Opinions

Half.

Coma was een film die ik toevallig kon meepakken, en die kans heb ik ook met beide handen aangepakt. Ik wist van tevoren niet echt wat ik ervan kon verwachten, behalve dat het een medische thriller betrof. Dat was deze film dan ook, maar eentje die best duister in elkaar steekt en waarschijnlijk vooral eng is voor medisch personeel zelf.

Coma leunt erg op dialogen en uitleggen. Er wordt van alles gedaan om de film zo compleet mogelijk te maken qua medische praat, en deze film voelt daarom erg aan als een film die je als kind weleens met de ouders meekijkt maar waarvan je geen idee hebt wat er precies gebeurd. Dat had ik bij deze film ook, al was het maar omdat de acteurs niet sterk genoeg zijn om de dialogen boeiend af te leveren.

Ik vond al dat gepraat eigenlijk maar vermoeiend, en ondanks dat ik geen plotgaten heb kunnen bekennen dankzij deze aanpak moet ik toch zeggen dat deze film best een opgave voor me was. Ook is de tweede helft door deze aanpak iets dwazer, omdat het daar toch echt een vorm van thriller gaat aannemen, maar eentje die net wat te cheesy is om bij de stijl van de film te horen.

Toch vond ik de uiteindelijke wending van de film erg sterk en beangstigend, en is de visuele stijl op bepaalde punten erg goed. Jammer dat de rest van de film nooit echt intrigerend wordt ingericht en kon ik mijn focus gewoon onvoldoende bij de dialogen houden. Dit soort films zijn gewoon niet echt voor mij in de wieg gelegd, en daar kan ik direct eerlijk over zijn.

Coma is een bijzondere film, eentje die voor een redelijk beperkt publiek gemaakt is maar voor iedereen die maar een beetje interesse heeft naar deze wereld waarschijnlijk effectief is. Ik miste alleen gewoon het gevoel van mysterie, waardoor de eerste helft gewoon te taai voor me was. Dat neemt niet weg dat Coma een degelijke film is, alleen niet voor mij.

Verfilming van het boekmateriaal concentreert zich vooral op het mysterie en de personages zelf, ook al is de insteek vanaf de eerste scene eigenlijk uit de doeken gedaan. Regisseur Paul Leyden maakt van Come Back to Me een soort televisiefilm, waarin het acteerwerk toepasselijk onder de maat is en het visuele vlak er gedateerd en onverzorgd uitziet. Het concept nodigt uit voor een aantal interessante beelden, het einde is zeer degelijk en het duurt allemaal niet te lang, maar de makers hadden gerust verder de grenzen mogen opzoeken en wellicht het mysterie langer intact kunnen houden.

Ok.

Wel een leuke en vlotte horrorfilm. Ik had eigenlijk een hele andere soort horrorfilm verwacht. Ik verwarde namelijk het idee van een tabletmonster met het idee dat de film opgenomen zou zijn met een tablet. Gelukkig maakte dit uiteindelijk weinig uit voor de ervaring.

Come Play is per definitie geen slechte horrorfilm, maar wel eentje die 5 jaar te laat uitkomt. Dit soort paranormale, schrikkerige films waren jaren geleden populair maar komen nu wat ongelegen. Toch slik ik dit soort films met gemak, dus mij hoor je niet klagen. Het jammere is dat Chase er nooit echt een hele enge film uit weet te krijgen.

De film doet een aantal pogingen om de spanning op te bouwen, maar deze voelen nogal zoutloos aan. Het wil namelijk niet echt spannend worden. De opbouw is zelden geslaagd en vooral te afgeraffeld. Dreiging zit er ook niet in, en ondanks dat de bedreiging zelf wel leuk is, is de film toch wat mak op het gebied van enge horror.

Wel zitten er een aantal leuke ideeën in en op visueel gebied ziet het er prima uit. Degelijke belichting en cinematografie, ondersteunt door lekker energiek camerawerk hier en daar. Geen onmogelijk bijzondere dingen, maar wel aardige elementen. De CGI laat het wel een beetje afweten, maar daarvoor zal het budget vast te laag geweest zijn.

Het vermaakt ook aardig en duurt niet te lang, 96 minuten is precies genoeg voor zo'n film als deze. Chase herhaalt eigenlijk enkel de zetten die we al vaker in dit genre hebben gezien, en doet dit aardig, maar eng wil het niet worden. Daar ligt ook het zwaktepunt van deze film. Het had een stuk enger en dreigender gemogen. Dankzij het vermaak en de keurige visuele look gun ik het nog wel een voldoende, maar ik was wel een klein beetje teleurgesteld.

Leuk.

Opvallend goede film waarvan ik op voorhand niet heel veel van had verwacht. Dit soort films die matig scoren bij het algemene publiek blijken echter toch leuker te zijn dan je zou denken. Ik krijg het gevoel dat creativiteit wat minder wordt gewaardeerd tegenwoordig, maar ik kan het anders zeker waarderen.

Wood kiest inderdaad steeds betere rollen uit tegenwoordig. Nadat hij voor een tijdje steeds mindere rollen op zich leek te nemen begint hij weer een comeback te maken en dat pakt soms leuk uit. Come to Daddy is hiervan een voorbeeld. Nog steeds sullig zoals we Wood kennen, maar niemand anders dan Wood kan dit soort rollen op deze manier invullen.

Visueel strak gemaakt. De eerste drie kwartier is weliswaar traag, maar niet saai. Daar weet de strakheid dan ook mee te helpen. Interessant sfeertje en een gevoel van rust die het als geheel intrigerend maakt. Acteerwerk van McHattie is goed en de rest mag er ook zeker zijn. Wood is echter de showstealer, en dat moet ook, want dat vereist zijn rol.

Echt spannend of grof wordt het niet, en het is jammer dat de film nooit echt lekker losgaat, maar verder valt het qua thriller zeker niet tegen. Echt horror is het niet, daarvoor schiet het op te veel vlakken net wat tekort, maar qua thriller biedt de film genoeg. Humor moet je liggen, het behoort tot de droge soort, maar ik vond het soms aardig grappig.

Ik was niet zo'n fan van de wending, maar verder is Come to Daddy een strakke film van een regisseur die ik misschien maar even in de gaten moet houden. Intrigerend, boeiend en soms leuk in de uitwerking. Het had misschien wat gekker mogen zijn, maar de film wijkt genoeg af van de paden en kent tevens genoeg om niet te vervallen in saaiheid. Net niet genoeg voor een 4,0*, maar ik overwoog het wel even.

Sfeervol.

Dit is nu de derde film die ik zie van regisseur Burns, inclusief zijn korte film in de anthologiefilm Holidays en ik denk dat ik een patroon in zijn films begin te zien. Lijkt vaak projecten aan te gaan die zich niet richten op schrikmomenten maar meer op sfeer. Zijn vorige film was een spookhuisfilm en was vooral basiswerk, nu betreedt hij een wat origineler pad. Het resultaat is alleen nagenoeg hetzelfde.

Kwalitatief zijn beide films namelijk best sterk en ook deze Come True komt hier en daar behoorlijk sfeervol uit de hoek. In het begin vreesde ik even voor een tergend saaie zit waarbij het personage van Stone behoorlijk herkenbaar aanvoelt, maar zodra de film zich begint te ontrafelen zit je toch wel garant voor een goede dosis aan sfeervolle horror met wat sciencefiction- en dramaelementen die je best beet weet te grijpen.

Wat het voornamelijk in zijn voordeel heeft is dat Burns er een aantal sterke scenes doorheen weet te gooien zoals de droomsequenties, die uitblinken qua sfeer. Lekker grauw en donker, volledig leunend op de aparte sfeerzetting en aparte beeldvorming. Pakt toch wel op zijn eigen manier spannend uit omdat het erg onheilspellend is, maar ook omdat het anders is. Burns gebruikt zijn concept naar behoren en weet veel uit de elementen te persen die hij heeft op het vlak van horror.

Verder ook best aardig geacteerd ondanks dat de personages waarschijnlijk iets te onrealistisch aanvoelen voor de setting waarin ze zich bevinden. Niet alle gesprekken voelen bepaald logisch aan en dat gaat eerder storen als je jezelf in een dergelijke setting plaatst als Come True. Visueel ben ik wel lovend. Uitstekende cinematografie en een gevoel voor ritme. Heb er eigenlijk niets op aan te merken.

Jammer alleen dat het je redelijk koud laat buiten dat het sfeervol was. De finale is toch niet echt waar je als kijker op zit te hopen en het einde voelt net wat te gehaast aan, verder heeft Burns weer een aparte en soms akelige film geregisseerd. Hopen dat hij deze kwaliteit vast kan houden en wellicht kan verbeteren op het gebied van wow-factor, want het talent zit er zeker in.

Half.

Volgens mij zijn regisseur Gallo en Freeman dikke buddies geworden, want in zowat de laatste vier films van hem zie ik Freeman steeds opduiken. The Comeback Trail is één van die vier films, al is de rol van Freeman hier meer bijzaak om het verhaal vooruit te duwen. Destijds toen de film in de bioscopen verscheen had ik overwogen om erheen te gaan, maar uiteindelijk is dat er niet van gekomen. Wat mij betreft geen gemiste kans.

De cast is behoorlijk groots en bekend, maar het gevoel dat Gallo vooral acteurs gebruikt die vroeger populair waren maar nu voor een tientje op komen draven hangt sterk. Dat neemt niet weg dat met name Jones een behoorlijke rol neerzet. De Niro doet het ook wel verdienstelijk, maar het problematische van zijn personage is dat het gewoon niet erg lollig is. Gallo drijft de hele film lang op de komische talenten van De Niro, maar eigenlijk is TCT geen moment echt leuk vanuit zijn kant. Het constant drukke gekwek kwam vooral vermoeiend over.

Na ongeveer 30 minuten heb ik even moeten lachen om dat stuk in het bejaardentehuis, maar daarnaast geen enkele keer mijn mondhoeken kunnen krullen. De humor wordt constant getrokken uit de drukte van de personages, het absurdisme van het verhaal en de driftbuien van De Niro, maar eigenlijk werkt dit allemaal vanaf het eerste moment al niet. Als ze dan eindelijk beginnen met filmen wordt de film wat grootser (en dus beter), maar echter vond ik ook daar dat er weinig humor uit de film werd getrokken. Ik had me ingesteld op een soort slapstickfilm, maar als dat de bedoeling was heeft Gallo behoorlijk hard gefaald.

Ik kan het op zekere hoogte wel waarderen, dit soort niemendalletjes, maar met The Comeback Trail heb ik gewoon bijna niet kunnen lachen. Voor een film die de hele tijd op droge grapjes blijft drijven is dat een serieus probleem. Dan kon ik de dramatischere inbreng richting de tweede helft meer waarderen, want dan voelt de boel wat minder stuurloos aan. Soms zijn dit soort films leuk als je in een slechte bui bent, maar zoiets valt voor elke komedie eigenlijk wel te zeggen.

Klein & Fijn.

Twee woorden waarmee een film als Comet perfect mee kan worden samengevat. Een film die vooral een grootse aanpak kent qua concepting, maar uiteindelijk toch erg klein blijft. Esmail blijkt vooral goed te zijn in het onder de controle houden van zijn film als het gaat om schaal en dat zorgt voor een erg leuk tussendoortje.

Waarom een tussendoortje? De film duurt niet echt lang en ondanks wat ambitieuze ideeën zal het waarschijnlijk voor de meeste kijkers alleen herinnert worden als gezellige en romantische film. Het kent wat dramatische inslagen, maar uiteindelijk is het vooral de romantiek met licht komische ondertoon die overheerst. Ik keek de film vooral voor Long, maar uiteindelijk is het duidelijk dat de echt sterkere punten vanuit Esmail zelf komen.

Long zit de film eigenlijk eerder in de weg, en dat is dan ook het problematische. De rollen die worden gespeeld zijn absoluut niet slecht, alleen soms iets te melig en gescript. Zeker in het begin maakt de film een iets te gemaakte indruk, die gelukkig daarna omslaat naar een wat oprechter gebeuren. De vertelstijl evenals de chemie tussen de acteurs werkt na enige tijd uitstekend waarmee Long en Rossum echt kunnen benadrukken dat ze kunnen acteren.

Verder is de film visueel ook best oké te noemen, al lijkt Esmail toch niet all the way te willen gaan. Echte uitschieters kent de film niet. Ik moet vooral zeggen dat ik mezelf goed in de film kon plaatsen, iets dat nooit echt lukt met andere romantische films. Comet kent een verhaal dat een echte connectie maakt met de kijker na enige tijd, maar daarvoor zal je er wel even aan moeten wennen. Leuke, kleinschalige film met een aardige balans die soms wat wankelt. Ik heb genoten.

Kinderachtig vervolg op de komische klassieker uit de jaren 80, die ook al niet heel bijzonder voor de dag kwam. Eddie Murphy, Wesley Snipes en Tracy Morgan zijn hier de enige met een zekere mate van acteertalent, wat een boel zegt over de rest van de castleden die komen opdraven. De komedie valt keer op keer dood en regisseur Craig Brewer leek veel geïnteresseerder te zijn in het opvoeren van grootse muzieknummers dan in het voortzetten van een verhaal. De klap op de vuurpijl is vervolgens dat Amerika hier slechts 5 minuten in beeld komt en dan voornamelijk binnen kale indoorlocaties, de rest vindt zich plaats op Zamunda zelf. Op visueel vlak allemaal lekker overdreven en heel af en toe zit er een verdwaald grapje in dat wel werkt, maar Coming 2 America is vooral rommelig, afgeraffeld en weinig ambitieus.

Ruw.

Film waar ik op afging omdat deze bruut zou zijn, maar uiteindelijk vond ik het meer een zeer depressieve en rauwe film die wat sterke momenten kent maar in zijn geheel niet veel meer is dan een iets donkerdere variant op een kat-en-muisverhaal. Ik zou het graag hoger willen beoordelen, maar dat gaat er toch niet van komen.

Het acteerwerk is in ieder geval aardig en de twee boosdoeners hebben zeker uitstraling. Alleen is dat geen dreigende uitstraling, het is meer een charmante uitstraling die hun verschijningen vooral interessant maken. Rustige, kalme verschijningen die helaas net wat te weinig meekrijgen vanuit de regie om ook enge verschijningen te worden.

Qua spanning valt deze film wat door de mand, want ook de scenes die er wel om vragen krijgen het niet helemaal voor elkaar om eng te zijn. In het begin dringt het even tot je door dat de karakters zich in levensgevaar bevinden, maar al snel begint dat besef te verdwijnen wanneer je merkt dat het gevoel van machteloosheid niet echt helemaal doorbreekt.

Verder wel aardig in beeld gebracht met voldoende aandacht voor kleur en belichting. Enkele scenes weten voor zo'n rauwe film best stijlvol te zijn, maar daar houdt het helaas ook weer zo'n beetje op. De verrassende wending die de finale neemt waarin ze sterk subtiel tonen hoe een van de moordenaars plots berouw krijgt vond ik nog wel goed, maar verder mist de film te veel vormen van vernieuwing.

Een grote meerwaarde is de brute en bleke aanpak, die zeker in het eerste kwartier verrast, maar de spanning tussen de muizen en de katten ontbreekt. Voorspelbaar kan ik het niet helemaal noemen, wel ruw en rauw, maar verder liet de film me koud. Ik had toch gehoopt op een film die wat spannender en intenser was. Dat was deze film niet, en het is leeg genoeg om tijdens de film even kort weg te lopen voor een plaspauze. Ach.

Mwa.

Coming Soon was een film die me in het begin even verraste toen het bleek dat de film voor een deel in de bioscoop plaatsvond. Ik ben dol op films die zich in de bioscoop afspelen, al brak dat biosgevoel hier niet al te veel door. Niettemin was het een vermakelijke film geworden die de zoveelste geestenfilm betreft vanuit Thailand.

Deze film kent een redelijk interessant concept dat op een erg onrustige manier wordt verteld. Er gebeurt van alles binnen deze film en na een tijdje kon ik het even niet meer bijhouden. De regie neemt totaal geen rust, dat wel voordelig kan zijn maar dat hier niet is. Het voelt gewoon onrustig aan in plaats van adrenalinevol of met een lekker hoog tempo.

Cinematografisch niet de knapste film. Een beetje doffe kleuren, en een grijzige uitstraling. De horror wordt nooit super spannend in beeld gebracht ondanks een aantal aardige schrikmomenten en ongemakkelijke foto's. De passie voor de horror was er wel, maar regisseur Sukdapisit wil het allemaal iets te graag waardoor hij er een verhaal doorheen jast dat rustiger uitgewerkt had moeten worden.

Pas in de tweede helft lijkt te lijn echt duidelijk te worden en dat is er eentje die niet al te origineel meer is. Deze film is eigenlijk gewoon nog een moordgeestfilm, niet bijster origineel meer en buiten de snelheid waarmee het hier gebracht wordt worden er geen vernieuwende elementen aan toegevoegd in Coming Soon.

Wel kijkt het aardig weg en zijn de scenes die zich in de bioscoop afspelen leuk te noemen. Ook blijven de locaties binnen deze film prachtig om tegenaan te kijken. Heerlijke landschappen eigenlijk, alleen jammer dus dat ze er geen spannende horrorfilm in konden regisseren. Maar goed, dit resultaat is niet slecht, maar op z'n beurt ook niet goed.

Vond het niet al te veel hebben.

Murphy is nu ook niet zo'n acteur waar ik doorgaans plat om lig, maar ik vind hem wel ok dus als een echte Murphy klassieker op TV komt wil ik die ook weleens meepakken. Alleen waren mijn neutrale verwachtingen wel waargemaakt, want waarom dit een klassieker status heeft is me een beetje onbekend.

Begint wel leuk in het paleis, en het verhaal is erg leuk bedacht. Alleen met een naam zoals Murphy kan je een hoop gekke bekken en schreeuwerige en flauwe grapjes verwachtten, alleen staan die niet erg hoog in mijn boekje, en hier heb ik dus toch minder om gelachen dan ik hoopte.

Wel een aantal keer kort moeten lachen en een aantal glimlachjes, en daarmee was het ook wel een beetje gezegd. De film moet het meer hebben van het verhaal, die ik wel leuk bedacht vond. Wel heel voorspelbaar uitgewerkt, maar de beelden in het paleis zijn oprecht leuk.

Zodra de irritante Headley haar entree maakt, hield ik even mijn hart vast. Waarom nu altijd zo'n type met een eigen willetje dat niets doet om het allemaal luchtig te houden en ook altijd weer een "goed doel" moet hebben, in dit geval de bouw van een park. Daarmee was de voorspelbaarheid gelijk aanwezig, want alles daarvoor had nog wel een eigen smoel.

Daarmee komen de grappen in het leuk verzonnen idee niet erg uit de verf, richting de slotfase dreigt de boodschap wel even door te dringen, maar dan zijn de laatste minuten weer zo flauw uitgewerkt waardoor de echte 'boodschap' de grond in geperst is. En daarmee slaat de film zijn doel dus hard mis.

Murphy maakt het allemaal wel luchtig, maar heel grappig vond ik hem ook weer niet. Je komt er wel snel doorheen, met een leuk verhaal maar hier had echt meer, veel meer ingezeten.

Typisch Arnie.

Als actieheld waarschijnlijk mijn favoriet. Verkies Arnie in elk opzicht boven Stallone, alhoewel Stallone soms beter lijkt te acteren dan Arnie. Maar Arnie is toch in actieheld zelf zijn toch wel de leukere voor mij, dus dan kies ik liever een film met Arnie dan Stallone.

Meer standaard zal je ze ook niet krijgen dan deze, dit soort actiefilms. In de jaren 80 vlogen dit soort films er geloof ik in noodtempo uit. Sommige vind ik waanzinnig, The Terminator is een voorbeeld, maar deze Commando spreekt me toch beduidend minder aan dan andere 80's actiefilms.

Eigenlijk heeft deze film alles wat een standaard 80's precies bevat, en windt er vervolgens ook geen doekjes om. Maar deze gaat er mee om alsof er geen enkele andere dit eerder heeft gedaan. Het slimme kind, de gemene boeven, en de typische armcandy van Arnie is er ook weer bij. Irritaties gegarandeerd dus. Dan maar hopen dat de actie gaaf is.

Ik kan het de film niet ontnemen dat er in een hoog tempo kogels gevuurd worden, maar uiteindelijk begint Arnie die tientallen mannen de lucht inslaat en Arnie die wat schiet en gooit waarbij er in de volgende scene iemand neervalt wat te vervelen. Het is dat er een paar grotere actiescènes in de film zitten.

De soundtrack is abominabel echter. Alsof Dario Argento de film regisseert. Alleen de felle kleuren ontbreken nog. Chong als armcandy is ook onuitstaanbaar. Had liever gehad dat ze was achtergelaten in het winkelcentrum. En de eerste scenes met Arnie en zijn dochtertje. Het is eigenlijk erg slecht, maar daarom eigenlijk heel grappig.

Maar de finale is groots, enkele actiescènes glimmen en Arnie is helemaal in zijn element. Daarom kan ik de film niet ultiem laag geven. Maar als 80's actiefilm verwacht ik toch iets meer originaliteit. Die is er ook soms, in de vorm van actie. Maar dan lijkt elke 80's actiefilm wel iets aparts te hebben. Sorry, ik zie hier uiteindelijk niet veel nostalgisch in ten opzichte van andere 80's actiefilms.

Halfje eraf na herziening, maar toch blijft Communion van hoge kwaliteit. Specifiek het acteerwerk van Paula E. Sheppard is wat een film als deze maakt en zij speelt dan ook veruit het meest intrigerende personage van de film. Verder vallen ook de bijzonder brutale moorden op, die doeltreffend gemeen worden neergezet en daarmee een nare toonzetting realiseren. Het compenseert een mysterie dat niet altijd even interessant wordt neergezet en de ietwat trage montage van regisseur Alfred Sole. Het camerawerk is daartegenover betrekkelijk beter uitgewerkt en de finale met het opvolgende einde zijn passend memorabel. Toch is het lastig om de volledige speelduur geboeid te blijven kijken, maar kwalitatief blijft het gebeuren nog altijd.

Aparte horrorfilm die profiteert van degelijk acteerwerk. Regisseur Jason Ford plant zijn film midden in de wereld van excentrieke Britten, waardoor je garant staat voor wat droogkomische humor. Die werkt dan ook wel, maar het gehele horrorverhaaltje erdoorheen kent daarentegen weinig effect. Naar het einde toe wordt de relatief korte speelduur steeds vermoeiender en kunnen de wat hardere scenes geen stand meer houden. Heel schokkend is het allemaal ook niet, het geweld wordt min of meer beperkt gehouden. Toch kennen de eerste 50 minuten genoeg absurde situaties en aparte typetjes om makkelijk weg te kijken, maar na afloop kreeg ik niet de indruk dat ik de gebeurtenissen nog lang zou onthouden. Bonuspunten omdat ik een aantal keren heb kunnen lachen.

Prima "Who is it" filmpje.

Trailer vond ik niet bijzonder maar heb deze film toch maar een kans gegeven. Neeson is weer zoals ie altijd is, een prima acteur met een diepe stem.

De rest van de cast was matig tot zwak (Sofia, punkmeisje) waren een irritatie om naar te kijken omdat ze totaal niet geloofwaardig overkwamen. Tenminste op mij, en ik ben geen fan van Farminga maar je krijgt eigenlijk alleen haar stem te horen dus dat zat wel snor.

Voor de rest een prima mystery filmpje, leuk om mee te puzzelen. Effecten zijn o k

Slecht.

Het is een nogal aparte film geworden. Como Va is namelijk zowat de Mexicaanse variant van een TikTok-film. Vrijwel alles wijst naar een film die uit de geest komt van een echte influencer, maar klaarblijkelijk was het deze keer de beurt aan een typetje dat niet zelf kan nadenken. De boodschap van de film is namelijk maar vaag.

94 minuten lang kijken naar een verwend nest dat zichzelf in de problemen blijft werken door het complete gebrek aan moraal (evenals het hebben van een menselijk brein). En het duurt aardig lang voordat ze zelf überhaupt doorkrijgt wat voor een vervelende persoonlijkheid ze heeft. Dat het vervolgens binnen 10 minuten wordt verholpen weet het allemaal ook niet vooruit te helpen. Verder krijgen we eerder te zien hoe het wel oké is als je je vrienden en familie voor de bus gooit, want een 'sorry' voldoet toch wel.

Het is dat er wat leuke stijloefeningen tussenzitten die het als gebeuren weer wat op de rails kunnen helpen, anderzijds is het voor een erg lange tijd een nogal onuitstaanbare film met vervelende mensen over vervelende mensen. Enthousiast geacteerd maar verder meer een stunt ter showcase hoe knap sommige mensen wel niet zijn. Inhoudelijk hangt het namelijk allemaal als los zand aan elkaar.

Ik kan me eigenlijk wel vinden in de reacties die al op deze pagina staan. Het eeuwige gezever van Paola begint je waarschijnlijk al na 30 minuten op de zenuwen te werken, als het niet eerder is. Ik vraag me toch regelmatig af uit wiens geest dit soort films blijven komen want ik blijf ze steeds vaker terugzien. In ieder geval weer de zoveelste film die ik lekker kan gaan vergeten.

Erg fijne en originele genremix die zichzelf niet zomaar prijsgeeft en de kijker vooral meeneemt in een vermakelijk gebeuren met genoeg afwisseling. Jack Quaid en Sophie Thatcher zijn beide geknipt voor de diverse rollen die ze toebedeeld krijgen en dragen samen een efficiënte chemie. Regisseur Drew Hancock moet het meer van de inhoud hebben dan de vormgeving, maar ook qua speciale effecten en cinematografie zit het binnen Companion best goed. Het vormt daarmee een bijzonder amusante film die weinig profijt kent van de humoristische kant, maar onvoorspelbaar, spannend en boeiend genoeg blijft om de kijker de hele duur geboeid te houden. De finale zit bovendien bijzonder strak in elkaar en compenseert het feit dat de makers iets te veel gebruik maken van stereotiepe bijfiguren.

Charmant.

Alhoewel deze film soms wel wat klunzig is, ben ik blij dat het resultaat mij toch wel positief wist te verassen. Ervan uitgaande dat alexspyforever met nog een low-budget horrorfilm aankwam in zijn nominaties was deze dan toch wel weer iets meer dan dat. Bovendien lag het budget ook op 2 miljoen, dus een heel erg low-budget was dit niet.

Al vanaf de eerste minuten was het duidelijk dat er een degelijk regisseur achter de schermen stond, die met scherpe camerabewegingen alvast liet zien dat hij wel wat kon. Daarna krijgen we vervolgens de ene na de andere geinige set voorgeschoteld waarbij het toch steeds leuker begon te worden.

Lekker charmant vormgegeven voor de rest. Heel veel horror zat er niet in, maar het is allemaal wel duidelijk een volwassenen film. Maar als de horror dan wel komt was het vaak erg sterk. Vooral die eerste transformatie in het verhaal van oma was geweldig. Maar ook de fantasy mag zeker van de grond komen.

Acteerwerk is in het algemeen redelijk. Lansbury blinkt goed uit. Patterson past perfect in het plaatje en heeft een charmant koppie, maar qua acteren is het helaas te afstandelijk. Nog wel een aantal bekende acteurs en actrices waaronder even een korte rol van Stamp.

Naar het einde toe kent de film echter ook weer wat klunzige stukjes. Dat verhaal waar de leden van de bruiloft in wolven getoverd werden vond ik zelfs brak.En confrontatie met de wolf in oma's huis was ook niet helemaal lekker. De film herpakt zich echter wel met het laatste verhaal en het einde was daarom wel een stukje beter.

Leuke, charmante film. Lekker fantasierijk vormgegeven en het kent een heel degelijk tempo. Niet perfect, maar het komt zeker een heel einde.

Zeer naargeestige film met een ongelooflijke achtergrond, aangezien regisseur Craig Zobel zijn verhaal baseert op een waargebeurd incident en klaarblijkelijk dicht bij de feiten in de buurt bleef. Het bevestigt dat Zobel herhaaldelijk de interessante ideeën op het grote doek weet te krijgen en dit kan ondersteunen met een behoorlijke uitwerking, want Compliance profiteert van een passend grauwe aanpak, geloofwaardige acteerprestaties en een knappe verhoging van druk. Jammer is dat de clou wat onzorgvuldig en willekeurig wordt prijsgegeven, waardoor de onwetende kijker iets te vroeg weet wat er precies aan de hand is. De druk van de achtergrond (een chaotische werkvloer en te weinig personeel) wordt ook niet genoeg meegegeven, waardoor de film wellicht wat aan onderbouwing mist. Niettemin blijft het verder een doeltreffend, intens en bizar verhaal.

Regisseur Neil Marshall is sinds de prominente samenwerking met Charlotte Kirk alleen nog maar afgegleden naar volstrekte middelmatigheid. Inmiddels zijn de grote budgetten ook een opgave om te verkrijgen, waardoor de hedendaagse titels zich uiten in de vorm van Compulsion. Het geheel vormt een erotisch getinte thriller met een aantal doeltreffend bloederige momenten en een fijn gevoel voor kleurgebruik. Het acteerwerk is echter middelmatig (Kirk en Anna-Maria Sieklucka spelen veel te veel een karikatuur) en de insteek is veel te doorzichtig om te verrassen. Het is jammer om te zien dat dit nu de bezigheden vormen voor een naam zoals Marshall, maar het is niet anders. Misschien dat er nog een fijne ontdekking in de toekomst zal komen.

Vermakelijk.

Toch wel een filmpje waar Cage dat niet uitgejubeld wordt. Hij speelde soms ook wel erg wonderlijke rollen maar hier staat hij wel goed. Zijn kapsel is wel wat bijzonder, maar kaping films boeien me vaak gewoon. Gooi er een beetje Michael Bay gehalte in en je hebt wel resultaat geboekt.

Leuke cast, Malkovich heeft duidelijk plezier in zijn rol en blijft de film boeien tot aan het einde. De scenes in het vliegtuig zijn het best natuurlijk, en de bombastische finale in Las Vegas is toch ook wel een hele toffe scene. Cusack speelt ook een redelijke rol.

Toffe actiefilm, hersenloos geweld en je hebt dan toch wel een redelijk toffe film gemaakt. West levert hier duidelijk een van zijn beste prestaties af, en dat met zo'n hersenloos en lompe film.

Matig.

Het duurde even voordat ik deze klassieker van Schwarzenegger op had gezet. Vroeger was het zonder meer mijn favoriete actieheld, maar toen kwam ik erachter dat ik hem vooral leuk vond in de films van Cameron. Daaromheen kon het me niet zoveel bommen wat hij deed, waardoor ik zijn films wat makkelijker oversla tegenwoordig.

Toch komt er een tijd dat dit soort films net wat interessanter zijn om op een avond eventjes mee te pakken. Helaas was dat in het geval van Conan the Barbarian een fout. Ik was al bang voor een teleurstelling nadat ik Red Sonja bekeek. Die film vond ik echt wanstaltig. Conan the Barbarian verlaagt zichzelf niet naar dat niveau, maar is niettemin ook op zijn eigen manier geen beste film. Het verschil is dat dit wat compacter aanvoelt.

Schwarzenegger is een zwakke titelrol, maar de bijpersonages overtreffen hem zowaar nog wat in vervelend zijn. Bijzonder hoe weinig kleur je aan personages kan geven die wel vereisen dat ze interessant zijn. Met de schurken kan je zoveel doen om het verhaal naar boven te krikken, maar de focus blijft op de goedzakken liggen die totaal geen flair kennen. Ze zijn er vooral en lopen vervolgens mee terwijl ze nooit een verbinding met de kijker maken.

De actiescenes zijn groots en gedetailleerd, maar belabberd gechoreografeerd. Het voordeel is dat de rode lijn van het verhaal goed loopt en er veel aandacht naar de versiering is gegaan, anders was deze best duur ogende film snel een complete flop geweest. Het bereikt nergens het compleet ridicule niveau van Red Sonja, maar het duurt vooral te lang terwijl het zichzelf nergens kan ontpoppen in een speelduur die al bijzonder lang is. Jammer, maar ik ben het snel weer vergeten.

Tja.

Origineel nooit gezien, maar dat komt ooit nog wel. Althans, dat is wel het plan. Alleen voor Schwarzenegger echter, want anders sla ik hem wel over. In dat opzicht kan ik dit niet echt overbodig noemen, omdat ik nog weinig weet op het gebied van Conan.

Momoa viel me verrassend genoeg wat tegen als actieheld. Hij heeft wel de spieren en mag er dan ook flink op loshakken hier maar waar het mis gaat zijn de uitdrukkingen. De hele film lang dacht ik bij mezelf dat hij ook prima de schurk had kunnen spelen hier.

Daarbij nog enkele leuke toevoegingen. Nichols zag er leuk uit, McGowan kon ik eindelijk uitstaan in haar rol en het is altijd leuk om Perlman even terug te zien. De rest is vrijwel vervangbaar en weten weinig echte charme met hun karakters mee te geven.

De actie is er volop, maar best adrenalineloos. Lelijk versiert soms, de rauwe look heeft soms wel een voordeel maar de setting daarbij valt soms behoorlijk door de mand. Soms zien de settings er mooi uit als ze groots in beeld gebracht worden, echter zijn de plots heel lelijk bij de actiescènes.

Er zit welgeteld 1 goed actiemoment in de film en dat was dan toch wel de scenes met het watermonster en de kooien waarbij de camera soms mooi onderwater ging. De scenes op de boot zagen er visueel ook wel mooi uit maar daarmee is het meeste wel gezegd.

Nispel heeft een wel heel lompe aanpak ook. Veel bloed dat rondvloeit maar weinig dat ook echt leuk is. De actie is gewoon wat nutteloos. Niks is echt leuke actie en dat heeft vooral met de settings te maken en het wat saaie gebruik van de camera.

Met een budget van 90 miljoen is alles gewoon niet groots genoeg opgezet. Wel jammer, want het verhaal (dat ook best ruk was), poster en kostuums beloofde visueel veel moois. Echter valt het resultaat dan behoorlijk tegen.

Maar ondanks dat allemaal is het nergens echt saai en het gaat allemaal vlot genoeg over.

Interessant.

Een bijzondere film die hoog in de top 250 staat. Ik kwam hem toevallig eens tegen in de gids op TV5MONDE. Aangezien veel top 250 films op z'n minst een kijkbeurt verdienen was vandaag deze film aan de beurt. Bijzondere ervaring, maar niet geweldig.

De look in zwart-wit is rauwer, maar voegt verder niet al te veel toe aan de spanning of visuele look. Visueel vond ik de film niet briljant, de gevangenis is wel leuk gedecoreerd maar het in beeld brengen ervan is niet al te bijzonder. Verder is het camerawerk klassiek en de spanningsopbouw niet on-point genoeg.

Hierdoor is de film minder intrigerend dan dat het zou moeten zijn. Soms trekt het je goed in het verhaal, maar in het algemeen valt het toch wat tegen. Zeker zo'n finale, die ermee kan scoren, moet toch een stukje beter opgebouwd worden. De attributen waren er wel, maar de uitvoering werkt het tegen.

De soundtrack valt stil op de juiste momenten en de rustige toon voorspelt genoeg dreigends, maar het wil allemaal gewoon niet zo lukken. Het hoofdpersonage acteert ook niet al te best en gedraagt zich wat mij betreft heel vaak op een opvallende manier. Als gevangenisbewaker zou je denken dat je snel doorhebt dat hij wat van plan is.

Verder is het wel aardig om te volgen, maar vergeleken met andere gevangenisfilms is dit niet perse beter. Het is net niet spannend of uitdagend genoeg. De stille toon is dreigend, maar de beelden en de situatie zelf toch niet dreigend genoeg. Een beetje te veilig wat mij betreft. Dat neemt niet weg dat het verder best degelijk is, maar geen meesterwerk wat mij betreft.

Een stel fors gebouwde actiehelden die op één locatie worden gedumpt en elkaar moeten afmaken, veel meer heeft regisseur Scott Wiper niet nodig voor een bruut actiefilmpje. Het blijft alleen altijd zonde dat dit soort films met een compleet achtergrondverhaal en aangedikt sentiment moeten komen, zeker de uiteindelijke finale gaat eigenlijk veel te lang door. De knokpartijen zijn verder prettig snel gemonteerd en de klappen voelbaar, maar de regie van Wiper mist variatie en vernieuwing. Na de eerste twee vuistslagen heb je het als kijker eigenlijk wel gezien en word je niet meer gestimuleerd met iets unieks. Gelukkig kent The Condemned genoeg tempo, een aantal goed getimede grapjes en degelijke acteerprestaties van Steve Austin en Vinnie Jones. Degelijk middagvertier dat veel te lang doorgaat, maar in de basis doet wat het moet doen.

Misser.

Het is een vreemd woord om een recensie mee te openen die de eindbeoordeling op een 3,0* heeft staan, en daar ben ik me ook bewust van, maar geef me even de ruimte om het uit te leggen. Sound of Violence had eigenlijk onder het juiste publiek een monsterhit kunnen worden, maar het talent en de uitwerking ontbreken op te veel momenten.

Het eerste kwartier blinkt uit in kleurtjes en een visueel stijltje. Het geeft direct al weg dat deze film een aparte regiestijl bevat, en ook de poster die hier op MovieMeter te zien is geeft een aparte film prijs. Kleurtjes en gore, het is altijd een heerlijke combinatie en films als bijvoorbeeld Mandy hebben bewezen dat deze combinatie elkaar bijna vlekkeloos kan ondersteunen.

Helaas is het na het eerste kwartier dat bijna naadloos wordt geregisseerd afgelopen met de pret. De visuele kracht is wel voelbaar aangezien de beelden lekker scherp naar voren komen, maar de film blijkt toch erg regulier te zijn uiteindelijk. De kleurtjes verdwijnen bijna volledig en voor een film die zichzelf promoot als een film waar de sound editing een belangrijke rol speelt is het allemaal behoorlijk terughoudend.

Niet alleen is de muziek zelf gewoon niet sterk genoeg om deze film te dragen, maar het acteerwerk van Brown is ook vreselijk te noemen. De bijpersonages doen het veel en veel beter dan haar. Vervelende en achterlijke prestatie die nooit over de juiste toon of uitstraling beschikt. Geef me dan maar Simmons, die met haar beperkte screentime stukken interessanter te noemen is.

Is deze film dan alleen maar slecht? Absoluut niet. De moorden binnen deze film zijn serieus grafisch en de brute natuur van deze scenes zijn sterk. Veel harder en rauwer dan de gemiddelde slasherfilm die tegenwoordig uitkomt. Fijn dat regisseur Noyer zich op dat gebied ook niet echt inhoudt, want het weet de film op een behoorlijke manier te redden.

Visueel ziet het er nog wel aardig uit buiten de kritiekpunten die ik eerder heb benoemd. Scherpe horror, sterk camerawerk en aardige editing. Het ontbreekt de film zeker niet aan talent, maar voor een film die eigenlijk de volgende Mandy had kunnen zijn gaat het de mist in. Ik had het allemaal iets obscuurder en poëtischer verwacht, maar niettemin een aardig gebeuren. Het had alleen zoveel beter kunnen zijn.

Leuke ontdekking.

Soms, heel soms klik je een film aan zonder al te hoge verwachtingen omdat het wel een leuk idee lijkt te hebben of je hebt even niks anders te doen. Je denkt er niet echt iets leuks in te zullen zien, maar wie weet. Tegen alle verwachtingen in blijkt het dan dus ook nog een serieus laardige film te zijn. Zo dus ook met deze Confessional.

Origineel gegeven, om dat meteen maar even duidelijk te maken. We volgen een aantal tieners terwijl ze zowat de hele film lang ons uitleggen wat er precies aan de hand is. Dat verloopt chaotisch, maar dat is dan ook de bedoeling. De hoofdlijnen worden ons snel duidelijk gemaakt, maar vervolgens moeten we kiezen wie van de personages de waarheid verteld, waardoor we altijd geforceerd zijn onze aandacht erbij te houden.

Acteerwerk is over de grote lijnen goed. Wel lijken de personages regelmatig weggelopen te zijn uit een soort cartoongebeuren. Erg sentimenteel en overdreven, maar ach, ze doen er wel alles aan om niet vergeten te worden. Jammer voor hen dat de film zelf vooral onder de radar is gebleven, maar het verloop is nog altijd best aardig.

Soms wat flauwe wendingen en wat onlogische gebeurtenissen, maar verder heb ik me positief vermaakt met deze film. Klaarblijkelijk door de mensen die het wel hebben gezien volledig de grond in gestampt, maar ik vond een mysteriefilm als deze nog best leuk. Wellicht dat ik het door alle leugens en bedrog nog steeds niet helemaal heb uitgevogeld, maar is dat dan juist niet een pluspunt? Leuke film.

Clooney.

Film die nogal wat includeert en daar dan ook best redelijk mee te noemen is. Ik moet zeggen dat ik recensies schrijven op dit soort films altijd een wat moeilijke taak heb gevonden. Vooral omdat het een typerende film is die ik niet vervelend kan vinden maar ook niet echt een wow-effect kan achterlaten.

Clooney geeft zichzelf als regisseur in ieder geval de rollen die hij niet echt eerder heeft gespeeld. Althans, ik heb hem nog nooit in deze specifieke rol gezien. De ster van de film is vooral Rockwell zelf met een rol die hem echt op z'n buik geschreven is. Past met zijn wat droge, energieke en gestoorde karakter ideaal in een film als deze. Ik heb er weinig op aan te merken.

Personages zoals Roberts vond ik wat vervelend en Clooney wil als regisseur nogal veel. Ik kan niet zeggen dat ik het echt slecht vond, maar anderzijds kan ik ook niet zeggen dat ik iets kan opnoemen dat een echt blijvende indruk gaat achterlaten. De stilering is wat te droog en de film kent nergens echt scenes die voor altijd op je netvlies zullen blijven. Cijfer is dus typisch wat mijn indruk van de film was. Ik weet er eigenlijk gewoon niet veel over te zeggen helaas.

Middelmaatwerk.

Vooral gekeken omdat Isla Fisher eraan meedeed. Een actrice die altijd wel degelijke rollen speelt, alleen het ratio nogal beperkt voor de films die ze uitkiest. Zo zit ze eigenlijk altijd wel een beetje in hetzelfde soort film, en daardoor heb ik nog geen film kunnen zien waar ze echt prijzen mee gaat winnen.

De humor is redelijk standaard en buiten het nogal merkwaardige gegeven van de film is de lijn al snel uit te tekenen. Ik betwijfel of deze film echt verrassingen kent ondanks de vooral verrassende keuzes van Fisher zelf, het verloop is namelijk best duidelijk. De standaardelementen keren keer op keer terug waardoor zowel het middenstuk evenals het einde van mijlenver aan dendert. Je hebt er geen vergrootglas voor nodig.

Het is dat de film voortdurend een best frisse toon aan kan houden om ons als kijkers altijd vlot door het verloop te leiden. Echt tot een lach is het niet gekomen, maar de ogen bleven netjes op het scherm. Uiteindelijk hoeven dit soort films niet veel meer te doen dan vermaken, het is alleen wel jammer dat de regie daarom een nogal luie instelling hanteert en niet veel doet om het verloop met iets extra's te brengen.

Half.

Vooral gekeken omdat er wat acteurs in rondlopen die vroeger populair waren. Deze film had ik op dat vlak alleen over het hoofd gezien, maar een Megan Fox en een Lindsay Lohan trekken me toch genoeg om nog een beetje geboeid te blijven. Vooral de eerste naam ben ik recentelijk wat meer gaan waarderen.

De film richt zich erg op kinderen, dus de humor en de setting zijn er ook naar. Overdreven personages, kinderachtige grapjes, uitgekauwde cliches en een hoop beweging tussen locaties. Er gebeurt eigenlijk altijd wel wat in deze film en de redelijk bombastische aanpak zorgt er tevens voor dat het moeilijk is om de film echt saai te noemen qua verloop.

Het acteerwerk is aardig, maar verder houdt het bij deze film eigenlijk wel een beetje op. Avontuur genoeg, maar een echte flow ontbreekt vaak. Dat zal er vast wel mee te maken hebben met het feit dat de film niet zo ambitieus in elkaar wordt gestoken. Ik heb me vermaakt, maar kon verder niet echt iets vinden dat overtuigde. Leuk om de acteurs zo jong te zien zou ik maar zeggen.