Opinions

Schokkend en beklemmend bronmateriaal wordt door regisseur Alex Kalymnios en scenarioschrijver Stephen Tolkin nogal geforceerd in een zeer beperkte speelduur gepropt. Het verhaal van 88 minuten moet namelijk een periode van 11 jaar belichten, maar deze jaren worden onduidelijk aangegeven en het tempo ligt veel te hoog om ergens als kijker bij stil te kunnen blijven staan. De personages worden er bovendien niet veel sympathieker op, ondanks het overtuigende acteerwerk. Enkel Raymond Cruz valt als misdadiger redelijk buiten de boot, vooral omdat zijn figuur een intimiderende uitstraling mist. Het waargebeurde aspect zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken naar de voortgang, al maakt de rommelige invulling dat nodeloos ingewikkeld.

Verrassend.

Sandler heeft me eigenlijk nog nooit weten te overtuigen, en dat deed hij mij in dit begin ook niet heel erg. Soms blijft hij wat vervelend maar gelukkig blijft dat in deze film heel beperkt. Soms weet hij een klein momentje te verpesten maar stoorde niet.

De cast was best ok (lollige rol van The Hoff), het verhaal soms wat cliche maar ook origineel. Qua komedie niet heel erg geslaagd maar het laatste half uur met de Drama juist heel erg geslaagd naar mijn mening. Sandler laat ook echt zien dat hij best kan acteren. soms greep de film je dan zoals Sandler die afscheid neemt van zijn vader door de afstandbediening terug te spoelen.

Blijft een simpel verhaaltje, maar goed uitgewerkt.

Een film die leunt op hedendaagse technologie en cultuur, maar te veel gebruik maakt van stereotypetjes en een gebrek aan lef kent. Een hoop bloederige stukken zijn bijvoorbeeld leuk bedacht, maar dermate goedkoop uitgewerkt dat het weinig impact achterlaat. Het acteerwerk is verder aardig, maar niet meer dan dat. Veel acteurs en actrices krijgen erg makkelijke rollen toebedeeld en daar hebben de castleden profijt van, ondanks het chronische gebrek aan inhoudelijke logica. Uiteindelijk is het de voorspelbaarheid die het geheel integraal de das omdoet, want regisseursduo Katherine Barrell en Melanie Scrofano stoppen te weinig verrassing en/of vernieuwing in de film. Het kijkt prima weg en de absurditeit werkt aanstekelijk, maar toch voelt het allemaal te braafjes en bekend aan om doorlopend indruk te maken. Jammer, maar ze zijn in het verleden slechter gemaakt.

Regisseur Renny Harlin heeft doorgaans een goed oog voor entertainment, maar verslikt zich met Cliffhanger in nogal bekend terrein. Niettemin is de hoogte een interessante keuze voor een gijzelingsfilm, iets dat gelukkig tot op zekere hoogte compenseert dat de personages weinig te vertellen hebben. Sylvester Stallone overtuigt niet in de hoofdrol, Michael Rooker zit opgescheept met een ondankbare bijrol en John Lithgow is veel te stereotiep als ultieme boosdoener. Niettemin haalt de opening goed door en schrikt Harlin niet terug voor een aantal grootschalige actiemomenten, maar Cliffhanger verzuipt simpelweg in de clichés en weinig boeiende ontwikkelingen tussen de personages.

Voor een kind van 4-8 jaar kan je als regisseur weinig verkeerd doen met een film die over een grote rode puppy gaat. Voor hen is de middelmatige CGI-uitwerking van Clifford dan ook geen probleem, maar vanuit een volwassen perspectief is het inderdaad opvallend hoe geanimeerd het dier eruitziet (niettemin stiekem wel een beetje snoezig). Regisseur Walt Becker richt de film dan ook totaal niet in voor een wat ouder publiek, waardoor de clichés haast door je scherm heen branden. Het houdt in dat ieder kind te slim is voor zijn of haar leeftijd en elk volwassen persoon zich gedraagt als een malloot, dat ik persoonlijk niet meteen de leukste manier van humor vind. De makers lijken al helemaal geen moeite te hebben gestoken in de rol van Tony Hale, die de antagonist van de film speelt. Vreselijke invulling, waarvan ik verwacht dat de kids hier ook geen bal aan zullen vinden. Darby Camp en Isaac Wang zijn een sympathiek duo en de rollen van Jack Whitehall en John Cleese (die een verwijzing naar de schrijver van de boekenserie vertolkt) zijn degelijk, maar uiteindelijk moet je wel heel beperkt ingesteld zijn op kritisch vlak om hier echt van te kunnen genieten.

Toch meer van gehoopt.

Dat dit meer iets anders zou worden, had ik natuurlijk meteen verwacht. Maar iets anders is niet meteen een topfilm, want mijn hoge verwachtingen zijn maar voor de helft vervuld. Alhoewel deze film op een hoop vlakken enorm indrukwekkend is, voelde het toch niet compleet aan.

Een soort elastiekje dat tot het uiterste uitgerekt wordt, daarmee wil ik zeggen dat dit op een film van 45 minuten lijkt maar is uitgerekt naar 96. Zo zijn er talloze scenes die net wat te lang doorgaan waardoor ik opeens merkte dat mijn aandacht verslapte.

Daarmee, na de indrukwekkende longtake van 15 minuten, is de film voor 30 minuten lang een heel lang uitgerekte film van praatjes over vieze dingen en dansjes. Hier was niet altijd even makkelijk doorheen te komen, maar de aandacht bleef er genoeg bij om het allemaal nog te volgen.

Dan komt er plots vaart in en zorgt Noé ervoor dat je duizelig wordt met zijn indrukwekkende cameratechnieken, al weet ik wel 100% zeker dat Noé meer in zijn mars heeft dan dit. Het leek alsog hij zich aan het inhouden was. Het had allemaal nog wat uitdagender gemogen van mij.

Al zuigen de laatste 45 minuten je goed naar het scherm toe met goede cameratechnieken, mooie belichtingen, een pakkende soundtrack en indrukwekkende lange takes. Het leek zelfs allemaal 1 take te zijn, misschien was het dat ook wel. Ik was toen al helemaal in het verhaal.

Geen slechte film, helemaal niet zelfs, maar een beetje frustrerend omdat Noé zijn gaspedaal niet in lijkt te willen trappen. Ik wilde helemaal duizelig de zaal uit lopen met een bleek gezicht, maar dat gebeurde daar verre van zelfs. Desondanks is het een vreemde maar best leuke ervaring.

Hm.

Bizarre thriller met een aantal confronterende momenten, maar die in het algemeen terugvalt op matigheid. Toch wel jammer dat thrillerfilms zoals deze toch niet sterk genoeg weten te zijn in de uitvoering. De potentie was er namelijk wel en met zo'n uitgangspunt als deze moet je toch wel wat kunnen.

De film neemt redelijk de tijd voor de inleiding, maar ook niet al te lang. Verwacht dus niet dat je a la Roth 45 minuten aan inleiding te zien krijgt. Het is eigenlijk precies goed, omdat de omslag naar horror en daarna thriller redelijk vlotjes en plots gaat. Het grijpt je aandacht wel direct, al kan de film deze niet vasthouden helaas.

Er zitten een aantal sterke scenes in The Clinic, maar zodra de dames elkaar tegenkomen en samen gaan overleven daalt het niveau van de film. Het wordt minder spannend en vooral minder geloofwaardig waardoor zowel het tempo als de impact dalen. Wel jammer, want de film had daarvoor een aantal erg sterke momenten.

Acteerwerk is niet bepaald sterk. Bethell is niet sterk genoeg voor de lead en ook Whitfield kan maar weinig met zijn rol. Verder zijn de villains en de bijpersonages ook niet van de meest interessante soort. Een beetje standaard karikaturen die nergens bijzonder uitgewerkt worden waardoor je als kijker niet veel hebt om echt op te letten of mee in te leven.

Visueel is het oké. Een aantal duister ingerichte scenes maar in het algemeen valt het toch wat tegen. Er had wat meer gespeeld mogen worden met verlichting en vooral spanningsopbouw. Het gaat er allemaal net wat te lomp aan toe, waardoor het nooit serieus spannend wordt. Het ziet er verder wel redelijk uit, maar de echte impact komt van de meer sinistere scenes i.p.v. spanning.

Het duurt niet te lang, maar er had meer ingezeten. Dit had zo een geweldige horrorfilm kunnen worden. Leuk concept, en soms sterk uitgewerkt, maar in het algemeen schiet het te kort. Jammer, want ik keek best uit naar The Clinic. De teleurstelling was dus best groot, maar het is wel een film die te doen is.

Uh.

Film die klaarblijkelijk is gebaseerd op een toneelstuk. Zelfs voordat ik dit bericht over de aftiteling zag rollen had ik me al kunnen indenken dat het op een dergelijk scenario gebaseerd is. Een werkelijke overvloed aan personages met allemaal een eigen probleem, waarbij theater zelfs een centraal onderwerp vormt. 't kan bijna niet anders.

Het probleem is dat de vier heren zelf ook nogal wat theater maken, waardoor er geen enkel figuurtje echt aan weet te slaan. De volslagen achterlijke dialogen maken het je als kijker namelijk onmogelijk om de film serieus te nemen. De onderwerpen zijn zwaar en de toonzetting is voortdurend serieus, maar door het nogal stompzinnige gedrag van de hoofdpersonages zijn deze makkelijk weg te wuiven.

Ik kon de visuele opmaak soms waarderen, maar al bij al laat ook dit een nogal goedkope indruk achter. Camerawerk is niet te doen en de editing laat ook weinig mooie dingen zien. In principe schreeuwt werkelijk alles van deze film dat het professioneel moest zijn, maar ik proef vooral hopeloos ouderwets zijn en een gebrek aan ballen. Enkel de combinatie van kleuren werkt goed, verder blijft het audiovisuele vlak herhaaldelijk tegenvallen.

Cloaca is een film die zichzelf slim vindt en daarvoor ook genoeg basis en steun kent vanuit het verhaal. Het probleem ontstaat vervolgens als je schrijvers aansprakelijk stelt die klaarblijkelijk niet met het echte leven in aanraking zijn geweest, want in principe voelt geen enkele interactie naturel aan. Het blijft zonde, want ergens zit een sterke film verborgen met enkele kunstzinnige uitspattingen.

Het langspeelfilmdebuut van regisseuse Alexis Jacknow is zeker niet onopvallend, maar schiet al bij al toch wat tekort om ver boven het horrorniveau uit te stijgen. Wellicht dat de inhoudelijke makers zich iets te veel hebben laten leiden door het brengen van een politieke boodschap, want dit zorgt zeker richting de finale voor wat beelden die veel te weinig subtiel zijn. Dianna Agron levert verder een overtuigende acteerprestatie af in de hoofdrol, de overige personages neigen iets te veel naar karikatuur. Wellicht dat Jacknow ze ook niet genoeg ruimte biedt om echt onderscheidend te zijn, maar uiteindelijk zijn het dan ook niet de personages die het hem doen. De horrorkant van Clock maakt de film namelijk compleet, met een opvallende hoeveelheid aan sfeervolle beelden. Het geheel heeft even de tijd nodig om op te starten, maar naarmate het laatste halfuur nadert wordt de kijker ruimschoots beloond. Je moet het alleen wel enigszins onheimelijk vinden op psychologisch vlak, anders zal een film als Clock snel zijn effectiviteit verliezen. Een wat subtielere finale, wat meer aandacht naar de sciencefictionkant en een wellicht iets minder trage aanloop hadden wonderen kunnen verrichten, maar ik heb geboeid gekeken naar de uiteindelijke ontrafeling.

Best goed.

Gekeken vanwege de naam Kubrick, waar ik eerder deze week 2001 van zag. Van die film was ik best van onder de indruk, en dat was bij deze niet echt. Ondanks de lollige taal en natuurlijk mooie decors. Ook het uit het raam smijten van je camera was leuk bedacht

McDowell zet hier zijn beste rol neer in tijden, vooral omdat hij nu geen interessante rollen meer krijgt aangeboden. De rest hangt er wat slap bij en acteert wel heel overdreven, had iets minder gekund. Daarnaast is het verhaal lollig bedacht.

Eerste deel is vermakelijk, maar erg bruut. Kubrick maakt soms ook erg gewaagde keuzes in zijn scenes. Tweede deel in de gevangenis was voor mij het hardst om naar te kijken, vooral omdat nogal echt overkwam. Derde deel is gedeeltelijk In Your Face maar toch het minst.

Toch wel een echte Kubrick, ook zeer aangeraden onder Kubrick fans.

De regie van Lukas Dhont is niet onaardig maar wat mij betreft is het camerawerk van Frank van den Eeden de echte winnaar in het kader van sfeerbepaling, met een aantal zeer geslaagde trackingbeelden. Close kreeg nogal wat waardering afgelopen jaar, maar de film ging voor enige tijd langs me heen. Eigenlijk konden alleen de eerste 45 minuten wat in me losmaken, een aanloop naar een indrukwekkende plotwending waarin De Waele zelfmoord pleegt. De weergave van de breuk tussen de jongens vormt het sterkste punt van de film, maar na bovengenoemd moment kon Close me plots nergens meer beetpakken. Ik vond de volwassenen vooral abstract en vreemd in gedrag en het trage geknip van de regie nutteloos. Ik heb weinig met de thema's van verwerking en verlies omdat ik zelden vind dat ze interessant kunnen worden vormgegeven. Na enige tijd vond ik de afwisseling van natuurlijke stilte, het lang uitgesponnen camerawerk(ongeacht de sfeerbepaling) en de emotieloze gezichtsexpressies vermoeiend ogen waardoor de film een klus werd om nog af te sluiten. Genoeg potentie en vooral indrukwekkend als je voeling hebt met de inhoud, maar als "buitenbeentje" kon de film me weinig bekoren.

Suf.

Close Calls lijkt een soort project te zijn van een student die zichzelf maar wat graag naar voren wilde stoten als nieuw talent. De film loopt werkelijk over van allerlei ambitieuze stijlen en vreemde toonzettingen. En alhoewel dit soms effectief kan werken, laat deze film juist zien dat zoveel ideeën ook weleens niet kunnen werken.

Wat vooral mak is, is het acteerwerk. Er lopen echt idioten rond in deze film, met Phipps daarbij voorop. Ik denk dat een gemiddelde kijker wel snel kan zien waarom ze gecast is, want ze loopt de hele film rond in ondergoed. De verklaring daarvoor wordt in het midden gelaten. De verklaring wordt verder ook in het midden gelaten over de best prominente betrekkingen van seksuele onderwerpen in de tweede helft. Film voelt daardoor eerder aan als een soort kinkfilm dan cinema.

Veel kleuren, soms knappe effecten en zeker de finale kent bepaalde punten die best indruk weten te maken. Het wordt alleen vaak wat onderuit gehaald door een regisseur die nogal edgy is. Verder hangt het verhaal als los zand aan elkaar en is de keuze om logica uit de film te trekken juist een vervelende keuze. We mogen dan wel constant zweven, maar uiteindelijk kijk je twee uur tegen opgeblazen onzin aan.

Wat het verder toch vooral onderuit haalt is dat het gewoon nergens op slaat. Personages lijken te teleporteren, dingen gebeuren uit het niets en de verklaring naar het einde toe is onnodig onduidelijk en vaag. Ik heb wel een idee van de intentie van de film, maar ik vond het toch maar flauw uitgewerkt allemaal. Eerder vervelend dan indrukwekkend. Punten voor wat kleurtjes en stijloefeningen in de finale, maar verder is het eigenlijk een onuitstaanbare film.

Mwa.

Geen al te beste Spielberg, deze film. Hij behoort zeker tot een van mijn favorieten, maar deze film is toch wel een van de minste die hij heeft gemaakt. Alhoewel het thema best relevant is, is het allemaal nogal langdradig en soms saai.

Dreyfuss is redelijk als geobsedeerde man. De mystery is niet altijd even slecht gedaan, maar het verhaal leunt soms te veel op standaard cliches. Soms is er wel een stijlvolle scene in te vinden, zoals dat kind dat ontvoerd wordt. Maar dat is het dan wel.

Geen al te goed film, die me geen seconde wist te boeien. Ook aan het einde niet, terwijl de finale wel goed zou moeten zijn.

Tijdens de bizarre openingsscene wordt een knaap uit een rijdende achtbaan gesmeten, maar dat is nog niet eens de meest absurde gebeurtenis binnen deze absolute horrorpuinhoop van regisseur Jay Woelfel. Zijn scenario wekt de indruk dat hij iets teveel naar Inception heeft gekeken en dat levert een rommelig geheel op waarin realiteit en fantasie constant in elkaar overlopen, tot op het punt waar je als kijker door de bomen het bos niet meer kan zien. Het acteerwerk van de protagonisten evenals Joe Unger is werkelijk schrikbarend onder de maat en de invulling aan de horrorideeën uiterst simplistisch. Het is enkel de verlaten pretparksetting die de boel nog voorziet van een zekere sfeer, maar Woelfel vangt er alleen niets mee aan. Bovengenoemd resulteert in een haast onkijkbaar geheel dat op wonderbaarlijke wijze uitgerekt is tot 114 minuten.

Op het vlak van acteerwerk en sfeerzetting scoort dit horrorproject van regisseur Kim Kwang-bin een voldoende, maar The Closet valt waar soortgelijke concurrenten ook door vallen. In dit geval is dat vooral het veelvuldig in beeld brengen van de geesten (en de tijd dat spookkinderen nog eng waren ligt helaas al achter ons), waardoor de kijker zich nooit vastgegrepen voelt. Hoe dan ook toont Kwang-bin te beschikken over gebrekkig geduld en bekommert hij zich te weinig om de spanningsopbouw. Hierdoor zit het eindgeheel vast aan een interessant concept met goed uitgekozen acteurs en een hoog tempo, maar weet het zichzelf op kwalitatief vlak nooit verder te ontstijgen.

Leuk!

Van de matrix-zusjes Wachowski. Dit duo en daarbij Tykwer ook nog leveren een uiterst vermakelijk en visueel mooi project hier op het doek af. Vooral de cast viel positief op, de acteurs spelen vaak meerdere rollen en dat doen ze allemaal stuk voor stuk keurig.

Vooral visueel valt de film behoorlijk op. Alles is keurig gefilmd en zelfs de meest oninteressante verhalen zijn uitermate boeiend verfilmd. Groot compliment naar de Wachowski zusjes, voor het verfilmen van een 172 minuten lange Sci-fi die uitermate boeiend blijft. De verhalen zijn meestal ook vrij origineel gebracht.

Je bent zo door te film heen. Dat is een groot compliment, ik heb me erg vermaakt. De film behoort ook onder andere tot mijn favorieten en zou ik zo opnieuw kunnen kijken. Briljant is het nergens, maar wel zeer vermakelijk!

Goed.

Helemaal geen verkeerde thriller, die ver boven mijn verwachtingen uitkwam uiteindelijk. Het is wel een indie-thriller, dus speciale effecten of grootst opgezette decors zullen hier niet echt opgemerkt worden. In plaats daarvan krijg je een kalm thrillertje.

Verhaal is niet bijzonder, en deze film weet er niet heel veel magisch mee te doen. Het is vooral de sfeer en onderhuidse spanning die het hem doet. En die werkt erg goed. Paranoia is duidelijk voelbaar, zeker in het eerste deel. Eerste deel is ook iets beter dan het tweede, waar de sfeer af en toe inzakt.

Knap acteerwerk, McDermott is zeer sterk maar ook Plummer mag genoemd worden. Soms zakt het acteerwerk van Plummer eventjes in, maar dat heeft meer te maken met zijn script, die heel af en toe ook wat wankelt, en daar kan Plummer dan weinig aan doen.

Spanning is in orde, drama werkt pas richting het einde wat beter. Beklemmend tot het einde, af en toe iets waardoor de sfeer wat inkakt maar in het algemeen blijft hij voelbaar. Hij werkt dan ook beter in de bios dan thuis voor je laptop of TV, dus raad ik je aan hem nog te zien nu hij nog draait.

Camerawerk is voor de rest klassiek, maar dat maakt hier vrij weinig uit aangezien het tempo ook traag en rustig is. Maar de paranoia blijft desondanks goed zitten hier, hij blijft eigenlijk altijd wel aanwezig. Film eindigt ijzersterk, maar neigt soms ook iets te veel naar typische tienermystery.

Maar nog steeds een ruim voldoende.

Herzien om een griezelavond met een knal af te sluiten en Cloverfield stelt binnen dat vlak zeker niet teleur. Regisseur Matt Reeves komt met een opvallend claustrofobisch en spectaculair werkje voor de dag, eentje die door de manier van aanpak bijzonder goed weet te boeien. Ondanks dat de meeste kijkers wellicht al zullen weten wat er precies gaande is, blijft de aanpak te allen tijde raadselachtig genoeg en onthult bij elke actiescene precies genoeg om dat mysterie draaiende te houden. Het valt vooral op hoe bombastisch de makers het geheel aanpakken zonder de controle maar een moment te verliezen. Het acteerwerk is links en rechts niet altijd even sterk en de humor voelt enigszins misplaatst aan, maar eenmaal de boel losgaat is dat amper een zorg meer. Jammer dat dit soort films niet vaak meer worden geproduceerd voor het grote doek.

Mwa.

Net iets te irritant en te weinig Cloverfield om echt een deel in de reeks te kunnen zijn. Leuk dat ze de ruimte ingaan, als er tenminste iets Cloverfield aan is. Nu was het vooral een normale sci-fi/thriller die op 1 scene na, gewoon een eigen film had kunnen zijn.

Acteerwerk is prima, iedereen acteert overtuigend en fijn dat ze de Chinese actrice gewoon Chinees laten spreken. Hiermee stijgt ze al snel het niveau uit dat de gemiddelde Chinese actrice in een Amerikaanse film neerzet. Dat was goed.

Visueel ook prima, er zit wel degelijk een behoorlijk budget in en dit levert prima sci-fi scenes op. Helaas is het verhaal zelf een beetje vreemd. Het lijkt net alsof Onah een soort bingo heeft gedaan met ideeën en deze dan maar aan elkaar heeft verbonden. De meeste waren gewoon belachelijk en krijgen niet eens een antwoord in hoe dat in godsnaam gebeurt.

Daarnaast zijn de keuzes van sommige karakters weer te stom voor woorden, zo stom dat ze zelfs mij beginnen op te vallen. Debicki wil graag de laatste 3 neerschieten om haar planeet te redden, waarom slaat ze dan Raw eerst neer, waarom schiet ze haar niet gelijk neer?

Een te ongeloofwaardige film dus eigenlijk soms, die soms gewoon irritant is. Sommige scenes voelen misplaatst aan en daar kan een goed acterende cast niet echt meer tegenop. Onah maakt er gewoon een rommeltje van, terwijl ik zijn verhaal nog best wel leuk bedacht vond.

Ook een heel tof einde. Dus blijft mijn cijfer op een 2,5*

Debuut van Watts.

Een verrassend debuut eigenlijk aangezien dit afkomstig is van de regisseur die de meest recente Spider-Man films regisseerde. Twee Marvel-films met een behoorlijk hoog en speels tempo. Clown is daarvan precies het tegenovergestelde. Voor zo'n ridicuul uitgangspunt vond ik het namelijk behoorlijk serieus.

De film is een stuk droeviger en trager dan je op het eerste gezicht zou denken. Het verhaal klonk namelijk redelijk belachelijk toen ik hem voor het eerst las, ook meteen de reden dat Clown überhaupt op de watchlist ging. Ik was dus verrast dat het een hele andere film is geworden.

De film komt snel tot zijn punt maar doet er vervolgens heel lang over om deze uit te werken. Het pak wordt in ieder geval al in de eerste 3 minuten uit de kast getrokken, maar de transformatie duurt vervolgens weer even voordat het echt de horrorkant uitgaat. Alles daarvoor is vooral een dramafilm met een traag tempo.

Iets te traag dus eigenlijk, want het drama is redelijk standaard en vooral erg lang. Het is niet de beste combinatie om zo'n gek concept met zo'n serieus gebeuren te vermengen en Clown slaagt daar ook niet in. Het loopt niet helemaal lekker door en ik zat vooral te wachten tot er eindelijk iets geks ging gebeuren.

De transformatie zelf is ook niet erg origineel, maar eenmaal het op gang komt is het best leuk. De film is wat harder dan de gemiddelde horrorfilm door de gore erg in-your-face te tonen, maar het komt ook voornamelijk door de kille toon van de film. Toch komt de echte horror pas in het laatste half uur echt uit de mand.

De make-up is wel erg bruut en geslaagd, zeker richting het einde neemt het heerlijke vormen aan. Het bloed spat hier en daar hard in het rond en de toon is zoals ik al eerder zei best hard. De regie had alleen wel wat sneller gemogen, want het duurt nu echt wat te lang. Leuk als je een concept zoals dit met een andere invalshoek wil tonen, maar zorg er dan ook voor dat het daadwerkelijk werkt.

Regisseur Eric Forsberg toont potentie door een leuk concept uit te zoeken voor zijn horrorfilm, waar het beperkte budget in positieve wijze mee gecompenseerd kan worden. Helaas brengt hij zijn griezelwerk vervolgens nogal onoverzichtelijk en zonder visie in beeld, waardoor een hoop van de actie niet te volgen valt. Dave Klec overtuigt niet als clown en de make-up die hij toebedeeld krijgt doet dat evenzeer niet, waardoor een hoop van de potentiële dreiging en/of spanning snel verloren gaat. Wat rest is een verhaal met een aantal leuke invalshoeken en genoeg tempo, maar Forsberg zal zichzelf op een hoop vlakken moeten verbeteren voor zijn volgende project. Clown komt namelijk wel erg zielloos en ongecontroleerd voor de dag.

Zeer goedkope en eenvoudige slasher met een aantal opmerkelijk grote namen. Hoe regisseur Jean Pellerin toch aan Christopher Plummer en Margot Kidder kwam is dan ook het interessantste raadsel van de film, want het inhoudelijke gebeuren boeit voor geen meter. Slecht geacteerd en bovendien ontzettend lelijk geschoten. Buiten de slechte kwaliteit om onderneemt Pellerin erg weinig om op visueel vlak meer uit The Clown at Midnight te halen. Enkel de opening belooft een amusant filmpje, maar wat daarop volgt is dermate uitgekauwd, serieus en voorspelbaar dat het niet mag baten.

Regisseur Eli Craig mikt vooral op entertainment binnen het debuut van Clown in a Cornfield, die in schrift nog twee vervolgen kent en daardoor de deur opent tot soortgelijke uitkomsten op filmisch vlak. Het levert daarmee een geheel op met een prettig hoog tempo, pogingen tot originaliteit, genoeg carnage voor de griezelliefhebbers en castleden die het opvallend stabiel doen. Jammerlijk is dat de inhoud van deze film best snel uitgewerkt raakt, waardoor het middenstuk redelijk stilvalt. Een middelmatige plotwending draagt daaraan niet bij, maar Craig schroeft het tempo gelukkig goed op richting de finale. Makers van deze film hadden verder gerust voor explicieter bloedvergieten mogen gaan, maar voor nu staat dit eindgeheel stabiel genoeg en brengt een vermakelijke 96 minuten naar de buis.

Rommelige actiehorrorfilm met een prominent afgebeelde Randy Couture op de poster, ondanks dat zijn aanwezigheid niet veel langer dan 5 minuten in beeld is. Het laat meteen de weinig passievolle intentie zien vanuit regisseursduo Asif Akbar en Lance Kawas, die hier vooral een goedkope mengelmoes maken van allerlei moeilijk te combineren invloeden. Aan het concept van clowns in een motel is het in ieder geval niet erg trouw, want het zijn vooral ondode Indianen die hier de boel op stelten zetten. De castleden doen verder hun best met het materiaal dat ze voorgeschoteld krijgen en de volstrekt onzinnige scenes zijn zeker naarmate de finale vordert best komisch, maar verder valt er binnen Clown Motel niet al te veel te beleven.

Een groep bovennatuurlijke en oersaaie clowns vliegen een stadje door en trekken allerlei willekeurige mensen bloederig uit elkaar. Dat is de enkele zin waar deze C-film van regisseur Todd Sheets in z'n volledigheid mee omschreven kan worden. Het concept waarbij een tornado de clowns opzuigt en naar eigen verzoek weer ergens neerplant is natuurlijk stompzinnig, maar een ideaal excuus om qua plezier flink uit te halen. Spijtig genoeg propt Sheets zijn film vol met volledig oninteressante figuren en voegt zelfs dramatische plotelementen toe aan het geheel. De castleden deden me sterk denken aan acteurs en actrices die duizenden keren zijn geweigerd bij andere audities en dit toen als hun laatste hoop zagen, want aan acteertalent een groot gebrek hier. De leider des clowns doet niet veel anders dan stom uit z'n kop kijken en op een geforceerde manier lachen, waardoor ook de tegenstanders van de protagonisten hard in het water vallen. Het meest bijzondere aspect van Clownado is wellicht dat Sheets het geheel tot wel bijna 100 minuten heeft weten te rekken. De make-upeffecten zijn praktisch en uitzonderlijk grafisch, maar verder was deze film een absolute verschrikking om door te komen en het plezier wat andere gebruikers hieraan hebben beleefd is me persoonlijk volledig ontgaan.

Hm.

Een film die vooral onder het publiek bekend staat vanwege het verhaal buiten de schermen, dat eigenlijk ook enger is dan de film zelf. Hoe vervelend dat verhaal ook is, ik ga dat verhaal niet gebruiken om deze film de laagste beoordeling te geven, want dat is niet eerlijk.

Het is geen hele goede film, maar ook geen hele slechte. Het is inderdaad vooral een kinderhorrorfilm, normaal ideaal voor de kinders die vroeg aan de horror willen beginnen. Jammer dat deze film bijna niet te verkrijgen is of in slechte kwaliteit te bekijken is op YouTube.

Film is wat traag en loom. De opbouw duurt erg lang voor een film die maar 81 minuten duurt. Plot zelf is ook erg slecht uitgedacht, maar dat kan je ook wel verwachten van een film uit het jaar 1989. Goedkoop is het ook zeker, dat zie je aan de simpele schmink van de clowns die allemaal niet erg memorabele figuren staan.

De film moet het vooral hebben van degelijk acteerwerk, waaronder het talent van Rockwell al vroeg te herkennen was. De soundtrack is ook heerlijk creepy, zorgt voor een aantal sfeervolle scenes. Sfeervol is het soms ook, en zeker in het laatste half uur als het tempo wordt opgeschroefd komt dit weleens ten goede.

Laatste half uur is uiteindelijk ook best leuk. Salva heeft een paar aardige shots hier en daar en horrorclowns blijven altijd wel een leuk onderwerp. Heel saai is de film ook niet, maar er zijn wel te veel momenten waarbij je als kijker denkt "nou, komen de moorden nog of hoe zit dat".

Het is gewoon het niveau van een slasher uit de jaren 80, maar dan wat kinderlijker en tammer uitgewerkt. 0 bloederige kills en een wat trage opbouw. Als de kinderen en de clowns uiteindelijk gaan vechten wordt het pas echt interessanter.

Juist.

Je had het al kunnen verwachten met een enkele blik op de titel en poster. Je zou natuurlijk nooit kunnen indenken dat een film als deze maar enigszins boven een cijfer van een dikke 1,0* uit zou kunnen komen. Om maar meteen antwoord te geven op die mogelijke twijfelingen voor mezelf: dat was inderdaad het geval.

Films als deze zou je eigenlijk zelf wel kunnen maken. Alles dat je in principe nodig hebt zijn wat goedkope kostuums voor de clowns en een regisseur die niet veel zin heeft om het allemaal op te vrolijken. Wel krijg ik de indruk dat het achter de schermen best leuk was om te maken, maar erg veel kan de film dat niet in het voordeel gebruiken. Daarvoor wordt alles wel opvallend serieus gebracht.

Het acteerwerk is best waardeloos en de editing te opvallend als het wat trucjes wil uithalen. Toch weten ze richting de finale de deur nog te openen voor wat effecten. Daarnaast kon ik enkele luchtige dialogen wel waarderen voordat het allemaal op een wat meer typerende film uitkomt. Het is allemaal zo bijzonder vreemd dat je wel blijft kijken. Daar gaan mijn punten naar uit.

Wat kan ik er verder over zeggen? Niet veel. Ik vond het allemaal maar een flauwe bedoening die niet veel beter aanvoelt dan een film die je als meester of juffrouw met je klas kan maken. Ik denk dat de makers hiervan niet snel hoeven te rekenen op studio's die ze een hoog budget gaan aanbieden voor hun volgende project.

Een Spaanse slasher met behoorlijk wat potentie en zelfkennis. Regisseur Alonso-Ojea lijkt goed te weten waar hij mee bezig is en heeft alvast veel slasherelementen aangevinkt om te gebruiken en soms de spot mee te drijven. Echter, omdat de film zijn eigen genre zo goed kent is het me een compleet raadsel waarom het in de tweede helft dan toch vervalt in basiselementen. De onthulling waar wordt getoond hoe de vork uiteindelijk in de steel zit is behoorlijk flauw, vooral omdat Alonso-Ojea zijn verhaal onnodig doordraaft. Een simpele whodunnit was meer dan voldoende geweest, maar die twist van de tweede seriemoordenaar gaat ver over de schreef. Daarnaast vond ik het hoofdpersonage waar het dan uiteindelijk om draait erg saai, en dat valt vooral op omdat het groepje waar ze omheen hangt heel karikaturaal geschreven is. Ik vond het uiteindelijke verhaal nogal een rommelige uitwerking bevatten, maar dat neemt niet weg dat er een aangenaam tempo hangt, de eerste helft erg lekker wegkijkt en de moorden er zeker mee door kunnen. Slashers met interactieve moordenaars mogen wat mij betreft veel vaker gemaakt worden, maar de volgende keer graag een stuk minder infantiel.

Simpel.

Zonnige slasher gemaakt door personen die werkzaam zijn in de komediebusiness. Dat valt er ook goed vanaf te lezen aangezien deze film er genoeg van bevat. Jammer is alleen dat weinig grappen het doel raken, maar het blijft in ieder geval vermakelijk en dat telt waarschijnlijk meer.

Zoals wel vaker bij slashers is de omgeving waarin het bloedvergieten zich afspeelt leuker dan het verhaal zelf. In dit geval bevinden we ons op een eiland in een soort zomerkamp, een bijna ideale omgeving om je horrorfilm in te settelen. Het wordt er allemaal snel leuker op, en het tempo schiet er op een gekke manier mee omhoog.

Acteerwerk is in ieder geval best slecht, op een paar namen uitgezonderd. Regisseur Chandrasekhar besloot zelf mee te spelen bijvoorbeeld en gaat helemaal op in zijn rol, maar grappig is hij niet. Een hoop van de humorelementen bevatten ook seks- en ledematengrappen die vaak het doel misslaan.

De meeste kracht wordt uit de setting en de murder mystery gehaald. Het is alleen jammer dat je als kijker nooit echt kan puzzelen aangezien er te veel personages zijn die te weinig worden uitgediept. Zo kan je nooit echt iemand verdenken, en uiteindelijk blijkt de dader zelf compleet uit het verband gerukt te zijn.

Kills zijn verder best grappig en zelfs met een knipoog soms. De horror is vaak ook op komedie gericht door veel van de kills op een lollige manier uit te voeren. Het zorgt voor een aantal aardig lompe momenten die zeker opvallen, en regelmatig ook met genoeg bloed en grappige aftermaths.

Buiten het feit dat het wat te lang duurt kijkt Club Dread aardig weg en kent genoeg tempo en gebeurtenissen om de boel vermakelijk te houden. Erg hilarisch is het allemaal niet, maar er zitten wel genoeg lompe moorden in en een gezond tempo om het leuk te houden. Niet verkeerd voor een keertje, maar ook niet briljant nee.

Kunstzinnige dramafilm met overtuigend acteerwerk en een apart concept, maar evenzeer met een afstandelijke en oninteressante presentatie. Regisseuse Jessica Hausner gooit het in vergelijking met haar vorige werk over een andere boeg en kiest voor een directe en kleurloze aanpak. Statisch camerawerk en een gebrek aan visuele ondersteuning maken van deze Club Zero op die manier een nogal trage film die zelden weet te beklijven. Een aantal opvallend smerige scenes schrikken de kijker wakker uit zijn of haar slaap, verder is dit een erg langzaam gebeuren met een groot gebrek aan hoogtepunten.