Opinions

Standaard, maar effectief.

Vond het een aardig filmpje in het Wan-universum. Doet ook eigenlijk wat het hoort te doen, en dat doet hij prima, namelijk griezelen. Zo zit dit filmpje iets te vol met schrikmomenten (elke 5 minuten passeert er wel minstens 1 de revue).

Maar de schrikmomenten werken wel goed soms. Vooral omdat Chaves ze goed op het scherm neerzet. Indrukwekkende tracking shots door het huis en vakkundig opgebouwde scares, die soms net niet eng genoeg zijn maar wel effectief zijn.

Geen bombastische muziek of irritante humor die de spanning wegneemt, voor een groot deel is deze film als toon best serieus en weet daarmee best eng te zijn soms. Al haalt hij het niet bij de 2 Conjuring films of Creation, maar zit er wat tussenin.

La Llorona zelf is ook best gaaf, en is soms wel degelijk een dreigende gedaante. De schreeuw waarmee alle kaarsen uitgaan is erg angstaanjagend. Vond haar ook een leuker figuur dan Valak, en de opening met La Llorona zet dan ook gelijk de toon op een heftige manier.

Acteerwerk is keurig, Cardellini weet de film goed te dragen met haar wat beperkte horror-rol. Ook de kinderen doen het leuk en Cruz is ook best leuk. Dit allemaal helpt de film wat omhoog, met ook een onherkenbare Ramirez als demon.

Wat wel jammer is, is dat onder al die ton schrikmomenten weinig overblijft aan verhaal en de film zich alleen voor de schrikmomenten wil geven. Daarbij is het net alsof je alleen maar naar constant harde geluiden zit te kijken. Er had meer aandacht naar het verhaal zelf moeten gaan.

Hier en daar verliest de film ook wat spanning en lijkt dan moeite te hebben om het weer terug te laten keren. Meestal lukt dat ook na een tijdje, maar pas bij de volgende jumpscare. De scares zelf begonnen na enige tijd ook wel wat op elkaar te lijken helaas.

Maar ik vond het uiteindelijk best meevallen. Ik had een vervelende zaal, maar ik voelde me toch ergens best veilig tussen het gelach en geschreeuw van het bange publiek. Leuke avond gehad.

Matig.

Soort extra universum door de makers die over hun eigen klassieker gaat. Het voordeel daarvan is dat het over de film zelf gaat en daardoor makkelijk kan inspelen op de heissa die denkt dat het allemaal waargebeurd is. Toch valt dit als zogenaamde documentaire maar erg moeilijk te behappen helaas.

Ingericht als documentaire, maar zo taai als de pest. Het is vooral het best lollige en slimme schrijfwerk die een extra dimensie aan deze wereld verleent die het soms interessant maakt, maar als je een daadwerkelijke legende als deze in beeld brengt, zou je niet snel verwachten dat dit er het resultaat van is. Bovendien verder ook bijna volledig ontdaan van de elementen die de film zelf wel zo goed maakte; de spanning.

Leuk om gezien te hebben als liefhebber. Verder, in het achterhoofd realiserend, dat het allemaal niet waargebeurd, redelijk waardeloos. Voor een zogenaamde documentaire is dit er wel eentje die je binnen enkele dagen weer zal vergeten, mede door het totale gebrek aan materiaal dat echt interessant is. Voor wat interessante theorieën en beelden zit je bij deze film echter wel goed, ook al wetende dat de makers dit zelf gewoon hebben gemaakt.

Zeven jaar na zijn vorige werk binnen deze reeks keert regisseur David DeCoteau terug voor een nieuw deel en krikt daarmee het niveau enigszins op. Specifiek de best sympathieke personages weten het geheel wat boeiender te krijgen en eigenlijk vormt dit het eerste deel waarin de castleden niet opvallend belabberd acteren. De poppen daarentegen hebben een nog kleinere rol, maar aangezien DeCoteau verzaakt om nieuwe leden te introduceren en/of creatieve moorden te presenteren valt er nog mee te leven. De nogal erbarmelijke visuele kwaliteit is echter onmogelijk te negeren, met lelijke effecten en gehaaste productie-elementen als voornaamste minpunten. Ik vond de inhoud stiekem best schattig waardoor dit zesde deel best vermakelijk blijft, maar vanuit een objectief standpunt valt het door de mand.

Ineffectieve horrorfilm met een goedkope vormgeving, waarschijnlijk omdat regisseur James Crow met een minuscuul budget overstag moest gaan. Het acteerwerk is gelukkig niet onaardig en een scene gedurende de finale komt opvallend sterk voor de dag, maar verder vergrijpt Crow zich aan makkelijke schrikmomenten en een te lange speelduur. Inhoudelijk zit er weinig in Curse of the Witching Tree om onder de indruk van te raken, dus waarom de makers zo lang nodig hebben om het allemaal uit de doeken te doen is een raadsel van jewelste. Een aantal scenes zoals de tocht door het huis met de zaklamp laten zien dat er wel een zekere passie en liefde aanwezig waren, maar uiteindelijk ben je de boel niettemin zo weer vergeten na afloop.

Opmerkelijke mix van komedie, fantasy en horror die toch vooral slachtoffer is van de overweldigende hoeveelheid opdringerige grapjes. Het idee achter de film is stukken indrukwekkender dan de uitwerking ervan. Niettemin was ik vooraf verbaasd dat een zender als Comedy Central zich aan een horrorfilm wilde wagen, maar nadat ik de inhoud van de film zag kon ik wel snappen waarom. Eigenlijk is de film voor zeker 80% een komedie, maar na enige tijd raken de personages in paniek en beginnen ze aan een circulaire aaneenschakeling van matige grappen en luide stemvolumes. Dit gaat dusdanig lang door dat de film uiteindelijk vooral een vermoeiende indruk achterlaat die maar geen rem kan vinden. Dat ligt niet aan de acteurs, die doen het allemaal meer dan behoorlijk. Ik denk vooral dat er iemand ontbreekt die ze de richting wijst, want de film blijft vooral veel hangen en dat leidt af van een best veelbelovend concept. Het is jammer want ik had best zin in een vlotte horrorkomedie, maar Cursed Friends is daarbinnen niet de beste optie.

Per toeval herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Sean Ellis dirigeert met Eight for Silver een uiterst sfeervolle horrorfilm tot leven met genoeg brutaliteit en onderscheiding om herhaaldelijk op te vallen. Het acteerwerk van Boyd Holbrook is overtuigend, maar de personages zijn de attributen die in dit geheel het minst tot leven komen. Hierdoor valt de boel af en toe even stil en ontloopt Ellis de saaie momenten niet, maar eenmaal de film weer tot leven komt is dat snel vergeten. Specifiek de belegering van het kamp in het eerste kwartier is onvergetelijk sterk en wat daarna volgt, is afwisselend intrigerend.

80s slasher.

We hebben er vast allemaal wel wat van gezien, waarschijnlijk met name de bekendere titels. Curtains is niet de meest onbekende binnen zijn soort, maar op z'n beurt ook zeker niet de meest bekende. Of dat wat uitmaakt? Niet bepaald, maar het schept wel zekere verwachtingen over de productie van de film.

In dit geval zoekt Curtains de zaken allemaal wat dieper dan je zou denken. Zo kent het verhaal daadwerkelijk nog wat vroege wendingen, al verrassen deze weinig. Het zijn vooral iets opvallendere momenten om een wat meer basisgebeuren te ondersteunen. De kern ligt meer bij het hakwerk vanuit een moordenaar die ietwat aparter overkomt, maar allesbehalve indrukwekkend is.

De moorden stellen, buiten een enkel sfeervol gebeuren met het hoofd in het toilet ook teleur. Offscreen en toch wat tam om het als geheel te laten ontstijgen. Ook het acteerwerk is op z'n zachtst uitgedrukt nogal droevig te noemen. Niet onbekend binnen dit soort films, maar als de personages zelf als de bestuurder ervan volstrekt oninteressant overkomen zal er niet snel nog veel overblijven.

Al bij al is het aan de matige kant, maar niettemin kent het genoeg hoogtepunten om niet volledig in de put van vergetelheid te eindigen. Er zitten best wel wat momenten tussen die redelijk werken, maar deze momenten zijn niettemin schaars. Meer grafisch geweld en betere personages hadden de best interessante setting makkelijk kunnen ondersteunen, maar die grote (en benodigde) kansen laat regisseur Ciupka schieten.

Redelijke thriller.

Overduidelijk wel een stapje terug in de carrière van Softley. Vooral op budget dan, want ooit mocht hij normale en grootser opgezette horrorfilms regisseren. Dit is dan wel een stukje minder en duidelijk wat tammer in het genre.

Hough en Sears doen het leuk. Vooral Hough is eindelijk eens iemand die het wel waardig kan houden als vrouw in de penarie. Maar weinig actrices kunnen het haar nadoen. Daarbuiten was Sears soms wat houterig in uitdrukkingen, maar ik merkte wel dat de film leuker werd als hij in beeld kwam.

Het is ondanks dat dit soort genres vaak wel een beetje saai zijn (Klem zitten) maar Softley weet het allemaal net boeiend genoeg te houden om de aandacht erbij te houden. Niet altijd even boeiend, dat duidelijk met het gebrek aan dreiging te maken heeft.

Sears is wel een leuk, maar absoluut geen dreigend karakter. De thriller is nergens intens, slechts vermakelijk, en dat is het stuk waar de film dan punten laat liggen. Visueel best redelijk, de landschappen zijn mooi, alhoewel niet optimaal in gebruik genomen.

Speelduur ook kort genoeg om het een vlot tussendoortje te maken. Er gebeurd niet al te veel, maar wel genoeg om het kijkbaar te houden. Genoeg voor een voldoende.

Cutthroat Island is een nogal vlak verhaal met vlakke personages, waartussen enkel Geena Davis positief opvalt. De overige figuren worden door het scenario amper voorzien van een persoonlijkheid en zijn dus gedoemd te blijven plakken aan de typerende sulligheid en het bijbehorende (houterige) charisma. Regisseur Renny Harlin dirigeert een project met genoeg schaal en budget om leuk mee uit te pakken, maar wacht spijtig genoeg bijna 90 minuten voordat hij daarmee op visueel vlak iets bijzonders realiseert. De finale is bijvoorbeeld leuk, maar de actiescenes daarvoor slaan amper aan en ogen vooral ongeïnspireerd qua vormgeving. Op deze manier hangen de clichés en setpieces van Cutthroat Island losjes aan elkaar en hobbelt het verloop langzaam verder. Erg spannend vermaak is het allemaal niet en Harlin kan slechts van schaarse momenten goed profiteren, maar het is makkelijk toegegeven dat Hollywood ze voorheen slechter heeft gemaakt.

Interessant, maar niet compleet.

Film voelt een beetje aan als een lange TV-serie aflevering. Opmerkelijk korte speelduur, maar ook wel begrijpelijk. Hoort eigenlijk stiekem gewoon wat vaker te gebeuren. Dit soort verhalen hoeven helemaal niet breed vertelt te worden.

Williams doet het voor de rest ook heel behoorlijk. Ze krijgt weinig echte ruimte en er wordt veel van haar verwacht, maar ze doet het allemaal heel aardig. Zowel op emotie als op acteren zelf is ze goed op dreef en dat is ook wel nodig.

Verhaal zelf is ook lekker vlot verteld. Bovendien is het ook gewoon heel interessant om te volgen, althans, voor mij dan. Internetfilmpjes zie je tegenwoordig niet vaak en het tempo is er goed ingehouden hier, waardoor het niet verveeld. Bovendien duurt het ook maar een uurtje.

Wat minder gelukt is, is dat de film heel veel lijkt te willen. Het ene moment gebeurd er iets emotioneels en verdrietig, maar bij de volgende scene is het weer sarcastisch. De toon van de film verandert veel te makkelijk en te lomp.

Die switches tussen de toon voelen dan ook wat vreemd aan. Het lijkt dus alsof je de hele film letterlijk tegen een actrice loopt te kijken i.p.v. een "echt persoon". Chanan hoort daar dan ook als regisseur een stokje voor te steken. De film bijvoorbeeld gewoon op suspense leggen en wat meer emotie weghalen kan dus misschien beter werken, of Williams het overtuigend doet of niet.

Wel een vermakelijk filmpje, maar de regie laat het soms een beetje afweten. Voor de rest wel lekker modern, al voelt het einde daarnaast een beetje onbevredigend aan. Ook wat afgeraffeld qua gevoel, maar voor de rest is de film vlot genoeg.

Eigenlijk moeten er vaker filmpjes zijn die maar een uur duren, verhoogt vaak het tempo ook en er heerst dan ook nog eens meer spanning. Dat verlang je soms ook gewoon bij een film.

Ach.

Cyst is een goedkoop gemaakte film die als ultiem voordeel heeft dat het door iemand gemaakt is die wel een bepaalde voorliefde heeft voor het horrorgenre. Waarschijnlijk heeft deze regisseur Russell zijn inspiratie opgedaan uit de tijden waarin men nog met praktische effecten werkte, want daar bestaat deze film voornamelijk uit.

Dat pakt ook een aantal keer erg leuk uit, ondanks dat er duidelijk nog niet de meest competente mensen achter dit gebeuren stonden. Hier en daar ziet het er wat simpel uit (wat uit een kaal ontworpen wond persen bijvoorbeeld) maar richting de finale pakt de film ook daadwerkelijk uit. Daar komt de echte liefde en passie er ook uit. Probleem is dat Russell daar niet zo veel omheen verpakt.

Acteerwerk is aan de matige kant en het verhaal is een rommeltje. Spanning of sfeer zit er niet echt in want met de locatie zelf wordt weinig gedaan. Geen gespeel met verlichting en er wordt weinig aangevangen met de cinematografie. Concept is ook redelijk basiswerk, maar omdat Russell daar uiteindelijk nog best ver in gaat wordt dit mooi gerechtvaardigd.

Het is een erg simpele vorm van filmmaken door enkel en alleen echt in te zetten op een enkel vlak. Verloop is gelukkig wel veel op vermaak gericht dus saai wordt de film nergens en voelt met enkel 69 minuten op de klok ook zeker niet lang aan. Verder heeft het niet zoveel om het lijf. Een naam als Kostanski had dit waarschijnlijk tot een veel beter einde gebracht. Met meer middelen en een breder script zie ik Russell nog wel leuke films maken, maar Cyst is niet bepaald de allerbeste start.