Opinions

Rustig opgebouwde thrillerfilm die de kleinschalige en grootschalige politie-evenementen gebalanceerd afwisselt, waardoor het realisme van zo'n dienst ruimschoots wordt versterkt. Het helpt absoluut dat Luke Kleintank en Thomas Jane een prima duo vormen en de film met gemak dragen, ondanks dat sommige gebeurtenissen iets te duidelijk toegevoegd zijn om een bepaalde lijn in de inhoud te krijgen. Eenmaal het scenario van regisseur Joel Souza op de achtergrond van de personages en vordering van het verhaal in probeert te gaan, vervalt de film erg snel in karikatuur. Zo'n Josh Hopkins bijvoorbeeld past simpelweg niet in dit soort verhalen thuis, het maakt de weinig subtiele maatschappijkritiek onnodig lomp. Dat neemt niet weg dat ik de morele vragen die richting het einde van de film werden gesteld best kon waarderen en me verder geen moment heb verveeld. Met een iets sterkere spanningsopbouw had ik het hoger gegeven, maar voor nu is het prima vertier.

Regisseur Brenton Spencer pakt uit met een aantal zeer macabere moordpartijen die opvallend gemeen in beeld worden gebracht, maar slaagt er niet in om van Crowsnest een spannend geheel te krijgen. Het ontbreekt vooral aan goed opgebouwde spanning en treffend acteerwerk, daarnaast neemt het rondrennen in een saaie bosrijke omgeving veel te veel tijd in beslag. Gelukkig zijn er een aantal momenten waarbij de film weer opleeft en die zijn de moeite waard, helaas zul je er een uur aan secundaire zijsporen bij moeten nemen om die te aanschouwen.

Ok.

Tegenvaller van iemand zoals Gens. Als regisseur mag je van hem toch wel wat extra's verwachten. The Crucifixion is wat mij betreft 1 van zijn mindere films. Niet de minste, maar ook niet de slechtste. Ik denk dat hij vooral zijn vrijheid niet heeft gekregen tijdens het maken van de film en gewoon de regeltjes van de studio's moest opvolgen.

Overigens betekent dat niet per definitie dat het een slechte film is. Deze film zag ik destijds in de bioscoop als trailer, en toen leek ie me best spannend. De trailer zat propvol schrikmomenten, maar als je de film zelf kijkt is dit eigenlijk niet veel meer dan een promotiestunt. The Crucifixion mikt op mainstream horror, maar door middel van een combinatie bestande uit spanning en sfeer.

De sfeer weet aardig te lukken vanwege de locatie, maar als het neerkomt op spanning opbouwen valt Gens een beetje door de mand. Deze film wil nooit echt spannend worden en blijft vaak een beetje hangen in matige opbouw naar soms effectieve scares. Niet elke scare werkt, maar er zitten wel enkele sterke tussen. Gens overschiet ook niet op de scares, wat de trailer je misschien doet geloven, waardoor het nooit goedkoop aanvoelt.

Acteerwerk is aardig. Cookson doet het best goed in een rol die best saai is verder. Bijpersonages zijn ook zeker verdienstelijk, maar er zit niemand bij waarover ik echt buitengewoon positief kan zijn. Het voldoet gewoon voor nu, en niet meer. Het ontbreekt de film dan ook een beetje aan echt sterke rollen, diegene die er nu staan zijn wat plat uitgewerkt door de schrijvers.

Een ander (groot) kritiekpunt is het verhaaltje zelf, die toch wel rommelig wordt uitgewerkt. Alles wordt redelijk kort-door-de-bocht uitgewerkt waardoor sequenties zoals de finale nogal gehaast aanvoelen. Gens neemt de rust niet, of het wordt hem niet gegund. Het resultaat is daarmee dan ook vooral entertainment met een flinterdun en incompleet verhaal, maar naar behoren ingevuld op visueel vlak. Leuk voor een keertje, maar niet veel meer dan dat.

Ach.

Cruel Intentions is een soort moderne bewerking van klassiekere verhaaltjes die terecht al worden genoemd in andere recensies. Daarmee bedoel ik dat dit keer de personages worden gespeeld door jonge acteurs in grote, rijke huizen. De dialogen en kostuums zijn daarmee weer eens niet ouderwets, en dat was voor mij een verademing.

Veel kracht van de film wordt gehaald vanuit Philippe. Ik denk dat ik hem in geen andere film beter heb zien spelen, maar dit is dan ook een rol waarin hij lekker kan schmieren. Sommige kledingkeuzes vanuit de regie kunnen ondertussen echt niet meer, maar de desbetreffende scenes waar ze dan inzitten worden er onbedoeld komisch mee. Wanneer je Philippe in een soort Matrix-pakje ziet bijvoorbeeld schiet de lach bij mij onbedoeld in de keel.

Verder kan de film wat voordeel doen uit de verhoudingen en woordwisselingen tussen personages. Erg dwaas, maar daardoor wel goed voer voor het zijn van een guilty pleasure. Ik snap ook volledig waarom deze film kan worden gewaardeerd door andere gebruikers, maar ik denk dat ik de film vooral te laat zie. Wellicht dat ik het in de tijd van Gellar erg leuk had gevonden.

Jammer genoeg is daarmee veel van het goede wel weer gezegd. De film is toch echt een stuk te dwaas om nog serieus genomen te worden. Delen kunnen wellicht een komische inhoud hebben, maar steeds voelt het nogal klungelig en onbenullig aan. Alsof het stiekem de bedoeling was dat deze film serieus moest worden genomen. Vervolgens krijgen we twee lege rollen van Blair en Witherspoon en dan is het feest compleet.

Wat de film daarnaast vooral mist, is een betere stilering. Mooie architectuur enzovoort, maar de regie doet erg weinig om dit ook naar behoren in beeld te brengen. De camera is lui en beweegt nauwelijks, maar ook de editing schiet gewoon tekort. Er hangt regelmatig nogal een TV-gevoel over de film. En als het narratief niet eens bijzonder veel overtuigd, ben je toch wel sneller afhankelijk van de stijl. Gelukkig weten genoeg gekke personages het verhaal wat vooruit te helpen, maar niet genoeg voor een voldoende.

Stuitend onofficieel vijfde deel binnen de Jaws-reeks. In het begin dacht ik even dat ik de verkeerde film aan het kijken was, want de naam van ene William Snyder verscheen op de openingscredits als regisseur. Later bleek het toch om Bruno Mattei te gaan, iemand die al lang ervaring heeft met goedkope pulpfilms, maar dat valt van Cruel Jaws absoluut niet af te lezen. We volgen 93 minuten lang hoe een groep dorpsgekken en eigenwijze sukkels één enkele haai te lijf gaan met harpoengeweren, shotguns, jerrycans, benzine, bommen, messen, voeten, vissersboten en zelfs helikopters. Het was ongelooflijk hoeveel vuurkracht er werd ingezet voor een enkele haai en vervolgens duurt het nog een anderhalf uur voordat ze het dier definitief hebben opgeblazen. Het was schrikbarend om te zien hoe slecht het script in elkaar stak, maar daarnaast is de regie domweg te rommelig om genietbaar te zijn. Filters veranderen per scene en het overtollige gebruik van stockfootage slaat nergens op. Op deze manier verandert de look van de film, evenals de haai zelf, constant. Vol afschuw heb ik de hele film uitgezeten, maar ik denk dat dit voorlopig de laatste film van Bruno Mattei is die ik ga aanschouwen.

Opvallend leuk.

Nadat de trailer uitkwam had ik eigenlijk maar weinig goede hoop. Dit soort films lijken tegenwoordig steeds populairder te worden. Lijkt ook meer in de lijnen te vallen van de wokeperiode. Gelukkig was Cruella eigenlijk niets minder dan een klassiek oorsprongsverhaal, maar wel best leuk uitgevoerd door regisseur Gillespie.

Sterke cinematografie vooral. De film wordt mooi vormgegeven en uitgevoerd. Strakke kleuren, prima filters en een passende sfeer. Fijn dat de film eigenlijk liever voor het luchtige pad kiest in plaats van een zware sfeerzetting. Daar was ik vooraf wel bang voor, maar de film viel me op dat gebied in een hoop opzichten mee. Het eerste uur is op deze manier al heel vlot.

Stone moest ik wat aan opwarmen. Accentje vind ik wat te ver, maar verder heeft ze wel de ideale uitstraling voor deze rol. Haar overgang van Estella naar Cruella vond ik wat mak, maar verder past ze zeker in deze rol. Ik heb haar als actrice eigenlijk nog nooit op een slechte prestatie betrapt. Ze weet de goede rollen uit te kiezen en deze op precies de juiste manier in te vullen.

Beetje jammer van de speelduur, die wat te lang is. Zoals veel andere gebruikers best terecht aangeven duurt de film zeker een halfuur te lang. De vertelling is namelijk behoorlijk klassiek en de standaardelementen worden ook niet vermeden. Zo hebben we bijvoorbeeld een redelijk typerende schurk en de gebruikelijke sidekicks. Cruella mist op dat vlak wat eigenzinnigheid, maar alles liever dan zo'n zwaar aangezet en sentimenteel verhaal.

Gillespie heeft niet lang nodig om de film op gang te krijgen. De rook verlaat de stoomlocomotief al snel en daardoor is de film nooit een opgave om uit te zitten. Versterkt door een goed staaltje visuele meerwaarde weet deze film zonder twijfel een van de betere Disneyfilms te vormen die de laatste tijd is uitgekomen. Het mag dan niet meer de magie hebben, maar wel een luchtige toon en een vlotte sfeerzetting. Weinig te klagen.

Valt niet zoveel over te zeggen. De zoveelste variant op het tienerromantiekgebeuren met wat invloeden vanuit oudere legendes. Cruise probeert modern te zijn in een oude omgeving, maar uiteindelijk is het best aardig vermaak. Niettemin constant voorspelbaar en braafjes. Het voelt aan alsof ik met dit soort films altijd dezelfde recensie schrijf, dus ik kan het voor de verandering nu eens kort houden.

Aardig.

Inderdaad een wat vreemde film, maar voor de rest helemaal geen verkeerde film. Op voorhand lijkt deze film natuurlijk gedoemd te zijn om een slechte film te zijn, maar uiteindelijk weet regisseur Bader genoeg in het verhaal te stoppen waarmee het wat interessanter is.

Vooral het acteerwerk is wel enthousiast genoeg. Till is wel een beetje het slachtoffer van typecasting geworden helaas. Hij krijgt vooral wat ondankbare high-school rolletjes, maar hij voert ze wel keurig uit. Ook Bolger en Reed deden prima hun best.

De film is vooral erg vermakelijk. Nooit is het echt heel spannend, of intens. En ergens verrast het ook niet bepaald. Uiteindelijk krijg je best snel door dat Reed helemaal niet de gewelddadige stalker is die de Till aan het treiteren is. Dat heb je als kijker snel genoeg door, alleen wie het is wordt wel mysterieus genoeg gehouden.

Het is wel een film die lekker enthousiast is en gewoon vermaakt. De clichés worden wel flink gebruikt soms, maar omdat er genoeg bijplotjes zijn die eindelijk wel eens werken is het verhaal gewoon leuker om te volgen. Ultiem grappig ook dat Reed ook last heeft van een "crush". Dit soort dingetjes doen het hem vooral.

Soms ook redelijk knap geschoten, maar in het algemeen gewoon een lekker entertainend filmpje dat vooral dient als tussendoortje. Niks mis mee op z'n tijd.

Ach.

Voorspelbare film die uiteraard vanuit Disney+/Hulu een logische keuze is om uit te brengen. Wederom staat de focus van een vrouwenrelatie en welke gevoelens daarbij horen centraal. Daar is uiteraard niets mis mee, maar net als normale romantiekfilms moet het ondertussen wel een beetje extra's bieden.

Ik zie elke vorm van relatie (tenzij deze uiteraard te jong of met een dood persoon is) als normaal tegenwoordig, dus van dit soort onderwerpen kijk ik allang niet meer extra op. Daarmee gaat de zogenaamde USP van deze film natuurlijk langs mijn hoofd heen. Vervolgens hoop je dan dat het qua regie iets kan uithalen, maar ook dit gebeurt niet. Het zijn de acteerprestaties die namelijk dragend zijn.

Moraal kan je ook in overvloed vinden, toch moet ik zeggen dat alles binnen deze film erg makkelijk vergeven, vergeten of verzonnen is. De schrijvers slaan eigenlijk hele delen over. Zullen vast uit een mindset hebben bewogen die luidt dat als er maar gezoend wordt het wel vergeven is vanuit het publiek. Misschien is dat ook wel zo, maar niet voor mij dus.

Dankzij wat goede rollen is er tot op zekere hoogte sprake van chemie, verder stoort de kinderachtige humor maar ook het gebrek aan speciale regie. Deze film kan zich nergens echt in onderscheiden, en als het dan ook nauwelijks meeslepend of humoristisch is zal de pret snel eindigen voor de kijker. Disney+/Hulu doen zichzelf er net als Netflix weinig goed aan door dit soort originals uit te brengen.

Matig.

De echte tijden waarin Silverstone gewoon kon bloeien. Ondanks dat de films waar ze echt mee doorbrak hele andere soort films waren, is het toch wel optimaal te herkennen dat zij ideaal in dit soort films past. Het is alleen wel jammer dat regisseur Shapiro er vervolgens zelf zo'n potje van maakt.

The Crush lijkt het wat meer op psychologie te mikken dan op spanning. Een route die wel vaker wordt gekozen binnen thrillers, alleen is het nogal moeilijk om dat soort concepten naar goede eindes te brengen. Al helemaal wanneer dat op een dusdanig simplistische manier gebeurt als in The Crush. Het is alsof ze wel wilden denken, maar eigenlijk niet konden denken.

Silverstone acteert goed, Elwes loopt er alleen bij als een zak aardappelen. De chemie tussen de twee loopt voor geen meter, en slechte chemie kan ook een plus zijn. Het is vooral zo dat Silverstone het wel wil, maar vervolgens door iedereen om haar heen wordt tegengewerkt. Verder redelijke regie, al is het allemaal wat saai naar voren gebracht op het visuele vlak.

Door de apartheid van het verhaal en vele cheesy elementen weet de film ten alle tijden te vermaken, maar inhoudelijk hangt het eerder als los zand aan elkaar. Een film die simpel had kunnen zijn en dit ook wel is, maar wel aspiraties toonde om wat slimmer te zijn. Die aspiraties storten alleen vooral in elkaar. Fijn dat Silverstone van dit soort films kon profiteren, maar het is niet haar best gekozen project.

Aan elkaar geplakte idioterie. Werkelijk ongekend vanuit een vakman met tientallen jaren aan ervaring. Regisseur en hoofdrolspeler Clint Eastwood hoopt hiermee zijn vorige succes te herhalen binnen eenzelfde westernomgeving, maar verslikt zich in medecollega's die bijzonder slecht acteren en een saai aangeklede wereld. Cry Macho kent een hoop momenten die werkelijk nergens op slaan en totaal ongeloofwaardig overkomen, specifiek de opbloeiende romance tussen Eastwood zelf en een dame met de helft van zijn leeftijd. De emotionele momenten zijn bijzonder geforceerd en er komt aan het verhaal simpelweg geen einde, maar gelukkig bevat de film genoeg avontuur en een aanstekelijke snelheid. Eastwood doet het bovendien goed in de hoofdrol, maar doet zichzelf er goed aan om hier geen gewoonte van te maken als regisseur.

Matig.

Jeff Wadlow dus in één van zijn eerdere projecten. Het lijkt erop dat de beste man buiten Blumhouse daadwerkelijk verhalen kon vertellen. Daar doen zijn nieuwere films ook pogingen naar, maar die rollen er toch vaker wat rommelig uit. Die zijn echter op het vlak van vermaak een stukje fijner te noemen, dat bij deze film ontbreekt.

Fijn dat er ruimte is gemaakt om een echt verhaal tot leven te dirigeren met plotwendingen en verrassingen. Alleen wordt het allemaal zo saai naar voren gebracht, terwijl Wadlow in zijn latere jaren lekker verfrissend kon regisseren. Daar is binnen Cry_Wolf geen enkele sprake van, want de omgeving is vooral kaal en het tempo van de regie zit de film alleen maar in de weg.

Het voelt allemaal nogal stoffig en herkauwd aan. Een film die je eigenlijk in elke televisieaflevering van een zelfde soort setting terugvind. Wat de film ook mist zijn wat memorabele personages die het verhaal zelf kunnen opleuken. Ook daar is in deze film weinig sprake van, terwijl de fundering best interessant te noemen is. Dat blijft altijd jammer.

Horror is niet echt de focus van de film, maar eenmaal Wadlow dat terrein binnenwandelt zitten er toch wat aardige scenes tussen. Daar moet de film het voornamelijk van hebben, evenals dat ik verrast werd door de uitkomst van de film. Alle verrassingen ten spijt is de rest van de film alleen weinig op niveau, waardoor de zit toch wat taai is. Jammer.

Oké.

Sowieso is dit meteen de eerste film van John Waters die ik weg kan strepen. Ondanks de befaamde status van deze regisseur had ik nog nooit één van zijn films op mijn scherm staan. Vooral omdat deze niet echt voorbij op televisie kwamen, maar ook omdat zijn eerdere films me niet bijzonder veel trekken.

Het enige dat ik duidelijk kan herkennen qua stijlelement van Waters zijn de duidelijk excentrieke personages. Alles wordt ouderwets overdreven neergezet, alleen smeert Waters het nog wat meer in. Het levert een compleet andere film op die ik had verwacht. Waar ik best een serieuze en sentimentele film had verwacht, bleek het toch een veel explosievere en luchtigere film te zijn.

Depp doet het redelijk, al zijn dit niet echt de rollen waarvoor ik hem zal onthouden. Met Locane is die gedachte eigenlijk ook niet anders. In principe worden de gebaren die ze maken vooral overdreven, maar dat maakt een acteerprestatie niet perse beter. Met het juiste plezier maakt het dit zelfs een aanzienlijk stuk makkelijker, omdat het natuurlijk leuker is om jezelf te durven presenteren.

Verder is het qua regie wat terughoudend ondanks pogingen om er een spectaculair geheel van te maken. Daarvoor is het camerawerk te gewoon en de opmaak wat te simpel, maar de film boeit gelukkig wel en duurt daarnaast ook niet lang. Waters weet goed waar hij mee bezig is, alleen is de charme ervan na enige tijd uitgewerkt. Wel kan het nog een voldoende scoren, vooral voor het lekker excentrieke schouwspel.

Ondanks dat regisseur Daniel Farrands tegenwoordig het pad van B-misdaad/horrorfilms is opgegaan leverde hij vroeger dit soort brede en complete documentaires af. Het geheel loopt bij elkaar wel 6 uur en 40 minuten door, maar dat neemt niet weg dat de kijkervaring bijzonder plezierig is. Stuk voor stuk worden de films en bijbehorende serie afgegaan waarbij de acteurs, producers, schrijvers en regisseurs allemaal hun duit in het zakje doen. In principe is Crystal Lake Memories dus een soort lang uitgesponnen triviasessie voor de liefhebbers en niet veel meer. Soms had er wat meer structuur in de interviews mogen zitten en enkele namen zoals Kevin Bacon en Barbara Sachs zien we niet terug, maar als horrorfanaat die recentelijk alle delen binnen deze reeks is afgegaan was dit een ontspannen en educatieve ervaring die geen moment te lang heeft aangevoeld.

De Argentijnse regisseur Demián Rugna gooide met Aterrados al de nodige oogjes tussen de horrorliefhebbers en alhoewel die film zeker spannend en sfeervol was, levert hij met When Evil Lurks het echte werk af: een lekker doordenderende en harde horrorfilm met veel nagelbijtertjes erin verwerkt. Verfrissend is het gespeel met verhaalstructuur. In plaats van een korte inleiding begint Rugna meteen met de horror zelf en geeft de personages evenals het concept gaandeweg door middel van dialoog hun achtergrond mee. Een uiterst originele en vooral erg vlotte manier om iedereen te voorzien van de nodige kleur en het mysterie op boeiende wijze uit de doeken te doen, al levert Rugna toch net wat beter werk door de rustigere momenten ideaal te vermengen met de chaotische momenten. Uiteindelijk is het vooral de ongeremde natuur van de film die de kers op de taart levert. Het eerste uur kent meerdere, opvallend gemene stukken die de kijker wel even bij zullen blijven en eenmaal de achtbaanrit definitief begint heeft Rugna een beheerste controle over zijn tempo. Jammerlijk is dat de personages wel heel snel naar agressieve en met enige regelmaat stompzinnige handelingen grijpen, maar verder is When Evil Lurks een uiterst originele, spannende horrorfilm.

Prima.

Vooral het idee stond me wel aan, al is dit niet heel bijzonder spannend uitgewerkt. Maar het idee zelf zorgt eigenlijk al genoeg voor een prima sciencefiction / horror filmpje. De film kent ook een best lekkere opening, waarmee de toon al snel gezet is.

Acteerwerk is niet briljant, gelukkig krijgen de karakters wel wat verdieping en nemen ze allemaal dus ook een verschillende vorm aan. Vooral het idee van de autist (toch?) was best om aan te zien. Voor de rest had de film wel nog wat grover gemogen, de kills zijn na de opening niet veel beter.

Het kijkt wel goed weg met prima uitgevoerde mystery. Het boeit, acteerwerk niet briljant en visueel ondertussen zeker wel wat verouderd. Wel eens leuk om een keertje gezien te hebben, maar om gelijk een meesterwerk te verwachtten, nee niet echt.

Nieuwe kubus.

Een interessante reeks is het wel, eerlijk is eerlijk, die Cube-films. Destijds wisten ze goed uit te pakken met een gegeven dat mysterieus oogt, en daardoor boeit. Daarnaast kon ik het wel waarderen dat ze van kubus naar kubus trokken en soms een val tegenkwamen. Als zo'n film succes behaald, kan een vervolg dan uiteraard ook niet uitblijven.

Hypercube is een soort update van het eerste deel. Enkele bronnen vertellen me ook dat ze 4x het budget hadden dit keer, dus het was blijkbaar hoog tijd dat de computereffecten enkele kamers overnamen. Overigens wordt het verloop van het eerste deel in mindere maten gevolgd. De kamers dragen nog steeds gevaar met zich mee, maar veel variatie in vallen is er niet meer en het is meer de sciencefiction die de film na enige tijd overneemt.

Jammer genoeg pakt dat niet altijd even goed uit. Vooral omdat de effecten er maar brak uitzien. Nogal cheesy. Past niet echt met de hypermoderne technieken die de film wil uitademen. Ze hebben overigens wel erg hun best gedaan om het plot zo complex mogelijk te maken, uiteindelijk zo complex dat het verhaal zelf niet echt meer een verklaring wil geven. Misschien dat de gemiddelde wetenschapper er nog wel een theorie aan wil verbinden, maar op mij kwam het meer over als een grote dosis vaagheid, puur om vaag te doen.

Acteerwerk is niet geweldig maar te doen. Het zijn eerder de personages die wat mij betreft snel afgemaakt hadden mogen worden. Die Gordon past echt niet in deze film bijvoorbeeld. Toch moet ik zeggen dat iedereen z'n best doet om eigenzinnig over te komen en dat weet aardig te lukken. Bovendien zorgt het camerawerk voor een lekker energieke sfeer waardoor ik geen enkele moeite had om door de film heen te komen. Mooie, draaiende bewegingen en vlotte montage.

Belichting is ook zeker niets mis mee, maar zoals eerdergenoemd de effecten zijn slecht en dat is een wat jammerlijke combinatie met de belichting. Verder gebeurt er een hoop, dat alleen uit de hand loopt eenmaal de finale op je af dendert. De film blijft ten alle tijden boeiend en vermakelijk, maar toch zijn er teveel elementen te bekennen die het als geheel afremmen en zelfs naar beneden halen. Kan daardoor niet tippen aan het wat rustigere eerste deel, maar het derde deel zal ik toch ook eens kijken.

Nadat de reeks met het vorige deel in een soort wiskundevraagstuk veranderde, besloot regisseur Ernie Barbarash het roer weer om te gooien naar wat directer entertainment. Cube Zero wordt er echter niet beter op, met name omdat de vernieuwde perspectieven (we krijgen immens nu ook een kijkje achter de schermen) niet erg sterk worden uitgewerkt. De beweegredenen zijn vaak te eenvoudig en de schurken te karikaturaal, bovendien wordt er door de protagonisten in de kubus zelf erbarmelijk geacteerd. Het is dus moeilijk om enige sympathie op te brengen voor de keuzes van de personages, maar eenmaal de cube zelf te werk gaat sta je als kijker garant voor wat leuke porties aan vermaak. Op visueel vlak verder best strak ingericht waarbij met name de cameratechniek opvalt, maar de computereffecten zijn ondertussen wel verouderd. Uiteindelijk is het vooral de afwisseling tussen diverse personages die niet werkt (vooral door de grote stoot aan misplaatst sentiment), waardoor dit deel zich tot het minste werk van de reeks moet voegen.

De Duitse regisseur Tilman Singer zoekt nadrukkelijk de originaliteit op in deze onvoorspelbare horrorthriller, maar vergeet daarbij dat de individuele genres ook goed uitgewerkt moeten worden. Cuckoo kent nergens de sfeer en/of de spanning die het de hele duur nastreeft, waardoor de originaliteit enigszins verloren gaat in een niet al te interessante aanloop. Singer neemt zijn verhaal daarnaast erg serieus, maar zet vervolgens zijn personages nogal sterk aan. Zeker Dan Stevens loopt volop te schmieren, al maakt dat zijn figuurtje wel een heel stuk leuker dan de rest. Met name Hunter Schafer wandelt wel erg gefocust de bekende paden af voor haar rebelse karakter, gelukkig is dat snel vergeten eenmaal Singer overgaat naar de slotfase. Daarin gaat de boel overtuigend los en eindigt Cuckoo op een bevredigende noot, maar er had veel meer uitgehaald kunnen/moeten worden.

Goed.

Die Paulo kan best mysterie schrijven, maar de andere film die ik van hem zag maakte wat minder indruk. Met deze film kon ik pas echt plezier hebben. Mysteriefilms zoals El Cuerpo zijn helaas op de dag van vandaag zeldzaam geworden, want ik krijg het gevoel dat niet veel films dat gevoel meer hebben van dat je er echt bij moet blijven.

Het jammere van de film is dat het wel erg Tv-achtig aanvoelt, in de zin van dat elk personage met veel theatrale gebaren hun gevoelens uiten. Enkele rollen zijn hierom bij vlagen best onuitstaanbaar, zoals Rueda en Garrido. Ondanks dat hun personages wel essentieel bijdragen aan het verhaal, had ik liever niet gezien dat veel personages met dit soort basisuitdrukkingen uitgediept werden.

Niet alles binnen deze film is origineel te noemen en het is jammer dat het niet vaker op de zeer geslaagde horrorscenes doorzet, maar verder is het bijzonder om te zien hoe elke scene binnen deze film bijdraagt aan het mysterie. Elke scene is een clue, en zet je een stapje dichter bij de oplossing die ik alleen net wat te vergezocht vond, maar niettemin is de opbouw erg geslaagd.

Visueel best aardig. Sterke belichting, soms ook oprecht spannend, maar vooral een mysterie met genoeg tempo en vaart om de aandacht niet bij te verliezen. Bij deze film is dat ook een slechte keuze, want je zal het verhaal waarschijnlijk in no time verliezen. In dat opzicht moet deze film tot de betere mysteriefilms behoren, de beste zelfs als de uitkomst niet zo vergezocht was.

Leuke film dus, geen moment mee verveeld en het maakt me direct nieuwsgierig naar het volgende werkje van Paulo. Als hij dit soort films kan doorzetten dan kan je hem binnenkort tot een koning onder het mysteriegenre benoemen. El Cuerpo duurt wat lang, maar dat is nodig om het verhaal de vorm te geven die het nodig heeft. Amusante mysteriethriller met hele korte horrormomenten.

Teleurstellende griezelklassieker met indrukwekkend stuntwerk, maar daarentegen betrekkelijk weinig effectieve spanning en een boel overacterende hoofdpersonages. Zeker Dee Wallace speelt hier niet haar beste rol en verzandt daardoor in nogal gemaakte angstgevoelens. Regisseur Lewis Teague kiest ervoor om op de helft van de film een boel scenes rondom een auto te laten plaatsvinden waar Cujo wat schade tussen probeert aan te richten, maar dit gebeuren gaat nogal langzaam voorbij met weinig hoogtepunten. De visuele aftakeling van de hond wordt sterk naar voren gebracht en oogt dreigend genoeg, maar door de weinig inleefbare situatie botsen de makers geregeld op tegen een betonnen muur.

Lowest of the lowest.

Cult Following was een film die ik vooral een keer kon meepakken. Kende de film totaal niet. MovieMeter ook niet, ik moest de film namelijk zelf toevoegen. Het is echter niet dat ik deze film van veel waarde vind voor de site. Het is namelijk een bizar slechte vertoning van een concept dat wel degelijk had kunnen werken.

Vreselijk ingericht in ieder geval. De aanpak is wellicht niet zo ridicuul als bijvoorbeeld Shark Exorcist maar het komt er soms aardig bij in de buurt. Iets dat nagenoeg direct opvalt is dat er geen doorkomen aan is. Regisseur Hartley faalt herhaaldelijk in de aanpak van de film en maakt er voortdurend een potje van. Volstrekt oninteressante personages, saaie cult en een brakke aanpak staan centraal in de film.

Werkt zich verder ook niet echt ergens naartoe. Het is voortdurend wat onderzoeken voor een documentaire, maar deze documentaire is werkelijk te saai voor woorden in dat geval. Ik vind het erg knap hoe zo'n interessant gegeven op zo'n nutteloze manier wordt neergezet. Tegen het einde aan bewijst het abrupte einde ook dat de schrijvers totaal niet wisten wat ze er eigenlijk mee aan moesten.

Nee, dit kan je makkelijk overslaan. Film werd gekeken op een avond en leek ook meteen een vroege nachtrust te betekenen. Je vraagt je door dit soort films toch weleens af hoe makers het voor elkaar krijgen om zoiets oninteressants neer te zetten. In ieder geval doet deze Cult Following niets. Brak op horrorvlak, matige effecten, suffe toevoegingen en een cult die geen enkele dreiging uitstraalt. Ik kan geen goed woordje opnoemen voor deze film. Cijfer is er dan ook naar.

Matig.

Ik moet nog steeds deel 2, 3 en 4 uit de reeks zien, maar ik denk dat die delen eigenlijk weinig met elkaar te maken hebben aangezien ik dit prima kon volgen na deel 6 te hebben gezien. Een erg moeilijk verhaal heeft Cult of Chucky dan ook niet, en dat was van een Chucky-film te verwachtten.

Wel heeft Mancini de mouwtjes opgestroopt en de film visueel iets beter aangepakt. De locatie is apart en sfeervol, de kills zijn wat gedetailleerder en het camerawerk sterker. Toch is het als eindresultaat een stuk minder dan andere Chucky-films, en dat heeft vooral te maken met het verhaal.

Het verhaal wil niet echt op gang komen. Cult of Chucky is zonder twijfel een stuk trager dan andere Chucky-films. Het verhaal komt relatief langzaam op gang en de bekende humor komt eigenlijk pas na een goede 45 minuten weer terug. Alles daarvoor is een herhaling van bekende horroringrediënten verpakt in een aparte omgeving.

Chucky blijft best leuk, al zien we de "echte" Chucky enkel als hoofd terug. Dourif weet wel precies wat hij wil met zijn pop. Dochter Dourif doet het ook prima, maar krijgt een saaie rol. Bijrollen doen het ook wel redelijk, enkel Tilly was ondermaats. Heel serieus kan je haar ook niet nemen wanneer ze hier voor het eerst op het toneel verschijnt.

De moorden zijn best hard en bloederig, maar uiteindelijk kan het de film niet echt opvullen. Enige spanning is er niet en de twisten zijn vooral vervelend en herhaald. Plotgaten zijn ook genoeg te bekennen. Niet onbekend in een horrorfilm, maar zeker richting de slotfase wordt het wel heel ernstig. Ik had het gevoel dat de film helemaal niet eindigde. Er worden werkelijk te veel stukken opengelaten. Het verhaal bouwt bijvoorbeeld een verhaal rondom Vincent (Andy), maar zoals het met hem afloopt had dat niet eens gehoeven.

Als resultaat lijkt er meer aandacht naar het visuele aspect te zijn gegaan. Dat maakt de film, een slasher, niet perse interessanter. Het komt te traag op gang en heeft te veel last van slecht en afgeraffeld schrijfwerk. Ondanks dat de moorden wellicht harder zijn dan in andere Chucky-films vond ik het als geheel toch echt de minst interessante Chucky-film tot nu toe uit de reeks.

Prima film, maar geen hoogvlieger.

ondanks een hele lange zit die naar mijn mening nooit kon eindigen, is dit toch wel een boeiend sfeertje. Met een verrassend sterk acterende knaap (DeHaan) en een prima bijcast zoals de vriendin van LeBouef. (als ik het goed schrijf )

De nare sfeer die toch elke keer weer boeiend blijft zorgt ervoor dat je als kijker toch blijft kijken. De mysterieuze mensen die verblijven, de WC knop, de vissen in het water. Geen hint die weggegeven wordt, als kijker kan je dan mooi puzzelen.

Ik zal zeggen dat het niet zozeer een echt Horrorfilm is. Meer een Mysterieuze thriller, met vlagen grenzend tegen Horror en Drama aanzit. Een prima film, lange speelduur, maar leuke ervaring om weleens gezien te hebben.

Half.

Deze film heeft simpelweg gewoon mindere en betere stukken. Zo is het richting het einde, naar mijn gevoel, een stuk sterker dan het hele begin en middenstuk. Regisseur Freyne levert een interessant, maar geen geslaagd filmpje af.

Het is wel leuk dat de makers iets origineels proberen te bedenken op een genre waarvan alles al eens een keertje is gedaan. Zo is het begin vooral een drama met (denk ik) een politieke boodschap op de achtergrond. Nu is deze boodschap niet erg uitgediept.

Het eerste gedeelte en middenstuk zijn eigenlijk gewoon een beetje saai. Enkele wat luie schrikmomenten tijdens nachtmerries om de aandacht er af en toe even bij te slaan. De regisseur leek dus zelf ook een aantal keer door te hebben dat het niet het meest interessante verhaal had.

Voor de rest ziet het er allemaal wel prima uit. Ik krijg wel een beetje het gevoel dat Engelse (of Ierse) regisseurs films maken die wat subtieler zijn. Dit kan werken, maar niet altijd, en hier werkt het eigenlijk ook gewoon niet zo goed. De drama is vooral saai en als kijker ben je een beetje ongeduldig voor de actie.

Zodra de film eindelijk losgaat is het wel een stuk indrukwekkender. Spannende en intense straatgevechten met een haast Children of Men achtige benadering. Het maakt de film wel interessant genoeg om naar te kijken.

Uiteindelijk is de film niet dodelijk saai. Het is gewoon iets te subtiel voor een film die weleens de neiging heeft om bruut uit te pakken. Als kijker ben je dan eigenlijk vooral een beetje ongeduldig voor de echte bruutheid van de film.

Leuk.

Fincher komt hier weer eens bijzonder en origineel uit de hoek. Deze film blinkt inderdaad uit qua nieuwe ideeën. Eentje die ik zo ver ik weet nog nergens herken, en anders heb ik zeker at gemist. Fincher bewijst hier weer een best goede regisseur te zijn.

166 minuten is niet niks, maar Fincher weet het allemaal boeiend en overzichtelijk te houden. Hij stopt er soms lekker veel details in zodat het boeiend blijft, en het verhaal is opzicht al vrij boeiend om te volgen. Pitt en Blanchett hebben wel duidelijk een chemie.

Nu ga ik toch eerlijk zeggen dat de film toch wel een stuk te lang duurt.166 minuten is echt te lang, ondanks het originele idee. Het blijft vrij boeiend, maar toch.

Wadlow & Wayans.

Niet mijn favoriete regisseur of acteur, maar beide heren hebben genoeg bijgedragen aan de entertainmentwereld om me nieuwsgierig te maken naar een samenwerking. Daarnaast rook deze film een beetje naar Goosebumps. Ook geen hoogstandje binnen cinema, maar wel lollig en vermakelijk Halloweengebeuren. Met de daadwerkelijke feestdag in aantocht was ik toch wel geïnteresseerd.

Ik mag niet klagen, The Curse of Bridge Hollow is een best vermakelijke film. De ontwikkeling is een beetje zoals we die kunnen verwachten. Dochter en vader die ergens subjectief lijnrecht tegenover elkaar staan, maar dan tijdens het verhaal naar elkaar toegroeien en elkaar accepteren. Met Halloween op de achtergrond levert dat degelijk voer op, al duurt het lang voordat de film zichzelf echt losschroeft met de bovengemiddelde scenes. Het uiteindelijke hoogtepunt (de schoolattractie) komt bijvoorbeeld pas na een uur.

Het acteerwerk van Ferguson en Rowland vond ik weinig bijzonder. Wayans is duidelijk enthousiast, maar heeft ook absoluut geslaagdere personages gespeeld. Alle karikaturale toevoegingen naast die drie maken weinig indruk (Riggle & Lapkis als kleine uitzonderingen). Wadlow pakt gelukkig wat beter uit met creatieve horror. Conceptueel is dit allemaal geen onbekend terrein, maar de decoraties die uiteindelijk tot leven komen zijn best geinig. Spannend wordt het nergens, maar zeker de clowns en vooral Stingy Jack zelf zijn erg leuk gedaan.

Met enkel 89 minuten op de teller is een film als deze zo voorbij. Het is een film die het echt expliciet moet hebben van de fun, want veel voegt Wadlow vanuit de regie niet toe aan spanning of sfeer en de humor is wisselvallig. Toch heb ik de film, ondanks alle tekortkomingen, vlot kunnen uitzitten. Liever een plezante The Curse of Bridge Hollow dan een oversentimentele film die de boodschap constant door je strot blijft duwen.

Mwa.

Eerste Chucky ervaring, hij is me niet zo slecht bevallen voor een deel 6 van een horrorreeks. Ook is deze versie van 2013 en moet ik (als ik eraan begin) waarschijnlijk even wennen aan de 1990 versies. Maar zo slecht was dit deel niet.

Acteerwerk is niet erg sterk, stem van Chucky is dan wel weer leuk. Jammer is dat de schrikeffecten niet zo effectief zijn omdat zijn gezicht compleet veranderd wanneer hij het moordlustige karakter aanneemt. Opbouw had ook iets korter gemogen.

Redelijke gore, had iets meer gemogen. Maar geen superslecht deel.

Regisseur Rob York dirigeert met relatief weinig budget een redelijk charmant filmpje, alhoewel zeker niet foutloos. Met name het enthousiaste acteerwerk van de leden draagt Curse of Crom naar een hogere trede. Inhoudelijk is het echter basisvoer waarbij een oude legende roet in het eten van een paar tieners gooit. In dat opzicht wordt er door York weinig ondernomen om zijn film te onderscheiden van soortgelijke resultaten en daarbij komt kijken dat de zogenaamde "Crom Cruach", een heidense god in voorchristelijk Ierland, er maar matig uitziet. De aantocht van het wezen (waarbij veelvuldig gebruik van mistmachines een leuk sfeertje oproepen) is met enige regelmaat interessanter dan de daadwerkelijke verschijning. Bovendien zet York in op diverse spanningsbogen, maar komt niet veel verder dan enkele slome schrikmomenten en schaarse monsteraanvallen. Gelukkig weet de onderliggende dramatiek weliswaar wat toe te voegen en loopt het resultaat in een geleidelijk tempo mooi door. Ik mag hopen dat de regisseur zijn acteurs na afloop van de opnames op een rondje in de club heeft getrakteerd, want ze vormen de grootste kracht van de film.

Ach.

Kon het stiekem tot op zekere hoogte nog wel waarderen. Ik keek de film vooral om wat tijd te voordoen terwijl ik aan het wachten was. Misschien dat het aan dat moment heeft gelegen, maar films als deze weten op die manier nog wel effectief te zijn. Anderzijds kan je van een titel als deze gewoon geen normale kwaliteit verwachten.

Voor mij werkt vooral de bedreiging best goed. Andrew Jones lijkt vooral goedkoop te werk te willen gaan en poept aan de lopende band dit soort films uit, maar Halloween Jack is qua vormgeving wat geslaagder. Leuk detail, die lichtgevende oogjes. Maakt er toch wel een iets interessantere slechterik van. De uitwerking ervan is niet erg origineel meer, maar nog wel vlotjes.

De film opent redelijk explosief en het duurt absoluut niet lang voordat de bal begint te rollen. De moorden zijn wat tam en de kwaliteit niet zeer hoog, maar de korte duur van de film evenals een redelijk tempo weten er nog voor te zorgen dat de film niet compleet rampzalig is. En nogmaals, misschien lag dit aan het moment waarop ik hem keek, maar ik heb me niet veel hoeven storen.

Nogmaals, geen hoge kwaliteit, maar voor diegene die al een hele berg horrorfilms hebben gezien en eens opzoek zijn naar leeghoofdig en simpel vermaak dat niet eens de 90 minuten aantikt kunnen makkelijk van films als deze gebruik maken. Jones zal waarschijnlijk nooit een betere film dan deze maken en daar moet je maar vrede mee hebben, maar stiekem had ik er nog wel wat mee. Uiteindelijk blijft het alleen wel een rommelig gemonteerde en aangeklede film en die kan je moeilijk tot een voldoende waarderen, maar de onderkant van de ton is het ook niet.