Opinions

Mwa.

Ik had er eigenlijk al niet veel van verwacht. Dat dit een film is die vanwege thema's wat beter uitpakt in Amerika was te verwachten, maar om eerlijk te zijn werd ik van deze film niet warm of koud. Als er ook nog onderliggende boodschappen inzaten dan heb ik dat bewust genegeerd. Daar kijk ik ook (vaak) geen horrorfilm voor.

Het acteerwerk is in ieder geval niet van het hoogste niveau en de indrukwekkende aanwezigheid van Todd wordt in deze film gemist. Bijzonder hoe de laatste scene van de film dan ook gelijk zoveel dreigender wordt. Abdul-Mateen II heeft wel de uitstraling, maar zijn rol belemmerd hem in veel manieren om een interessant personage neer te zetten. Hij wordt ook nergens echt interessanter terwijl het verhaal dat wel wil.

Daarnaast vind ik de terughoudende en zoutloze vorm van horror ook een minder punt aan de film. Spanning is ver te zoeken en dreiging ook. Regisseuse DaCosta weet nergens wat horror uit te trekken. Visueel zitten er nog wel aantrekkelijke shots tussen met genoeg kleur, en de gore mag er ook best wezen. Veilig, maar gritty en realistisch genoeg om vanuit mijn kant een pass te krijgen.

Ook het schaduwspel die in de eerste helft naar voren komt vond ik mooi. Verder doet de film een poging om het verhaal wat beter uit te werken, maar het is vooral een rommelige bedoening die erg afstandelijk aanvoelt. Dat de film vermakelijk blijft komt meer omdat het allemaal goed in beeld gebracht wordt, niet omdat het inhoudelijke van de film zo sterk is.

Het mist eigenlijk van alles om een goede horrorfilm te zijn. Dat het een belangrijke film moet zijn even daarbuiten gelaten. Ik kon niet heel veel bevrediging halen uit deze film. Toch duurt het niet te lang en is het nooit een zware opgave. DaCosta kan best regisseren, alleen denk ik dat ze beter af is in andere genregebieden, want binnen horror trekt ze weinig angst uit de kijker.

Regisseur Turi Meyer nam het derde deel van de horrorreeks onder handen en komt op de proppen met een geheel dat ongeveer op hetzelfde niveau zit als de voorganger, ondanks de andere richting. Dit deel moet het namelijk minder van de inhoud hebben en meer van de slasher, een kanteling die ik persoonlijk alleen maar kan verwelkomen. Het jammerlijke is dat er een hoofdrolspeelster wordt gekozen met een groot gebrek aan acteertalent, waardoor al snel de indruk opborrelt dat ze er enkel en alleen vanwege haar looks staat. De beperkte acteerkwaliteiten komen overigens niet alleen van de hoofdrol af, maar ook van haar medespelers. Hierdoor slaat de dramatiek geen moment aan en ogen de dreigende scenes allesbehalve overtuigend. Voordelig is dat Tony Todd wat meer in beeld is en er meer bloedvergieten aan bod komt, maar daar zijn alle positieve punten wel mee benoemd.

Candyman vormt een personage dat over de jaren heen onder andere op politiek vlak veel betekenis heeft gekregen binnen de huidige samenleving, maar deze specifieke invulling van regisseur Bill Condon is wat simpeler. In principe wordt er opnieuw een personage gevolgd dat op onderzoek moet gaan naar de befaamde horrorlegende, met tussendoor wat korte griezelmomenten om de kijker eraan te herinneren wat voor genre de film draagt. Problematisch is dat de inhoud amper interessant naar voren komt en vooral een uitgekauwde indruk maakt, waardoor je voortdurend wacht op de sensatie. De moorden zijn gelukkig lekker lomp en Tony Todd is geknipt voor zijn rol, maar verder maakt dit vervolg een slaapverwekkende indruk en roept slechts 15% van de machtige sfeer op die de voorganger zo speciaal maakte.

De beruchte en geheimzinnige regisseur Marian Dora, ook wel bekend als de vaste assistent-regisseur van de inmiddels overleden Ulli Lommel, levert met Cannibal een nogal smerige en eigenaardige film af. Het achterliggende concept is echter prachtig en bijzonder interessant aangezien het gebaseerd is op de moord van Armin Meiwes, oftewel de Kannibaal van Rotenburg. Bijzonder hoe dit echt iemand zijn fantasie is geweest, alleen lijkt me dat niet meteen hetgeen te zijn wat Dora zelf interessant vond. De focus op lang uitgesponnen seksscènes (met paardengeluiden erdoorheen gemonteerd om één of andere reden) en smerigheden nemen de film namelijk vrijwel compleet over. De beeldvulling wordt verzorgd door twee belachelijk acterende heren die daarnaast door het scenario van Dora in de steek worden gelaten. De dialogen die ze moeten doordrammen slaan volkomen nergens op, waardoor de film nooit aanvoelt als een echt gebeurd verhaal. De controversiële finale slaat behoorlijk door op het vlak van gore en wordt indrukwekkend gedetailleerd in beeld gebracht, maar vormt al na 5 minuten een aaneenschakeling van rommelige zoom-ins op ledematen en ingewanden. Ik hoopte het liefdesverhaal van deze twee heren enigszins beter te begrijpen, maar uiteindelijk ben ik nu zelfs nog wat verder verwijderd van het materiaal.

Intrigerende mysteriehorrorfilm die in de laatste 40 minuten spijtig genoeg op negatieve wijze ontspoort. Cannibal voelt dan ook aan als een productie waarin regisseur Benjamin Viré met twee verschillende films hoopte te experimenteren. Het zou in ieder geval een verklaring vormen waarom dit gebeuren na iets verder dan de helft totaal kantelt qua stilering en toonzetting. Gelukkig wordt er altijd zeer degelijk geacteerd en boeit het eerste uur sterk dankzij de subtiele en intrigerende chemie. Op het visuele aspect maakt de film indruk op muzikaal vlak en beeldvoering, ook al zijn de praktische effecten niet best en worden daardoor met wild schuddende camera's snel verhuld. De tweede helft boeit door een onevenwichtig en warrig verloop totaal niet meer.

Exploitatieve en lelijk gemaakte film, exclusief in elkaar gezet om mee te liften op het controversiële "succes" van Cannibal Holocaust. Erg overtuigend komt dat niet voor de dag, regisseur Umberto Lenzi bokst het namelijk voor elkaar om een nog slechtere film af te leveren dan het bronmateriaal. Cannibal Ferox gaat vooral de boeken in als een project met uiterst slecht acteerwerk, amateuristische nasynchronisatie en een volledig gekopieerd verhaal. Dit keer alleen met weinig overtuigende praktische effecten (de ingewanden lijken op natte stenen en planten) en scenes die per ongeluk in de film gemonteerd lijken te zijn. Enkel de ongeremde natuur zorgt nog voor wat positieve punten, verder is dit geheel vooral een verschrikking om door te komen.

Bah.

Het is niet eens zo dat ik te beledigd ben door deze film, maar dit is oprecht een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. De boodschap was niet bij me doorgedrongen als die vent het niet had gezegd, en dat zegt eigenlijk al een hoop.

Buiten al het onnodige dierenleed, was deze film ontzettend lelijk. Lelijk in zeg maar alles, want vooral het eerste deel leek absoluut nergens op. Simpele uitvoering en een nog simpeler verhaal. Daarnaast is de film soms gewoon komisch slecht.

Het tweede deel heeft zo zijn voor en nadelen, maar in het algemeen blijft het allemaal matig. Als je meelij moet hebben met de kannibalen of de filmers dan is dat allebei onmogelijk. Voor beide partijen hoopte ik dat ze lekker in brand mochten vliegen.

Het dierenleed zal ongetwijfeld schokkend zijn, maar ik had meer zoiets van "He kom op man". Ik ben sowieso minder met dierenleed, maar dit was soms gewoon onnodig. De film is lelijk, simpel en zelfs saai op een gegeven moment.

Slechts de laatste paar minuten zijn heel flink, de moord op Faye Daniels was namelijk wel erg geslaagd evenals die vent die in mootjes gehakt werd. Maar voor de rest is dit een hele, hele matige film.

Regisseursduo Michael Powell en Emeric Pressburger heeft meerdere filmklassiekers op zijn naam staan, maar slaagt er niet echt in om mij persoonlijk te charmeren. A Canterbury Tale legt de focus in mijn optiek vooral op de verkeerde uitgangspunten, waarin onder andere het basismysterie al snel aan de kant wordt gezet om meer ruimte toe te kennen aan de hoofdpersonages zelf. Alhoewel Powell & Pressburger geregeld een aantal knappe, tastbare beelden op het scherm toveren, wil het verhaal daardoor niet echt boeien. Erg goed wordt er namelijk niet geacteerd en de uitkomst is ook niet echt bevredigend, maar er zijn genoeg bonuspunten voor het visuele aspect.

Lollige film van Scorsese, een regisseur die voor mij wisselvallige films aflevert. Als hij zich niet te veel bezig houdt met Jan en alleman en het gewoon lekker simpel houdt zijn veel van z'n films best te pruimen, zo ook deze Cape Fear. Het drijft vooral op wat energieke visuele stijlen en de excentrieke figuren. De Niro is als Max Cady goed op dreef, alleen mis ik nog een echt intimiderende uitstraling. Hij kan je aandacht moeiteloos vasthouden, maar echt dreigend wordt het nergens. De familie is misschien wat karikaturaal en cliché, maar vooral Nolte doet het meer dan verdienstelijk. Alleen Lewis is wat te afhankelijk van makkelijke trekjes, al is dat misschien gewoon een probleem van het beperkte script. De film zelf loopt vlot en qua sfeer zit het meer dan goed. Echt ronduit spannend of sterk wordt het nergens, maar ideaal vermaak is het wel.

Sterk.

Deze film destijds in de bioscopen overgeslagen omdat het me toen niet erg trok. Ook nu kijk ik hem in principe alleen maar omdat het in de top 250 voorkomt. Zonder twijfel is dit een van de betere films die onlangs is uitgekomen, al lijken dit soort films die zich in onveilig gebied afspelen zich automatisch staande te houden.

Niettemin is dit een erg sterke en vooral mooie film geworden die eigenlijk heel deprimerend is en regelmatig voor een brok in de keel zorgt. Het is toch wel even lang geleden dat een film in staat was om dit bij me voor elkaar te krijgen. Deze film voelt ook rauwer aan waardoor het sentiment net wat zwaarder aankomt bij de kijker, en dat is uiteraard positief.

Opvallend aan de film is dat er maar weinig hoop te bekennen is. Vanaf het begin voel je de deprimerende sfeer al hangen dat er gewoon niks goed gaat komen. De dialogen zijn indringend, net als het camerawerk en de cinematografie. Alles klopt eigenlijk gewoon aan de film, buiten de soms ietwat voorspelbare situaties. Verder blijft de film altijd op niveau.

Dat ventje doet het inderdaad erg sterk. De emoties rollen regelmatig op een sterke wijze van het scherm en eenmaal de baby ook een centraal deel in het verhaal gaat opeisen mag je als kijker oppassen dat er niet per ongeluk een traantje over je wang gaat lopen. Ik heb het droog gehouden, maar ik voelde me zeker geraakt door de film, en nogmaals, dat was lang geleden.

Caparnaum verdient de roem en liefde die het krijgt vanuit het publiek. Aardig verhaal, harde kritiek en weinig hoop. Je kan deze film op meerdere manieren ervaren, namelijk als een warme, verdrietige en/of sombere film. Voor mij was het 't laatste. Mooie film die er soms visueel niet altijd even netjes uitziet maar verder goed en emotioneel in beeld wordt gebracht.

Dankzij de moderne en snelle regie van Julius Onah kan Brave New World redelijk op eigen benen staan binnen dit superheldenuniversum, alhoewel de gebroeders Russo duidelijk met de betere delen kwamen. We bevinden ons ondertussen in een nieuw tijdperk en Anthony Mackie heeft het schild overgenomen van Chris Evans. Alhoewel hij weinig nieuwe elementen toevoegt aan het personage, houdt Mackie zich best stand en speelt een degelijke hoofdrol. Onnodig inderdaad om hem niet gewoon Falcon te laten zijn, maar voor het eindresultaat maakt het weinig verschil. Tim Blake Nelson en Giancarlo Esposito zijn bovendien uitstekende, charismatische schurken die hun stempel goed op de film drukken. Jammerlijk is de afgrijselijke CGI, die zeker de finale eigenhandig de nek omdraait. Het gebrek aan inhoudelijke rust en de bijbehorende ambitie is daarnaast spijtig, maar uiteindelijk vormt het nog altijd degelijk entertainment.

Wel ok.

Typisch Marvel, maar het Russo duo weet er een paar leuke en origineel draaien aan te geven. Superhelden vs superhelden bijvoorbeeld is weer ontzettend leuk bedacht en maken we tegelijkertijd ook kennis met Tom Holland als de nieuwe Peter Parker.

Voor de rest duurt de film flink lang met zijn 147 minuten wat zeker niet altijd even interessant is. De beste scenes zijn de helden tegen helden scenes en dat is ook gelijk het hoogtepunt van de film. Voor de rest is de film vrij langdradig maar niet perse slecht.

Visueel top, duurt wat te lang en redelijke acteerprestaties. Evans nooit echt een geslaagde Captain America gevonden naar mijn mening. Holland vind ik als een van de weinige wel wat leuker, maar ja. De Russo's gingen later ook nog door met Marvels.

Te doen.

Voor zowat de laagst beoordeelde Marvel op MovieMeter (wat het ergste moet doen vrezen) vond ik deze film nog best te doen. Leg deze film naast de eerste twee Thor-delen en dan zal ik niet snel snappen waarom je deze veel minder zal vinden.

Echter is de film ook niet perfect, maar het dient wel als makkelijk entertainment. Het blijft wel bedenkelijk als je zo'n superheldenfilm als deze tijdens zo'n desastreuze gebeurtenis laat plaatsvinden maar zelf zit ik er niet zo heel erg mee. Maar ik kan wel begrijpen waarom dat voor een ander wat minder is.

Captain America blijft echter nogal een saaie superheld en Evans blaast weinig leven in het karakter. Het acteren zelf is niet zo vervelend, maar het personage is vooral gewoon saai. Een beetje de Optimus Prime van de Marvel-films. Mij maak je er niet enthousiaster mee.

Bijrollen doen het niet verkeerd, enkel Weaving valt door de mand, wat erg jammer is gezien zijn historie van filmschurken. Hier past hij gewoon niet in het plaatje en het accent is bijna komisch. Jones en Atwell doen het naar behoren, vond Agent Carter eigenlijk een leuker personage dan Cap. America.

Visueel best oké, maar vooral omdat de film voor actie gaat die niet heel veel CGI nodig heeft. Zodra de CGI te veel een scene insluipt gaat het mis. Maar de explosies en vaart van de actie is helemaal zo slecht nog niet. Cinematografie oogt erg opgepoetst en daar zit ik ook niet heel erg mee.

Uiteindelijk zit je twee uur tegen vermaak aan te kijken en het kijkt niet slecht weg. De CGI is niet al te knap en onze held is een beetje saai. De schurk is ook behoorlijk ridicuul, maar het komt vooral van het tempo en de actie zelf. Ik mis een beetje een echt grote slotfase, maar voor de rest is het als geheel net een voldoende waard.

Erg leuk!

Een Marvel zoals ik het echt graag zie, en deze is misschien zelfs 1 van de betere Marvels die ik tot nu toe gezien heb. Echter zal dit Doctor Strange voor mij niet overtreffen, daar heb ik zo van genoten en daar kan dit dan net niet overheen, ondanks deze veel beter te doen was dan de meeste Marvels.

Begon misschien wat saai, die actiescène op de boot leek nergens op en was simpelweg een voorbeeld van saaie actie. Wel opmerkelijk, omdat elke andere actiescène die daarna volgt een stuk beter te doen zijn en zelfs heel erg leuk zijn. Hoogtepunten zijn de achtervolging van Nick Fury foor de straten en de slotfase.

Evans voert zijn rol wel keurig uit, het is alleen wel jammer dat Captain America zo'n saaie superheld is. Net als Optimus Prime in Transformers, allebei van die serieuze, wat saaie superhelden die nergens echt heel leuk zijn. Gelukkig zijn de scenes dat hij zijn schild mag gebruiken wel fijn in beeld gebracht.

De actiescènes zelf zijn scenes die ik lang in films heb gemist. Groots opgezet en behoorlijk bombastisch gebracht, maar oh zo leuk om naar te kijken. Al dat hersenloze spektakel terwijl er ook nog een prima verhaal omheen zit doen weinig Marvels nog tegenwoordig. En deze film doet dat nagenoeg perfect.

Spannend gebracht, opwindend gebracht en visueel ziet het er allemaal behoorlijk aantrekkelijk uit. Acteerwerk van Evans is prima, Johansson ook, en de rest eigenlijk ook wel. Het is niet dat iemand er bovenuit, of juist niet steekt aangezien de actie toch wel de overhand neemt. En zo zie ik het dan ook graag.

Erg genoten, de 128 minuten vlogen, vooral in de tweede helft, echt voorbij. Komt wat saai opgang, maar wanneer de vaart er eenmaal inzit en de actiescènes leuker zijn, begint de film echt los te gaan in grootse en vermakelijke actiescènes die erg weten te boeien, en letterlijk geen seconde vervelen.

Apart.

Captain Fantastic is een relatief originele film met een leuk uitgangspunt, die wat regiepower mist. Het concept waarbij een familie zowat in het wild leeft is altijd wel intrigerend om te volgen en als het ook nog eens bovengemiddelde reacties krijgt levert het een kans op om eens gekeken te worden.

Erg speciaal vond ik het alleen niet. Ross combineert op redelijk subtiele wijze drama, komedie en een klein tikje misdaad. Toch is het het drama dat de overhand krijgt en dat heeft zo zijn minpunten en pluspunten. Een pluspunt is dat het best weet te boeien en nergens echt saai wordt. Een minpunt is dat het ook nergens weet te raken, ondanks dat Ross wel op een emotionele impact mikt.

Visueel half. Het gebruik van de camera is aardig, de natuur wordt redelijk in beeld gebracht en niks is echt matig, maar echt goed is het ook niet. Klassieke bewegingen, middelmatige kadrering etc. Heel bijzonder is het niet. Ook de filters maken weinig indruk en ik mis wat detail in de scenes. Een echt goed sfeertje breekt nooit door, waardoor de film vooral op het verhaal en de personages steunt.

Het acteerwerk van Mortensen voldoet, en ook MacKay mag genoemd worden. De rest van de kinderen zitten tegen inwisselbaar aan, en de kleintjes zijn zelfs irritant. Ze worden vooral vervelend vanwege de humor die Ross erin probeert te vermengen, die vooral een wat arrogante indruk maakt. Het is nooit te druk of lawaaierig, maar ik kon er simpelweg niet mee lachen.

Ook de dialogen weten niet altijd te boeien, maar de film weet de speelduur van 2 uur wel te rechtvaardigen en weet op een goed verhaal te steunen. Het eindigt bevredigend, maakt weinig grote fouten maar kan niet echt een indruk achterlaten. Ik weet zeker dat ik een film zoals Captain Fantastic binnenkort weer vergeten ben. Helaas.

Leuk.

Weer een leuk Marveltje eigenlijk, vond dit toch een stukje beter dan de meeste Marvels die er nu zijn. De film neemt zichzelf wat serieus soms, maar de luchtige humor mag er af en toe wel zijn. Gelukkig, anders was dit toch wel een stukje minder geweest.

Ze kreeg veel haat over zich heen voordat de film überhaupt uitkwam, maar ik vind Larson perfect als Captain Marvel. Leuke charme en uitstraling. Bovendien ook helemaal niet vervelend om tegenaan te kijken, en dan slaagt ze er best in ook nog dominant over te komen.

Law als schurk was wat saai, en de marsmannetjes waren ook niet heel overtuigend als je ze vergelijkt me een hoop andere schurken van Marvel. Leuk om L. Jackson weer terug te zien als de jonge Fury, blijft leuk in zijn rollen en deze dus ook eigenlijk.

Bombastische, maar verrassend fijne soundtrack eigenlijk. Vooral "I'm all Fired Up" was tof, is ook naar mijn soundtrack lijstje gegaan. Geeft een perfect, soms wat kinderlijke maar vooral avontuurlijke charme aan de film en dat maakt het een stukje luchtiger.

CGI is in zijn algemeenheid prima, soms wat minder, maar in het algemeen ziet het er prima uit. Groots opgezet, prima designs en mooie felle kleuren. Actie door de stad heen is leuk, ik was al bang dat het alleen in de andere planeten zou komen maar dat is niet zo. Anders was de vergelijking met Star Wars snel gemaakt.

Vlotte, fijne actie en een film die ondanks zijn soms iets te serieuze toon nooit saai wordt en leuk is om uit te kijken. Waarschijnlijk ook 1 van de laatste Stan Lee cameo's, helaas. Nee, ik vond het een leuke zit, en ik kijk ernaar uit Larson weer te zien in Endgame.

Leuk.

Greengrass is zeker geen slecht regisseur, United 93 is al een van mijn favoriete films geworden. Jammer dat Captain Phillips dat niveau niet haalde voor mij. Verhaal is zeker goed gevonden en uitermate boeiend om te volgen. Betere productie van Greengrass ja.

Tom Hanks is prima als Phillips. Het verhaal is wat langzaam in het eerste stuk, maar is al snel spannend. Die kapers zijn ook goed gecast, en de film kent een aantal spannende momenten. Echte dreiging voelde ik echter niet van die gasten.

Het einde is ook vrij sterk, en de film weet zeker te boeien. Ik mistte alleen de sfeer wel in de film, de sfeer waarmee ik zou voelen dat ik op zo'n moment in levensgevaar zou zijn. Desondanks best een geslaagde productie, 3,5/5*.

Tussenin.

Boek waar de film op gebaseerd is heb ik nooit gelezen, maar volgens mij volgt die redelijk braaf de trend van jeugdboeken die enkel en alleen nog uit plaatjes en gekkigheid bestaan om de slechte concentratie van tegenwoordig aan te spreken. Die indruk geeft de film ook af, want het gaat er zeker behoorlijk maf aan toe.

Het probleem is dat het me niet erg aanspreekt op deze leeftijd, en ik had het waarschijnlijk heroverwogen als ik wist waar ik met deze film aan begon. Omdat deze van Netflix af ging en hij me nog wel vermakelijk leek opgezet, maar ik moet zeggen dat ik niet voorbereid was op de grote dosis kinderachtige toiletgrappen die de revue passen. Geschikt voor een specifiek publiek, maar niet voor mij.

Toch kent de film tussendoor wat geslaagde momenten die voornamelijk worden veroorzaakt door de energieke animatie en constante pogingen om dit nog wat meer ADHD te maken. Er gebeurt van alles en nog wat binnen deze film en het tempo loopt in sneltreinvaart. Je zal onmogelijk verveelt raken tijdens deze film, want als dat wel gebeurt ligt het toch echt aan jou.

Captain Underpants hamert erg lang door op grappen die niet zo leuk zijn en herhaalt ze 30 minuten later opnieuw. Voelt erg drammerig en geforceerd aan, alsof de film op z'n knieën voor je gaat om je vervolgens te smeken even te lachen. Soren probeert erg hard om een lach uit de kijker te persen, maar al die redelijk dommige pogingen gingen me na enige tijd eerder irriteren.

Als je van humor houdt waarin een centraal personage "Dr. Poopypants" heet dan is Captain Underpants helemaal voor jou. De energieke animatie staat garant om je aan de buis gekluisterd te houden want er gebeurt constant wat, maar het mag erg duidelijk zijn dat dit op de jeugd is gericht en weinig richting de volwassenen spreekt. Dat wist ik ondanks de duidelijke signalen vooraf niet waardoor het me vanzelfsprekend tegenviel.

Oké.

Wyatt trekt weer naar een nieuw genre na te hebben geëxperimenteerd met actie, misdaad en drama. Nu dus een sciencefiction/thriller. Het feit dat Wyatt variatie in zijn films wil hebben kan ik enkel prijzen, maar de uitvoering zit niet altijd even lekker mee.

Ook niet in Captive State, alhoewel het concept en sommige regiepunten best in orde zijn. Wyatt kiest voor een iets mindere mainstreamaanpak en houdt zijn film redelijk ingetogen. Denk maar een beetje aan een Villeneuve-film, maar dan met iets meer tempo en actie en wat minder voeling.

De film opent met een redelijk donkere sequentie. Dat zet gelijk de toon voor wat komen gaat, maar daarna krijgen we eigenlijk een heel ander soort film dan in de eerste sequentie wordt beloofd. Een verhaal dat eigenlijk meer om het lijf wil hebben dan de gemiddelde kijker ervan zou verwachten, maar de clichés niet altijd even keurig ontwijkt.

Toch is het concept dat buitenaards leven de planeet heeft overgenomen en hier nu het gezag voert best leuk bedacht. De uitvoering is maar zozo. De wereld is leuk ingericht en de cinematografie is knap, maar het wil allemaal erg strak zijn en is dit gewoon niet zo zeer. Het tempo wil namelijk niet echt met de strakheid meegaan waardoor je het gevoel hebt naar een film te kijken die het te hard probeert.

Acteerwerk is voor de rest best degelijk. Goodman doet het erg goed, Sanders mag ook zeker genoemd worden. Andere rollen zoals die van Farmiga zijn dan weer net wat te theatraal gespeeld. De invulling van de karakters blijft wat vlak. Opnieuw de goede agent en de rebelse tiener in een dystopie. We hebben het allemaal weleens eerder gezien.

De film doet hier en daar zijn best om wat spanning op te bouwen maar komt niet verder dan een paar hele kleine spanningsbogen. Er zijn maar 2 momenten dat de film daadwerkelijk zijn spanning effectief op weet te voeren. Voor de rest blijft het gewoon een vertelling in een sciencefictionomgeving. De mainstreamkijker die komt voor actie en spanning zal dus bedrogen uitkomen.

De film voldoet niet echt aan de strakke vereisten, wat het wel probeert zo te zien. Het sfeertje is er wel, maar als het naar effectieve spanning moet dan lukt het niet helemaal. De effecten zijn ook net wat te veel uit de computer gehaald om zo'n omgeving als deze optimaal te kunnen realiseren. Jammer, als een aantal scenes net wat effectiever hadden kunnen zijn had dit op een 3,5* uit kunnen draaien. Het is de twist met Farmiga als number one die ik uiteindelijk een beetje te flauw vond.

Half.

In The Hidden Face zit een goede film verborgen met een sterk concept die hier ook zeker goed wordt uitgewerkt. Wat dat precies is, zal ik nog niet verklappen, maar eenmaal de onthulling rondom de helft van de film naar buiten komt sta je garant voor een goed uurtje aan vermaak, met een lekker vernieuwend tintje.

Deze film heeft echter het nadeel dat de personages allemaal zo ontzettend onsympathiek en intens vervelend zijn. Niet qua gedrag, maar meer qua motieven. Soms nodig om het verhaal verder te helpen, maar uiteindelijk wordt het gewoon belachelijk en overschrijdt de film de grenzen voor wat gewoon frustrerend is en wat ronduit irritant is. Frustratie is altijd welkom, maar het wordt opdringerig als je er te ver in doorslaat.

Visueel nog wel aardig, goede sfeervolle belichting en een verloop dat je echt naar de film toetrekt. Door middel van genoeg leuke ideeën wordt de film ingevuld en zet je weleens op het verkeerde spoor. Voordelig is dat regisseur Baiz genoeg details includeert om je naar het verhaal toe te trekken, maar de eerste helft van de film teert meer op de dreigende spanning en die krijgt Baiz er voor geen meter in.

Acteerwerk is redelijk middelmatig. Ik vraag me af of Baiz de actrices heeft gecast omdat hij ze goed vond acteren of omdat hij ze liever uit de kleren zag, want briljant zijn de prestaties van de twee dames niet. Daar kunnen ze zelf niet altijd even veel aan doen, want de dialogen zijn behoorlijk ouderwets te noemen. Niet meteen zinnen waar je veel mee kunt als crewlid.

De film is vermakelijk en intrigerend genoeg om je vlot door de speelduur te leiden, maar eenmaal de aap uit de mouw is vervalt de film in ronduit ridicuul vervelende taferelen. Interessant in beeld gebracht, een concept dat sterk genoeg is en veel ideeën, maar verder zitten de irritaties die allemaal vanuit de cast komen de film enorm in de weg, net als de soms ouderwetse aanpak. Halve film dus.

Zwak.

Niet echt de beste zombiefilm die er gemaakt is ook voor mij. Dit lijkt ook meer een dramafilm te zijn dan een horrorfilm, dus daar lagen mijn verwachtingen wat lager in. Jammer, want daarmee liep ik wel behoorlijk lang te wachten tot er eindelijk wat ging gebeuren.

Freeman vind ik een prima en leuk acteur, alleen in dit soort rollen valt hij vaak wat door de mand, want dit is niet helemaal de uitstraling die ik kan geven. Sowieso kan ik hem vaak niet serieus nemen, omdat hij altijd onbedoeld grappig is.

De Australische cultuur is eigenlijk toch wel 1 van de weinige mooie stukken in de film. De savannes en culturen zijn goed in beeld gebracht en is optimaal gebruik van gemaakt. Misschien nog wat dieren, maar dat maakt niet veel uit voor mij.

Acteerwerk van dat Afrikaanse / Australische (ik weet het eigenlijk niet) jochie is niet bepaald goed, maar uiteindelijk krijgt hij ook een vrij waardeloos script waarmee een hoop stukken uit de lucht komen vallen. Die baby was natuurlijk wel het schattigst, maarja. Alleen over Pistorius was ik tevreden, de rest vond ik niet bepaald overtuigend overkomen.

Ook niet spannend, en vaak wat saai. Er is weinig dreiging terwijl ik de Australische cultuur een mooie toevoeging vind. Het goede stuk aan de film is dan toch wel de slotfase, voor de rest is dit gewoon een zwakke film.

Opnieuw een leuke Palma-misdaad.

Toch 1 van de weinige regisseurs die een misdaadsfilm ook daadwerkelijk interessant kan maken tot nu toe. Mede dankzij het verfrissende en opvallend knappe cameragebruik en sterke opbouw van thrillerscenes. Al moet ik nog wat meer van de beste heer bekijken.

Pacino opnieuw in een prima rol, maar wel een wat andere rol dan de scheldende, patserige Pacino. En dit doet hij wederom prima, met enkele sterke scenes dankzij hem. Was allang blij dat hij zijn accent niet al te sterk had aangezet voor de film.

Maar ook Guzmán en Penn mogen best genoemd worden, ondanks dat beide heren nooit echt in de spotlight komen te staan, al probeert het karakter van Penn dat wel een aantal keren. Helaas zitten er ook een aantal slechte rollen in zoals Ann Miller. Kon wat mij betreft uit het scherm blijven.

Verhaal rondom Ann Miller is eigenlijk ook 1 van de zwakste punten aan de film, aangezien al die liefdesrelaties die natuurlijk niet al te vlot verlopen te vaak zijn gedaan en deze film weet daar werkelijk niets creatiefs mee te doen.

Film neigt soms wat naar het saaie, maar gelukkig weet De Palma vaak net op tijd in te grijpen met interessant cameragebruik en spannende momenten. Die momenten waren er net niet genoeg eigenlijk, maar dat maakt weinig uit.

Het is ook de finale die de film van een 3* naar een 3,5* tilt, aangezien die lekker sfeervol en spannend is. Ondanks dat de film het einde al weggeeft in de eerste 5 minuten. Het is gewoon een spannende misdaadsfilm die eindelijk niet saai weet te zijn en niet terug grijpt naar de te grove dialogen en constante gescheld ala Scorsese.

Cijfer is daarom ook net iets hoger dan wat ik gemiddeld voor misdaadsdramas geef.

De controversiële regisseur Roman Polanski dirigeerde deze film vanuit Parijs en baseerde het op een toneelstuk dat enkel 3 jaar voor deze film werd gepubliceerd. De uiteindelijke synopsis die zich ontrafelt op een enkele locatie en zich volledig focust op de relatieontwikkeling tussen vier personen is dan ook niet verrassend, maar Polanski werkt het vooral kort door de bocht uit. De onderlinge verhoudingen zijn komisch en boeiend, maar escaleren behoorlijk snel zonder dat de kijker een enig gevoel van stress, frustratie of why kan ervaren. Eenmaal de alcoholische dranken er worden bijgepakt heeft Carnage zelfs de neiging om te ontsporen en wekt de indruk dat geen van de personen tegen een enkel glas aan drank kunnen. Het acteerwerk is erg sterk en de inhoudelijke vorderingen zijn interessant, maar het relatief abrupte einde wekt de gedachte dat je als kijker eigenlijk zojuist maar heel weinig hebt meegemaakt. De precieze intentie van de film ontgaat me dan ook een beetje, maar vermaken doet het met gemak.

Interessant concept, matig uitgewerkt.

Het begint bij de openingcredits al enigzins interessant. Wanneer er over "1 van de meest bizarre misdaden in de geschiedenis van Amerikaanse misdaden" wordt gesproken, heb je al de oogjes even op je. Maar uiteindelijk was het bizarre vooral het idee zelf en niet bepaald de film zelf.

Zo is de belager in dit verhaal niet bepaald intmiderend of dreigend. Gewoon 1 of andere halve zool met een zeer sterk aangezet accent. Hij is nergens gestoord, dreigend of eng. Gewoon een normaal personage die nooit echt veel indruk weet te maken.

Het helpt er ook niet bij dat het matige acteerwerk van Bell de spanning niet vooruit helpt. Spanning is er sowieso al niet echt. Het hele concept is best gaaf, maar de uitwerking mist creativiteit. Die naam al, "Carnage Park" . Daar moet je echt gave dingen mee kunnen doen.

Maar van dat park krijg je dan te weinig te zien. Een paar lijken (Waarvan er natuurlijk weer een paar van wakker moeten worden voor goedkope schrikmomenten) en 1 val moeten de sfeer zetten, maar zetten deze echter niet. Hier had meer creativiteit in gemoeten vanuit de regie.

Voor de rest begint het eerste half uur wel redelijk, en in het eerste half uur is dan ook de meeste goede gore. Daarna is er van die griezelige gore weinig over want veel krijg je niet meer te zien. Gewoon een vrouwtje dat met uitgelopen make-up door de woestijn heen klautert.

Er heerst te weinig tempo en spanning. De misdaad had veel gaver uitgewerkt kunnen worden. Meer vallen, meer spanning en meer intens gefilmde beelden. Nu heb je een resultaat dat het gewoon niet echt is geworden. Richting de slotfase begon de vermoeidheid in te slaan, en dat moest al helemaal omgekeerd.

Alhoewel regisseur Gaspar Noé de controverse iets te nadrukkelijk opzoekt binnen de eerste paar scenes, blijft Carne een heerlijk eigenzinnig en energiek werkje. Eentje die met een speelduur van enkel 40 minuten geen minuut te lang duurt, anders rekt de boel zichzelf al snel nodeloos uit. Specifiek het camerawerk en de montage vallen op, waar veel geëxperimenteerd wordt om de aandacht van de kijker doorlopend vast te blijven houden. Philippe Nahon doet het verder uitstekend en de bijpersonages zijn evenzeer prettig gestoord. Naarmate het einde vordert heerst het gevoel dat de film eigenlijk niet zoveel te melden heeft, maar het vormt nog altijd een sterke proloog voor de loopbaan van Noé.

Niets voor mij.

Carnival of Souls. Een oudere horrorfilm die ik ook eens nodig moest zien. Het is een van de zoveelste titels waarbij ik de fout heb gemaakt om de remake eerst op te zetten. Maakt in dit geval gelukkig niet zoveel uit, want van de remake herinner ik me weinig. Ik herken zelfs niets daarvan nog een beetje in deze film.

Deze film begint best intrigerend door direct met een autoachtervolging te openen die voor die tijd best knap wordt geschoten. Het levert een leuke sequentie op die bevredigend en mysterieus eindigt. Het geeft de film al direct wat voer om goed te openen. Vervolgens, eenmaal 10 minuten verstreken zijn, neemt de film toch een wat andere toon aan.

Het jammere aan de film is dat het uiteindelijk de horrorelementen wat laat vallen en wat meer inhaakt op mysterie en drama, alleen dan ondersteund met crewleden die er totaal niets van bakken. Het is allemaal maar serieus kijken, soms een traantje laten en verder de dialogen op een onnatuurlijke wijze naar buiten forceren. Op mij maak je er geen indruk mee.

Tussendoor kent de film wat sfeervolle en onheilspellende beelden, maar eenmaal het plot en ontwikkeling daarvan echt naar voren worden geschoven weten die eerdergenoemde beelden steeds minder effect te hebben. De ambitieuze titel krijgt naar mijn mening ook nooit de uitwerking die het wel verdient. Ik denk dat ik dat dan een stuk beter vond werken in de remake, want hier kan ik niet zoveel mee. Cijfer is er dus ook naar, want veel meer heb ik niet te zeggen.

Niet geweldig.

Remake van een film die ik nog niet eerder heb gezien, maar ik denk dat deze film best afwijkend was van die film, als ik de gok mag wagen. Vaak zijn remakes die de grond in worden geboord hele andere bewerkingen, het zal me dus niet verbazen als deze film ook een hele andere richting heeft gekozen ten opzichte van het origineel.

Deze film is nog best een vermakelijke zit, die ook nog eens niet te lang duurt. Regisseurs Grossman en Kessner proberen met deze film een andere richting te kiezen die horrorfilms normaal kiezen. Het vormt een mix tussen een schrikfilm en een film die heel erg op een speelse, fantasierijke sfeer mikt. Beide soorten wisselen elkaar aardig af, maar in het algemeen zijn ze beiden ook ondermaats.

Carnival of Souls haalt de beste scenes uit de finale, wat designs tussendoor en alle sequenties die zich in de droomkermis afspelen. Verder zitten er een hoop bedenkelijke elementen in deze film. Het mist ten eerste de spanning waar het wel op mikt. De schrikmomenten moeten hierbij helpen, maar de zwak uitgevoerde opbouw kan de schrik niet effectief maken.

Het acteerwerk is zwakjes, ondanks dat de namen niet onbekend zijn. Phillips zet een mooi, maar nogal ongemakkelijk hoofdpersonage neer. Smith is niet veel beter ondanks haar ervaring in de horrorwereld. Ik denk dat de rol toch wat te weinig ruimte gaf. Het grootste acteerprobleem is duidelijk Miller die als spookclown niet kan overtuigen en maar een teleurstellende verschijning vormt.

Wat fraaie beelden tussendoor kunnen niet verhullen dat de regisseurs niet echt leken te weten wat ze wilde doen. Niks wil echt werken, ondanks een aantal aardige pogingen. Het is gewoon niet eng, fantasierijk of speciaal genoeg om op te vallen. Ik moet de originele film nog een keertje zien, maar dat heeft geen haast. We zien wel.

Oef.

Vond de remake al niet zo best, maar na het zien van dit heb ik de remake verlaagd naar 2,0* i p v 2,5* want dit is veel beter. Ten eerste is dit niet perse zo'n typische Amerikaanse tienerfilm of film waarmee je een remake zoals die van 2013 op moet maken.

De film is daarbuiten naar mijn mening niet veel beter. Het eerste deel tot het bal is best slecht en saai. Het acteerwerk is niet om uit te staan (Vooral Margaret White acteert lachwekkend) en alleen Spacek en Travolta bakken er wat van.

Het bal is dan wel leuk geschoten, met een split screen en leuke belichting, maar dat was het dan ook wel weer. Toch wel teleurgesteld.

De herziening bevestigt de matigheid van deze moderne herbewerking. Chloë Moretz, Julianne Moore en Judy Greer spelen stuk voor stuk miscastte personages; zeker eerstgenoemde verzuipt in de theatrale gezichtsuitdrukkingen. Regisseuse Kimberly Peirce probeert uit te pakken met een spectaculairdere finale en die is dan ook wel entertainend, maar de volledige aanloop is eigenlijk simpelweg te bekend en oninteressant. Het ontgaat me als kijker volledig waarom de pestkoppen zo hard willen uithalen tegen deze neutrale tegenstander. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop, maar een aantal scènes zien er goed uit en gevoelsmatig duurt de film nergens te lang.

Matig.

Begon allemaal nog wel aardig. Het concept is absoluut niet origineel, maar het gegeven van een allesvernietigende ziekte blijf ik altijd interessant vinden. Voornamelijk omdat je er als verteller en/of regisseur alles mee kan doen wat je wil. Je kan het zo gek nog niet verzinnen of er wordt een concept van gemaakt. Carriers is alleen liever wat realistischer en kleiner, maar de Pastor-broeders persen er niettemin weinig speciaals uit.

Het gebrek aan spanning nekt dan ook bijna de volledige film. Ik denk vooral dat het komt omdat een hoop momenten al bekend zijn voor de liefhebber. Specifiek veel van de horrorscenario’s in Carriers zijn al eerder en beter gedaan en als de bijrollen beter acteren dan Pine als hoofdpersonage voel je als kijker wellicht dat er gewoon peper bij moet. Niettemin mag het gezegd worden dat er een aangenaam tempo hangt en ik kon het einde wel waarderen. Niks mis met een film die alles wat menselijker wil tonen en niet vol inzet op de spanning, maar als je dit doet door middel van cliché na cliché gaat er toch wat mis.