Opinions

Niet best.

Geen al te beste film dit, die inderdaad zo simpel is dat je het zelf eigenlijk ook snel al kunt. Duplass komt in het eerste deel nog vrij overtuigend over, maar gaat al snel over in krampachtig acteerwerk. Maar Brice is ook niet heel bijzonder.

De film is saai in het eerste gedeelte, pas in het tweede deel is het was spannender en dreigender. Verschillende scenes zijn effectiever, Dat Duplass de deur blokkeert, of voor de glazen deur van het huis van Brice staat. Sowieso hoor je eigenlijk na de badscene al te weten dat Duplass gek is, maar ja.

Saaie film, die gelukkig niet te lang duurt met zijn 82 minuten. Die gingen overigens erg langzaam, want horror is het nergens, op een paar flauwe jumpscares na. Het enige wat de film nog heeft zijn enkele dreigende scenes en die zijn dan wel weer voelbaar.

Vaag verhaal, simpel uitgewerkt. Found footage ligt me meestal wel, maar hier was dat eigenlijk niet echt het geval. Brice weet hier niet te overtuigen met zijn debuut.

Iets beter dan 1.

Maar geen hele bijzondere verbetering. Creep blijft er echt uitzien alsof ik het zelf ook gewoon na kan doen. Waarschijnlijk is al het budget dan ook opgegaan in acteurs en de afhuring van het huis waar ze inzitten. Ze mogen wel iets meer hun best doen om iets speciaals te doen.

Duplass is wel iets beter bezig dan in deel 1, waar zijn fratsen vooral dwaas waren. Hier is dat ook nog het geval, maar zijn karakter is wel intrigerender. Alleen in de eerste 10 minuten vreesde ik even kort. Maar daarna, met zijn baardje, doet hij het wel een stukje beter.

Akhavan is een matige tegenspeelster. Verhaal is wel iets leuker dan in deel 1, maar vooral door de loop zelf. Maar het probleem is wel dat het nooit aanvoelt als faux-docu. De dialogen blijven ook wat kracht en realisme missen. Maar Duplass weet het 1 en ander wel weer te redden.

Toon ligt voor de rest iets onvoorspelbaarder en bruter. Duplass doet het redelijk als killer en de scenes zijn iets intrigerender dan in deel 1. De teksten van Duplass interesseren dit keer gewoon, en niet in deel 1. Maar het blijft wel een matige film in zijn geheel. Dialogen zijn aan de zwakke kant en de jumpscares wel heel erg cheap. En dat wolvengeluid wat Duplass soms maakt had geschrapt moeten worden.

Maar wel beter in zijn geheel dan Creep 1, die ik ook niet meer hoef te zien.

Regisseur Matt Sampere neemt niet alleen de leiding over Creeping Death, maar vertolkt ook zelf de hoofdrol. Je zult dus kunnen stellen dat er dan degelijk uitgewerkte personages tevoorschijn moeten komen (aangezien je met je eigen gezicht te koop loopt), maar helaas is daar hier geen sprake van. In plaats daarvan een nogal dik aangezet verhaal met een hoop dramatiek aan de zijlijn, dat door het matige acteerwerk nergens overtuigend voor de dag komt. Wel hebben de makers een aardig gevoel voor sfeer en komen met een degelijk idee op de proppen, dat zeker richting de slotfase resulteert in een vermakelijk schouwspel. Met de praktische effecten is weinig mis, maar met de frequentie ervan daarentegen wel. Er is simpelweg te weinig gegriezel te bekennen in deze film en te veel gezever, waardoor het tempo uit balans raakt en dat uit zich in een aantal saaie stukken.

De intrigerend ontworpen poster geeft helaas niet de kwaliteit weer van The Creeping, die toch beduidend tammer en minder origineel voor de dag komt. Regisseur Jamie Hooper houdt voor enige tijd een zekere mate van mysterie in de lucht en de eerste helft volgt degelijk en traditioneel de bekende spookhuiscliches, die gelukkig best boeiend voor de dag komen. Uiteindelijk moeten de scenaristen echter verder en wordt de schaal langzaam uitgebreid, waardoor de slotfase plaats begint te maken voor wat grootsere effecten. Die komen echter bijzonder onovertuigend voor de dag en echt spannend of sfeervol wil deze horrorfilm verder ook niet worden, waardoor het geheel de kijker achterlaat met een onbevredigend en leeg gevoel.

Matige anthologie.

Wel van een naam die onder de horrorliefhebbers zeker niet onbekend is. Een regisseur waar ik als horrorliefhebber nog te weinig van heb gezien. Nu zijn niet al zijn films even goed en bekend, maar Romero heeft zonder meer een aantal grote klassiekers op zijn naam mogen zetten. Creepshow is daar 1 van.

Helaas wist deze anthologie me maar beperkt te overtuigen. Deze film opent met een proloog, die ik eigenlijk een uur later weer helemaal vergeten was. Er wordt weinig gedaan om deze ook memorabel te maken, buiten het feit dat het gezicht op de poster zich in dit gedeelte bevindt, maar erg beperkt. Ik kan uit dit stukje niet helemaal opmaken waarom het dan ook zo'n bekend gezicht is geworden.

Maar goed, na deze proloog krijgen we weer een aantal leukere stukjes. Met "Father's Day" maakt Romero een combinatie tussen stripboekfilm en horrorfilm. Het stripboekfilmgehalte geeft aan dit stukje een luchtig sausje mee, en dat werkt voordelig. Qua horror valt het tegen, en de verlichting maakt een nogal makkelijke indruk. Gewoon ergens lampen neerzetten en klaar is kees. Toch niet helemaal de juiste tactiek wat mij betreft. Het is vooral de bijzondere manier van editen die dit stukje de moeite waard maakt.

Daarna volgt het leukste stukje, waarin de enige echte Stephen King de hoofdrol speelt. Dit stukje krijgt precies de juiste dosis humor en gekkigheid om het te laten werken. Door middel van een mysterieuze aanpak vraag je je als kijker toch wel af wat er aan de hand is. Jammer genoeg is dit stukje erg kort en wat snel door de bocht. Romero pakt dit stukje iets te makkelijk aan, waardoor het te veel een stukje "vaagheid" is geworden.

Het derde stukje is alweer een stapje minder, en handhaaft ook een hele andere toon. Bekend acteur Nielsen speelt in dit stukje een hoofdrol, en doet het dan ook erg goed. De toon werkt voor een aardige tijd, alhoewel niet te ontkennen is dat dit verhaaltje een stuk interessanter had gekund. De dialogen weten maar matig te boeien, en het is vooral de sombere en hopeloze toon die werkt. Oorspronkelijk wilde ik dit door de vingers zien, maar het fantasierijke einde was zo misplaatst dat ik dat niet echt kon doen.

Het vierde stukje is het langste verhaal, en meteen ook de minst intrigerende. Dezelfde matige verlichting keert terug ondersteunt door een weinig interessant verhaal en een raar wezen dat toch wel uitblinkt in simplisme. Slecht acteerwerk, voorspelbaar verhaal. Ik kon weinig bedenken wat ik leuk aan dit stukje zou kunnen vinden, behalve dat het verloop misschien iets beter uitgeschreven was.

Het eindigt iets beter, maar nog steeds niet al te best. Het vijfde verhaaltje speelt wat meer in op een fobie, maar als je geen last hebt van deze fobie zal je net als ik weinig aan je trekken komen tijdens dit stuk. Het resulteert allemaal in een energieke en speelse anthologie waar ik weinig plezier uit heb kunnen halen. Jammer, maar de status van de film respecteer ik uiteraard.

Een kleine verbetering.

Ondanks dat deel 1 in de uitvoering misschien wat specialer is zitten de betere verhaaltjes toch echt in deze film. Het eerste deel mag dan wel mijn favoriete verhaaltje hebben, dit deel kent 3 verhaaltjes die allemaal nooit echt saai worden, en zelfs een uitschieter kent die in de vormt komt van 'The Raft'.

Opvallend aan deze film is dat het nu enkele stukjes tussen de verhaaltjes kent, en ook minder verhaaltjes. Hierdoor komt de speelduur terecht op een normale hoeveelheid minuten, namelijk 90. Langer hoeven dit soort onzinfilms niet te zijn van mij. Terugkomend op de stukjes tussen de verhaaltjes: die worden ingevuld met animatie. Erg kinderlijke animatie ook, en dat vond ik toch wel lollig.

Het eerste verhaaltje is het langste verhaaltje en binnen dit deel duidelijk het minste verhaaltje. Het gaat allemaal iets te lang door zonder ergens echt heel boeiend te worden. De vaart zit er uiteindelijk best in, maar de moorden worden off-screen gehouden en zowel het acteerwerk als de personages zijn niet bepaald geweldig. Het ligt er allemaal iets te dik bovenop.

Het tweede verhaaltje, zoals ik al in mijn introductie benoemde, vond ik geweldig. Erg simplistisch in de opzet, maar het gebruik van gore is opvallend hard en de sfeer mag er zeker wezen. Het feit dat Creepshow dit keer niet volledig over the top gaat qua fantasyelementen maakt dit stukje wat onheilspellender en rauwer, en dat komt het zeker ten goede.

Het derde en meteen laatste verhaaltje is ook aardig, maar bouwt iets te traag op. Waar het uiteindelijk naartoe gaat is wel lollig, en de bruutheid mag er zeker wezen, maar toch vond ik dit na een heerlijk tweede stukje maar een matige finale. Dat neemt niet weg dat Creepshow 2 in zijn geheel een stukje rauwer en harder is ten opzichte van het eerste deel, die ik een stuk vermoeiender vond. Dat maakt mij meer een fan van dit deel, maar ook deze is niet geweldig.

Zwak.

Zwakke bedoeling met een redelijk cast. Als het verhaal zelf eigenlijk nog niet stompzinnig genoeg is is het ook nog naar verwachting suf en vrij zwak uitgewerkt. Met de cast had het nog wat kunnen worden, maar dat is ook niet helemaal gelukt.

Keena is zeker niet lelijk, maar weet die film zowel emotioneel als geloofwaardig niet te dragen. Ironside voegt ook helaas vrij weinig toe in zijn acteerwerk maar doet het voor de rest prima. Kartheiser zet ook een vrij zwakke prestatie af.

Een verhaal dat eigenlijk gewoon stompzinnig is, emotioneel onvoldoende uitgewerkt is en in het algemeen behoorlijk tegenvalt. Leuke cast, maar deze film is duidelijk een voorbeeld waarbij dat dus niet de film zelf kan redden.

Genoeg inhoud en doordachte plotinsteken, maar de neurotische humor vanuit regisseur en hoofdrolspeler Woody Allen weet werkelijk van geen ophouden. Eindeloos gebrabbel over alles en nog wat, dat klaarblijkelijk bij menig filmliefhebber voor zeer effectieve humor doorgaat. In principe wordt er door iedereen naar behoren geacteerd, maar Allen verzamelt een universum van onsympathieke figuren die onbegrijpelijke keuzes maken, waardoor ik als kijker vooral moeite had om ergens in mee te leven. Een film voor een bepaalde smaakvoorkeur dus.

Cronenberg back to his roots.

Hij heeft me als regisseur nooit echt volledig weten te charmeren. Uiteraard zijn er wel enkele toppertjes, maar al bij al toch te weinig dat echt memorabel is. Ik zie dan ook meer potentie in wat zijn zoon te bieden heeft dan hijzelf, maar dat hij zichzelf weer wat in de spotlights wil zetten is met Crimes of the Future wel duidelijk.

Een film die echt de volle steun legt op de personages en thema's. Een echt goed lopend verhaal zit er namelijk niet in. Het zijn vooral ideeën die een beetje naast elkaar worden gehangen en daar wordt vervolgens langs gelopen. Alleen wel in slakkengang, want een goede flow zit er nooit in. De film blijft ten alle tijden ontzettend taai. Geef deze film aan een Von Trier en er komt een veel beter lopend geheel uit.

Acteerwerk is prima al wordt Mortensen toch wel erg ver in een excentriek figuurtje geduwd. Zover eigenlijk dat zijn serieuzere en wat zwaardere scenes nergens aanslaan. Effecten zijn zoals verwacht van hoog niveau, maar door de ontzettend slepende en trage presentatie ervan ook zo weer vergeten. Er mogen dan wel onheilspellende beelden tussenzitten, de afwisseling ervan is nogal onstabiel. Het verloopt gewoon te sloom, waardoor de beelden het wachten eigenlijk niet waard zijn.

De groteske stukken maken indruk, maar zijn opnieuw schaars. Of dat lijkt zo, want de verveling sloeg vroeg in waardoor het lijkt alsof er een eindeloos lange duur zit tussen de wat grafischere beelden. Ik kan het alleen niet echt een laag cijfer geven omdat de onderliggende kwaliteit hoog ligt. De constante mysterie en de zeer zware toon zijn elementen die niet elke regisseur naar voren kan brengen, maar voor Cronenberg was dit duidelijk geen moeite. In zekere opzichten een erg interessante film, maar daar blijft het bij.

Slecht.

Een behoorlijke terugslag voor Plotkin, die met zijn themaparkhorrorfilm Hell Fest best aardig op weg was om een bekwaamde horrorregisseur te worden. Crimson is echter een nogal vreemde film. Lijkt ook meer geregisseerd te zijn door FaZe Rug zelf, want het voelt erg aan als doorsnee YouTube-voer.

Vraag me dan ook af tot in welke mate Plotkin vrijheid heeft gekregen om überhaupt een bijdrage te leveren. Crimson neemt de rol aan van een FF-film, maar doet dit op een nogal vreemde manier. Buiten het feit dat de arrogantie er vanaf spat weet Plotkin ook gewoon kwalitatief te weinig toe te voegen. Richting de slotfase komen pas de eerste degelijke ideeën voorbij lopen, en dat zijn dan enkel en alleen clowns.

Verder ook behoorlijk slecht geacteerd. Ik kreeg het idee dat we sympathie voor FaZe Rug moeten voelen, maar de compleet achterlijke manier waarop hij zich gedraagt maakt dit voor de kijker compleet onmogelijk. Zijn angst voelt erg onoprecht aan. Zijn vriendjes zijn overigens niet veel beter. Nogal ongemakkelijke prestaties die ze eerder als domme lullen neerzetten dan ondersteunende buddies.

Het is niet perse dat deze film zo lelijk is, maar het slaat gewoon nergens op. Er is een verschil tussen geen logica includeren, en van een hele andere planeet komen. Film hangt als los zand aan elkaar en levert niet af op spanning. Voor een groot deel komt dat clownsconcept er ook maar matig uit. Er mag dan binnen 3 minuten een random ballon over de straat zweven, maar structuur en consistentie is er niet.

Nee, ik snap niet waarom Plotkin dit een goed idee vond. Misschien dat het op voorhand nog wel een aardig idee leek te zijn, maar de uitvoering is erg brak te noemen. Typische film uit de pen van een YouTuber die waarschijnlijk even kort zat op geld. Brak geschreven, niet spannend en volslagen idiote karakters die tot overmaat van ramp gewoon zichzelf lijken te spelen. Verzorg je scalp goed na het kijken van deze film, want je zal er genoeg overheen krabben.

Leuke sfeer.

Toen Del Toro in begin Maart de beste film en regisseur oscar won verbaasde me ik eigenlijk dat ik maar weinig films van Del Toro heb gezien. Alleen Pan's Labyrinth en Pacific Rim gezien. Tijd voor wat nieuwe Del Toro, zondag is The Shape of Water aan de beurt.

Ook het genre horror sprak me hier erg aan, ik smul meestal van Fantasy/Horror genres. Aangezien dit dat genre was en een goede regisseur had ging ik er lekker voor zitten.

Het duurt wat lang voordat ze echt in het huis komen naar mijn mening. Hiddleton is geen acteur waar ik ook graag veel naar kijk als hij normaal acteert. Dallas is ook niet echt mijn favoriet. Gelukkig was hier de sfeer en visuals heel goed.

Sommige spookhuis stukken zagen er goed uit, de geesten ook. Zelfs bij de scene dat er opeens een gedaante langs een raam zweeft deden de rillingen me eventjes over de rug lopen. De finale was dan weer wat tegenvallend maar de film was genoeg vermaak en sfeer om het naar een voldoende te brengen.

Politiek getinte thrillerfilm van regisseur Tony Scott, waarin de goed acterende Denzel Washington en Gene Hackman grotendeels verantwoordelijk zijn voor de sfeerbepaling. De eerste helft van Crimson Tide kent een verrassend genuanceerde inhoud, maar die wordt enigszins weggepoetst eenmaal de situatie in de tweede helft escaleert. Met name de bombastische, drukke opbouw kon ik niet helemaal plaatsen. Het levert in ieder geval geen gevoel van spanning of claustrofobie op, vooral een indruk dat de beeldcompositie achter de schermen niet te overzien was. Scott gebruikt zijn typerende stijlelementen ook hier weer en dat levert snel en behendig camerawerk op, maar helaas ook een nogal aanwezige muziekkeuze. Zijn fascinatie voor de Amerikaanse cultuur breekt in ieder geval door, maar of dit voor een subtiele thriller nu de juiste manier van aanpak is, betwijfel ik ten zeerste.

Critters vormt pulpvermaak van de bovenste plank, maar wel een heel erg leuke vorm van pulpvermaak. Ondanks dat regisseur Stephen Herek op latere leeftijd het pad van de kinderfilms koos met een sprankeltje Hallmark, is het vooral zijn regiedebuut dat de beste indruk achterlaat. De inleiding is echter wat aan de lange kant, maar eenmaal de Krites uit hun kooi komen verandert de film in een ongeremd, uitermate humoristisch gebeuren dat nergens verveelt. De vormgeving van de beestjes is erg lollig en bovendien wordt er op het vlak van spektakel nergens teruggeschroefd, waardoor Critters ook daadwerkelijk de ruimte neemt om leuk te zijn. Voor het acteerwerk valt het een en ander te zeggen en de effecten zijn ondertussen sterk verouderd, maar de film levert nog altijd het plezier af die de eerste indruk aan de kijker belooft.

Horrorregisseur Mick Garris laat met een titel als "Critters 2: The Main Course" zien dat hij absoluut niet van plan is om het roer ten opzichte van de eerste film om te gooien en godzijdank gebeurt dat hier ook nergens. Het basisconcept luidt dat dezelfde personages terugkeren naar de bekende setting, waar blijkt dat de Krites toch niet helemaal verdwenen zijn. In principe is de voortzetting van dat concept niet verrassend of nieuw, waardoor de kritiek die ik op het eerste deel had nog altijd van toepassing is. De boel duurt al bij al wederom veel te lang om op gang te komen en zit je als kijker vooral te wachten totdat de beestjes hun opwachting maken, maar eenmaal ze tevoorschijn komen is het weer lachen, gieren en brullen geblazen. De schaal van dit tweede deel oogt iets ruimer en de effecten zijn wat beter, verder is het eigenlijk meer een herhalingsoefening met beduidend weinig originele inbreng. Dat laatste zorgt ervoor dat dit deel tegenover de vorige film wel het onderspit moet delven, maar liefhebbers van lomp en komisch vermaak zullen nog altijd kunnen genieten.

Direct-to-videovervolgen zijn altijd een concept geweest binnen de horrorbusiness die kijkers enige zorgen baren en dit derde deel is dan ook qua niveau een beduidend stuk minder in vergelijking met de voorgaande films. Wederom een inleiding die te lang doorratelt zonder de boel te voorzien van flair en het acteerwerk is weinig om over naar huis te schrijven, maar uiteindelijk is het vooral een kleinschaligere herhaling van veel beter uitgevoerde ideeën. Leuk zijn nog altijd de Krites die de boel op een plezante manier op stelten zetten en de verschijning van een jonge Leonardo DiCaprio in zijn filmdebuut, maar daartegenover vormt deze film aanzienlijk zwaardere kost. Je moet nogal vergevingsgezind zijn om net zoveel te kunnen genieten van dit derde deel, die regisseuse Kristine Peterson voorziet van een totaal inwisselbare en overbodige indruk.

Het heeft de reeks vier delen gekost om uiteindelijk integraal door het ijs te zakken, ondanks dat iets als Critters serieus baat zou kunnen hebben gehad met een going-to-space concept. Spijtig genoeg maakt regisseur Rupert Harvey de uiterst merkwaardige keuze om de aanwezigheid van de wezentjes aanzienlijk terug te schalen en de ontwikkeling van de crew voorrang te geven. Het levert een geheel op dat werkelijk onbeschrijfelijk saai wegkijkt en bovendien amper kan profiteren van de onderscheidende setting. De Krites missen elke vorm van hun humoristische persoonlijkheden en de cast acteert erbarmelijk slecht, met een kleine uitzondering in Brad Dourif. Angela Bassett had duidelijk geen zin in de vooruitgang van de productie en acteert ver onder de maat, maar ook de overige personages kennen amper wat noemenswaardige trekjes. Eenmaal de finale aanbreekt is het volledig duidelijk dat de koek op was en dat resulteert in een onmenselijk saai en geforceerd geheel, die zelfs voor zo'n pulpreeks nog een belediging vormt.

Het Amerikaanse televisiekabelkanaal SyFy doet een merkwaardige poging om een oude reeks nieuw leven in te blazen en houdt zich daarbinnen redelijk braaf aan de gerespecteerde tradities. Zo kan je ook hier op praktische effecten rekenen evenals dwaze, maar soms komische conceptuele ideeën. Waar je ook op kan rekenen zijn castleden die waarschijnlijk niet meer dan een enkele acteerles in hun leven hebben gevolgd, met een oersaaie hoofdrol van Tashiana Washington als initiatiefnemer. Dee Wallace keert overigens terug op de meest absurde en overbodige wijze mogelijk, die de indruk wekt dat ze pas later aan de productie werd toegevoegd toen alle opnames min of meer al compleet achter de rug waren. De Krites zijn weer wat leuker ten opzichte van het vorige deel en de horror oogt wat minder dwaas, maar uiteindelijk kan het geheel niet de plezierige, humoristische trekjes overnemen van de eerste twee delen. Overigens wel fijn dat de horror nu een wat verdeeldere indruk maakt, in plaats van wéér zo'n nodeloos lange inleiding.

Ernstig.

Het duurde erg lang voordat ik Croc daadwerkelijk kon vinden, men kan zelfs spreken van een speurtocht. Ik wist al dat dit geen geweldige film zou worden, en ik heb na afloop dan ook behoorlijk spijt gekregen dat ik serieus hard heb geprobeerd om te zoeken naar deze film. Het was namelijk gewoonweg niet om aan te zien.

Laten we met een enkel pluspuntje beginnen, en dat is dat het tempo best hoog ligt gedurende deze film. Nu we dat hebben benoemd kunnen we doorgaan naar de negatieve punten, waar de film er genoeg van heeft. Laten we beginnen bij de locaties, die best mooi zijn gezien de film ook op locatie is gefilmd. Croc krijgt het echter voor elkaar om alles te verwaarlozen met zeer matige regie en brengt niets goed in beeld.

Van de editing naar het camerawerk naar tot slot de spuuglelijke filters, Croc is een erg onaantrekkelijke film om te zien. Het ziet er allemaal werkelijk erg lui uit, alsof het team niet eens geprobeerd heeft hier iets van te maken. Apart is het wel, want met een klein beetje inzet kunnen zelfs dit soort films werken. Bijzonder aan Croc is dat het namelijk niet eens zo veel van de krokodil laat zien.

Wanneer de krokodil boven komt drijven verandert de film in een bende die zichzelf niet in de hand heeft. De lelijke effecten gecombineerd met uit de hand gelopen cameragebruik brengen weinig leven in de brouwerij. Elke horrorscene gaat verloren aan spanningsloze regie die nergens van gebruik kan maken. Alles is kleurloos en gevoelloos, en bovendien duurt alles daarvoor en ertussen te lang voordat het eindelijk eens naar de horror toedraait.

Daarnaast zijn de personages pijnlijk standaard en vooral slecht geacteerd. Buiten de vele filmfouten valt het op dat de film nog wel probeert serieus te zijn, maar ik denk dat de meeste kijkers wel beter weten. Regisseur Raffill doet echt veel te weinig moeite voor de film. Er zit zelfs niet eens een mooie shot vanuit een helikopter of drone bij om de landschappen in ieder geval te laten zien. Verspilde film zonder hart en ziel. Erg jammer weer, maar uiteraard te verwachten.

Weinig ambitieuze krokohorror van regisseur Paul W. Franklin. Niettemin wordt er op z'n minst de moeite genomen om het beest tot leven te animeren, sommige films leveren zelfs die inspanning niet meer. Daarvoor nog een halve ster dus, verder is Croc! niet bepaald hoogstaande cinema en dat uit zich in slecht acteerwerk, lelijke cinematografie en een compleet gebrek aan logica tot op het irritante af. Sommige regisseurs wekken de indruk dat ze enkel een camera in handen hoeven te hebben om een film af te leveren en Franklin voldoet makkelijk aan de eisen daarvoor. De krokodil komt uiteindelijk genoeg opdagen om niet compleet verveeld te raken tijdens het kijken, maar liefhebbers van dit soort horrorfilms zullen zich er goed aan doen om dit gewoon lekker te mijden.

Leuk.

Normaal vind ik dit soort films die met het concept van tijd spelen niet al te interessant, maar Timecrimes kwam veelvuldig voorbij in de toplijsten van horrorfilms. Ik, als fan van horrorfilms, wilde dus uiteindelijk wel een moment uitzoeken om de film te zien. Dat kwam dan ook recentelijk, en de film viel me zeker niet tegen.

Regisseur Vigalondo lijkt binnen deze film niet perse op horror te mikken, buiten een paar knipoogjes. Timecrimes is gewoon een erg interessant en intrigerend thrillertje met sciencefictionelementen en in de verre verte ook horrorinvloeden. Toch krijgt de thriller voorrang en dat lijkt ook de goede keuze te zijn, want het inhoudelijke verhaal doet er hier meer toe dan het horroraspect.

Visueel alleen nogal lelijk in beeld gebracht. Losse editing, lelijke filters, slecht gebruik van de locatie. Het is dat de film dankzij de inhoudelijke meerwaarde en strakke personages nog weet te boeien, verder ziet het er behoorlijk lelijk uit. Echter moet je het gebrek aan budget in het achterhoofd nemen, dus een deel daarvan is vergeven, anderzijds blijf ik vinden dat er nogal een gebrek aan fantasie was binnen de visie van de regisseur.

Maar als we naar het verhaal kijken zien we dat Vigalondo juist uitblinkt in het bedenken en uitwerken van een goed verhaal. Deze film lijkt in het begin nog simpel te zijn, maar wordt uiteindelijk steeds complexer. Richting de finale raakte ik de draad plots kwijt, terwijl ik de film daarvoor nog goed kon volgen. Sterk verteld dus door Vigalondo, daarvoor mijn complimenten.

Timecrimes is nergens erg spannend, maar wel zeer boeiend en de 92 minuten die ook geen grote opgave vormen vanwege de korte duur gaan zo voorbij. Ik heb me zeer vermaakt met de film en ik vond het leuk om de ontrafelingen te volgen. Als de regisseur nu een groter budget krijgt om mee te werken kan ik niet wachten wat we nog meer van hem kunnen verwachten.

De jonge castleden doen hun uiterste best en de bedreiging ziet er dankzij de glitchy vormgeving apart genoeg uit, maar regisseur Jesse Holland brengt verder weinig nieuws onder de zon. Met name de spanningsopbouw komt niet van de grond en het verhaal neemt allerlei absurde wendingen die slecht uitpakken. De toevoeging van Michael Jai White is bovendien een groter mysterie dan de demon, aangezien hij de helft van de tijd gewoon van een afstandje loopt te staren en zich zeer beperkt bemoeit met de gang van zaken. Het vormt een haastig bijgetrokken verschijning om de poster te vullen met een bekende naam, maar die zal White binnen de kortste keren kwijt zijn met dit soort prulletjes. Het overige gedeelte van de film bestaat uit een hoop dramatiek en spaarzame horrormomenten die weinig angst aanjagen. Ik ben hier met redelijke moeite doorheen gekomen, dus een hoger cijfer gaat er niet inzitten.

Matig.

In z'n concept nog wel een aardige documentaire, maar in de uitwerking eigenlijk een bedreigend resultaat is. De titel zou beweren dat de film ingaat op de zogenaamde legende van "Cropsey" maar als je dat denkt kom je toch relatief bedrogen uit. Cropsey is meer een documentaire over een voor de makers lokale misdadiger.

En dat is best jammer, aangezien de interessantere stukken duidelijk vanuit de legende komen. Daar houden ze na ongeveer 20 minuten volledig mee op om vervolgens aan een heel ander punt te beginnen. Een punt dat waarschijnlijk erg interessant is voor sommigen, maar niet was waar ik de film voor keek, omdat ik er persoonlijk wat minder mee heb. De film doorkomen was dan ook vanzelfsprekend moeilijker voor mij.

Het is vooral jammer dat de sprekers in deze film in het uitplozen van de situatie rondom deze bijzondere moordenaar niet erg interessant te noemen zijn. Interessant zijn de beelden waar de makers door een verlaten ruïne zwerven. Die beelden zijn er echter alleen geschoten voor de achtergrond. Logisch voor een documentaire, maar ergens ook een gemiste kans.

Echter is het wel zo dat ook als de sprekers vervelen de film op zijn eigen manier leuk kan zijn, en dat is het dan ook. Begin van de film had me gelijk te pakken. De makers weten wel hoe ze introducties moeten schrijven en een film vermakelijk moeten houden. Het is echter ook toch jammer dat de documentaire zelf kwalitatief niet zo sterk aanvoelt. Ze vinden dan ook geen antwoord op hun vraag. Lijkt me dan wat sterker als je uiteindelijk wel tot een antwoord komt als je de volledige documentaire gebruikt om er te komen.

Nee, dit was hem niet voor mij. Interessant in de eerste 20 minuten als de legende zelf nog in de spotlights staat, maar eenmaal de film begint met switchen toch een beduidend stuk minder interessant. Wel jammer, want ik hoopte met deze documentaire wat te weten te kunnen komen over een legende, en niet wat een bepaald stadje er dieper mee in het achterhoofd heeft zitten.

Teleurstellend misdaaddrama vanuit regisseur Wayne Kramer, die helaas zijn luchtige en intense kwaliteiten van Running Scared niet kan overnemen met Crossing Over. De inhoud is beduidend serieuzer en ambitieuzer dus een andere aanpak is natuurlijk onvermijdelijk, maar toch valt de ietwat kale vormgeving op. Er worden hoe dan ook te veel verschillende soorten perspectieven verweven die elkaar uiteraard wel aanraken, maar niet bijzonder sterk aanvullen. Harrison Ford en Cliff Curtis leveren op die manier de beste prestaties af, terwijl Alice Eve en Jim Sturgess juist volstrekt inwisselbaar zijn. Het heeft er alles mee te maken dat het ene verhaal een stuk sterker wordt uitgewerkt, terwijl andere sporen te geforceerd op sentiment inhaken. Een film als Crossing Over is vanzelfsprekend moeilijk om uit te werken, maar een wat gefocuster verhaal en wat meer persoonlijke inbreng vanuit Kramer hadden voor wonderen kunnen zorgen.

Mwa.

Crossroads is een film die wat rommelig verloopt, maar uiteindelijk nog wel een redelijke kern kan invullen. Het is makkelijk om een film waarin Spears de hoofdrol speelt af te branden. Je bent als Spears dan ook een makkelijk doelwit, maar met de media die Spears tegenwoordig krijgt is het nog moeilijk om om dit soort films heen te kijken.

Veel tempo en waarschijnlijk ook de intentie om veel avontuur te beleven, dat vervolgens alleen niet beleefd wordt. We krijgen een soort roadmovie, maar uiteindelijk is vooral het persoonlijke drama van de personages het element dat de voorrang krijgt. Dat zorgt ervoor dat de voortdurend minder interessante zaken naar voren worden geschoven en dat werkt de film wat tegen.

Wel goed, opvallend goed zelfs, geacteerd. Spears draagt de film daadwerkelijk nog, alleen is het avontuur dat ze beleven en de manier hoe ze naar hun destinatie komen gewoon te weinig uitdagend en meeslepend om met plezier te blijven volgen. Je zal de film makkelijk vergeten, maar dat neemt niet weg dat het makkelijk wegkijkt.

Herzien en de voldoende blijft gewoon staan. Regisseur Alex Proyas scoort vooral hoog op het vlak van wereldschepping, want de gotisch vormgegeven stad komt in The Crow mooi voor de dag. Het eerste beeld van de film is spijtig genoeg het best in beeld gebrachte stuk, maar dat weerhoudt het overige restant er niet van om onderscheidend en sfeervol voor de dag te komen. Brandon Lee is daarnaast leuk als hoofdfiguur, ondanks zijn tragische afloop achter de camera's. Het acteerwerk zit verder geregeld tegen het overdreven aan, waardoor de dramatiek van het verhaal wat sullig voor de dag komt. De actiescenes missen ook wat coolheid om echt indruk te maken, want de onoverzichtelijke en soms chaotische beeldregie van Proyas brengt het rondslingeren van kogels niet altijd even fijn voor de camera. Het vermaakt verder prima en Proyas speelt de remake makkelijk van de kaart, maar een ware klassieker zie ik er niet in.

Regisseur Rupert Sanders neemt de remake van de gotische klassieker op zich en maakt er vooral een ongefocust rommeltje van. Het duurt ten eerste bijzonder lang voordat we Bill Skarsgård als de echte Crow te zien krijgen en wordt het voornaamste gedeelte van het eerste uur opgemaakt aan een nietszeggende relatieontwikkeling. Dit betekent dat de actiescenes evenzeer lang op zich laten wachten, maar gelukkig worden ze door Sanders wel lekker bloederig en bruut vormgegeven. De volledige sequentie in de opera is mede hierdoor prettig memorabel en daar kan de film zichzelf nog enigszins positief herpakken. Skarsgård acteert bovendien erg sterk, maar zijn personage wordt amper geïntroduceerd en na enige tijd twijfel je als kijker of hij überhaupt wel de hoofdrol speelt. Het figuurtje van FKA Twigs wordt toch aanzienlijk verder uitgediept, maar zonder succes. De personages blijven namelijk saai, het eerste uur blijft evenzeer oninteressant en Sanders test veel te veel van je geduld om deze remake behapbaar te krijgen. Alle positieve punten gaan uit naar het laatste halfuur evenals het degelijke acteerwerk.

Een vervolgfilm die slachtoffer werd van krenterige producers, waardoor het eindresultaat anders uitpakte dan de makers oorspronkelijk hadden uitgedacht. Niettemin maakt regisseur Tim Pope er nog altijd een mooie wereld van, met fijne kleurtjes en apart vormgegeven personages. Het acteerwerk is niet geweldig en de actiescenes komen aanzienlijk tammer voor de dag, maar na het taaie eerste halfuur volgt er wel een lekkere flow die de volledige film blijft aanhouden. Je zult als kijker door een boel opbouw moeten zien te komen die vooral uitgesponnen en oninteressant naar voren komt, maar Pope toont zich kundig genoeg om zelfs een kapotgeknipte film tot een degelijk einde te brengen. De softere aard en het gebrek aan hoogtepunten zitten een nipte voldoende echter in de weg. Vincent Perez mag bovendien niet in de schijnwerpers van Brandon Lee staan.

Het derde deel kent min of meer hetzelfde niveau als de voorganger, ondanks dat regisseur Bharat Nalluri de focus verschuift. Salvation moet het namelijk meer van de bombast hebben, waardoor de kogels wat rijkelijker in het rond vliegen en het tempo hoger ligt. Alhoewel de actie redelijk lomp wordt vormgegeven, kijkt het vermakelijk en makkelijk weg. De gotische sfeer krijgt wat minder aandacht, maar is nog altijd toepasselijk aanwezig. Nalluri dirigeert soms iets te wazig en onoverzichtelijk, maar behoudt de controle uiteindelijk wel en zet daarmee vooral in de tweede helft prima werk neer. Eric Mabius is daarnaast een degelijke protagonist en de schrijvers doen pogingen om het verhaal onvoorspelbaarder neer te zetten, maar toch moet dit derde hoofdstuk het afleggen tegen de iets beter gebalanceerde film van Alex Proyas.

Kwalitatief een beduidend stuk minder dan de drie voorgaande delen, vooral omdat de prominentste castleden als miscasts naar voren worden geschoven. Edward Furlong is totaal niet intimiderend als protagonist en Tara Reid zakt (wederom) sterk door de ondergrens, waardoor de indruk wordt gewekt dat ze er enkel en alleen staat vanwege haar looks. De regie van Lance Mungia is daarnaast aanzienlijk minder sfeervol. Kleurrijke decors en/of mistige straten worden omgeruild voor droge en verdorde omgevingen en lelijke achtergronden, enkel de details binnen de architectuur zijn toepasselijk charmant. Een hoop personages krijgen het hier luidruchtig met elkaar aan de stok en toch komt Wicked Prayer bijzonder saai voor de dag, met enkel een vermakelijke finale om de boel nog enigszins te voorzien van leven.

Tja.

Begon nog vrij aardig, met de shit op de door bloed overspoelde zee. Geeft een mooi droevig beeld en een best sterk begin, de draak zag er niet geweldig uit, maar (nog) geen SyFy niveau. De voice over was redelijk gedaan.

De liefde voor Fantasy spat er duidelijk vanaf. Het bevat zo'n beetje alle elementen maar ook alle cliches. Je weet al precies hoe het zo'n beetje gaat eindigen, alleen veel minder spectaculair dan je eigenlijk zal denken. De Bhrún en Haydn doen het zo slecht nog niet, maar het is vooral het amateurisme dat er ook vanaf spat.

Wat je al snel opvalt, is de matige CGI. Alles wat uit de computer komt kan je bijna niet serieus nemen omdat het er gewoon slecht uitziet. De natuuropname zijn mooi, en daarmee is alles gezegd. Weinig echte spektakel en als het er is is het zo snel en zo slecht dat het eigenlijk over je heen gaat.

Ook de acteurs kunnen duidelijk niet zwaardvechten en hebben hiermee niet geoefend. Alles komt zo'n beetje uit de lucht vallen en daardoor ontstaan er dus ook grote gaten in het verhaal. Met meer geld en meer originaliteit kon dit best een redelijke film worden.