Opinions

Leuk.

Clue doet me wat denken aan Murder by Death. Beide films kennen een combinatie tussen een whodunnitfilm en een komedie. Het verschil tussen de twee films voor mij is dat ik MbD zeer vermoeiend en vervelend vond, terwijl deze Clue wel de juiste toon bij me raakt. Grappig, want ik had vaak wel het gevoel dat beide films erg op elkaar leken.

In ieder geval heeft deze film al snel een grote sterrencast bij elkaar gesprokkeld. Enkele leden doen het ook serieus leuk, Curry daarbij voorop. Ook Lloyd, in 1 van zijn jongere rollen, doet het erg leuk. Niet iedereen is echter top, enkele leden zijn ook best onzichtbaar. Clue geeft ook niet ieder personage in de uitwerking het juiste gezicht. De motieven zijn duidelijk, maar de karakters zelf zijn wat onzichtbaarder.

Ik miste ook nog een gehalte waarbij het echt aan de kijker wordt overgelaten om te puzzelen. De film mag dan wel mysterie centraal hebben staan, veel gepuzzel heb ik er niet aan overgehouden. Dat heeft er vooral mee te maken dat deze film zich iets te omslachtig op de komedie concentreert en er liever een grapje doorheen mengt i.p.v. een raadsel, waardoor de balans tussen de genres toch weleens uit evenwicht wil raken.

Dat is echter dan ook weer alle kritiek die ik erop heb. Clue is oprecht best grappig soms. Lynn legt veel druk op zijn cast, maar zodra die castleden het ook goed weten op te lossen zit je toch wel goed. Ik ben dan ook lekker vermaakt met Clue. Redelijk tempo, sterke decoraties en aardige regie. Alles wordt charmant in beeld gebracht en tussendoor kennen we ook sequenties die visueel de moeite zijn.

Echt super is het niet, maar wel een stuk leuker dan soortgenoot MbD omdat de komedie bij deze film ook echt werkt. Charmant, schattig en vermakelijk. Clue kent veel van de elementen die dit soort films moeten hebben en weet er goed mee om te springen. Voor liefhebbers van Tim Curry een absolute must-see, dit is duidelijk 1 van zijn betere rollen.

Herzien.

Beviel me dit keer toch wel een stuk beter dan voorheen. Ik keek de film een aantal jaar geleden eens en toen maakte het weinig indruk. Recentelijk toch maar eens opnieuw aangezet omdat het gezelschap het graag wilde zien, en misschien was dat wel de doorslaggevende factor. Het was namelijk gewoon een schattige en gezellige film.

Silverstone. Wellicht wat te jong om sterk op haar pootjes te staan, maar qua uitstraling treffend in deze film. De stem en houding passen er goed in, zorgt er ook voor dat enkele scenes die helemaal niet zo bijzonder zijn juist heel goed werken. De romantiek wordt er ook een stuk schattiger mee, maar tevens weet ze de best domme, naïeve maar vriendelijke uitstraling goed te beheersen.

De film kent wat lollige momenten en een sfeerzetting die je ding moet zijn, maar als je dat kan waarderen zal de film al snel in je straatje liggen. Ik weet niet wat er dit keer anders was, maar ik heb toch wel een aantal keer kunnen lachen om de film. Misschien dat het alleen weinig goede voortgang maakt, maar dat is enkel een klein puntje van kritiek tussen het plezier dat de film wel biedt.

Verder kent de film wat lollige bijrollen en een vlot tempo. Het jammere is wellicht dat de regie iets vlotter en consistenter had moeten zijn om de film bij te houden. Echt luchtig wordt het nergens, maar Clueless hangt in zo'n eigen charme dat de film niet meteen naast soortgelijke films gelegd kan worden. Wel moet het gezegd worden dat de film moeizaam had gewerkt mocht Silverstone niet aanwezig zijn geweest.

Dramafilm met maatschappijkritische inhoud, onder handen genomen door regisseur Joram Lürsen. Vooral het concept van vooroordelen wordt hier aangepakt en bekritiseert, maar dat wordt de kijker niet veel makkelijker gemaakt door van Mamoun Elyounoussi een nogal onbegrijpelijke en onsympathieke verschijning te maken. De helft van de film wordt gespendeerd aan zijn personage dat zichzelf dieper en dieper in de nesten werkt, totdat er geen weg meer terug is. Erg amusant of plezierig is dat niet voor de kijker in dit soort films, maar Elyounoussi speelt uiterst sterk en het duurt allemaal niet te lang. Lürsen maakt er bovendien een boeiend schouwspel van met genoeg ontwikkeling, inhoud en tempo. Vanwege een gebrek aan visuele afwerking en een irritante rol van Anneke Blok krijgt Coach net geen voldoende, maar het valt zeker voor Nederlandse cinema goed te doen.

Van het begrip "subtiliteit" lijkt regisseur Thomas Carter geen kaas te hebben gegeten, want Coach Carter kent een behoorlijke vrachtlading aan doorgedrongen dramatiek en sentiment. Zodra je de kinderen ziet die (een briljant spelende) Samuel L. Jackson hier onder zijn hoede neemt, kan je hun persoonlijke problematiek zowat meteen al raden, waardoor een deel van het kijkplezier verloren gaat. Daarnaast is er beduidend weinig aan competitieve sport te zien, het lijkt toch vooral te gaan om de succesboodschap die de scenaristen aan het gebeuren hopen mee te geven. Het personage van Jackson is gelukkig erg interessant en zijn methodes bieden genoeg om als kijker op te kauwen, ondanks dat het weinig genuanceerd wordt gebracht. De finale mag er wezen, maar de film zit wel heel tjokvol aan nodeloos getraan waardoor het tempo onevenwichtig uitpakt. Voor een keertje is het allemaal best te doen, maar realistisch vond ik het allerminst.

Leuk.

Vooraf op wonderbaarlijke wijze in geslaagd om geen enkele trailer of foto te zien van Cobweb voordat ik deze bezocht in de bioscoop. Alleen een blik op de poster gehad, maar die zag ik ook maar half, dus de betekenis hiervan liet me koud. Erg opgelucht dat ik dit allemaal heb weten te ontwijken, want de trailer geeft nogal wat weg.

In ieder geval is Cobweb een horrorfilm die lang de klassieke paden binnen het genre volgt. Bodin kiest ervoor om alles vanuit het perspectief te filmen van Norman. Een geslaagde keuze, zodat de film niet verzandt in de onhandige cliché van "Kind ziet spoken en ouders weten niet wat ze moeten doen". De film maakt daarmee een iets naïevere indruk en dat praat daarmee veel van de soms twijfelachtige beslissingen goed door het vanuit de logica van een kind te vertellen.

Verder komt een film als deze misschien net wat te vroeg, omdat het duidelijk gebaseerd is op de Halloween-feestdag. In Oktober was dit misschien net wat leuker. Het acteerwerk van Caplan vond ik overigens weinig bijzonder, leunt iets te veel op makkelijke waanzintrekjes. Starr vond ik wat geloofwaardiger in zijn rol zitten, al is de vormgeving van beide ouders net wat te "obvious". Hierdoor wordt de kijker te vroeg op het spoor gezet dat er iets niet klopt, maar dat maakt de onthulling(en) er niet minder op.

Cobweb is nooit echt heel spannend of griezelig, maar er hangt een zeer aangename sfeer en eenmaal de stoppen doorslaan in de finale zit je garant voor een stevig stukje vermaak. Fijn dat regisseurs nog verrassende wendingen kunnen nemen, want Cobweb is daarmee een best verrassende horrorfilm met een erg lekkere finale. Ik heb ontzettend genoten in de bios, al had een film als deze gerust spannender en bloederiger kunnen zijn. Weinig te klagen, want het is nog altijd bovengemiddeld leuk.

Absurdistische horrorkomedie met een spaarzame hoeveelheid lollige scenes, al bestaan die vooral uit de beer zelf die zijn slachtoffers bloederig uit elkaar trekt. Wanneer het op de personages aankomt biedt regisseuse Elizabeth Banks namelijk niet heel veel, ondanks de sterk aangezette karikaturen. Keri Russell loopt daar overigens redelijk verdwaald tussen, die een veel te serieus typetje speelt voor de totale ongein die Banks en haar team hier proberen neer te zetten. De computereffecten zijn verder houterig, maar het concept is best lollig en blijft redelijk vermaken. Cocaine Bear vormt daarmee een typische film met een lollig gegeven, maar een beperkte uitwerking.

Tja.

Opnieuw een zomedy, maar dit keer met oudjes en een paar anderen. Opzicht wel een leuk idee, maar niet al te bijzonder uitgewerkt. De humor is typisch een beetje Brits, maar gelukkig niet zo plat en af en toe wel komisch.

De film is niet heel boeiend, maar kent wel een aantal leuke scenes. Soms ook geen gebrek aan gore, dat de film ook wat naarboven helpt. De cast doet het heel prima, maar de film weet nergens echt bijzonder grappig te zijn of verfrissend.

Opzicht wel een leuk tussendoortje, maar de film weet niet bepaald ergens in uit te blinken. Prima voor een keertje bankhangen, maar voor een echt goede zombiefilm kan je beter een andere pakken.

Vermakelijke romantische komediefilm met een ongekend rommelige en onlogische inhoud, maar niettemin een zeer vlot verloop. Regisseur Roger Donaldson is dan ook niet de minste met dit soort projecten, alhoewel Cocktail natuurlijk zeker niet zijn beste project is. Tom Cruise zit in ieder geval op zijn plek binnen een personage dat hem op z'n lijf geschreven is en vormt samen met Bryan Brown een treffend duo. Donaldson dirigeert verder met een gezond tempo en een hoop gebeurtenissen, ondanks dat Cocktail soms van de hak op de tak springt. Zeker de slotfase vereist veel te veel goodwill om gecompenseerd te worden, maar dat neemt niet weg dat de speelduur van 104 minuten zo om is.

Redelijke pixar.

Pixars zullen nooit mijn genre worden. In het vliegtuig naar Amerika toch maar meegepakt vanwege de oscar nominaties en hoge recensies. Ik dacht dat hier echt een juweel op het scherm zou zijn, maar ik zat ernaast, en is het voor mij niet veel meer dan een cliche pixar maar dit keer in Mexico.

Begon best hoopvol, toegegeven, de Mexicaanse buurten zijn mooi geanimeerd en komt de cultuur dan ook soms vrij dichtbij. De voice actors waren niet zo irritant als dat pixar meestal weleens wil doen. De grappen voelen ook iets minder geforceerd aan.

Helaas is het wel een cliche pixar waarvan je eigenlijk al naar het verhaal kan raden. Alleen hierom vind ik dat de film vrij weinig nieuws onder de horizon brengt en wist me daarom ook niet echt te overtuigen.

De Oscarwinnaar.

Het was een vreemde uitreiking. Ik zag het niet live, ik laat dat evenement al enige tijd een beetje langs me heen gaan en pik er wat winnaars uit, maar om de nieuwsberichten van die klap kan je gewoon niet heen. Wat was dan de film die onder al die gekkigheid toch het ultieme beeldje mee naar huis mocht nemen? CODA dus.

Opvallende keuze, aangezien ik enige tijd de indruk kreeg dat de Oscars de prijzen gaven aan films die een wat apartere stijl kennen, of gewoon buitenlands zijn. CODA is in dat opzicht heel anders. Het is eigenlijk de meest veilige, brave film die je maar kan maken. Niet vreemd ook dat het een remake betreft van een film die nog braver (en irritanter) is dan deze film.

Ik wist alleen niet dat CODA een remake was vooraf, dus toen ik de elementen herkende van een film die ik in het verleden een 2,0* heb gegeven maakte me niet bepaald vrolijk. En eigenlijk blijft de kritiek voor een deel hetzelfde. De eerste helft is wat absurder en de familie wordt redelijk kinderachtig neergezet. De vreemde manieren die ze kiezen om hun problemen op te lossen zullen nooit sympathie bij me opwekken, maar ook de overige overdreven personages zoals Derbez halen me uit de film.

Verder een film die wel een wat sterkere tweede helft kent met wat goed geplaatst sentiment, maar vrijwel alle bekende elementen om een zogenaamd goede film neer te zetten keren terug. Dat hoeft niet perse slecht te zijn, maar daarmee is het ook een veilige en voorspelbare film. Een film die het dan waarschijnlijk beter doet omdat het wat traantjes en lachjes uit de kijker teweeg kan brengen.

Voor mij persoonlijk is het alleen een film die te absurd is om leuk te zijn. De komedie is gewoon ronduit irritant, waardoor de film op een wat sentimenteler vlak niet aanslaat voor me. Dat neemt niet weg dat het een best boeiende film is die goed wegkijkt en wat mooie scenes in de tweede helft kent. Geen verrassende winnaar, wel een erg saaie winnaar.

Regisseur Jeff Chan heeft duidelijk aanleg voor het sciencefictiongenre en probeert dit te bewijzen met Code 8, maar maakt het zichzelf niet gemakkelijk met dit voorspelbare verhaal. Robbie Amell acteert bovendien te theatraal als protagonist, zeker zijn uiting van z'n elektrische gaven komt niet erg overtuigend voor de dag. Chan maakt daarnaast gebruik van een weinig opzienbarende inhoud en profiteert enkel van de kwalitatieve visualiteit. De actiescenes evenals de opgebouwde wereld zien er goed uit, maar dat is niet genoeg om Code 8 boven de middelmaat uit te laten stijgen.

De herziening laat een gedeelte van de magie verloren gaan. Coherence profiteert van een compacte inhoud en een leuk concept, maar als je het allemaal in het verleden al een keer hebt gezien hangt er toch een mate van verveling in de lucht. Het acteerwerk is gelukkig bovengemiddeld en de realistische aanpak van regisseur James Ward Byrkit is goed gekozen, maar aan de spanningsopbouw schort uiteindelijk teveel. Nadat de boel begint te escaleren blijft de film te veel op dezelfde lijn toeren, maar eindigt gelukkig wel sterk en met genoeg open deuren. Nog altijd is het leuk om met dit project mee te denken, maar wellicht geschikter voor een enkele kijkbeurt.

De makers van Blood Curse worden zelf geteisterd door een vreselijke vloek, een vloek die ervoor zorgt dat hun film oersaai, spanningsloos en ontdaan van interessante gebeurtenissen is. Het is uiterst bijzonder om te zien hoe regisseurs Tiago Guedes en Frederico Serra zo'n leeg geheel naar het grote doek hebben weten te brengen, maar haast zullen ze niet gehad hebben. Buiten enkele schimmen, een matig uitgevoerde seance en veel inhoudelijke gesprekken over behekste geschiedenis en nog wat biedt de film dan ook helemaal niets. Enkel de finale toont eindelijk een beetje peper in de reet, maar is dan ook zo weer voorbij. Er wordt meermaals aandacht besteedt aan zowel het psychologische als emotionele aspect van het verhaal, maar met dit slakkentempo en deze oninteressante figuren komen die potenties niet bepaald tot hun recht. Ik heb moeten vechten om elke minuut van de totale 97 uit te zitten, maar feliciteer mezelf er van harte mee dat ik de eindcredits heb gehaald.

Niet bijzonder.

Tijdens de eerste helft is Cold Creek Manor een soort vroegere versie van The Intruder. Het meest ironische daaraan is dat Quaid in The Intruder de rol van schurk speelt, terwijl hij hier juist aan de goede kant staat. In principe vind ik beide films op hetzelfde niveau hangen, buiten dat deze film in de tweede helft een iets andere richting neemt.

Het is allemaal een erg veilig gebeuren. De spanning is voorspelbaar, evenals het narratief zelf. Figgis mag misschien zelf denken dat hij hiermee iets geweldigs origineels heeft neergezet, maar voor mij is het niet veel meer dan een standaardrecept dat met een paar nieuwe ingrediënten wordt opgeleukt. De kern blijft echter nog altijd hetzelfde.

Acteerwerk is prima maar niet bijzonder. Evenals het narratief en de spanningsboog zijn de personages niet bepaald vernieuwende figuren, en in kader van het verhaal is dat ook geen vereiste. Ik had alleen gehoopt dat er wel iets te zien zou zijn dat wat te bieden had. Cold Creek Manor echter niet, waardoor het niet perse een vervelende zit was, maar ook geen enerverende zit. Meer heb ik er niet over te melden.

Rommelige horrorthriller waarin regisseur Fabien Delage het vooral moet hebben van opgebouwde spanning in een koude omgeving, maar helaas komt dit er zeer beperkt uit. Cold Ground kent een aantal onheilspellende momenten omdat het geluid aardig onder de beelden wordt gemonteerd, maar de tegenstander die in de sneeuwrijke locaties rondloopt is geen moment dreigend. Daarbij komt kijken dat er veel te veel personages zijn die allemaal niet weten te onderhouden, waardoor het extra jammer is dat je een behoorlijk lange tijd met ze opgezadeld zit voordat het allemaal loskomt. In termen van vormgeving verdient deze film een aantal punten voor originaliteit, maar in de kern is het net zo uitgekauwd als zijn soortgenoten.

Prima.

Film die in het begin als een soort TV-film aanvoelt, maar uiteindelijk later wel zijn draai weet te vinden in een soort rauwe setting. De sfeer komt in ieder geval wel over. Je voelt gelijk dat je wel een beetje in het jaar 1989 rondloopt, en dat is goed.

Film heeft wel een bijzondere loop, waardoor het verhaal voorspelbaar lijkt, maar uiteindelijk helemaal niet is. Mickle weet gelukkig nog iets ervan te maken in plaats van een standaard wraakfilm waardoor je nooit echt een idee hebt waar de film heen gaat.

Goed acteerwerk. Shepard en Johnson vond ik er helemaal bovenuit steken. C. Hall lijkt nog net iets te veel recht uit een TV-serie gelopen. Alhoewel de meeste hem ook van een serie kennen, lijkt het nog net iets te veel een TV-movie te zijn.

Uiteindelijk is het tempo wat traag, vooral in de eerste helft had de spanning er net iets meer over mogen hangen. In het tweede deel is de film boeiend, met goed acteerwerk, maar uiteindelijk ook niet veel meer. Je mist echt een beetje een "wow" gevoel van de film.

Maar de finale is gelukkig wel leuk. Ondanks dat het verhaal compleet ongeloofwaardig wordt, is het niet minder leuk aan de ervaring. Visueel wordt er ook iets meer uit de trukendoos gehaald en is het nog wel leuk. Al had het nog net iets grover gemogen naar mijn mening. Maarja.

Stijlvolle, maar brave actiethriller met een passende Henry Cavill in de hoofdrol. Regisseur Mabrouk El Mechri toont dat hij over een aardig oog voor detail beschikt, waardoor The Cold Light of Day vol zit met mooie locatiekeuzes en komt met een fraai in beeld gebrachte actiefinale. Het jammerlijke is dat de inhoud te weinig verrassing brengt om dat gepast te kunnen ondersteunen, daarnaast is het gebrek aan innovativiteit ook spijtig. Tussendoor zitten er namelijk meerdere achtervolgingen en kogelwisselingen in die nogal braaf voor de dag komen en daardoor niet beschikken over een memorabele natuur. Het acteerwerk is over de grote lijn degelijk (ondanks de ongeloofwaardigheid van Sigourney Weaver als schurk) en het duurt allemaal niet te lang, maar El Mechri doet zich er goed aan de onderscheidendheid actiever op te zoeken.

Nee.

Met erg hoge verwachting opgezet. Gens met zijn Frontiers was erg vermakelijk toen ik hem zag en ook in The ABCs of Death stak hij als een van de weinige bovenuit de andere filmpjes. Daarom was ik wel geïnteresseerd in nog een filmpje.

Helaas is dit een enorme tegenvaller. Ik verveelde me enorm voor een filmpje waarin niet eens zo weinig actie of bloed in zit. Soms is het ook wel redelijk maar ik kon me gewoon niet vinden in de personages en ook de wezentjes zagen er maar matig uit.

Heb erg vaak op de klok gekeken, en ik was eerlijk gezegd best blij dat het voorbij was. Dit lag me gewoon niet helemaal.

Hm.

Alle lof en respect voor de aanpak uiteraard, maar dit soort documentaires behoren tot de soort waar ik echt amper doorheen kom. Ik had vooraf ook meer een documentaire verwacht die zich direct op de feiten stort. Dat doet deze film ook, maar laat eigenlijk meer zien hoe ze precies op de feiten komen, en dat vind ik persoonlijk niet zo interessant.

Eigenlijk begon de aandacht al na enkel 10 minuten al te verslappen. Het zag er allemaal nogal filmisch uit. Huilende mensen, onderzoekende journalisten die met elkaar discussiëren etc. Het zal uiteraard echt gebeurd zijn, maar het gevoel dat ze het allemaal opnieuw voor de camera deden is aanwezig, en dat haalt me een beetje uit de bui om het allemaal geloofwaardig te vinden.

Daarnaast vond ik het om eerlijk te zijn ronduit oersaai. Het onderzoeken en achterhalen van de feiten kon me volledig gestolen worden. Hoe ze erop komen maakt me helemaal niks uit, als ze er maar opkomen, dit kunnen beargumenteren en kunnen presenteren aan de kijker. Hoe ze het nu aanpakken is gewoon niet voor mij weggelegd, en de 109 minuten dat de docu duurt is dan ook een enorme opgave.

Toch is het bewonderenswaardig hoe dicht deze mensen bij hun vondsten mochten komen. Dat is nog wel leuk om te volgen, maar wederom, niet voor zo lang. Het voelt allemaal nogal langdradig en overbodig aan, terwijl de inhoud juist heel belangrijk en doeltreffend is. Ik mis alleen die inhoud, omdat de buitenkant me gewoon niet zo kan boeien.

Uiteindelijk vond ik het vooral een opgave. Alle respect voor waar ze zijn gekomen en wat ze hebben ontdekt, maar met alle respect, hoe je erachter komt maakt me helemaal niets uit, en haalt me uit de documentaire. Het zal vast de soort docu zijn waar ik weinig mee kan, maar ik heb liever een vlotte documentaire die gewoon meteen tot z'n punt komt.

Leuk.

Dat er met zo'n simpel verhaal eigenlijk zo'n beklemmende en uiterst boeiende film gemaakt kan worden heeft zeker zijn complimenten. Cruise speelt eens niet de held hier en maakt plaats voor een schurkenrol die hij ook best geloofwaardig neerzet.

Foxx doet het ook leuk en is bij vlagen best overtuigend, maar in het algemeen blijft Cruise toch wel een stuk beter in zijn element. De film is de volledige speelduur boeiend, vooral de conversaties tussen Cruise en Foxx zijn geloofwaardig genoeg om te beklijven.

Jammer dat het richting het einde wat minder vaart heeft en daarmee wat aandacht verliest, voor de rest is het een aangename en onderhoudende film die bewijst met een best simpel verhaal nog heel wat in zijn mars heeft. Inderdaad de echte klap blijft uit, maar voor de rest leuk.

Matig actievehikel met een boel nietszeggende personages en idiote verhaallijnen. Arnold Schwarzenegger vormt een schaarse trekpleister binnen dit rommelige excuus om zoveel mogelijk dingen te laten ontploffen, maar die momenten komen gelukkig wel spectaculair voor de dag. Zeker de belegeringen met gevechtshelikopters zijn absoluut de moeite waard en brengen fijn entertainment binnen dit lompe project. Helaas is het acteerwerk daartegenover zwaar onder de maat, met als dieptepunt een totaal ongeloofwaardige aanwezigheid van Francesca Neri. De uiteindelijke plotwending snijdt bovendien geen hout, maar toch hangt er een gezond tempo en doet Schwarzenegger wat hij moet doen.

Lekker.

Deel 1 ooit weleens gezien, maar ik kan me niet herinneren dat deze nou zo veel indruk heeft achtergelaten. The Collection doet dat gelukkig wel. Dit kan ermee te maken hebben dat ik niet veel meer weet van deel 1 en toen ook wat anders keek naar films, maar in ieder geval vond ik deze film in zijn simplistische opzet best geslaagd.

Wat al vroeg opvalt is dat dit allemaal wel een stuk harder en luguberder op is gezet in vergelijking met de andere Amerikaanse horrorfilms. Het is dan ook niet vreemd om te beseffen dat regisseur Dunstan mee heeft geschreven aan een paar Saw-films. Het mag namelijk duidelijk zijn waar films zoals The Collection z'n inspiratie vandaan hebben gehaald, maar gelukkig voelt deze film toch wel genoeg aan als een resultaat met een eigen smoel.

Erg sterke cinematografie wordt gecombineerd met stijlvolle omgevingen en solide camerawerk. Deze film wordt met passie en enthousiasme in beeld gebracht. Alles ziet er goed uit en het mag duidelijk zijn waar het team achter deze film op heeft gemikt. Het verhoogt de funfactor, ook al neemt de film zichzelf best serieus. Als kijker weet je hier echter, mits je ervan houdt, wel de juiste fun uit te halen.

Het acteerwerk is niet baanbrekend en de personages zijn wat saai. Hier had aan gewerkt mogen worden, maar dit is niet nieuw in een horrorfilm zoals deze. De opzet is minimaal en uiterst simpel. De aanloop is direct, het gaat in de eerste 10 minuten al gelijk goed los met een heerlijke opening op het feest. Daarna laat de film niets van het tempo schieten en verspilt weinig tijd aan drama of andere vervelende zijplotjes.

Wat wel jammer is, is dat deze Collector een nogal saaie moordenaar is. Je icoon gewoon een muts met gaten op laten zetten is niet bepaald dreigend, en de film haalt vooral z'n kracht uit de vallen die de beste man heeft opgezet i.p.v. de man zelf. Echt gaaf wil hij nooit worden, en het mysterie rondom zijn personage kon me ook gestolen worden. Toch wel jammer in een film zoals deze, maar goed.

Leuke film. Met veel plezier naar gekeken, en bovendien kent het enkel een speelduur van 82 minuten, wat toch best kort is voor een film zoals deze. De opzet mag dan simplistisch zijn, dit soort films hebben weleens de neiging zichzelf uit te rekken, zeker het soort films, wederom zoals deze, die zichzelf uiterst serieus nemen. Ik nam het in ieder geval niet serieus, en heb genoten van de vermakelijke en soms brute horror. Leuke film.

Een redelijke slasher.

Nou, dit is toch wel een bruut kat en muisspel. Had dit ook zeker niet verwacht van een film die ik niet erg bijzonder vond klinken. Alleen een kans gegeven vanwege de best redelijke recensies. Soms is hij ook best wel spannend.

Bloederig en bruut is hij zeker. Er is daar ook flink wat aandacht aan besteed en de traps zien er goed uit. Ook hebben ze er zeker een hoop horrorelementen in gegooid die je ook weer terug herkend. denk aan De Held, de agenten, het einde en de sexscene en de vaart mag er ook zijn.

Hij is alleen wel erg ongeloofwaardig en als je er te veel aan denkt is hij zeker ook niet logisch. maarja

De druk en de spanning worden uitstekend verhoogd naarmate de finale vordert, waarmee regisseur Michael Constanza meer weet te bereiken dan zijn medecollega's doen met soortgelijke budgetten. The Collingswood Story wordt ook wel opgemerkt als de eerste film met een computerscherm als basis, ondanks dat daar hier achter de schermen eigenlijk helemaal geen sprake van was. De acteurs filmde hun scenes apart van elkaar, wat vervolgens werd geëdit in een conversatie op een scherm. Knap gedaan, maar helaas voor een lange tijd niet zo boeiend. De personages en de gesprekken die ze voeren zijn namelijk oninteressant en de inmenging van Diane Behrens als een soort online waarzegster slaat zacht uitgedrukt nergens op. Voor een lange tijd blijft een mate van spanning dan ook afwezig, maar de geduldige kijker wordt uiteindelijk beloond met een aardige slotfase.

DiDa -- Sinds dit jaar is de film gratis te bekijken op YouTube.

Megaton actie.

Altijd een regisseur geweest die qua stilering best in mijn straatje past, maar de verhalen die hij vervolgens uitkiest liggen me dan weer totaal niet. Cijfers zijn er dan ook herhaaldelijk hetzelfde naar, en Colombiana is daar niet anders in, ondanks dat het op MovieMeter een van zijn hoogst beoordeelde actiefilms is geworden.

Wat mij betreft is Saldana het grootste probleem van de film, aangezien ik haar uitstraling niet in deze rol vind passen. Belachelijke keuze ook om haar als nepdronkaard te introduceren. Leuk voor de humor, maar slecht voor haar personage die juist een stoere en koude moordmachine voor moet stellen. Ik denk dat dit een klassiek voorbeeld is van hoe je een cool personage niet introduceert.

Viel me dit keer ook echt op hoe snel Megaton zijn film knipt. Soms creëert dat een gevoel van adrenaline, maar ik vond het hier niet altijd even voordelig. Er komen wat aardige actiemomenten tot stand, maar die zijn vooral het gevolg van lekkere cinematografie en aparte filtering. Leuk hoe er altijd voor frisse en heldere kleurtjes wordt gekozen. Geeft enkele stukjes wel wat extra flair.

Verder vond ik de film vooral echt coole actiemomenten missen. Er zit genoeg in, maar de finale is erg snel voorbij en scenes die uitstekend worden opgebouwd houden er uiteindelijk vooral mee op. Zo kent de film voortdurend onbevredigende stukjes, en aangezien ik ook nog eens niks heb met Saldana krijg ik toch weinig te zien dat het allemaal nog wat extra naar een voldoende trekt.

Leuk omdat het er visueel fris, fruitig en helder uitziet, maar als je het gaat beoordelen op het gebied van actie best matig. Het verhaal is dun genoeg om een lekkere knaller tot stand te brengen, maar Megaton focust zich toch te weinig op actie. De volstrekt oninteressante personages hadden het namelijk niet verdiend om die extra focus te krijgen.

Prima.

Helemaal geen verkeerd horrorfilmpje uiteindelijk met een aantal akelige momenten. Helaas dat regisseur Renfroe er dan nooit optimaal iets uit weet te halen. Deze film had gemakkelijk mega intens kunnen worden en zenuwslopend kunnen zijn.

Verhaal is leuk bedacht, en weet ook best te vermaken. Acteerwerk helpt daar ook bij en de ijswereld is prima vormgegeven ondanks een aantal budgettaire beperkingen hier en daar. Dat is vooral te merken omdat er nooit optimaal met de ijswereld gespeeld wordt.

Het grootste probleem met de film is dat het te veel wil in de 95 minuten. Dit was zowat ideaal materiaal geweest voor een miniserie van 3 delen. Echter is dat allemaal ingekort en dat werkt allemaal niet zo goed, nu wil de film te veel.

Film verveelt nergens en heeft een prima verhaal. Zegers, Fishburne en Paxton doen het allemaal prima in de film en weten best charme te geven. De aankleding en cameragebruik is ook prima in orde en het tempo zit er soms ook lekker goed in.

Enkele hele akelige momenten hier en daar die een perfecte, spannende sfeer weten te geven. Eerste ontmoeting met de kannibalen in de oranje belichte kamer gevolgd door de meedogenloze dood van die knap zijn goede, knappe sfeerversterkers.

Jammer dat er dan geen dreiging van die mensen afkomt. Ze schreeuwen en hoop en doen gek, maar of ze dan ook echt eng zijn? Absoluut niet. En de spanning die er even heel goed in zat, zakt opeens weer weg na een stuk of 20 minuten en verandert dan vooral in een standaard actie/thriller ondanks de set.

Jammer, een project waar veel meer uitgehaald kon worden. De regisseur weet best wel wat te bewijzen, maar lijkt ergens beperkt te zijn gebleven. Ik weet niet of dat aan hem lag, de schrijvers of het productiebedrijf, maar goed was het niet altijd.

Paul Newman en Tom Cruise doen het goed en de eerste helft vermaakt prima, maar regisseur Martin Scorsese laat het redelijk eenvoudige verhaal veel te lang duren. Een totale speelduur van 119 minuten is te breed voor de personages die hier rondlopen, mede omdat ze allemaal uiteindelijk te weinig unieke persoonlijkheden hebben om doorlopend aan te blijven slaan. Visueel oogt The Color of Money ook aanzienlijk minder energiek en uitgedacht in vergelijking met een aantal van Scorsese's voorgaande projecten, waardoor het gevoel heerst dat deze film vooral een financiële klus was in plaats van een gepassioneerd vervolg. Een slechte film is het nergens (op genoeg vlakken scoort het voldoendes), maar toch te braaf en onopvallend voor een regisseur als deze.

Toch maar even deze Cage-klassieker herzien, al heeft hij ondertussen zelfs gestoordere rollen gespeeld. Regisseur Stanley weet wel wat aan te vangen met hem, maar echt optimaal wordt hij nergens ingezet. Daarnaast is de aanloop van het gebeuren toch net wat te lang en traag, al blijft het langzaam laten vervagen van de wereld tot waanzin ergens wel geslaagd. Eenmaal de visuele trucages en overload aan kleuren uit de kast worden getrokken kantelt de film tot een echt leuk gebeuren, met een geweldige finale als kers op de taart. Met name het geluid valt op. De Alpaca evenals de Mother/Son fuse klinken angstaanjagend, echt zeer geslaagd. Op sommige stukken had de film wat meer mogen uithalen, maar eenmaal alle registers opengaan is Color Out of Space een bijzonder leuke en vermakelijke sciencefictionfilm te noemen.

Ok.

Nog een degelijke titel erbij voor Spielberg. Dit is nu de 24ste film die ik van hem zie en dat maakt Spielberg tot nu toe de regisseur waarvan ik de meeste films heb gezien. Een beetje cliché is het wel, maar ach ja, als ze op TV blijven komen maakt de beste man het me wel makkelijk.

The Color Purple is een beetje zoals veel Spielbergfilms zijn. Heftige onderwerpen verpakt in redelijk standaard gebrabbel. Enkele sterke dramamomenten en mooie beelden, maar ook genoeg bedenkelijke stukjes. In dit geval is dat de humor die soms heel geforceerd overkomt of de licht ridicule scenes.

De film opent met het bloemenveld in ieder geval erg mooi. Visueel ziet het er dan ook netjes uit qua look. Mooie settings, prima details en prima decoratie. Camerawerk is dan weer een beetje matig, en de montage bij vlagen ook niet erg solide. Van Spielberg mag je dat soms iets beter verwachten.

Acteerwerk is wel oké. Diegene die ik er met kop en schouders bovenuit vond steken was Winfrey. Goldberg doet het verder ook wel goed, maar ik vind het andere, meer wijzere type die ze in meer recente films speelt stukken beter. Onderdanig en subtiel is ze wat minder goed in. Verder nog wel een aardige bijrol van Glover.

De film duurt erg lang, maar in een verhaal zoals dit mag dat ook wel. Dat hoort er gewoon een beetje bij. Jammer dat het soms wel wordt opgevuld met irritante komische scenes die behoorlijk uit de toon vallen of karikaturale typetjes die te vaak voorbijkomen. In dit geval waren dat Ivey en Chong.

In het algemeen is het drama wat opgeblazen en sterk aangezet, maar tussendoor zien we wel een aantal erg sterke momenten. Vaak komen die voor in de scenes met Winfrey. De wanhoop van de jonge Celie is ook best goed vormgegeven. Zodra ze groot wordt en door Goldberg wordt gespeeld slaat de toon een iets vrolijker pad in met enkele daalmomenten. Doordat de film soms net wat te vrolijk is, is een echte impact bij mij niet mogelijk. Verder wel een prima film van Spielberg. Niet zijn beste, wel een degelijke toevoeging in zijn carrière.

Regisseur Fabrice du Welz maakt een aparte keuze door een film als Colt 45 voor zijn rekening te nemen en de tumultueuze productieperiode is dan ook niet bepaald een verrassing. Alhoewel er nog altijd wat mooie beelden te vinden zijn, maakt het geheel een saaie indruk. Inhoudelijk is het weinig interessant en wanneer het op de actie aankomt mist de film hoogtepunten. Slechts sporadisch is er een scene te vinden die de moeite waard is, maar deze kunnen er niet voor zorgen dat de speelduur wat dragelijker door te komen valt. Het acteerwerk is verder niet heel boeiend, al vond ik Ymanol Perset goed in zijn rol passen. Colt 45 vormt een film die duidelijk niet gemaakt wilde worden en daarom relatief verlaten oogt. Bij vlagen vermakelijk en knap geschoten, maar grotendeels aan de saaie kant.