Opinions

De jonge castleden acteren erg overtuigend, maar kunnen niet verbloemen dat het scenario nogal eenvoudig is. Vrijwel alle tienerclichés komen in erg rap tempo voorbij en voegen vaak amper wat van meerwaarde toe, bovendien is het halfbakken detective-plotje richting de finale erg willekeurig. Regisseur Bruno Garotti volgt redelijk braaf de algemene verwachtingspatronen van het jeugdige publiek, dus verwacht vooral veel zonneschijn, gespierde lijven en gezang. Een soort stiekeme fantasie voor brugklassers dus, maar enigzins logisch natuurlijk. De scenes waarin emotie aan te pas komt voelen oprecht aan en de film boeit met gemak, maar uiteindelijk biedt het dusdanig weinig inhoudelijke vernieuwing dat je het verloop na de eindcredits min of meer meteen vergeten bent.

Herzien, net als het eerste deel. Het vervolg van regisseur James Wan kan wat mij betreft niet tippen aan het eerste deel, maar blijft niettemin een erg sterke voortzetting. De formule is min of meer hetzelfde. Een familie komt terecht in een spookhuis waar Patrick Wilson en Vera Farmiga na enige tijd de boel moeten redden, maar de directe aanpak van Wan zorgt voor een onderscheidend extraatje. De film loopt lekker snel van stapel en slaat veel overbodige clichés over, zoals bijvoorbeeld dat er normaal gesproken altijd een familielid of vriend is die de slachtoffers niet geloven. Tijdverspilling naar mijn optiek en zo dacht Wan er klaarblijkelijk ook over. Het maakt ruimte voor veel meer sterk opgebouwde schrikeffecten, een knap ingekleurde look en een hoop plezierig gespook. Dat het gebeuren dan een speelduur kent van 134 minuten had ik geen last van, maar ik ben dan ook een liefhebber. Ten opzichte van het vorige deel grijpt The Conjuring 2 iets te makkelijk naar computereffecten en kan de finale niet voor een kers op de taart zorgen, maar het blijft kwaliteit en die wordt door Wan consistent geleverd.

Herzien. Je moet natuurlijk een beetje houden van dit soort horror, maar regisseur James Wan is een vakman en decoreert deze film tot in de puntjes. In principe is The Conjuring een klassieke spookhuisfilm, maar zelden heeft de boel er zo dreigend en authentiek uitgezien. De sfeerzetting is min of meer perfect en de spanning wordt dan ook continue doeltreffend opgebouwd. Neem daarmee een aantal uitstekend geacteerde rollen (de eerste kijkbeurt vond ik Vera Farmiga niks, maar ondertussen ben ik naar haar toegegroeid) en veel effectieve schrikmomenten en je horroravond is compleet. Zelfs na een vierde kijkbeurt ben ik geregeld verschoten, er zijn weinig films die dat bij mij voor elkaar krijgen. The Conjuring is simpel in de essentie, maar uiterst voortreffelijk in de uitwerking.

Zonder twijfel het beste resultaat dat regisseur Michael Chaves heeft afgeleverd, maar hij krijgt dan ook veruit het meeste budget tot dusver. Met maar het liefst 55 miljoen barst het gespook dan ook volop los en dat vermaakt binnen een speelduur die 135 minuten aantikt zeer degelijk. De personages zijn allemaal echter nogal dik aangezet en de dramatiek neemt zichzelf dermate serieus dat het een komisch effect bereikt, maar Chaves is een griezelregisseur in hart en nieren en laat dat volop merken. Het resulteert in een eindproject dat totaal ongeloofwaardig is qua vormgeving, maar zeer effectief in de kern. The Conjuring: Last Rites bevat een boel amusant gegriezel en houdt de spanning daarin goed vast. Daarnaast bovendien netjes op het vlak van cinematografie en knap geschoten. Het niveau van James Wan ligt uiteraard mijlenver, maar dit project staat niettemin zeer verdienstelijk op z'n pootjes. Een ietwat ongeconcentreerde en instabiele sfeerzetting (dit is echt een film voor de massa en minder een tentoonstelling van individuele kwaliteit) en een gebrekkige focus op de Smurl-familie (te weinig screentime tegenover de perikelen binnen de Warren-familie) zitten een hoger cijfer in de weg.

Na het herzien van de vorige delen valt het alleen maar meer op dat regisseur Michael Chaves simpelweg niet over de kwaliteiten van James Wan beschikt, waardoor de inhoud extra veel moet compenseren. Gelukkig is deze wel behoorlijk anders dan de voorgaande delen, waardoor dit derde deel over enige onvoorspelbaarheid beschikt. Het acteerwerk is bovendien bovengemiddeld en de cinematografie oogt netjes. Tussendoor brengt Chaves ons wat korte momentjes met spanning en de finale is luidruchtig genoeg om goed vermaak te garanderen, maar als horrorfilm is het allemaal wat aan de magere kant. De opbouw is weinig stabiel en de personages ietwat karikaturaal, maar uiteindelijk vermaakt het eindresultaat wel. Jammer dat Chaves het volgende Conjuring-deel ook al voor z'n rekening neemt, want zijn regie komt toch wat ongemotiveerd over.

Sorrentino op niveau.

Altijd een regisseur geweest die klaarblijkelijk wat heeft met rust. Rust is een centraal begrip dat de scenes van deze film herhaaldelijk aan elkaar blijft lijmen. Bovendien denk ik ook dat Servillo en Sorrentino goede vriendjes zijn geworden ondertussen, want opnieuw mag hij de hoofdrol vertolken en opnieuw weet Sorrentino precies wat hij met de man moet doen.

Het warme Italië wordt knap als achtergrond ingezet in deze film die moeilijk aan een genre toegekend kan worden. In principe zou je het kunnen beschrijven als dramafilm met een mysterieuze rand, maar in eigenlijk maakt Sorrentino er zo z'n eigen ding van dat het moeilijk echt ergens te plaatsen is. In principe is het gewoon een karakterstudie van Servillo, en wat zijn personage precies drijft om te doen wat hij doet.

Visueel een iets kalere en minder scherpe film dan de latere films van Sorrentino, maar niettemin uitstekend naar voren gebracht met een sterke focus evenals een uitmuntende soundtrack. De film ademt voortdurend sfeer uit zonder hier echt krampachtig naar te grijpen. Ik mag het wel, een film die lekker zijn eigen ding doet. Verhaal is verder niet bijzonder sterk, maar het moet dan ook vooral neerkomen op de implicaties.

Het eindigt onderscheidend, verloopt solide en eigenlijk heb ik weinig klachten buiten de soms iets te kale indruk. Uiteindelijk loopt de film wel erg lang door voor een gebeuren dat vooral rust op zweven, dus in principe had het zelfs na een uurtje afgesloten kunnen worden. Misschien zoekt het soms steun bij iets te voorspelbare onderwerpen, maar Sorrentino blijft er voor een groot deel een lekker eigen brouwseltje van maken. Ik mag het wel.

Redelijk.

Niet echt mijn type film dit, veel te druk allemaal. Begon nog wel interessant maar valt al snel een beetje uiteen. De film springt van de ene scene naar de andere scene en daarmee is hij soms nogal warrig en komt het niet als horror over.

Ook de effecten zijn niet al te best, het voelt nogal oud aan. Reeves weet de film niet te dragen als Constantine, maar dat heeft te maken met zijn nogal saaie rol. Gelukkig zitten er wel een aantal prima horrorscenes in en een goed spelende Stormare.

Voor de rest een nogal saaie horror die me nergens wist te overtuigen. Pluspunten omdat het einde een stuk interessanter is, mede door Stormare, die een goede rol speelt. Voor de rest kan je dit naar mijn mening gewoon overslaan.

Ok.

Toch inderdaad een film met een uiterst boeiend onderwerp maar toch wat aan de saaie kant is. Vooral het eerste uur is niet al te interessant, de vaart begint pas wanneer de chaos er een beetje begint bij te komen. Ben niet erg bekend met Soderbergh, dus het zal wel zijn stijl zijn.

Er zijn heel veel bekende sterren gecast voor de film en allemaal weten ze niet te boeien. Wel vreemd, met mensen zoals Fishburne, Damon en Cotillard was ik wel benieuwd, maar geen enkel karakter heeft iets wat boeiend is, behalve dat vele weer een beetje de held moeten uithangen.

Begin is niet al te makkelijk door te komen, al zet de opening wel behoorlijk de toon. Paltrow speelt kort, maar speelt eigenlijk ver ondermaats. Damon is vrij saai, maar doet zijn best. Cotillard had meer speeltijd moeten hebben, nu lijkt haar karakter niets toe te voegen. Winslet is ook niet al te interessant. Fishburne & Law zaten lekker in de rol, misschien wel de beste prestaties in de film.

Zodra de chaos eindelijk begint in te slaan trapt de film in zijn pedalen. Dan is de film op z'n leukst, spannend en met wat meer tempo gebracht. Er is dreiging, er is paranoia voelbaar. Meer interessant camerawerk. Alles daarvoor heeft snelle montage maar onopvallend camerawerk.

De film kent dus maar welgeteld 1 uur die simpelweg uitstekend in beeld gebracht zijn. Mistroostig, somber en grauw. Dat zijn de stukken waar de film goed scoort bij mij. Alles is wel realistisch in beeld gebracht en alle beelden van de besmette mensen hebben wel een sfeertje.

Voor de rest weet de film te weinig met het interessante onderwerp te doen waardoor het niet allemaal weet te boeien. Als je zo'n sterrencast weet te krijgen, moet je er iets mee doen, maar Soderbergh lijkt er maar weinig mee te doen.

2,5* voor het eerste uur, 4,0* voor het tweede deel. Dan nog een beetje aftrek omdat de chaos zelf langer had moeten duren voor extra sfeer. Voldoende, maar geen hoge voldoende.

Sommige films zijn slecht tot op het komische af, zoals de voorganger binnen deze reeks bewees. Andere films (dan verwijs ik uiteraard naar deze) zijn echter zo slecht dat het verzandt in een onmenselijk saaie ervaring, met in dit geval enkel wat lollige effecten om de boel te redden van het laagst indenkbare cijfer. Regisseur Fabrizio Laurenti toont geen enkele passie voor zijn vak en vult de boel op visueel en inhoudelijk vlak amateuristisch in. De acteurs bakken er niets van, het verhaal slaat nergens op en de titel is duidelijk in elkaar gezet om mee te liften op het (soort van) succes van de voorganger. Luie cinema zonder meerwaarde om direct te vergeten. Ik raad iedere liefhebber van harte aan dit gewoon lekker over te slaan, tenzij je houdt van personages die dode takken in elkaar slaan.

Kortdurend actiedrama waarin personages elkaar hun tragische levensverhaal vertellen, terwijl ze met 30 verschillende wapens onder vuur worden genomen. Het scenario van Contraataque hangt met dit soort onzinnige momenten erg losjes aan elkaar en het acteerwerk is nergens om over naar huis te schrijven, maar regisseur Chava Cartas zet gelukkig wel een aantal snelle kogelgevechten neer. Deze zitten echter ook binnen een korte duur te ver uit elkaar verspreidt, maar de finale is best groots en gaat lekker lang door. Dat zorgt echter niet voor een veel interessanter eerste uur, waartussen best veel dode momenten zitten.

Mwa.

Contracted heeft het voornaamste probleem dat het de aandacht niet echt wil grijpen. Dit soort films zijn altijd wat trager van nature, maar toch zit het de film wat in de weg. Zeker als de film nog allerlei zijwegen ingaat met het drama aspect, en dat zit het geheel best in de weg.

Het begint niettemin best redelijk, vooral omdat de opening al een bepaalde toon weet te zetten. Wie vervolgens denkt dat Contracted echt een fucked-up film gaat worden daarna zit er alleen naast. Heel smerig, goor of ongemakkelijk wordt het daarna niet meer. Wat nasty dingetjes tussendoor en daar houdt het weer op.

Dit is gewoon een subtielere en tragere bodyhorrorfilm. In dat opzicht is het ook best geslaagd aangezien Townsend er uiteindelijk best naar uitziet, maar jammer dat je dat eigenlijk in de poster al zo goed kan zien. Ze hebben er vast niet lang over nagedacht om al het 1 en ander weg te geven.

Het tempo is wat minder geslaagd en de drama ook niet. Dat boeit namelijk niet heel erg en strompelt ook niet veel verder dan standaardgedoe. Wat diepere laagjes proberen te geven aan de personages maar het wil niet lukken omdat ze ten alle tijden als filmpersonages aanvoelen i.p.v. echt humane personages.

Verder is het acteerwerk ook niet best, de onervarenheid druipt er regelmatig vanaf. Weerzinwekkend is het ook allemaal niet en aangrijpend of spannend evenmin. Deze film raakt uiteindelijk gewoon geen doel, en dat is dan ook de zwakte. Verder ziet het er wel kundig uit qua look, maar dat kan het niet redden van een onvoldoende vanuit mijn kant.

Ok.

Zoals verwacht een keurig resultaat van de Spanjaarden. Wat Spanje een stuk beter doet dan bijvoorbeeld een hoop films uit Amerika is dat ze het visueel er vrijwel altijd sfeervoller vanaf weten te brengen. Ook Contratiempo blinkt uit met sfeer.

Je krijgt echter al in de eerste minuten door dat dit weer een film is waarvan de twist een grote rol moet gaan spelen. Wat uiteindelijk ook gebeurd. Maar i.p.v. 1 twist heeft de regisseur besloten dat er gewoon 4 rap achter elkaar moeten volgen, wat eigenlijk gewoon te chaotisch is.

Acteerwerk is ook zeker een minder punt van de film. Casas vond ik een beetje leeg spelen, alsof hij wel kan acteren maar vooral op automatische piloot speelde. Lennie is echt ver ondermaats. De enige die zich er nog wel positief vanaf weet te brengen en veel beter speelt dan de rest is Coronado.

De conversaties zijn wat ongemakkelijk. Typische pogingen tot suspense. Van die typerende onschuldige blikken waarvan je in het echte leven zou denken dat je het allang door gaat krijgen dat ze iets met de zaak te maken hebben. En alhoewel de suspense soms wel werkt blijft het toch een minder puntje.

Ook jammer dat in de slotfase als de twists rap achter elkaar volgen het voorspelbaar begint te worden dat er nog meer twists zullen volgen. Zo had ik de advocaat = moeder twist door. En alhoewel ik de andere twists niet kon voorspellen, begint het voorspelbaar te worden dat er steeds meer twists volgen en dan begint het wat rommelig aan te voelen.

Visueel zoals verwacht, erg mooi verzorgd en sfeervol ingericht. Lekker duister en grimmig. Zo zijn meerdere Spaanse films en ook deze doet daar niet aan onder. Tempo ligt ook relatief hoog, nadat het in het begin een klein beetje op stoom moet komen. Maar eenmaal op stoom verveelt het ook niet.

Leuk filmpje, maar niet zo goed als de score hier doet vermoeden. Intelligent soms, dat zeker, maar het wil iets te veel en weet helaas een aantal andere dingen niet kundig te vermijden. Duurt gelukkig wel niet al te lang. 106 minuten is nogal kort voor een top 250-film.

Eerste Corbijn.

En voorlopig ook meteen mijn laatste, want zijn andere werk is niet van het soort waar ik doorgaans mijn ogen voor open hou. Control kwam vooral onder de lens vanwege de notering in de top 250. Ondertussen is de film verstoten, maar toen deze werd uitgezonden toch maar even meegepakt. Vond het resultaat alleen niet indrukwekkend genoeg voor zo'n notering.

Toegegeven, ik had ook nog nooit gehoord van Joy Division. De muziek die deze film laat horen vind ik echter wel te pruimen, dus daar zal wellicht verandering in komen. Sam Riley is ook erg sterk in de hoofdrol. Veel heb ik nog niet van hem gezien, maar in Control laat hij zich van z'n beste kant zien. Ik vind Morton in de bijrol daarnaast indrukwekkend. Die twee delen in de toch best beperkte momenten een behoorlijk sterke chemie.

Ik vind Corbijn als regisseur zelf vooral tekort schieten. Vooraf wat van Corbijns werk opgezocht waaruit ik vooral zwart-witfoto's heb waargenomen. Er wordt voor gekozen om die stilering over te nemen en in Control te plaatsen. Merkwaardige regiekeuze, want het voegt absoluut niets toe. Met het contrast wordt niets gedaan, een ode aan het tijdperk is het allerminst (want dat was wel in kleur) en het oogt vooral als een arrogante en verwaande regiekeuze. Visueel vond ik de film dan ook niet speciaal, buiten de schaarse momenten waar het bijdraagt aan de depressievere scenes.

Ik moet ook zeggen dat als ik Curtis was en dit mijn biografiefilm zou worden ik me omdraai in mijn graf. Juist omdat ik niets wist over Joy Division leek dit wel een handige film, maar als ik Control wil geloven is Curtis een onsympathieke, hufterige loser en de overige bandleden idioten die niets weten. De hele film lang kreeg ik de indruk dat ze Ian Curtis heel erg haten. Ik las ergens dat het verhaal is gebaseerd op het biografieverhaal van Deborah Curtis, maar de film wordt nergens echt vanuit haar perspectief belicht. Als dat zo was geweest, had ik de toonzetting veel beter kunnen begrijpen.

Apart en onderscheidend is het absoluut, daar ligt het probleem ook niet. De finale vond ik sterk en de weergave van verdriet en depressie geslaagd. Het is bij vlagen, zeker aangekomen in de tweede helft van de film, best meeslepend te noemen. De inhoud mag dan niet heel erg verschillend van soortgelijke biografiefilms zijn, ik zie nog altijd liever een Control dan de meuk waar Hollywood tegenwoordig mee komt. Alleen vind ik dit alles behalve respectabel voor het tragische verhaal van Ian Curtis, en die nasmaak ging niet meer weg.

Visueel aantrekkelijke horrordramafilm met een verdiende hoofdrol voor Kelly Marie Tran, die ik het na haar Star Wars-periode van harte gun. Zij en Miles Robbins leveren dan ook goed werk af en overtuigen in de nogal clichématige wereld die hier wordt neergezet. Een wereld waarin regisseur Shal Ngo moeite ervaart om spanning op te bouwen, want met dit computergegenereerde monster zul je menig kijker weinig angst aanjagen. Het ziet er allemaal qua montage en kleur goed uit, met een doorgedrukte neiging om een moderne film te maken. Naar het einde toe zitten er ook wat gruwelijke beelden tussen, maar de aanloop is te lang en echt meegetrokken worden gebeurt bij Control Freak niet. Daardoor zal het cijfer niet hoger uitvallen, maar het gemiddelde ligt bijzonder laag voor de basiskwaliteit die 'gewoon' geleverd wordt.

Minste Coppola voor mij.

Als regisseur beslist niet slecht, maar ook geen regisseur die heel erg mijn aandacht heeft getrokken ondanks meerdere filmklassiekers die van zijn naam afkomstig zijn. Dit was eigenlijk de laatste Coppola die nog op 1 van mijn kijklijsten lijkt te staan.

En het is wederom geen slecht resultaat, maar wel de film van Coppola die mij tot nu toe het minst trekt. Ik begrijp dat paranoia centraal staat in deze film. Maar op een paar intense scenes na voelde ik maar weinig druk of paranoia op mij neerkomen helaas.

Hackman vond ik echter ook niet erg memorabel helaas. Zeker niet slecht, maar zijn personage wist mij niet te intrigeren. Zijn dialogen vond ik niet scherp genoeg gebracht, zijn uitstraling ook niet pakkend. Hackman acteert wel goed, het ligt dus vooral aan zijn karakter voor mij.

Coppola weet de spanning soms goed op te bouwen. Scene in de lift, de droom over de moord in het hotel, de slotfase-scenes in het hotelkamertje. Het zijn allemaal de sfeervolle scenes waar de film het van moet hebben. Maar zonder een voeling voor druk of paranoia was het voornamelijk afwachten naar de volgende sfeervolle scene.

Middenstuk van de film was ook niet altijd even intrigerend of interessant. De gehele liefdesrelatie tussen Hackman en Garr vond ik maar suf. Acteerwerk buiten Hackman om vond ik ook weinig om over naar huis te schrijven. Het pijnpunt ligt me dan ook vooral bij de karakters van de film helaas.

Wel erg sfeervol soms, opvallend sfeervol voor die tijd. Sommige vormen van opbouw vond ik echter teniet gaan door wat suf gebruik van klassiek gedender door de scenes heen. Daarbuiten om heb je een aardig sfeervolle film soms. Kundig geregisseerd hier en daar door Coppola. Niks mis mee. Maar helaas blijft het daar voor mij ook bij.

Apart.

Film die ik al voor een langere tijd op het oog had maar nooit kon zien. Ik kon de film namelijk nooit vinden, ondanks de best grote status die de film door de jaren heen heeft verkregen. Ondanks dat het zeker in de verwachtingen zat die ik eraan had gevestigd, had ik gehoopt dat de film iets beter zou lopen dan dat het nu doet.

Door middel van wat aparte scenes, een bijzondere regie-aanpak en enkele schokkende scenes trekt regisseur Greenaway de kijker soms makkelijk naar het scherm. De eerste 30 minuten vond ik niettemin wat moeilijker om uit te zitten, vooral omdat dit meer een opstart is waarin de personages worden geïntroduceerd. Gaandeweg worden ze allemaal gekker en gestoorder, dat is het punt waar de film een positieve omkeer maakt.

Mirren vond ik opvallend matig in deze film. Het is voor mij een voorbeeld van een actrice die pas op latere leeftijd echt sterke rollen kon spelen. Hier vond ik haar en vooral haar personage eerder negatief. De affaire boeide me nergens en dat het dan wel een primair element vormt binnen deze film maakt het er niet bepaald beter op.

Daartegenover staat sterk camerawerk, en explosieve hoeveelheid aan detail en de chaos die enkele scenes soms knap over weet te nemen. Gambon zit behoorlijk in zijn vulgaire rol en weet die sterk uit te voeren. Tussendoor kennen we ook wat moeilijke scenes die tot een einde komen in een originele finale. Zo weet de film wel op z'n pootjes te eindigen, al vond ik de opbouw naar de finale niet helemaal lekker flowen.

Verder een aparte film zoals ik eerder heb benoemd. Ik kwam toch te moeilijk door het begin heen om de film hoger te laten scoren dan dat ik nu doe. Genoeg te prijzen aan deze film, maar uiteindelijk was ik toch te weinig onder de indruk na afloop. De blijvende stempel bleef weg. Niettemin onmogelijk om deze film een Nederlandse onvoldoende te geven.

Ok Kramer.

Ik verwachtte van te voren een film met een zelfde stijltje als Running Scared, maar die verwachtingen kon ik al snel loslaten. Gelukkig betekende dat niet gelijk dat de rest van de film daarmee slecht was, maar ook niet heel goed uiteindelijk helaas.

Macy en Baldwin zijn wel echt de showstealers van de film. Macy is een heerlijk typetje en een echte loser. Hij is nu ook wel standaard best geknipt voor deze rol, maar hij voert hem dan ook behoorlijk overtuigend uit. Ook Baldwin speelt bovengemiddeld voor zijn doen. Bello maakte niet al te veel indruk op mij, buiten haar uiterlijk dan.

Las Vegas is een mooie locatie, maar van de locatie wordt bij lange na niet optimaal gebruik van gemaakt. En nu is Kramer als regisseur best goed, dus waarom niet wat meer van de stad zelf? Camerawerk was wel in orde, niet zo knap in elkaar gestoken als Running Scared, maar het voldoet wel.

Soundtrack vond ik erg matig. Vaak werd het compleet verkeerd toegepast. Het is een behoorlijke stoorzender. Het casino had vaak ook wel wat knapper in beeld gemogen. Begin is ook te traag, pas in het tweede deel krijgen we wat meer vaart.

Film is wel een stijgende lijn, maar wanneer de film ook echt leuk begint te worden is hij nagenoeg al weer geëindigd. Wel jammer, want de film was helemaal niet verkeerd, maar mist wel die elementen die het soms nodig heeft. Verhaal waar het op steunt is ook bij lange na niet goed genoeg voor zo'n setting als dit.

Mwa.

Opzicht nog wel een vrij redelijke horror. Leuk idee, dat dit keer de kinderen in zombies veranderen. Dat geeft de film weer extra punten op en creëert ook een aantal verrassend komische scenes. Wel vrij ongeloofwaardig, zoals die kinderen voor transformatie doen.

De film mist alleen wel de gore, en daar kunnen meerdere mensen het wel met me eens zijn. Het idee is wel leuk en er zitten zeker een aantal leuke scenes in met die zombie kinderen. Elijah Wood is een beetje een eng mannetje geworden, maar was wel te pruimen.

Humor was soms wat te flauw en gore ontbreekt echt wel een beetje. Al is dat moment waarop de directeur opgegeten wordt op het schoolplein een klein hoogtepuntje. Voor de rest een vrij vlotte horror/komedie. Zo slecht als het gemiddelde vond ik hem niet, maar had op een aantal punten wat beter gekund ja.

Beste Watts tot nu toe.

Dus inclusief zijn Spider-Man films. Voor hij met die speelse en energieke films aan de slag ging kregen we nog wat rauwere films die in veel opzichten anders zijn dan Watts zijn superheldentoevoegingen. Clown was daarin wat minder, maar deze Cop Car is dan wel weer geslaagd.

Veel klachten over de langzame opbouw, maar ik vond deze juist wel intrigerend. Ik vond het ook best spannend toen die kinderen op de weg reden met een politieauto. Spannender dan het wat hardere tweede deel in ieder geval, maar blijkbaar komt dat niet echt over bij de mede MM-gebruikers. Jammer, want ik vond het degelijk in elkaar gestoken.

Strak geregisseerd van begin tot eind. Bijna geen soundtrack en een rustige opbouw. De eerste 45 minuten zijn vooral introductie, maar best strak uitgevoerd en solide gemonteerd. Acteerwerk is erg goed, alleen vond ik de rennende Bacon een beetje apart.

Visueel is het redelijk kaal en droog, maar dat hoort er een beetje bij. Het is vooral de montage die zo strak is dat het wel wordt verbloemd. Het ontbreken van details is daarmee vergeven. De kinderen zijn erg vulgair voor hun leeftijd, maar ook die zullen uiteraard bestaan. Verder wil de film erg realistisch overkomen, maar het is allemaal volstrekt ongeloofwaardig qua verloop, dus dat lukt niet helemaal.

De jongens zijn erg goed gecast, spelen eigenlijk de volwassen cast eruit. Dat zie je niet vaak, maar toch kan het dus nog. In het tweede deel treedt er wat meer geweld in het verhaal om uiteindelijk naar een gewelddadige climax te leiden, maar het is allemaal niet heel erg expliciet. De toon is harder dan het geweld.

Ik vond het best een leuk filmpje. Solide geregisseerd, wat mij betreft zonder twijfel kwalitatief de beste film van Watts tot zover. Lekker stoffig en strak. Niet veel regisseurs kunnen ze zo nog maken, maar aan de score te zien is daar ook geen interesse voor helaas.

Matig.

Ik ben wel blij dat ik niet eerst Cop Out zag voordat ik aan Red State begon. Ik denk dat Red State nog even terug de kast inging mocht ik deze eerder gezien hebben. De actieregie hier is toch wel beduidend anders dan in Red State. Ook de enige film die Smith niet zelf heeft geschreven maar wel geregisseerd, en wat mij betreft hoeft hij dat niet nog eens te doen.

Ik kwam ergens op het internet tegen dat Smith en Willis geen ideaal duo waren achter de schermen, en dat blijkt, want Willis acteert alsof hij er totaal geen zin in heeft. Zijn delivery van dialogen en komedie was serieus zwak en ik schrok er zelfs van, want hij heeft toch echt goede en enthousiaste rollen gespeeld in klassiekers.

Maar ook de regie van Smith is wat terughoudend. De komedie is niet al te grappig, ondanks de enthousiaste pogingen van Morgan. Enkel William Scott komt met een aantal grappige stukjes, maar in het algemeen kon ik weinig lachen om het duo die de hoofdrollen vertolkte. Er zat geen enkel gevoel voor timing of vaart bij helaas.

Film duurt ook wat lang met een speelduur van 107 minuten. Ik zou het bijna ridicuul noemen, want deze film wijkt geen enkel moment uit voor een typisch Amerikaans buddy-cop filmpje. Vrijwel op elk gebied worden elementen vertoond die we al hebben gezien, zelfs qua schurken. Als het de Russen niet zijn, dan zijn de Mexicanen het wel.

Dan hoop je dat er wat gave actie inzit, maar ook op dat gebied wordt je teleurgesteld. Actie wordt met weinig overgave in beeld gebracht en komt met niet al te spectaculaire beelden. Vond het eigenlijk maar een tam gebeuren allemaal. Ook de slotfase, waar genoeg ruimte wordt gegeven voor een lekkere shoot-out, slaat de plank mis.

Ik moet wel zeggen dat ik hier en daar heb kunnen lachen, maar dat kwam (meestal) niet door het duo, maar vooral door de random gebeurtenissen door de film heen. Smith heeft ergens wel een goed gevoel voor humor, en soms komt het eruit, maar in het algemeen houdt hij zich te veel in. Dat resulteert in een licht vermoeide en vooral tamme 107 minuten aan komedie met wat tintjes aan actie.

Omdat ik soms wel heb kunnen lachen en de film er visueel voor de rest niet heel verkeerd uitziet, ken ik het nog een 2,0* toe.

Het is best duidelijk dat regisseur Joe Carnahan binnen het actiegenre op de juiste plek zit, maar meestal probeert hij zijn concepten vol te proppen met allerlei achtergrond en extra details. Soms werkt het bij andere regisseurs, alleen bij Carnahan moet ik dat nog ontdekken. Ook Copshop weigert het om de boel simpel te houden, al is een deel ervan te rechtvaardigen om de situatie wat op scherp te zetten. Problematisch is dat veel personages ondanks hun excentrieke aard snel uitgewerkt zijn. Gerard Butler en Frank Grillo krijgen allebei simpelweg veel te weinig te doen en aparte figuren zoals Toby Huss blussen snel uit na een enkel hoogtepunt. Tussen de vreemde heren in krijgen we ook nog wat saaiere figuren. Alexis Louder doet het niet onaardig, maar kan niet tippen aan rollen die gewoon veel meer charme meekrijgen vanuit Carnahans regie. Nadat het verhaal helemaal is opgebouwd en uitgelegd volgt de actie, maar die weet nergens strak, cool of slim genoeg te zijn om de lange eerste helft van de film eer aan te doen. Toch houdt Carnahan het voor enige tijd aardig onder de controle, maar richting de finale stort de film ineen en wordt 't volgepropt met allerlei lompe wendingen. Gewoon onnodig dat Carnahan altijd extra hooi op de vork wil nemen. Wat rest is een film die goed vermaakt en degelijk wordt geacteerd, maar het wordt tijd dat Carnahan zich eens wat meer op actie gaat focussen en minder op achtergrond. De cartooneske visuele stilering trekt Copshop nog naar een nipte voldoende.

Jammer.

Jammer ja, want ik had bijna de gehele speelduur het gevoel dat ik zat te kijken naar een film die toch wel wat meer te bieden had dan een gemiddelde detectivefilm. Vooral qua regie dan, en ook van enkele personages. Maar het is helaas de climax waarbij de film in de steek gelaten wordt.

Amiel kende ik hiervoor enkel van The Core, en dat schept natuurlijk niet bepaald de hoogste verwachtingen. Desondanks wilde ik Copycat een kans geven, en gelukkig bewijst Amiel hiermee dat er wel andere punten zijn waar hij als regisseur wel mee kan scoren, ipv slechte special effects gebruiken in een rampenfilm.

Copycat heeft dan gelukkig ook net wat meer te bieden dan een gemiddelde detectivefilm. Ik ben niet verzot op het genre, dus daarom is het alleen maar prettiger om wat betere elementen te zien in een film. Vooral qua regie heeft deze film nog wel wat te bieden hier en daar.

Vooral in de scenes waar agorafobie wordt weergegeven vond ik geslaagd. Vooral in de slotfase waar de camera even over het dak zweeft. Vond het zeer aantrekkelijk om naar te kijken. Maar in het algemeen hangt er een vermakelijk, spannend en vlot sfeertje waardoor de 123 minuten nooit een echt moeizame opgave dreigt te worden.

Hunter vond ik daarnaast ook goed spelen, vooral de trekjes die ze aan rechercheur Jane weet mee te geven zorgen er bij mij voor dat ik haar nog wel leuk vind om te zien. Het is ook 1 van de weinige keren dat ik een rechercheur een leuk personage vind, want ik vind ze meestal maar matig uitgewerkte, irritante en narcistische verschijningen.

Ook zorgt Amiel ervoor dat er een vlotte spanning door de film hangt die het allemaal kijkbaar houdt. Wel jammer dat de film nooit optimaal spannend weet te zijn, en het vooral bij opbouw houdt en een subtiele soundtrack gebruikt om de spanning op te bouwen. Maar echt eng of heel spannend wordt het helaas nergens.

Omdat ik het allemaal wel een degelijk gebeuren vond, dacht ik er nog aan om deze film een 3,5* te geven. Maar helaas vliegt de film wel een beetje de bocht uit in de slotfase. Waar ik de rest van de film nog wel speciaal vond, is het jammer dat er hiervoor is gekozen voor een wat typerende slotfase die helaas nogal voorspelbaar is.

Ook jammer dat er soms voor iets te makkelijke zijwegen wordt gekozen. Zeker het personage van Weaver is net wat te "slim". Die scenario's waar mensen de leeftijden kunnen raden van 1 enkele foto blijf ik toch nogal hinderlijk vinden. Weaver zelf speelt ook wat zoutloos, maar doet niet onder aan de rest. Hunter komt er echter toch wel als duidelijk winnaar uit.

Vermakelijk geheel, die helaas geen solide cijfer weet te krijgen wegens een teleurstellende slotfase. Voor de rest degelijk geheel. Heb me in ieder geval niet verveeld.

Een fijne herziening. Regisseur Henry Selick is duidelijk getalenteerd binnen het animatievlak en wekt een film tot leven met bijzonder indrukwekkende aankleding en een uitstekend oog voor detail. Het compenseert gedeeltelijk de nogal vervelende personages die zeker in de eerste helft niet bepaald kunnen rekenen op de sympathie van de kijker. Inhoudelijk profiteert Coraline van origineel bronmateriaal, maar gebruikt daarbij iets te weinig lef om het integraal door te trekken. Zo betreedt Selick richting de slotfase een wat duisterder pad, maar neemt nergens te veel risico. Het ontneemt het eindresultaat van grotere kansen, maar gelukkig kijkt het nog altijd goed weg en bevat veel passie voor het vak.

Tja.

Eigenlijk niet eens een heel slecht filmpje dit, maar alleen een beetje rommelig afgewerkt waardoor de gemiddelde kijker hem misschien niet zo leuk zou kunnen vinden. Vooral het begin is nogal rommelig, waardoor je redelijk vaak de draad kwijt bent.

Waarom ze er überhaupt met tijdsperiodes wisselen is me een raadsel aangezien het verhaal behoorlijk simpel is eigenlijk. Sowieso zit er niets in dat intelligent genoeg is om dat soort keuzes te maken, maar het vermaakt allemaal wel en de tweede helft is daarmee ook een stuk beter.

Acteerwerk is verrassend goed eigenlijk, Jagger is niet bijzonder maar als actieheld of Meneer Nash kan hij er zeker mee door. Hauer is eigenlijk maar 1 scene in beeld, geen idee waarom hij op de poster staat. McDowell is ook weer van de partij, al is de echte persoon die de show steelt Feldman. Heeft tenminste het meeste charme, maar hij heeft ook eigenlijk de leukste rol.

De actie mag er zijn, al zijn de actiescènes wat te kort om echt leuk te zijn. Bloed spat soms behoorlijk in het rond al had het allemaal wat opvallender mogen zijn. Het meeste bloed zijn ook tenslotte op de vloer of muren, terwijl de actie, wel bloederiger dan de gemiddelde film, minder inhoud heeft daarin.

Duurt allemaal niet te lang gelukkig en ik kan niet zeggen dat ik me erg verveelt heb. Actie is niet opwindend, horror is al wat beter. Camerawerk is soms onnodig nerveus, kleurgebruik is opmerkelijk, want het valt hier en daar nog best op.

Kijken of dit ooit nog een reeks zal worden, zou je wel verwachtten met een alternatieve titel zoals "Corbin Nash The Origin".

Oei.

Toch wel een teleurstelling in het genre van de rampenfilms. Vooral omdat ik het genre echt wel graag kijk, maar dan doe ik het vooral voor de grote verwoestingen. Helaas waren die in deze film zo goed als minimaal aanwezig, helaas.

Het is wel opmerkelijk als je naar het budget kijkt, hoe weinig Amiel ermee gedaan lijkt te hebben. Alles ziet er echt belabberd uit, zeg maar het niveau SyFy. En aangezien het budget zal ik zelfs zeggen nog een niveau eronder. Maar goed, als de film zich meer op verwoesting had geconcentreerd had ik dat nog wel een beetje door de vingers gezien.

De film wordt vooral overeind gehouden door enkele leukere scenes en de cast. Eckhart probeert er hert beste van te maken bijvoorbeeld. Tucci (had hem niet herkend), Lindo en Qualls zijn ook gewoon goed. Swank wat minder, en dat had vooral met haar rol te maken.

Het gaat allemaal ook wel wat simpel eigenlijk. Hoe makkelijk ze zo'n bizar idee voor elkaar krijgen is best opmerkelijk en wat lui geschreven. Het gaat te soepel, en te simpel natuurlijk. Daarbij komen we alle rampenclichés ook weer tegen die er maar zijn.

Enkele scenes zijn trouwens nog wel ok, Golden Gate Bridge verwoesting bijvoorbeeld. Maar in het algemeen voor een rampenfilm concentreert de film zich verrassend veel op de "astronauten" onder de grond, en vermengt met slechte effecten brengt dat vaak niet al te veel spanning mee.

Ze hadden eigenlijk gewoon een ander team voor dit project moeten zoeken, want zo zie je maar dat met het verkeerde team ook een film eruit komt rollen die op alle vlakken (op acteerwerk na) tekort schiet. Vooral de effecten hadden echt beter gemoeten. Maarja.

Ok.

Wel een prima film dit, die een mix bevat tussen een hoop genres. Voornamelijk musical, want de horror, komedie, fantasy en drama wisselen elkaar gelijkwaardig af. Toch vond ik het jammer dat de musical de overhand neemt, want de snelheid waarmee de nummers achter elkaar komen is wat eentonig.

In ieder geval is het duidelijk dat je een redelijk uniek project voor je kiezen krijgt. Een soort volwassenen versie van de kleine zeemeermin. Smoczynska wil dit alleen wel heel erg duidelijk maken door zich belachelijk veel te focussen op nudity. Zo veel dat het me op den duur ging irriteren, en dat lijkt me toch niet echt de bedoeling.

Visueel verder wel degelijk. Cinematografie en kleurtjes zien er goed uit, soms zijn de decoraties alleen wat kaal waardoor je tegen wat lege settings aankijkt. Voor een film die zich bijna uitsluitend mikt op visueel vlak is dat wat tegenvallend. Absurd is het zeker, maar dat betekent niet altijd dat het meteen goed is.

Acteerwerk vond ik ook maar half. Het is degelijk, maar ook niet bijzonder. De twee dames hebben zo hun momenten, maar acteren iets te gemaakt. Ook de bijpersonages vallen niet al te veel op, met uitzondering van Preis en Gierszał. Nummertjes zijn verder wel pakkend, met een paar briljante stukjes, maar soms ook wat mindere stukjes.

Het duurt allemaal niet te lang, maar ik kan niet zeggen dat ik met volle toeren kon genieten. Vooral de belachelijke focus op nudity zorgt voor wat irritaties. Het is na een tijdje wel duidelijk dat dit geen kindervariant is van het sprookje, leg de focus er dan ook niet zo dik op. Verder kent het The Lure nog een paar waanzinnige stukjes, maar die beperken zich tot 2 scenes. Dat is de sequentie van "The Loop" en de operatie.

Degelijke film. Niet perse goed voor een snel tussendoortje, maar apart genoeg om op te vallen. Kon wat werk hebben op het audiovisuele vlak, maar is ook niet dramatisch. Sterke kleurtjes, paar briljante scenes, maar verder The Lure komt niet heel ver boven de middelmaat uit.

Kort maar krachtig?

Leuke quote, deze film is dat echter niet. Corpse Bride stond al voor een aardige tijd op de radar, maar eigenlijk enkel en alleen voor de regisseur die het heeft geregisseerd. Tim Burton is al voor een aardige tijd onder de filmliefhebbers bekend als een creatief regisseur, helaas is deze film niet zijn beste voorbeeld.

Om wel positief te beginnen, de animatie is van hoog niveau en daar kan denk ik elke gebruiker het wel over eens zijn. De beelden schieten prachtig voorbij en de film zit vol met lichtgevende sfeer die het als geheel op weet te beuren. De personages zijn goed ontworpen en het kleurgebruik zit helemaal goed. Het is dan ook best creatief op visueel vlak te noemen.

Het verhaaltje zelf is dat echter niet. De visuele pracht waarin het verhaal verpakt zit smaakt naar meer, dat levert de film echter niet af. We krijgen een erg kort romantiekverhaaltje te verduren die maar net aan weet te boeien. Als kijker krijg je al snel door dat het verhaaltje niks gaat bieden dat maar een beetje vernieuwend is en tot overmaat van ramp wordt het ook allemaal in een speelduur van enkel 76 minuten gepropt.

De film kent een eigenaardig verloop en is zo ingericht dat het op een oude film lijkt die wat meer kleur betreft. Veel beelden worden opzettelijk met zwart-wit geanimeerd waardoor er een oud sfeertje over de film hangt, en dat is best voordelig. De film spreekt het vervolgens tegen met nogal kinderachtige humor die de subtiele sfeer weleens om zeep wil helpen.

Bij elkaar is Corpse Bride geen slechte film, maar door inhoudelijk gebrek aan creativiteit en botsende tonen is het als resultaat redelijk rommelig. Het hart zit niettemin op de goede plek, en later bewees Burton zich een koning met animatie, Corpse Bride is echter nog niet helemaal perfect. Maar de film loop over van potentie en regisseur Burton mag wel qua visueel beelden zijn stempel behoorlijk afdrukken.

Underrated.

Cosmic Sin is zeker geen beste film, maar de cijfers die het nu krijgt zijn wel heel overdreven. Het is een wat goedkope film die wel de poging doet om wat passie uit te stralen. Het krijgt alleen een tweedehands gevoel door Willis en Grillo op de voorkant te plakken. Anderzijds zijn dat wel diens marketingstrategieën.

Vind ook dat de film wel erg beperkte en ronduit vreemde kritiek krijgt, zoals dat Willis enkel 5 minuten in beeld zou komen. Ik heb hem toch wel veel voorbij zien komen. Of hij daarmee ook een goede rol neerzet is een ander verhaal. Voor hem is het een best veilige rol, en hetzelfde geldt voor Grillo. Overige acteurs zijn ook van B-niveau, maar lijken het ergens nog wel te proberen.

Ik vond de look van de film best oké. Best aardige decoraties en presentaties van de scenes. De actie is niet bepaald spectaculair maar ik vond de opbouw nog wel prima en het vermaakt prima. Het is alleen jammer dat de regie te afstandelijk blijft tijdens deze scenes waardoor ze ook niet echt indruk kunnen maken. De tweede helft staat in het kader van een relatief rommelig verhaal waardoor de film uiteindelijk inderdaad wat afbreekt.

Verder nog wel vermakelijk en soms onderhoudend. Voor Willis zijn doen niet het beste wat hij heeft gemaakt, maar tussen de saaie rommel die hij tegenwoordig ook aflevert vind ik dit dan nog wel een opbeurend dingetje. Regie is alleen niet echt betrokken genoeg, en ze hadden ook beter een andere schrijver in kunnen huren die dit soort films wel naar een normaal einde kan schrijven. Gewoonweg simpel vermaak.

Merkwaardig gebeuren.

Die Cronenberg is toch wel een bijzonder regisseur geworden. Ging in de latere films binnen zijn regiecarriere een andere richting op dan horror met een sterke basis in effecten. Cosmopolis lijkt te voelen als een film die zijn intelligentie moet tonen, maar uiteindelijk vond ik het vooral een aardig dwaze film die nergens echt overkomt.

Wel zijn er audiovisueel wat nette keuzes, zeker wanneer het aankomt op interieur en locatiekeuze. De film voelt wel degelijk modern aan ondanks de toch wel ouderwetse inhoudelijke kwaliteit. Die valt vooral te merken in termen van dialoog en houding. De personages gedragen zich vooral alsof ze vast zitten in de jaren 80 met een nogal een opvallend mekkerende toon die de hele film lang aanhoudt.

Verder maakt de film regelmatig merkwaardige keuzes, die vooral worden versterkt door het aardig idiote en storende personage van Pattinson. Ondertussen maakt hij betere keuzes voor filmrollen, dit was namelijk echt een misser. Hij past er totaal niet in, maar ook de overige castleden bakken er weinig van. Veel rollen zitten de film in de weg, de enige die ik vond uitblinken was Giamatti.

Soms aardig op visueel vlak, maar verder een film die vooral een merkwaardige en vervelende indruk maakt. Nadat de film was afgelopen heb ik me even op mijn achterhoofd gekrabd over wat de bedoeling precies was. Neem aan dat een liefhebber het vast beter zal zien dan ik, maar ik kan hier maar weinig mee. Mag hopen dat Cronenberg, mocht hij nog een film maken, het gewoon lekker bij horrorfilms houdt.

Het filmdebuut van Johan Nijenhuis staat bekend als een bijzonder slecht werkje, maar het ging voor een lange tijd volledig over mijn hoofd. Niet dat ik overigens actief opzoek was naar een film als deze, maar een filmliefhebber kijkt uit interesse soms zelfs de absolute drek. Costa! profiteert duidelijk van de locatie (Het Spaanse Salou) die regelmatig voor een luchtig sfeertje zorgt, alleen is het niet zo dat Nijenhuis hier bijzonder veel mee kan aanvangen. De omgeving is namelijk al zomers en sfeervol genoeg zonder regieinbreng. Verder zitten met name de personages een film als deze in de weg. Daan Schuurmans speelt werkelijk één van de allerdomste mensen die ik ooit op het witte doek heb zien rondlopen. Ik spreek niet voor vrouwen, maar als ik zelf een vrouw was zou ik het gedrag van Schuurmans behoorlijk afstotelijk vinden en hetzelfde geldt voor Katja Schuurman. De slotfase waarin elke halve zool dus opeens als engeltje wordt neergezet deed me dan ook met stomheid verbazen. De enige, al is het maar als licht getikt individu, die ik een redelijke indruk vond maken was Georgina Verbaan. Erg sympathiek is ze niet, maar een stuk geloofwaardiger dan de overige crewleden waar ze mee optrekt. Wat rest is een film met behoorlijk wat geluidsproblemen (soms zijn schreeuwende mensen zelfs niet te horen), een stompzinnig plotverloop en een concept dat regelrecht van de Amerikaanse buren overgenomen lijkt te zijn. Iedereen binnen deze film was laaiend enthousiast over de getoonde danspasjes, maar ik stond vanaf afstand vol afschuw te kijken. Een film die, wat mij betreft, gewoon terecht de boekjes is ingegaan als filmramp.