die eromheen wordt verwerkt.

Mwa.

Vond Fire in the Sky erg aanvoelen als een soort film van een regisseur die Spielberg na wil doen. Pas diep in de tweede helft begon dit gevoel op te houden na het zien van een sequentie waar ik Spielberg totaal niet in herken. Verder voelt de film ook erg sterk aan als een geheel dat prima 10 jaar voor de daadwerkelijke uitbreng gemaakt had kunnen zijn. Sterk verouderde stilering.

Met de effecten zijn weinig mis en wanneer de film wat spannender uitpakt is het meteen raak. De bekende sequentie die een film als deze weet te maken is ondertussen best bekend onder de filmliefhebbers neem ik aan. Dat soort scenes onderscheiden deze film sterk en brengen de aandacht die ik onder al dat saaie geneuzel verloor weer helemaal terug. Daarnaast weet de machteloosheid tijdens zo'n scene ook goed te werken. Lekker meedogenloos. Maakt een film als deze natuurlijk erg speciaal.

Dat is ook mijn voornaamste punt van kritiek. Fire in the Sky laat ons een interessant dilemma zien, maar verteld door oersaaie acteurs. Enkele leden zijn zelfs best bekend, maar worden zowat onherkenbaar gemaakt. Geen enkel personage weet maar een beetje interessant te zijn en de gesprekken vallen dood neer. Het totale gebrek aan sfeer gedurende deze scenes maken de film een vermoeiende ervaring.

Gelukkig weet Lieberman dat te compenseren met wat opvallend grove en sfeervolle scenes. Soms puntje van je stoel uiteraard. Daarom vind ik het zo'n zonde dat de rest van de film zo lang duurt. Het resultaat is dan ook half. Wanneer de film uitpakt is de interesse er meteen. Wanneer het zich op de achtergrond houdt, is de interesse ook meteen weer weg.

Matig.

Fired Up is een erg ondermaatse film, zelfs voor dit genre. Ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord verder, en ik zag het op een dag gewoon op Netflix voorbijwandelen. Dit soort films gaan er doorgaans wel makkelijk in bij me, en dat was bij Fired Up dan ook niet anders. Het blijft best vlotte cinema, maar niettemin erg matig.

Wat vooral opvalt is dat deze film een tekort heeft aan goede crewleden. D'Agosto en Olsen zien er uit als een knullig duo en dat kan werken, maar als meesterversierders stellen ze weinig voor. Bijzonder hoe makkelijk ze de vrouwtjes in deze film in kunnen pakken. Natuurlijk blijft het een film waarbij enige vorm van logica overboord wordt gegooid, maar niettemin gaat het wel aan je knagen.

Verder leidt de film aan clichésyndroom. Het maakt in deze film niet echt uit of je een man of vrouw bent of van mannen of vrouwen houdt, deze film zet je gegarandeerd voor lul op de meest simplistische manier mogelijk. Het gaat al snel knagen hoe hele groepen hier zoveel op elkaar lijken en Roemer de enige uitzondering moet vormen. Het is zo sterk aangezet dat de humor moeizaam werkt.

De cast beschikt overigens ook gewoon niet over het talent om de grappen goed af te leveren en de film is doorgaans meer ongemakkelijk dan grappig. De regie stelt ook bitterweinig voor. Dit soort films zullen waarschijnlijk nooit perfect worden, maar Fired Up valt gewoon ver onder de middelmaat door het complete gebrek aan interesse vanuit de regie.

De cheers zien er matig uit, de wedstrijd is slecht in beeld gebracht en op cinematografisch vlak stelt de film ook weinig voor. Wat de film nog vooruit doet helpen is de vlotheid en de luchtigheid van de film in zijn geheel. Dankzij een korte speelduur en vele gebeurtenissen is dit nooit een moeizame zit, maar het mist verder wel alle attributen om een goed geheel te brouwen.

Teleurstellende remake van een bekende King-verfilming. Het origineel heb ik nog niet eerder gezien en het boek heb ik nog nooit gelezen, dus op basis daarvan kan ik geen punten toekennen of aftrekken. Wel kan ik de kritiek van het publiek best ondersteunen. Firestarter zit vooral met zichzelf in de knoop. De onderliggende toon wil hier graag een soort donkere superheldenfilm van maken, maar daarvoor wordt alleen het personage van Armstrong (die overigens helemaal niet verkeerd wordt vertolkt) een beetje uitgewerkt. De overige leden van de cast worden voornamelijk verwaarloosd, met een bijzonder teleurstellende bijrol van Efron. Hij was de laatste tijd oprecht goed bezig om zich te onderscheiden van zijn kinderrollen, maar films als Firestarter geven hem niet de ruimte om zijn acteerwerk wederom te kunnen laten zien. Visueel mist regisseur Thomas vooral creativiteit. Wat er te zien is, is niet lelijk, maar wel veelvuldig beter uitgevoerd door andere regisseurs. De speciale effecten qua vuur met de camera voortdurend gericht op een schreeuwende Armstrong begonnen al snel hun flair al verliezen. Sowieso vind ik geen enkel personage echt goed tot leven komen als we het hebben over de visuele superkrachten, maar dat had nog voor lief genomen kunnen worden. Het bijzonder clichématige verloop laat ook weinig verrassing over, maar gelukkig duurt de film niet lang en vond ik de finale eigenlijk best aardig. Het wordt tijd dat ik de originele film binnenkort eens op ga zetten.

Het eerste uur van deze 154-minutendurende filmadaptie naar het boek van schrijver John Grisham wordt uitzonderlijk rommelig naar voren gebracht. Zowat de complete geschiedenis van Tom Cruise wordt door regisseur Sydney Pollack binnen 15 minuten naar voren gefilmd en zijn we op deze manier al heel snel bij de kern gesetteld. Gelukkig wordt er daarna meer rust genomen, waardoor het gebeuren wat meer te volgen is. Niet dat The Firm uitzonderlijk ingewikkeld is, maar je zult je aandacht er zeker in het begin vanwege de enorme vaart extra sterk bij moeten houden. Verder is de film een weinig opvallend one-man-against-big-man verhaal, maar wel met veel overgave verteld. Tom Cruise loopt echter wat verdwaald tussen de rest waardoor rollen zoals die van Gene Hackman een stuk meer opvallen. De uiteindelijke spanning wordt aardig opgebouwd, maar weinig effectief verwerkt. Pas richting het laatste halfuur worden er op dit vlak wat noemenswaardige scenes naar voren geschoven, maar tot die tijd kijk je vooral tegen een onsympathieke Cruise aan die het zijn tegenstander geregeld erg makkelijk maakt om hem het leven zuur te maken. Pollack trekt regelmatig aan wat onwerkelijke touwtjes, maar heeft zijn film na enige tijd sterk onder de controle. Het levert een uitermate boeiend eindresultaat op met een behoorlijk tempo en veel positieve afwisseling tussen scenario's waardoor de lange speelduur geen moment zwaar begint te wegen.

Lekkere film.

Alhoewel hij redelijk op leeftijd is heb ik nog wel kunnen genieten van deze Rambo, die laatst voorbij kwam op Fox. Omdat hij als een soort klassieker beschouwd wordt heb ik hem dus ook maar aangezet. De regisseur heeft alleen deze film zover ik zie gemaakt waarmee hij is doorgebroken.

Stallone is geen bijzonder goede acteur, maar hier doet hij toch wel waar hij goed in is, een actieheld zijn. Rocky nog niet gezien, misschien is die ook wel goed. Alhoewel er duidelijk toch meer drama onderwerpen zijn hier zitten er hier en daar leuke actiescenes, maar ik verveelde me eigenlijk nog steeds. Er is genoeg te zitten, maar de vonk had hem niet helemaal.

Verder wel mee vermaakt.

Whitaker?

Ik was niet op de hoogte over dat hij in zijn loopbaan ook achter de camera heeft gestaan en dan voor 4 films nog wel. Zelf keek ik de film gewoon voor Holmes, waarvan ik nog jongere rollen wil opzoeken. First Daughter is daarbinnen een logische keuze, al was de film inhoudelijk teleurstellend. Typisch zo'n modern sprookje, maar dan gevestigd rond een presidentsverkiezing.

Het concept waarbij een dochter van de president naar de universiteit vertrekt en niet kan ontkomen aan de invloed van haar vader is leuk bedacht, maar als je hoopt dat dit op een originele manier wordt uitgewerkt moet ik je ernstig teleurstellen. Juist dat is ook het minpunt van de film, het is allemaal constant voorspelbaar op het irritante af. Dan moet je nog nagaan dat drie mensen de film hebben geschreven. Klaarblijkelijk kon er geen enkele daarvan met iets creatiefs kon komen.

Holmes doet het leuk en de bijrollen zijn niet verkeerd. Jammer genoeg wordt vrijwel elke acteur en actrice beperkt door de enorm clichématige vormgeving van zijn of haar personage. De humor is niet veel leuker om dat dan te verhelpen, waardoor de film constant blijft zweven op de middenmoter van de business. Dat Whitaker in het verleden veel inkijk heeft gehad achter de schermen valt nauwelijks te merken, de film ziet er visueel namelijk ook allesbehalve onderscheidend uit.

Het kijkt aardig weg, dat kan ik wel opnoemen als positief punt. Verder een film die ik volgende week alweer ben vergeten. Als voorspelbare films zoals deze nog een bepaald gevoel in me kunnen losmaken wil ik het met alle liefde hoger beoordelen, maar met First Daughter was dat absoluut niet het geval. Het cijfer is er dus ook naar.

Een aantal schaarse actiescenes en een goede hoofdrol van Hayden Christensen zorgen voor de benodigde pluspunten, maar veel meer heeft First Kill niet te bieden. Een nodeloos vol verhaal (doorspekt met clichés), een onovertuigende bijrol van Bruce Willis en een weinig enerverende finale zijn daar voornamelijk voor aan te kijken. Het gaat allemaal van hot naar her zonder hoogtepunten en de beste scenes heb je na 20 minuten al gehad, maar gelukkig is deze film van regisseur Steven C. Miller niet te lang en bij vlagen best entertainend. Toch zijn de verwachtingen aanwezig dat je het verloop van dit geheel na één enkele week alweer helemaal kwijt bent.

Voor enige tijd had ik het idee dat ik naar kindacteurs aan het kijken was waar tijdens de productie dan volwassenen overheen dubben, maar daarin bleek ik tot m'n grote verbazing verkeerd te zitten. Dat betekent dus dat, in dit geval, Van den Bosch een bijzonder goede en charmante acteerprestatie aflevert voor Nederlandse begrippen, maar dat kan niet worden gezegd van haar medecrewleden. Regisseur Roy Poortmans lijkt over geen enkele schaamte te beschikken en levert een uiterst voorspelbare, karikaturale meidenfilm af waar, als je buiten de doelgroep valt, niets mee te beleven is. Ergens is dat uiteraard logisch, maar ik vond het voornamelijk verbazingwekkend dat films als deze nog zo'n publiek kunnen trekken. Caroline de Bruijn levert een uitzonderlijk slecht personage af, zelfs voor kinderlijke begrippen, en de promotie en opfrissing van dat lipstickbedrijf deed me tevens weinig. Je zal maar als volwassen man een film moeten schrijven en regisseren die voor kleine meisjes bedoelt is. Daar gaat het allemaal ergens al fout.

Toch wel knappe regie.

Chazelle heeft toch wel weer degelijk bewezen om voor zo'n jonge leeftijd goed geregisseerde films te maken. Deze film is daar toch wel weer wederom een voorbeeld van. Soms duidelijk knappe regie in de film waar ik vooraf van dacht dat het niks ging worden.

Gosling zet een redelijk veilig karakter neer voor zijn doen. Hier en daar wat extra drama dat prima uitgevoerd wordt maar over zijn karakter zelf krijg je geen oscarwinnende prestaties te zijn. Daarbij zijn de andere karakters ook redelijk saai. Foy daarbij voorop.

Op acteerwerk is de film dan ook wel heel Amerikaans, te Amerikaans als je het mij vraagt. Ondanks dat het nooit helemaal doorbreekt dankzij de regie zelf. Gelukkig maar, want als er iets is wat de film totaal niet kan gebruiken, is het wel dat Amerikaanse gedoe.

Wat dan wel gelukt is is de regie zelf. De opbouw voor zo'n opstijging is wel optimaal sfeervol gebracht. De gedachtes zoals "zit alles wel goed vast?" of "Wat als er nu iets misgaat?" kwamen maximaal bij me naar voren. De cabines zijn sfeervol en spannend in beeld gebracht,

Het cameragebruik, ondanks het soms iets te nerveus is, heeft een optimale meerwaarde in de stijgingen. Het is spannend, en vooral de opening met Gosling zet gelijk een soort toon. Het weet allemaal sfeervol te zijn en daarom duren de 141 minuten uiteindelijk niet al te lang naar mijn gevoel.

Daarbij is de drama soms uitstekend gelukt. Begrafenis van het kind, maar ook dat Gosling dat bandje in dat donkere gat laat vallen zijn werkelijk uitstekend. Chazelle laat alle bombastische muziek voor een groot deel eruit dat echt helpt.

Wanneer de muziek echter terugkeert is het een stuk minder leuk om te volgen want dan begint de sfeer wat te vloeken. Echter lijkt Chazelle dit ook wel te weten en daarom is de regie een stuk beter. Dit is veel beter dan die standaard biofilms die tegenwoordig ook nog uit Amerika komen rollen.

Chazelle, een van de betere regisseurs. Weet vaak toch wel zijn eigen dingetje te doen. Ik wil dan ook nog La La Land zien.

Sfeervolle prequelfilm van regisseuse Arkasha Stevenson, die zich duidelijk raad weet met de wat eigenzinnigere horrormomenten. Tot op zekere hoogte is het duidelijk dat de makers geen bronmateriaal meer hadden om inhoudelijke kracht uit te putten, maar de compensatie met hallucinante beelden voldoet naar mijn inzien meer dan genoeg. Ik ben geen groot liefhebber van de originele film, dus de uitvergrote focus op het visuele was voor mij erg welkom. Jammerlijk is dat de hoofdrol van Nell Tiger Free zeer schaars weet te overtuigen en de belachelijke look van Ralph Ineson (wie zijn kapsel in deze productie heeft goedgekeurd mag zichzelf gerust voor de kop slaan) zorgt voor onbedoelde hilariteit. De eerste helft is volgens de norm wat trager en dient met name als opbouw, maar het is jammer dat het scenario hier de daadwerkelijk interessante insteken verwaarloosd. Zo is het personage van Nicole Sorace is bijvoorbeeld intrigerend, maar komt door een gebrek aan focus totaal niet van de grond. De tweede helft daarentegen wekt meer de indruk van een dromerige trip, waarin specifiek de horrorbeelden erg sterk voor de dag komen. Na lang malen toch maar besloten het nadeel van de twijfel te geven met betrekking tot het eindcijfer, aangezien het verhaal zelf weinig boeiend was. Ik vraag me bovendien af wat de makers zagen in het (gebrek aan) acteertalent van Sônia Braga, die een hopeloos drakerige bijrol speelt.

Gewoon vermakelijk.

Ja, The First Purge is voor mij wat beter dan 2 en 3. 2 en 3 vond ik meer lopen, griezel tegenkomen en weer lopen. Deze is wat angstaanjagender aan het begin en in het begin is de film dan ook het sterkst. Het komt ook allemaal wat realistischer over, alhoewel sommige mensen wel erg over de top waren.

Het alarm is bij elke film een best spannend momentje, maar verliest die spanning vaak snel weer. Ook hier. Het is allemaal gewoon niet angstaanjagend en eng genoeg. Ook niet heel intens, en faalt daarom ook een beetje op Horror.

Qua actie is er een hoop te beleven, al was het geen hele bijzondere actie. Gewoon lekker lomp geweld dat voor het een en andere vermaak zorgt. Lex Scott Davis acteert slecht, de rest is wel ok. Geen hele bijzondere prestaties. Altijd zijn de camerabeelden wel sfeervol gedaan, maar het geweld op de straten is gewoon niet dreigend genoeg. Ook jammer dat het weer zo voorspelbaar is. Voor de rest vermakelijk genoeg voor de 97 minuten.

2,5*

Schrader is verdrietig.

Een naam die meer als schrijver heeft bereikt dan als regisseur. Ondanks zijn leeftijd bleek het zo te zijn dat de regisseur zijn gedachtes nog even de vrije loop moest laten, en op welke manier kan dat beter dan via een film? Ik denk dat deze film zo ontstaan is, want zo'n depressieve toon moet wel vanuit gefrustreerde emoties voort zijn gekomen.

Hawke doet het wederom goed in een film die lang best weet te boeien door de redelijk sombere toon die het uitstraalt. Er wordt van alles uit de kast getrokken om wat sfeer toe te voegen, maar verder is First Reformed een film die het meer moet hebben van de dialogen dan van de beelden. Het enige echt interessante gesprek dat hier echter wordt gevoerd is tussen Hawke en Ettinger, verder kon de film me niet veel doen.

Het valt moeilijk te ontkennen dat de film doelloos is, want het lijkt me juist erg duidelijk dat de film een doel heeft, en probeert dat te uiten door middel van verdrietige en diepzinnige dialogen en een zeer verdrietige vorm van cinematografie. Na enige tijd is dat effect echter uitgewerkt, en houden de conversaties geen stand meer. Zonder enige vorm van onderhuidse spanning kan de film ook niet werken, en de finale die het daar wel van moet hebben stelt dan ook behoorlijk teleur.

Ik vond dat Schrader het te duidelijk maakt dat hij een andere richting op wil, hij probeert dit namelijk zo hard dat de film stiekem toch wel een voorspelbaar pad bewandelt. De chemie tussen bepaalde personages maken nogal (te) duidelijk dat de film zich in de kaarten laat kijken, en toen het einde aanbrak bleek ik dan ook gelijk te hebben. Toch wel jammer, want na de eerste minuten denk je wat anders te gaan zien.

Het algemene gebrek aan scherpte en venijnigheid in de dialogen maken First Reformed vaker een te grote hap dan een hap die je stof aanreikt om over na te denken. Dat neemt niet weg dat ik de cinematografie, het acteerwerk en het innerlijke conflict van Hawke best goed vond. Mooi gedaan hoe ze soms de worsteling hebben uitgewerkt, al valt het grootste gedeelte daarvan te danken aan een overtuigende Hawke. Verder vond ik dit geen bijzondere film.

Vermakelijk geschoten, maar rommelig uitgewerkt door scenarist en regisseur Uwe Boll. Toch is First Shift voor zijn doen een opvallend geduldige en onderhoudend in elkaar gezette film, waarbij vooral het concept interessant voor de dag komt. In principe doet het namelijk denken aan een wat minder grauwe en iets bravere variant van Crown Vic, waarbij we als kijker getuigen zijn van twee agenten die hun dienst volbrengen. Erg interessante dingen maakt het desbetreffende duo echter niet mee en de wat grootsere gebeurtenissen hebben eigenlijk niets met de hoofdpersonages te maken. Boll brengt een hoop verschillende invalshoeken amper bij elkaar en dat laat toch een wat gemakzuchtige indruk achter, daarnaast gebeurt er gewoon te weinig. Gino Anthony Pesi en Kristen Renton doen het gelukkig leuk, maar het is ondertussen alweer even geleden dat Boll weer echt heeft gescoord.

Tja.

Dat de regie in de hand van Jolie stond, deed me al niet te hoge verwachtingen doen. Jolie lijkt me typisch iemand die graag zware verhalen verfilmd om haar imago nog wat op te krikken, maar het voelt nooit echt "echt" aan. Maarja, toch maar een kansje geven voordat ik zulke uitspraken doe.

Echter denk ik dat ik voorlopig geen afstand ga doen van mijn uitspraak, want uiteindelijk vond ik in mijn visie Jolie niet al te veel toevoegen qua regie. Het meeste werk wordt duidelijk gedaan door de soundtrack en cameragebruik die wel in orde zijn.

Echter was de film zelf wat te leeg. Er is weinig dialoog, en ondanks dat de chaos door een kind gezien best mysterieus mag zijn, mag er soms nog wel wat meer detail in over wat er gebeurd. De tranentrekker scenes mogen er ook gerust uit gelaten worden, zodat de film niet zijn doel mist.

Acteerwerk is best indrukwekkend. Goede keuze om de acteurs hun eigen taaltje te laten spreken inplaats van er een Pro-Amerikaanse bende van te maken. Het maakt het allemaal iets echter. Jammer dat de film ook in een vreemde taal nog behoorlijk wat typische Amerikaanse "lesjes" erin gooit.

En dan, en dat klinkt misschien wat wreed, maar voelde ik weinig dreiging. Het eerste uur was spannend en onvoorspelbaar, maar qua echte gruwelen vond ik er niet veel memorabels inzitten. Het heeft zo wel zijn momenten, maar in het algemeen blijft het nog best tam eigenlijk.

Het beste aan de film is wel het cameragebruik, die het slakkentempo van de film zelf wel iets kijkbaarder maakt. De film heeft wel een iets te laag tempo, waardoor de echte dreiging van de situatie niet voelbaar is, terwijl ik denk dat dat een hele intense en spannende periode was.

Boeiend onderwerp, maar deze film heeft het gewoon niet helemaal.

Ligt me absoluut niet.

Gekeken vanwege Cleese, die ik erg goed kan slikken in zijn Monty Python films. Daarom dacht ik dat deze film daar ook klakkeloos in zou slagen. Maar ik heb mezelf toch meerdere keren zuchtend en vermoeiend zien kijken.

De humor is niet echt mijn ding. Curtis kan gewoon niet irritanter acteren, en zelfs Cleese weet geen glimlach op mijn gezicht te toveren. Dan is er nog de rest, die ik ook vrij irritant en pijnlijk ongrappig vond. Film duurt echt veel te lang.

Zuchtend doorheen gegaan. Heel soms wel een redelijke scene, zoals het stotterende ventje. En het einde is ook wel leuk. Maar daarmee heb je me niet overtuigd. Jammer, ik had hier veel meer van verwacht.

Oké.

The Fisher King behoort eigenlijk wel tot de betere films van Gilliam. De tijden waarin hij wat minder modern was en vooral zijn eigen stijl hanteerde. Deze film mag dan wel deel uitmaken van een trilogie die het wat menselijker wilde hebben, de oudere en ruwere stijl van Gilliam valt nog altijd goed te herkennen.

En dat is ook fijn, want de film kent op die manier genoeg best duizelingwekkende camerabeelden die de claustrofobie en opdringerigheid van een scene perfect communiceren. Een beetje jammer dat de flauwe act van Williams dat een beetje tegenspreekt, maar de wat fantasierijkere en serieuzere scenes zijn er verfrissend sterk mee. Ik mag die stijl wel. Bovendien ook helder, knal bulderend geluid.

Acteerwerk is onder de maat, vooral door het saaie personage van Bridges. Het is logisch dat de keuze op zo'n persoonlijkheid ligt, maar tegenover een Williams die het hart uit zijn lichaam schreeuwt verbleekt het snel. Een sterke chemie wordt nooit bepaald opgebouwd maar niettemin zijn de wat dramatischere wendingen uiterst interessant. Emotioneel betrekkelijk alleen niet.

Het is de visuele stijl van de film die het mooi op niveau weet te houden. De wereld die hier geschept wordt is toch best wel een eigen ding van Gilliam te noemen, gepresenteerd in een redelijk ruwe saus die het zelfs in het voordeel weet te gebruiken. Ik had liever gezien dat Gilliam in de tijd van nu wat meer van dit soort projecten afleverde, al valt er inhoudelijk nog wel wat aan te sleutelen.

Regisseur Enah Johnscott, geboren in Wum te Kameroen, levert met deze 143-minutendurende film een soort kritische interpretatie af van een bepaalde Afrikaanse cultuur. Die kritiek komt echter pas in de tweede helft aan de orde, eerst moet er namelijk onmenselijk lang worden opgebouwd om de oersaaie figuren die hier rondlopen wat diepgang te geven. De oversentimentele regie is bijna een parodie van zichzelf en dat begint al bij de rommelige audiobewerking. Niet alleen worden bepaalde scenes qua geluid plots onderbroken of afgekapt zonder dat er geknipt wordt, maar ook de luide muziek botst enorm met de rustige omgeving. Het vernietigt ook een hoop scenes die heftig qua karakter zijn, want eenmaal Johnscott zijn vreselijk lelijke muziekkeuzes eroverheen ploetert is dat effect snel als sneeuw onder de zon verdwenen. Faith Fidel, die gedurende de opnames enkel 12 jaar was, acteert bijzonder sterk en speelt haar volwassen collega's met groots gemak van de mat. De overige personages zijn qua persoonlijkheid divers genoeg, maar weten amper te boeien doordat Johnscott ze altijd een voorspelbare richting opstuurt. De eerste helft van The Fisherman's Diary is werkelijk catastrofaal slecht, maar de tweede helft heeft met dank aan Fidel meerdere opvallend sterke momenten. Daarnaast is het altijd mooi om Kameroen even van dichtbij te zien, dus spijtig was deze filmkeuze na afloop niet. Die vader kreeg overigens pas echt medelijden met zijn dochter nadat bekend werd dat ze was verkocht om een schuld af te betalen, toen Fidel namelijk zelf naar haar vader toeging deed het hem bijna niets. Nou ja, daar krijg ik dan natuurlijk helemaal geen sympathie meer voor.

Zeer ondermaats.

Wat een lompe, domme bedoening was dit. Even had ik goede hoop voor deze Nederlandse komedie, aangezien Homies me verrassend goed beviel. Dus daarmee hoopte ik ook gelijk dat deze ook leuk zou zijn, maar daar zat ik dan helaas erg ver naast.

Wat gelijk opvalt is dat dezelfde, ongrappige humor constant wordt gebruiken. Wie haalt het toch in zijn hoofd om het karakter van Hendrickx zulke suffe humor te laten gebruiken? En het dan ook nog meerdere keren gebruiken.

Ik zat meerdere keren met een hand op mijn hoofd van schaamte. De humor is wel erg ongemakkelijk soms, maar regisseur Boermans lijkt de denken door herhaaldelijk deze humor te gebruiken het uiteindelijk misschien grappig zou gaan worden. Niet dus.

Bovendien is het acteerwerk ook weinig hoogstaand. De echt overdreven types komen het best uit de hoek. Zo was Ederveen toch wel geslaagd, en Kesting soms ook wel. Maar Hendrickx, van de Velde en Wahib overtuigen helaas niet.

Suffe humor wordt constant uitgebuit onder de heren, en elke keer is het niet grappig. Het is toch opmerkelijk hoe je dan toch blijft denken dat dit echt leuk zal gaan worden. Er heersen in het algemeen dan ook weinig lichtpuntjes.

Veel, heel veel clichés en een vermoeiend verhaal. Een hoop lompe en saaie grappen en dan ook nog wat flauwe romantiek hier en daar. De film heeft dan wel nog een spectaculair feest in de slotfase, maar eenmaal die echt los lijkt te gaan barsten is het weer voorbij.

De boodschap van de film is ook nooit duidelijk. Geen enkele echt goede boodschap, behalve dat je examens cheaten een goed iets is en je directeur en jezelf taseren behoorlijk grappig is. Het is een grote teleurstelling van een soort genre waar ik eventjes dacht dat er nog hoop was.

Zoals verwacht.

Fist Fight probeert nergens echt hoogstaand entertainment te zijn. Toen de film uitkwam had ik nog nooit van een Charlie Day gehoord. Ondertussen ken ik hem wat beter maar ik heb hem altijd wat geslaagder gevonden in de kleinere rollen. Zodra het op hoofdrollen aankomt herhaalt hij zijn trucages maar wat vaak.

Dat betekent dat het vooral op veel gepraat aankomt. Denk dat Day minstens de helft van zijn lijnen aan het improviseren is want het voelt aan als wanhopig gekwak om een ongemakkelijke glimlach uit de kijker te trekken. Niet vaak kom je iemand tegen die je gewoon niet aan het lachen krijgt. Ice Cube daartegenover is wel best lollig, altijd wel leuk om hem in wat minder serieuzere rollen te zien.

Wat het verhaal betreft is het een dun concept uitgerekt tot wel 91 minuten. In principe betrekt het niet veel meer dan een leraar die een andere leraar maar wat graag de harses wil inslaan en de andere leraar die er onderuit probeert te komen. Aangezien de toonzetting vlot is, is het geen probleem om door de film te komen, maar echt geslaagde grappen zal je niet aantreffen.

Vooral de finale vond ik nog wel lollig en de film pakt geregeld groots uit met de stunts. Dat zijn de korte, oplevende elementen die van Fist Fight nog een kijkbare film maken. Met de grote hoeveelheid weinig geslaagde grappen is het echter ook een film die je ogen doet laten rollen. Redelijk kinderachtige poppenkast die waarschijnlijk door een groot deel van het publiek vooral over het hoofd gezien zal worden.

Met Fistful of Vengeance toont de Nederlandse regisseur Roel Reiné aan steeds beter te weten hoe dit soort goedkope actiefilms eruit moeten zien, maar de weinig ambitieuze benadering doet het geheel wel enigszins de das om. Castleden zoals Iko Uwais wekken uiteraard meteen de indruk dat er acteurs met vechtervaring zijn opgetrommeld en daar profiteert een film als deze dan ook van. Een overschot aan actie passeert zoals verwacht de revue, waarschijnlijk om het nogal dunne concept te verbloemen. Zodra de onderliggende thema's worden uitgediept maakt de film namelijk een dwaze indruk, het is ook nogal een uitdaging om al die achtergrond door te trekken vanuit een televisieserie naar een film van enkel 96 minuten. Het sentiment tussendoor oogt idioot en de muziekkeuze is zelfs belabberd te noemen, maar uiteindelijk doet een film als deze wel waar het voor gemaakt is. Reiné heeft al eens mogen proeven van wat grotere filmprojecten en dure superheldenafleveringen, wat mij betreft mag Hollywood hem langzamerhand een groot budget toevertrouwen zodat hij zich niet meer hoeft te beperken.

Fraai.

Fitzcarraldo is waarschijnlijk de film die Herzog door heeft laten draaien, en als je wat over de film leest kan je ook meteen begrijpen waarom. Kinski heeft het behoorlijk moeilijk gemaakt om de film te laten werken, maar als je zo'n geschifte verschijning naar de jungle meeneemt kan je er ook niet van uitgaan dat het goed gaat komen.

Toch is er een erg knappe film uitgekomen die wat behoorlijk avontuurlijke beelden teweeg kan brengen. Vooral de iconische scene waarin de kolossale boot over een berg wordt gesleept laat je je adem inhouden. Herzog heeft de boot leuk ingericht en gebruikt, en dat levert genoeg beelden op die je in films van vandaag waarschijnlijk nooit nog een keer zal zien.

Acteerwerk is niet al te best. Kinski is erg wisselvallend. Zijn uitstraling mag er zeker zijn. De uitdrukking die zijn gezicht maakt is niet van zijn hoofd af te vegen, maar de dialogen zijn niet altijd even overtuigend. Grappig dat zo'n intimiderende aanwezigheid toch zo'n ingetogen rol kan spelen. De bijpersonages staan er bij en kijken ernaar. Herzog focust zich echt op Kinski en verwaarloosd de rest een beetje, dat is jammer.

De beelden van de jungle zijn ook wisselvallend. Eenmaal de grotere beelden doorschijnen kan de film wat uithalen, maar de meer reguliere beelden zijn toch wat saai in beeld gebracht. Herzog onderneemt wat te weinig om de spanning beter op te bouwen waardoor het echt avontuurlijke gedeelte van de film pas diep in de tweede helft aanschouwt kan worden.

Het is een bijzondere film geworden die een geweldig laatste uur kent. Het eerste anderhalfuur had een 2,5* van me gekregen omdat het me niet zoveel deed behalve boeien, maar het laatste uur kent behoorlijk wat sterke beelden. Fitzcarraldo is een bijzonder avontuur geworden en mijn petje af naar de omstandigheden van de film. Leuke, soms overweldigende film.

Haley Lu Richardson en Cole Sprouse acteren bewonderenswaardig, maar het scenario van Mikki Daughtry en Tobias Iaconis laat ze daarbij in de steek. Het helpt er ook niet bepaald aan mee dat regisseur Justin Baldoni de neiging heeft om elke dramatische scene te voorzien van een bijzonder kolderieke soundtrack, waardoor een subtiel onderwerp als deze vooral het tegenovergestelde bereikt. Echter weet de inhoud wel voldoende te boeien en heerst er absoluut een zekere mate van chemie. Five Feet Apart zit vol met allerlei tienerkarikaturen, maar voordelig is dat iedereen werkelijk excelleert op het vlak van acteerwerk (Moisés Arias past uitzonderlijk goed) waardoor toch een hoop scenes doeltreffend weten te zijn. Echt geëmotioneerd was ik uiteindelijk niet, maar ik leefde voldoende mee met de personages om te kunnen blijven genieten van het eindresultaat. Het moet een beetje je ding zijn en Baldoni had zich er beter aan gedaan minimaal de helft van de clichés te schrappen, maar uiteindelijk overheerst de goede bedoeling van de film en dat is het belangrijkste.

De achtergrond waar deze film op gebaseerd is kent een uitgebreid en goed doordacht (alhoewel fantasierijk) verhaal. Met zeven games binnen de reeks die allemaal op hun eigen manier een groot aandeel hadden bij het doorlopende concept vallen onmogelijk te verfilmen in een geheel van 110 minuten. Regisseuse Emma Tammi leek dat zelf maar al te goed te weten, waarop ze vooral overgaat in crowdpleasing met veel bekende quotes, verwijzingen, cameo's van bekende YouTubers en schaarse nieuwe toevoegingen aan het achtergrondverhaal. Veel mag het echter niet baten. De games hadden het voordeel dat ze allemaal behoorlijk goed de spanning vast wisten te houden en daarop voort konden bouwen. Deze film kent echter maar heel weinig spanning. Sterker nog, het voelt regelmatig aan als een soort kleuterfilm doordrenkt met melodrama. Eenmaal de dochter van (een sterk spelende) Josh Hutcherson, vertolkt door Piper Rubio, haar centrale intrede doet in het verhaal loopt het als geheel finaal mis. De scene waarin ze allemaal gezellig met de animatronics een fort gaan bouwen voelt compleet misplaatst aan. Daarnaast kent de film vrijwel geen bloederige moorden, maar mikt desondanks opmerkelijk genoeg wel op korte slasherelementen. Dit soort merkwaardige keuzes van Tammi en de producers maken van Five Nights at Freddy's op horrorvlak een teleurstellend geheel, zeker omdat er op het gebied van frights gewoon amper wat te beleven valt. Echter heeft Jim Henson's Creature Shop uitstekend werk geleverd met de animatronics, die levensecht uit de games gekropen lijken te zijn.

Scott Cawthon, die instond als producent, heeft sinds 2015 aan een filmadaptie gewerkt. Het project werd met verschillende drafts opgepikt door meerdere regisseurs zoals Gil Kenan en Chris Columbus, maar uiteindelijk gingen alle pogingen niet door vanwege het perfectionisme van Cawthon. Er werd op die manier beweerd dat het script gewoon perfect moest zijn en geen rommelig geheel mocht worden. Een keuze en beweegreden die ik begrijp en ondersteun, maar uiteindelijk komen ze dan op de proppen met een film die enkel en alleen leuk moet zijn omdat het wat verwijzingen en cameo's heeft. Als ik alleen daar, zelfs als liefhebber, vrolijk van moet worden heb ik toch de neiging om de schrijfkunsten van Cawthon enigszins in twijfel te trekken. Mijn punten gaan uit naar de mooie animatronics, puike cinematografie en een aandoenlijk tempo. Een vervelende avond was het niet, maar niettemin waarschijnlijk de grootste teleurstelling van 2023.

Zeer rommelig vervolg op de succesvolle voorganger, die op zijn beurt ook een middelmatige bedoening bleek. Dit tweede deel komt vooral wat verder qua spanning, met een aantal sfeervolle momenten en effectieve (maar vaak ook goedkope) schrikmomenten. De inspanning van Jim Henson's Creature Shop blijft gelukkig nog altijd een magische toevoeging en brengt de robotische dieren op legendarische wijze tot leven. De personages blijven spijtig genoeg kinderachtig en dat blijft toch het grootste euvel van deze reeks. De nadrukkelijke focus op het behouden van een PG-13-beoordeling zit de gewaagdere momenten namelijk totaal in de weg, iets wat deze film spijtig genoeg nooit te boven komt. De redelijk bombastische finale redt wat er te redden valt, maar de aanloop is te eenvoudig bedacht en een aantal invloeden zijn er duidelijk met de haren bijgesleept om een soort van onzinnige verklaring te bieden ter voortzetting. Zeker dat hele gebeuren met de pratende gadget die ze in de bouwval vinden, daar kan je in de hedendaagse tijd echt niet meer mee aankomen.

Zeer oninteressante mix tussen actie, sciencefiction en horror, waartussen regisseuse Kelsey Egan niet kan verhullen dat het allemaal geen drol heeft gekost. Op visueel vlak is The Fix een ware ramp (met felle kleuren), waarbij de montage (erg slecht en te eenvoudig geknipt), het camerawerk (saaie standpunten) en vooral de wereldschepping sterk achterblijven. Het gebeuren wil totaal niet beklijven door de zeer onevenwichtige toonzettingen en het gebrek aan tempo, waarbij de gekkere personages absoluut niet samengaan met de uiterst serieuze Grace Van Dien. Als kijker merk je continue dat Egan totaal geen experimenten heeft ondernomen om meer uit deze film te halen, waardoor het eindresultaat een onvoorstelbaar taai weerzien vormt. Enigszins geslaagd is de focus op kleurrijke omgevingen en aparte concepten, maar die raken vooral bedolven onder de negativiteit.

Ik vind The Flash geen slechte film, maar duidelijk een downgrade voor het niveau van regisseur Andy Muschietti. Het is ook meer een geschikte regisseur voor dure horrorfilms en niet zozeer voor superheldenfilms. Klaarblijkelijk mogen we echter meer superheldenfilms van hem verwachten, maar ik hoop stiekem dat hij zich nog gaat bedenken. In ieder geval leunt The Flash stevig aan een overdaad van CGI, maar gelukkig vind ik de vormgeving van The Flash daarin net wat geslaagder in vergelijking met andere superhelden. Niet alles ziet er even mooi uit, maar het grootste gedeelte kan er prima mee door en de wereldschepping van Muschietti is helemaal niet verkeerd. Ezra Miller heeft zich tegenwoordig in het nieuws om de verkeerde redenaties populair gemaakt, maar dat even buiten beschouwing gelaten doet hij het best aardig hier. Misschien dat Muschietti en Miller wat teveel leunen op het komische talent van Flash 2.0, maar verder loopt de film best vlot. Het concept is wat makkelijk overgenomen van het tegenwoordige Marvel-succes als het aankomt op multiversum-concepten, maar er wordt op z'n minst genoeg mee gedaan (Haha, die Nicholas Cage). Ik vond de verschijningen van Sasha Calle en Michael Keaton meer dan degelijk en de finale lekker apart, maar dat neemt niet weg dat de film vooral lang duurt en ontdaan is van echt bijzonder geslaagde actiescenes. Muschietti grijpt naar mijn inzien te makkelijk naar de computereffecten waardoor een echt gave film onmogelijk wordt gemaakt.

Zwak.

Tot nu toe de grootste tegenvaller vanuit de handen van Lyne. Opzicht kan ik dansfilms wel smaken, maar dan moeten ze wel een soort vonk hebben. Dit was gewoon zwak gebracht, Lyne leek het genre gewoon niet onder de controle te hebben.

Het lijkt wel alsof er heel erg geknipt is in een lange film. Vele scenes voegen niets toe, komen uit de lucht vallen of zijn er opeens. Het verhaal is daarmee zelf erg rommelig en vooral erg zwak. Beals speelt matig, kan de film niet redden met haar lieve lachje.

De romantiek was sowieso erg vreemd en vaak te slordig of te kort. De romantiek slaat vaak als een tang op een varken, ruzies hebben geen of een domme reden en worden in de volgende minuut al bijgelegd. Geen enkele scene heeft een opbouw, waardoor ze vaak compleet uit de lucht komen vallen en absoluut niets toevoegen. Als je zijplotjes erin zet, doe het dan goed.

Vele karakters zijn er ook opeens. Sommige worden niet eens geïntroduceerd, familiedrama's of andere problemen komen even aanzetten voor wat drama maar hebben geen impact en eindigen heel plots waardoor je redelijk vaak met vragen zit. En het aantal scenes dat niets toevoegen mogen er ook zijn, zowat de helft van de film bestaat uit onzin.

Het enige wat dan wel goed gelukt is, zijn de dansscènes zelf. Mooie belichting, interessante decors en soms leuke danspasjes. Dat gecombineerd met leuke 80's nummers (She's A Maniac!) is dat wel compleet. Jammer dat het verhaal daaromheen erg zwak is.

Kwam er ook niet heel goed doorheen, maar dankzij de interessante danspasjes toch nog wel een beetje leuk.

Leuk.

Deze is zeker een maatje te groot voor de remake die zich een beetje lijkt te ontsporen op sommige momenten. Deze houd zijn verhaal wat vaster vast. En dat strakke verhaal en de angst om dood te gaan worden goed in beeld gebracht.

De cast is natuurlijk meesterlijk, niet echt verwacht dat zo'n cast hierin mee zou doen. De scenes zijn meestal vermakelijk om te zien zoals de scenes met Billy Mahoney en in het geheel alle waanbeelden die ik goed in beeld gebracht vond.

Een zeer vermakelijke film, is weer iets anders. Zag er goed uit

Ok.

Flatliners is een verhaal dat ik niet perse heel denderend vind maar wel heel vermakelijk. Het origineel vind ik iets beter, maar ook iets minder eng omdat hij nu wel wat gedateerd is. En daarnaast is de 12+ kijkwijzer ook niet voor niets.

Dit deel heb ik destijds in de bios gezien en hij was op bepaalde momenten nog behoorlijk spannend. Vooral de verschillende manieren waarmee de karakters waanbeelden te zien krijgen vond ik meer dan een genot om naar te kijken.

Wat wel jammer was was dat het drama gehalte wat te hoog was waarmee er soms een soort irritatie werd opgewekt bij bepaalde karakters. Ook het einde is wat afgeraffeld naar mijn mening. Maar ik vind de film niet zo slecht als de meeste personen beweren.