Opinions

Makkelijk bioscoopvoer voor het grote publiek, gemaakt om zoveel mogelijk geld in het laatje te brengen. Dit soort films komen namelijk niet vanuit de passie van de schrijvers of regisseur Jon Karthaus. De humor is erbarmelijk slecht, het acteerwerk geregeld tenenkrommend en de inhoud springt van hot naar her. Merkwaardig genoeg vormt het een stabieler geheel dan de voorganger, die na een kwartier al volledig uit de bocht schoot. In dit geval profiteert Karthaus van een zonnig sfeertje, het uitermate hoge tempo en de fijne afwisseling tussen absurde situaties. Costa!! is een typische film die gemaakt is om geen verveling te laten toeslaan en in die opzet is het geslaagd, maar goede cinema krijg je er alleen niet mee tot stand.

Best vreselijk.

The Cottage is een bijzondere film geworden, en daarmee meteen totaal anders dan wat ik ervan had verwacht. Ik heb enkel naar de poster en wat castleden gekeken, en op basis daarvan had ik een brute genrefilm verwacht. Iets compleet anders dan dit in ieder geval, maar dat pakt niet bepaald positief uit.

Om te beginnen is dit eigenlijk meer een komediefilm dan een horrorfilm. Dat hoeft geen probleem te zijn, en met namen als Serkis moet je ook een eind komen. Althans, dat zou je denken, maar dat lukt de film totaal niet. Het is een erg hyperactieve vorm van humor, die vrijwel altijd vervelend uit de hoek komt en het verhaal zelf behoorlijk in de weg zit. Er wordt niets serieus genomen binnen deze film, dat gecombineerd met staalharde horror goed hoort en kan werken.

Van staalharde horror is echter geen sprake binnen deze film, maar wel wellicht wat onvoorspelbaarheid, en dat houdt de film op de been. Verder valt er weinig te genieten. De mismaakte bedreiging is erg saai te noemen, enige vorm van spanning is ver te zoeken en de gore is zowat compleet afwezig. Zelfs de beperkte hoeveelheid moordpartijen worden off-screen in beeld gebracht.

Had geen probleem geweest als de rest van de film zich een beetje in balans kon houden, maar de drukke uitvoering en saaie invulling op het visuele vlak steken hier een stokje voor. Op die manier is The Cottage snel een film die verveeld, maar ook nog eens vervelend is. Die combinatie is dodelijk op een negatieve manier, en ik vond het dan ook een vermoeiend geheel om doorheen te komen. Veel meer heb ik er niet over te zeggen. Niet mijn ding. Bonuspunten voor goed acteerwerk en wat onvoorspelbare wendingen die het verhaal neemt.

Half.

Heeft wel potentie om een goede film in zijn genre te zijn maar is dit eigenlijk gewoonweg niet. Scott probeert zijn verhaal vlot en moeilijk te maken zodat de kijker gedwongen is zijn aandacht erbij te halen maar faalt daar eigenlijk gewoon in.

Ondanks dat de film een aantal dappere pogingen doet om de donkere kanten van de misdaad in beeld te brengen is het allemaal net niet. Het verhaal mag dan wel prima uitgewerkt zijn, uiteindelijk is het een standaard gebeuren verpakt in een verhaal met te veel karakters.

Wat de film nog wel overeind houdt is dat het allemaal wat onvoorspelbaar blijft met de vraag wie er levend vanaf komt en wie niet. Maar de dreiging daarvan blijft uit. Ondanks een aantal brute scenes is het nergens spannend of dreigend en komen de gevolgen van de misdaadswereld niet echt lekker uit de verf.

Acteerwerk verschilt. Diaz is vreselijk, terwijl acteurs zoals Fassbender en Pitt wel beter uit de verf komen. Al heeft Fassbender een wat stroef script waardoor emoties soms behoorlijk uit de lucht komen vallen. Daarbuiten heeft de film alle potentie om vlot te zijn maar wordt om zeep geholpen door het trage cameragebruik en verhaallijn.

Wel jammer, want er zitten sterke momenten tussen in geweld. Dat machine die je langzaam onthoofd was een naar gebeuren maar ook de uitkomst van Cruz mag gedurfd zijn. Echter haalt Scott simpelweg niet het maximale uit zijn film.

Niet verkeerd.

Film werd destijds in de bios niet bepaald goed ontvangen en na het zien van de trailers werd ik er ook niet warm of koud van. Overslaan in de bioscoop dus en een keertje thuis kijken was daarom de conclusie. Dat keertje thuiskijken is bij deze gebeurd.

Het is vooral een luchtige horrorfilm geworden met een leuk concept. Dit soort digitale horrorfilms beginnen uitgemolken te worden, maar zoals het nu gaat zijn ze nog leuk en bij vlagen creatief. Jammer dat deze film het enkel bij een aftel-app houdt en niet veel meer doet dan dat.

Wat er nog bij komt kijken zijn een hoop geesten, demonen en magere heinen. Erg denderend klinkt dat niet voor de doorgewinterde horrorfan, maar de "hoofddemoon" is nog best goed gelukt, lijkt net op een verschijning die je in het universum van The Conjuring kan tegenkomen.

De horror is niet denderend of zenuwslopend, maar er zitten enkele geslaagde schrikmomenten bij. Het script vertoont genoeg mankementen en ongeloofwaardigheden, maar de luchtige toon maakt dit wel een beetje goed. Het is een film die vooral voor het vermaak gaat en dan vooral het soort vermaak waar je niet te lang bij stil hoeft te staan.

Luchtig geregisseerd, een beetje herhaald hier en daar. Met een concept zoals deze zou je toch meer moeten kunnen doen. Het had ook allemaal iets minder veilig gemogen, het is nu typisch PG-13 horror. Hier en daar spannende momenten, maar het had allemaal een stuk enger en uitdagender kunnen zijn. Acteerwerk is voor de rest niet briljant, maar dat is in dit soort films niet erg meer van belang. Ik ben goed vermaakt, en niet veel meer.

Franse herbewerking van One Cut of the Dead volgt erg braaf de lijntjes, waardoor regisseur Michel Hazanavicius de kijker niet kan voorzien van het verrassende effect. In principe is het dan ook bekend terrein waar deze Coupez! heengaat, maar het acteerwerk is gelukkig net wat beter en de visuele aankleding wat strakker. Het jammerlijke is dat dit soort projecten vallen en staan met de wendingen en een herbewerking doen van een dergelijke bron vraagt natuurlijk om problemen. Hazanavicius beschikt over een compacter team en betere acteurs, maar brengt zelf te weinig om het bestaan van deze film goed te rechtvaardigen.

Middelmatige komedie met een behoorlijk noemenswaardige cast. Echter zijn het vooral Vaughn en Favreau die de film op sleeptouw moeten nemen en de grappige situaties uit de film trekken. De rest acteert namelijk als een krant, vooral de acteerprestatie van Åkerman sloeg echt nergens op. Regisseur Billingsley plant zijn film verder neer op een tropische locatie die alleen nauwelijks benut wordt. Ik snap dat een doordeweekse komedie niet veel moet hebben van visuele verwennerij, maar deze film verwaarloost het gewoon compleet. Als dan de komedie waar het volop voor gaat ook niet echt weet te werken, is Couples Retreat al snel een onnodig lange zit. Wel met een degelijke finale, maar tegen die tijd was ik alweer klaar met de film.

Oerdegelijk.

Zonder meer een van de apartere films die ik recentelijk heb mogen aanschouwen. Ondanks het beperkte succes van de film in ons land kan ik wel zeggen dat de film onder een specifiek publiek bekend is geraakt. Binnen die kringen wordt het ook goed geprezen. Het bronmateriaal waarvan het is mag ik niet zo, deze film echter wel.

In ieder geval voelt deze film, ondanks een redelijke standaardaanpak, best vernieuwend aan. Vooral in het kader van dat er een ander gevoel bij je wordt opgeroepen. Ook al ontbreekt het de film niet aan enkele rommelige sequenties, het voelt altijd aan als een soort avontuur waar je met veel gemak overheen wordt geloodst. Daarbij komen nog wat lollige moorden tussendoor kijken.

Visueel zit het redelijk half met de film. Soms zitten er magische beelden tussen die precies vastleggen wat Giallo bijzonder maakt. De sfeer wordt op zo'n moment volledig overgenomen. Soms is het visuele aspect echter te makkelijk. Ietwat karrig in elkaar gezette setpieces hebben de film weleens in handen. Dat zijn de momenten waar de sfeer in mindere mate doorbreekt.

Ik ben zelf heteroseksueel, dus van de beelden hierin raak ik niet bepaald opgewonden. Niettemin vond ik wel dat er de juiste, absorberende toon aan wordt toegevoegd die de film geen enkel probleem maakt om uit te zitten. Erg aantrekkelijk vond ik het niet, maar de balans heeft regisseur Gonzalez goed in handen. De film voelt daardoor nooit te opdringerig of vervelend aan. Er wordt een mooie controle over gehouden met genoeg intrigerende en spannende sequenties.

Jammer is wel dat het tempo plots in elkaar zakt richting de helft, wanneer het personage van Paradis zich even distantieert van de filmsets en wat meer op zichzelf zit. Zo zie je maar dat geen enkele interessante scene van haar afkomt, maar van de mensen en sets om haar heen. Vermoeiend gebeuren was dat maar, gelukkig weet Gonzalez zichzelf weer te herpakken in het laatste halfuur. Ik vond het een mooie, geslaagde film. Een favoriet zal het alleen niet worden.

Onoverzichtelijke en uiterst rommelige fantasiefilm die allerlei insteken op een hoop gooit en vervolgens nooit bij elkaar weet te krijgen, een chaotische indruk die wordt versterkt door het feit dat The Coven achter de schermen gewoon een familieproject is geweest. Regisseur John Mackie dirigeert daarbinnen een film die werkelijk niet te overzien valt en zelf ook niet helemaal lijkt te weten wat het precies wil zijn. Er is van alles aan de hand, maar bij enige vorm van spanning en/of sfeer komen de makers nooit in de buurt. Personages wandelen langs elkaar heen, rennen tegen elkaar aan, rennen vervolgens van elkaar weg, zeveren wat slappe dialogen in het rond en sommigen delven uiteindelijk het onderspit, of zoiets. The Coven is totaal niet te volgen, maar dit zit hem vooral in het feit dat deze filmische bende simpelweg nooit uitnodigt om gevolgd te worden. Een zware en uiterst vermoeiende zit die flink wat uithoudingsvermogen van de kijker vergt.

Tienerfilm met een hoog tempo en regisseur Renny Harlin weet altijd wel de juiste toonzetting te vinden voor doordenderend entertainment, maar er kan van The Covenant moeilijk gezegd worden dat het een goede film is. Rommelig neergezet op inhoudelijk vlak en sterk verouderde effecten zijn daar primair voor aan te kijken, daarnaast raakt het personage van Sebastian Stan na een degelijke en mysterieuze introductie totaal verwatert naar de vergetelheid. In principe doet de cast het niet onaardig, maar kunnen niet op tegen het onoverzichtelijke bombast waar de makers ze mee opzadelen. De finale is verder te kort om nog wat goed te maken, maar de korte speelduur en de vele gebeurtenissen zorgen voor enige compensatie.

De inmenging van regisseur Guy Ritchie is slechts gematigd voelbaar, maar dat neemt niet weg dat The Covenant een zeer professionele en intrigerende oorlogsthriller blijft. Jake Gyllenhaal is bovendien perfect gekozen voor de hoofdrol en Dar Salim versterkt zijn aanwezigheid overtuigend, maar de scenaristen hadden niettemin iets meer tijd mogen stoppen in de relatieopbouw tussen deze twee. Het loopt allemaal te snel van stapel en de spanning wordt enkel laat in de tweede helft effectief opgevoerd, maar de kundige regie zorgt gelukkig voor extra vermaak en snelheid. De cinematografie ziet er goed uit en de inhoud is boeiend, waardoor de speelduur van 123 minuten snel voorbij is. Na een aantal kleine missers doet Ritchie zich weer tegoed aan betere werkjes en ik zie hem graag in deze lijn doorgaan.

Eh.

Nogal een wonderlijk idee dit, dat ook op het eerste gezicht qua titel meer aan een The Asylum film doet denken dan een film waar ook daadwerkelijk een behoorlijk budget in is gegaan. Helaas, ondanks het lollige idee, is de film niet maximaal uitgewerkt.

Craig komt niet echt geloofwaardig over in dit bizarre verhaal dat eigenlijk volkomen nergens op slaat. Qua effecten is het nog wel om aan te zien, maar in het algemeen is de film eigenlijk wat saai, en dat hoort hier absoluut niet in.

Het had allemaal wel wat grover gemogen, maar vanwege de aliens zelf en sommige mooie visuele momenten krijgt het een 2,5* Het voelt een beetje aan dat dit geen R-rated was zodat het geld meer in het laatje kwam.

Moet bekennen dat de herziening me behoorlijk is bevallen en het meeste filmplezier in tijden heeft geleverd. Daardoor Coyote Ugly bekroont met een welverdiende verhoging van het gemiddelde. Regisseur David McNally zet een weinig ambitieuze wereld neer, maar werkt deze met een hoop amusement, fun en tempo uit. Piper Perabo is perfect gecast als naïeve hoofdrolspeelster die haar geluk in een grote stad zoekt en daarbij terechtkomt in een nachtclub. Vanaf dat punt moet de film het eerder hebben van de feestelijke atmosfeer dan van de inhoud, ondanks dat er geregeld nog een aantal pogingen worden ondernomen tot dramatiek. Weinig originaliteit en veel voorspelbaarheid dus, maar uiteindelijk werkt het allemaal dermate aanstekelijk dat het Coyote Ugly te vergeven is.

Rommelige horrorfilm met een enthousiaste regisseur achter de camera, maar ook een zeer ondermaats in elkaar gezet scenario. Wanneer het op bloedvergieten aankomt levert Cradle of Fear dubbel en dik, want ondanks het microbudget zitten er een aantal smerige en onbehaaglijke beelden in deze film. De castleden doen er daarnaast alles aan om enige emotie in het geheel te betrekken, maar de meeste leden kennen genoeg een chronisch gebrek aan acteertalent. Specifiek Dani Filth oftewel “The Man" levert een treurige wanvertoning af als moordenaar die klaarblijkelijk erg intimiderend moet overkomen. Regisseur Alex Chandon kiest er soms voor om daadwerkelijke onthoofdingen en porno te tonen, wat verraadt dat de makers geregeld uit waren op "edgy content" en niet zozeer op kwaliteit. Voor liefhebbers van grafisch geweld een aanrader, verder is het allemaal vooral een totale productiechaos.

Tegenvaller.

Ik keek best uit naar The Craft, ondanks dat het onderwerp van hekserij me niet heel erg interesseert. Dit soort films zijn vaak de projecten die heel populair zijn bij een bepaald publiek, en ik dacht dat ik daar zelf ook tot toe behoorde. Ik zat helaas fout, want deze film kon me minder bekoren dan ik had verwacht.

Het gaat eigenlijk al mis bij het acteerwerk. De vier dames zijn bekende personages en allemaal krijgen ze genoeg achtergrond en eigenzinnigheid om onthouden te worden. Toch levert dit team niet het beste acteerwerk af, en dat is te danken aan de tweede helft van de film die geen goede dialogen meer kent en veel opbouw van de eerste helft overboord gooit.

Visueel een beetje karig, ondanks het geëxperimenteer met effecten. Enkele stukjes zijn best geslaagd te noemen, en de speelse scenes van hekserij pakken gedurende de finale leuk uit. Ze hebben gedaan wat ze konden met de middelen die ze hadden, en dat levert wat voordeel op. Ik vond het vooral jammer dat de opbouw naar een goed verhaal gedurende de tweede helft omver werd geblazen.

In plaats daarvan krijg je in de tweede helft een film die nog steeds vermaakt, maar zo basic als een gemiddelde Hollywoodfilm van Bay is. Het acteerwerk wordt niet beter, maar gewoon hoe de film wordt afgemaakt, ik vond het maar zonde. Wat wel goed is, dat is dat de film motieven heeft opgebouwd die wat gaten van de tweede helft goed weten te vullen en het weten te redden van een complete rommel.

Kortom, The Craft was een teleurstelling waarvan ik een speelsere, coolere en sterkere film had verwacht. Uiteindelijk kreeg ik een film die naar iets moois op weg was, goede variatie kende en een aardig concept bevatte, maar veranderde naarmate de tweede helft aanbrak. Toch ben ik benieuwd naar Legacy, al verwacht ik daar nu nog minder van.

Matig vervolg.

Ik had een tijdje in een bioscoop gewerkt waar deze film enkel een week werd gedraaid. De kaartverkoop voor de film was namelijk rampzalig. Zelf keek ik eigenlijk nog wel uit naar de film, met in het achterhoofd de slechte recensies die het kreeg. Ik moest echter het eerste deel nog zien, dus dat kwam er niet helemaal van om het in de bioscoop te kijken.

Nu wel opgezet en ik moet zeggen dat het voor een lange tijd nog wel richting iets leuks ging. Visueel is deze film in ieder geval een vooruitgang, een verschil in kwaliteit die de periode waarschijnlijk vooral mogelijk maakt. De effecten zijn wat gladder geworden, maar vooral ook overtuigender en iets minder lomp. Verder ook wat fantasierijker met meer kleur, en dat kan ik vooral waarderen.

Acteerwerk is niet bepaald sterk alleen. De vier dames zijn een hele andere groep dan in het vorige deel, waar niks mis mee is, maar ik vond ze wel erg vervelend. Een beetje spijtig om te zien hoe deze dames de moderne tieners vertolken, en hoe de vier dames van het eerste deel toen de moderne tieners vertolkten. Bijzonder eigenlijk hoe groot dat verschil opeens is. In ieder geval weinig sterke personages die bij lange na niet de goede opbouw krijgen die het eerste deel wel bracht.

Wat ik vooral jammer vond is dat deze film bij vlagen meer een excuus leek te zijn om wat politiek te promoten. Je ziet het toch steeds vaker in films dat deze politiek geladen zijn, maar voor films die meer voor entertainment zijn gemaakt vind ik dat een slechte toevoeging. Daar is deze film een slachtoffer van, maar legt daarnaast de interne kaarten ook gewoon lomp en onsubtiel op tafel.

Ik kon bij vlagen de stijl nog wel waarderen, en de film ging ook af op een 2,5*, maar de relatief dwaze finale gaf toch de motivatie om het cijfer wat omlaag te halen. Een bepaalde opzichten een verbetering ten opzichte van het vorige deel, maar ik mis gewoon frisheid, plezier en fun. Een film die zijn eigen serieuze aard in de weg heeft staan, dat een fantasierijke en speelse film uit de weg ruimt. Jammer.

Regisseur Stephen Kay leek vooral een snelle dollar te willen verdienen met deze nogal kale en eentonige televisiefilm. Agnes Bruckner is daarbinnen de enige die zich redelijk uit de voeten kan met haar ondankbaar ingevulde personage, maar Jake McDorman is problematisch in de hoofdrol vanwege een afwezige indruk. Verder kenmerkt The Craigslist Killer zich vooral in weinig enerverende plotvorderingen en een gebrek aan spanning. Op technisch vlak veel te eenvoudig in elkaar gezet en qua sfeer evenzeer. Gelukkig heerst er een aardige chemie en blijft het waargebeurde aspect redelijk boeiend.

Wel leuk.

Maar ook niet heel bijzonder, al begon hij echt heel lekker. Ik had gehoopt op een lekker harde en vlotte actiefilm van 88 minuten, en het leek die richting op te gaan maar uiteindelijk kwam ik erachter dat dit gewoon vlot was en het meer van de snelheid moest hebben.

Statham is echt heel leuk, veel leuker dan de meeste rollen die hij speelt. Het eerste stuk is heerlijk, originele en snelle camerabewegingen samen met splitscreens. Zelfs na een pauze van 30 minuten pakt de film je gelijk weer om lekker even door te gaan.

Pas vanaf het moment dat Amy Smart het beeld in kwam lopen verliest de film wat kracht, steeds minder eigenlijk. Ondanks de snelheid die eigenlijk non-stop doorgaat viel de actie zelf me behoorlijk tegen. Ik had meer een soort Shoot 'em Up met snelheid leuk gevonden.

Ondanks dit allemaal is dit wel een leuke en lekker snelle actiefilm. De finale valt dan wat tegen, vanaf de helikopter scene eigenlijk. Net als waar Drive Angry 3D de fout inging. Te veel slechte CGI. Maar ja, een voldoende heeft het sowieso.

Druk druk en nog eens druk.

Ooit weleens deeltje 1 gezien, en aangezien die stijl me uiteindelijk wel wist te vermaken ook maar even deeltje 2 eens opgezet. Opnieuw gaan Taylor & Neveldine door met de behoorlijk drukke, soms haast niet te volgen stijl van filmen, dat opzicht wel leuk is, maar uiteindelijk is het mooi geweest.

Statham is weer heel leuk, blijft toch wel een van de betere actiehelden naar mijn mening. Hij heeft de looks, maar komt vaak ook erg leuk uit de hoek als komiek. Helaas is hij wel de enige die echt leuk is in de film, want de rest is echt behoorlijk irritant. Waarom Bai Ling? Ook Amy Smart is gewoon niet grappig.

De manier van filmen blijft wel boeiend, maar uiteindelijk begint het een beetje te vervelen. Vooral omdat er door die vaart heen, weinig leuke actie in zit. Ook, door het drukke cameragebruik, is de actie simpelweg vaak gewoon niet te volgen. Daar gaat dan toch wel een deel van de 'kick' vanaf.

Het blijft vlot, de speelduur is niet te lang en de vaart gaat er gelukkig nooit uit. De interessante camerastandpunten en snelheid die erdoor gemaakt wordt verveelt nergens en helpt de fílm dan toch wel weer aan een voldoende.

Voor de rest is het niet al te memorabel, dan is deel 1 toch net wat beter. De stijl moet ook niet te veel uitgemolken worden, tenzij de actie ook echt een beetje een kick geeft, anders hoeft Crank 3 van mij niet te gebeuren. Ik heb het dan wel gezien.

Crawl was toch wel een toffe herziening en markeert het feit dat het een absolute favoriet van me is. Uiteraard klopt er inhoudelijk niets van en is de logica ver te zoeken, maar voor een simpele horrorfilm als deze wil ik daar nog weleens een oogje dichtknijpen. Dat was ook de juiste keuze, want Aja regisseert een consistent spannende film die na een korte introductie meteen losgaat en dat niveau nergens meer laat vallen. Het helpt ook dat Scodelario erg geschikt is voor dit soort films. Iemand die ongeacht de domheid van het concept altijd de volle 100% geeft. Films als Crawl kunnen daar onwijs van profiteren. Pepper mag er ook zeker wezen. De laatste jaren kiest hij zijn rollen wat onhandiger, daarom is een film als deze extra leuk. Visueel is de CGI niet altijd even geloofwaardig, maar het overtuigt zeker. Aja heeft ook een goed oog voor extraatjes. Scenes zoals de drie mensen die worden aangevallen door de crocs of de overstroming zijn natuurlijk enorm entertainend, maar weinig regisseurs kunnen dergelijke momenten zo lekker brengen. Ik heb van de herziening genoten. Puur vermaak. Spannend van begin tot eind, overtuigend op visueel vlak en sterk geacteerd. Kritiekpunt is misschien dat de film wat bruter had mogen zijn, maar verder geen klachten.

Bijna de volledige film werd opgenomen in een Servisch pakhuis, dan vind ik het nog knapper dat ze dan vervolgens dit resultaat eruit hebben weten te persen. Aja heeft weer een nieuw horrorproject in de stijgers liggen. Ik kijk er alvast reikhalzend naar uit.

Erg matig.

Crawlspace heeft zijn status denk ik eerder te danken aan de infameuze tirades van Kinski achter de schermen. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat deze film een status heeft verworven dankzij de beelden die wel op het scherm staan, want ik vond het er allemaal maar matig uitzien met enkel een klein aantal aan hoogtepunten.

Ondanks dat hij zich als een zak hooi heeft gedragen achter de schermen en in een hoop andere films doet Kinski het wel aardig hier. Zijn vreemde, bijna buitenaardse uitstraling zorgt ervoor dat hij een apart personage neerzet die je geboeid weet te houden van begin tot eind. Veel concurrentie heeft hij ook niet, want de overige castleden zetten allemaal erg oninteressante personages neer.

De visuele stijl heeft zijn voordelen, maar regisseur Schmoeller weet er niet altijd even veel mee te doen. De camerabewegingen vormen waarschijnlijk het hoogtepunt van de film, want van de vallen, gangetjes en inrichting zelf moet de film het minder hebben. Er zitten zeker een aantal grappige ideeën tussen, maar deze worden maar zwakjes tot leven gebracht en weten matig te intrigeren.

De finale wordt met iets meer vaart gebracht, maar een Kinski die zichzelf opmaakt is eigenlijk te grappig voor woorden waardoor de film zelf niet meer serieus te nemen valt. Tevens weet Schmoeller er nooit echt een gevoel van claustrofobie in te krijgen, terwijl dit soort films juist een goede kans vormen om er iets gaafs mee te doen en deze fobie maximaal over te brengen.

In het algemeen is dit een film die goed had kunnen zijn, maar charisma, een inhoud, een flow en goede acteerprestaties mist. Kinski komt een eind met zijn vreemde gedrag, en de finale is aardig, maar het mist aan alle kanten wat extra's en dat is jammer, want met de juiste aanpak had dit zeker een bijzondere en eigenaardige film kunnen worden.

Weinig stimulerende thrillerfilm van regisseur L. Gustavo Cooper, die eerder aandacht leek te schenken aan zijn castleden dan aan het opbouwen van spanning. Henry Thomas speelt waarschijnlijk het meest overtuigende personage, terwijl zijn acteerprestatie uiteindelijk amper de middelmaat aanraakt. Het zegt wat over het niveau van Crawlspace, waardoor het uiteindelijke kat-en-muisspel dan ook nooit van de grond komt. Cooper wint wat aan kracht door middel van enkele expliciete geweldsuitspattingen, maar verder sleept het gebeuren vooral te lang aan zonder hoogtepunten. Het camerawerk evenals de decoratie ogen onafgemaakt en slagen er niet in een zeker gevoel van claustrofobie op te roepen, maar ook de nogal eenvoudige invulling van de personages garanderen weinig interesse. Er zitten aardige momenten tussen verstopt, maar Crawlspace is uiteindelijk voornamelijk een gevalletje van afwachten. Het zijpad met de politie sloeg volkomen nergens op.

Herzien.

The Crazies was destijds een film die een wat betere indruk op me naliet, maar gaandeweg is de film steeds verder afgezakt totdat ik vrijwel niets meer van de film wist. Hoog tijd dus voor een herziening om te kijken of de film beter is dan eerst. Dat is me recentelijk best vaak overkomen, maar The Crazies blijft op hetzelfde resultaat hangen.

Toch is het begin van de film best goed en weet het al snel op een aardig tempo te komen. Gaandeweg als de film echt op z'n kern is belandt neemt het snel gas terug, en dat is jammer. Eisner kiest daarbij voor een film die redelijk groots opgezet en bedacht is, maar zich toch wat terugschroeft in de uitwerking. Zo begint de film best spannend en actievol, maar wordt gaandeweg meer een thriller met dramaelementen.

De horror komt vooral tot uiting door middel van het idee. Mensen worden erg agressief door een onbekende zaak. Dat levert zeker spannende momenten op en wanneer er wordt gemoord spat het bloed op een realistische wijze rond, maar nadat de scene is geweest waarbij iemand mensen om het leven brengt met een hooivork is de film veel minder creatief en dat is snel een gemis.

De tweede helft is vooral wat traag en de personages komen niet echt tot leven, zelfs niet wanneer het concept eigenlijk ideaal materiaal is om er wat mee te kunnen doen. Eenmaal de film wat avontuurlijker is, wordt het pakweg een stuk minder interessant om te aanschouwen en kan Eisner niet veel meer doen om wat belevenis terug te brengen. Van spanning is dan in ieder geval allang geen sprake meer.

Toch vind ik het een leuk concept en voor een zombiefilm zit het net boven het niveau. Dat is overigens ook niet moeilijk, want ik vind dat veel varianten binnen dit subgenre toch tegenvallen. Dat kan eraan liggen dat het concept zo uitgekauwd is dat er niet veel meer mee te doen is, en daarom zijn films als The Crazies soms goed vermaak, alleen had ik gehoopt dat het avontuurlijke van de eerste helft wat beter werd aangehouden tijdens het wat taaiere tweede stuk.

Compleet nutteloos.

Crazy Murder is zo'n film die als een van de meest verontrustende bekendstaat, maar vooral vervalt in hele goedkope schokeffecten. Regisseurs Gerber en Pennypacker proppen zo veel mogelijk taboe in deze film zodat het misschien op die manier een status krijgt, maar het voelt vooral opdringerig aan.

Het enige goede dat te zeggen valt over deze film is de toewijding van acteur Kenny die helemaal in de rol opgaat. Hij doet er werkelijk alles aan om van zijn zwerverpersonage een freak te maken en hij slaagt er ook aardig in. De overige figuranten zijn vooral zoutzakken en kunnen maar weinig. Het is echt enkel en alleen Kenny, en dat moet ook, want hij staat er alleen voor.

Deze film wil zo graag serieus genomen worden dat het pijnlijk wordt. Heel veel taboe volgt elkaar in hoog tempo op. Het eten van je eigen uitwerpselen of het doodslaan van kinderen, deze film heeft het allemaal. Het gaat ook irritant lang door, zeker het eerste. Buiten het feit dat het niet veel toevoegt rekt het de film ook onnodig lang uit.

De film voelt ook erg lang aan omdat ik je bijna kan garanderen dat je deze film niet leuk gaat vinden om naar te kijken. Het tempo ligt redelijk hoog, toch voelen de scenes herhaaldelijk traag en dom aan. De regie voegt ook weinig toe, cinematografisch is de film een ellende en de opbouw naar scenes is vooral random gedaan. Er is geen sfeer of vonk, eigenlijk is de film gewoon wat het hoofdpersonage zelf ook eet: stront.

Ik zou zeggen dat menig kijker de film met gemak kan overslaan. Het is vooral een hele lange film die op een of andere wijze enkel 90 minuten duurt. Wat aardige horroreffecten kunnen niet verbergen hoe hard de film probeert edgy te zijn en hierdoor is het een straf om het af te zien. Niet verontrustend, maar ongemakkelijk en goedkoop. Je zal maar weinig treffen in deze film dat je van je sokken afblaast.

Vermakelijke komediefilm met een hoop personages die allerlei domme acties uithalen, soms tot op het frustrerende af. Mocht regisseursduo Glenn Ficarra en John Requa een daadwerkelijke boodschap hebben met Crazy, Stupid, Love dan ligt deze begraven onder een hoop lagen van luidruchtige en geregeld nogal flauwe humor. Wel wordt alles naar behoren uitgevoerd door de capabele castleden, waartussen specifiek Steve Carell opvalt. De regie is verder vlotjes en de relatief ruime duur wordt nergens gevoeld. Prima film voor simpel en snel vermaak en met net iets meer inhoud dan soortgelijke genregenoten.

Regisseur Gareth Edwards kiest er eindelijk voor om geen nieuwe delen meer in een Hollywoodreeks te regisseren, maar om gewoon met iets eigenzinnigers te komen. The Creator is niettemin een nogal typerende studiofilm, met een behoorlijke berg aan uitgekauwde filmclichés. John David Washington speelt gelukkig een keurige hoofdrol en vooral de visuele vormgeving van Edwards valt op, waardoor met name de wereldschepping evenals de grootschalige actiescenes behoorlijk van de grond komen. Nu wordt er alleen weinig ondernomen op het gebied van spanning en de dramatiek is wat te lomp om te overtuigen, waardoor een film als deze niet bepaald de middelmaat kan ontstijgen. De tweede helft is ook wat melodramatischer van aard en slaagt er niet in de Aziatische thematiek naar behoren te vermengen, waardoor de film uiteindelijk verzandt in een wirwar van halve ideeën. De insteek waarbij AI de "goede kant" is vond ik uitermate origineel, maar dat is zowat het enige onderscheidende concept dat ik hier kon bekennen.

Mede dankzij de opvallend overzichtelijke onderwaterbeelden is deze film van regisseur Jack Arnold helemaal niet onaardig om doorheen te komen, maar de bedreiging en de spanningsopbouw zijn ondertussen sterk gedateerd. Met name het kostuum van het monster ziet er niet bepaald imponerend uit, waardoor de thrillerscenes totaal niet uit de verf komen. Het acteerwerk is verder niet onaardig, maar evenzeer weinig materiaal om over naar huis te schrijven. Ik deel al bij al punten uit voor de soms bijzonder indrukwekkende visuele kwaliteit, maar ik kan niet anders dan zeggen dat ik me vooral heb zitten vervelen tijdens het kijken.

Na zijn vermakelijke horrordebuut probeert regisseur Damien LeVeck zijn geluk uit op het vlak van kersthorror. Het levert uiteindelijk A Creature Was Stirring op, een film die met het weinig verrassende concept zo lang mogelijk mysterieus wil zijn. Ik bestempel eerdergenoemde gerust als absolute tijdsverspilling. Scout Taylor-Compton en Connor Paolo slagen erin hun rol nog enige flair mee te geven, want Annalise Basso en Chrissy Metz bakken er op z'n zachts uitgedrukt geen ene moer van. Het levert een wisselwerking op tussen vier personages waarvan de minst uitgewerkte rollen de meeste aandacht krijgen. Een werkelijk oersaaie ontluiking wordt ingezet waarbij het eerste uur zowat volledig bestaat uit dramataferelen met links en rechts een korte horroruitspatting. Het tempo wordt verhoogd in het laatste halfuur, waarbij het monster eindelijk om de hoek komt kijken. Veel spannender wordt het niet, maar de praktische effecten maken op z'n minst een enthousiaste en betrokken indruk. De achtergrond wordt verder met de meest opmerkelijke kleuren versierd (waar ik normaal gesproken als visuele liefhebber een fanaat van ben), maar de uiteindelijke belichting is dusdanig donker dat het schouwspel amper interessant te noemen is. De camera draait energiek met de sfeerbeelden mee, maar eenmaal de geforceerde plottwist wordt ingezet kan de film niet op een hoger cijfer dan een ruim onvoldoende vanuit mijn kant rekenen.

Ok.

Uiteindelijk niet helemaal de film geworden die ik ervan had gehoopt. Sterker nog, het is eigenlijk gewoon een herhaling van het origineel. Alleen met andere karakters, waarop dit keer de zoon van Apollo Creed in de spotlight staat, die overtuigend genoeg door Jordan is vertolkt.

Jordan is een goed acteur en weet zijn rol wel kleur te geven. Soms net iets te overdreven bezig, maar voor de rest heb ik er maar weinig op te zeggen. Stallone speelt niet zo dommig leuk als in het origineel meer, maar heeft nog steeds genoeg zin en uitstraling om zijn rol te spelen. Leuk dat hij ook wel degelijk accepteert dat hij een dagje ouder is geworden.

Voor de rest heeft Coogler niet al te veel creativiteit in het verhaal gestopt. Cliché na cliché volgen elkaar op. Dit vermengt met het origineel zorgt er wel voor dat het allemaal te voorspelbaar is om er echt van te kunnen genieten. Coogler heeft niet al te veel moeite gedaan om er dus nog meer creativiteit in te stoppen, behalve wat meer detail te plaatsen in herhalingen van het origineel.

Wat wel uitblinkt, zijn de boksgevechten zelf. Het eerste gevecht ergens in het midden die in 1 take was opgenomen was bijvoorbeeld erg indrukwekkend. Ook de slotfase mag genoemd worden, en weten je aandacht wel vol te versterken. Heerlijk om dat zo te zien, zo zie je dat Coogler wel degelijk goed kan regisseren.

Duurt wel lang, maar er blijft genoeg tempo inzitten om de 133 minuten snel voorbij te laten gaan.

Beter dan de eerste film.

Ik heb nog lang niet alle Rocky-films achter de rug, maar wel genoeg om deze film nog te begrijpen. Het is dan ook handig voor de geïnteresseerde om Rocky IV een keer gezien te hebben, want Lundgren keert voor deze film terug. Vanuit de regisseur en schrijvers eigenlijk een fantastische zet, en gecombineerd met goede regie heb je een sterke film voor de kiezen.

De Creedfilms hebben bewezen dat Stallone ook buiten actiefilms aardig kan acteren. Ik vind hem eerlijk gezegd beter als oude Rocky dan als jonge Rocky. Hij weet een uitstekende laag mee te geven aan het personage en de uitdieping weet ook erg goed te werken. Jordan zelf speelt ook weer een uitstekende rol, maar van hem is al voor een langere tijd bekend dat hij een sterke rol kan spelen.

De grootste verrassing is Lundgren zelf, die ik ook nog nooit beter heb zien acteren dan hier. Goed charisma, uitstekende rol. Ik had het vooraf niet verwacht. Regisseur Caple Jr is ook nog niet de bekendste naam achter de regiestoel, dus het blijft altijd een beetje de vraag of hij wel genoeg diepgang mee kan geven aan het verhaal. Ik kan gelukkig concluderen dat deze film veel effectieve diepgang kent.

Visueel is het wel een klein stapje terug van deel 1. Ik prefereer deel 2 alsnog wel over deel 1, maar dat neemt niet weg dat Coogler de boksgevechten zelf iets beter in beeld bracht. De gevechten in deze film kennen op z'n beurt betere opbouw, maar de uitvoering is toch wel een stapje terug. Iets normaler in beeld gebracht en iets minder adrenaline, een beetje jammer is dat wel.

Caple Jr weet genoeg emotie aan de film mee te geven en de rauwheid blijft de film ook zeker behouden. Misschien rekt het zich op enkele momenten te veel uit, maar het geeft wel ruimte aan genoeg diepgang en dat zorgt ervoor dat Creed II nooit te veel de sporen volgt van een normale actiefilm. Sterker nog, de hoeveelheid sport is in deze film gereduceerd, maar het voordeel is dat de grotere dosis drama wel effectief is. Ik heb weinig te klagen. Ik vond die Munteanu trouwens een geweldig dreigend personage.

Oké.

Jordan vond de reeks blijkbaar zo speciaal en sterk dat hij maar besloot zelf een derde deel aan het universum te breien. Het resultaat deed me een beetje denken aan het vijfde deel van de Rocky-reeks, maar dan zwaarder aangezet en ontdaan van enige cheese. Dat past uiteraard wel bij de toon van Creed, maar een bovengemiddelde film is het niet.

Wat mij betreft komt een film als deze nooit meer uit boven een ander deel uit de reeks na zo’n spectaculaire slotfase als bij deel 2. Zo’n figuur als Munteanu is simpelweg te memorabel om nog te overwinnen, en ondanks dat Majors een serieus goede poging doet slaagt hij er niet in. De twist van Jordan om van Majors een herkenbaarder figuur te maken heeft weinig zin, want uiteindelijk is het toch gewoon een typisch schurkenmannetje.

Creed III volgt redelijk braaf de lijntjes van de reeks en behoudt daarmee min of meer hetzelfde niveau. Verder veel dramatiek en wat boksmomenten tussendoor. Wel erg knap uitgevoerde boksscenes, dat mag gezegd worden. Heerlijk strak gemonteerd en pakkend gefilmd. Jammer dat het uiteindelijke eindgevecht wordt afgekapt voor een soort fantasiesetting, want daar had Jordan pas echt goed kunnen uithalen. Verder een film die ik precies zo had verwacht, waardoor het cijfer er ook naar is.