Opinions

Herzien. Blijft een creatieve, vermakelijke sciencefictionthriller die profiteert van de intrigerende aanpak. Regisseur Josh Trank dirigeerde deze film op jonge leeftijd, maar dat valt niet aan het eindresultaat af te lezen. Zeker de speciale effecten vallen positief op, waarbij telekineses op een verfrissend natuurlijke wijze wordt geportretteerd. Toen ik de film voor het eerst zag was ik jaloers op de drie heren (die trouwens voortreffelijk acteren), na herziening ben ik dat eigenlijk nog steeds. Er zal ongetwijfeld wat nostalgie bij de ervaring spelen, maar het blijft absoluut één van mijn favorieten.

Iets beter.

In principe blijft dit vervolgdeel constant hangen in het niveau dat het eerste deel ook al had. Niet best dus, een film die wel groots oogt maar nooit het budget op een positieve manier weet te benutten. Het oogt ook allemaal niet zo duur, terwijl er echt wel wat centen voor zijn uitgeteld. Vind het ook jammer dat dezelfde regisseur moest terugkeren.

De vier kinderen vinden een nieuwe manier om naar het land van Narnia terug te keren. Nu de introducties zijn gedaan hoop je dat ze wat sneller door het verhaal kunnen gaan, maar daarin zat ik verkeerd. Wederom zijn er weer namelijk ruim 150 minuten nodig om door het verhaal te trekken. Door wat lelijk in beeld gebrachte bossen, wat saaie actiescenes in het kasteel en ontmoetingen met fantasierijke maar oninteressante personages krijgt Narnia langzaam maar zeker zijn vorm, dat in de finale eindelijk een positieve draai maakt.

Opvallend groots laatste gevecht namelijk, daar kon ik van genieten. Fijn ook dat ze de goedkope aankleding wat hebben versterkt, want nu lijkt het daadwerkelijk alsof we tegen fantasiewezens vechten in plaats van grote mensen in een nog groter kostuum. De effecten zijn wat knapper, detaillering is ook vooral beter, waardoor de slotfase best weet te vermaken. Aangezien dit ook lekker lang duurt heb ik geen problemen ervaren met saaiheid.

Verder blijf ik de kinderen best aardig vinden. Acteren ook beter dan hun volwassen collega's, die ik vooral een saaie indruk vond maken. Het blijft verder opvallend hoe lelijk bepaalde scenes in beeld worden gebracht. Ze mogen dan wel in een fantasieland zitten, maar alles voelt nog te "echt" aan. Al bij al blijft voor een groot deel dezelfde kritiek hangen die ik het eerste deel ook gaf, maar een extra halfje voor het vermakelijke eindgevecht kan er wel bij.

Matig epos.

Het duurde best lang voordat ik deze film zag. Je kan het ondertussen wel als een soort klassieker binnen zijn soort zien. Heb veel verhalen gehoord, maar ik denk dat ik simpelweg veel te laat aan deze film ben begonnen. Nostalgisch was het daarom ook niet. Vlot misschien wel, maar ondertussen sterk gedateerd.

Misschien omdat het voor Disney een wat gedurfdere productie was voor zijn tijd. Ondertussen is het zeer braaf geworden, maar toen zullen de thema's van oorlog en veldslagen vast spannender zijn geweest. Het blijft wel een soort kinderversie van LOTR, maar dat zal voor de jongste onder ons toen geen verschil hebben gemaakt. Ondertussen is het vooral een kitscherige en lompe film die zelden meer indruk kan maken.

Om wel een beetje positief af te trappen: enkele scenes zijn best geslaagd. De sneeuwomgeving was knap gedecoreerd, het gegeven van een kast als poort is sterk en het eerste halfuur is best vlot. Ik vond die kinderen eigenlijk best prima. Uiteraard volgens de norm ingericht, maar iets van een familie die naar dromeland 2.0 trekt spreekt me zeker aan. Gelukkig vergeet regisseur Adamson ook niet om ze elk hun eigen gezicht te geven, hoe simplistisch dit ook wordt weergegeven.

Verder ontzettend verouderd. Onmogelijk lelijke aankleding, belabberde veldslagen en sterk gedateerde effecten. Een titel als Narnia: The Greenscreen, the Dollar Store and the Annoying Villains was treffender geweest. Het ziet er allemaal nogal armoedig en snel gebouwd uit. Dat er nog zo'n kolossaal budget naartoe is gegaan verbaasd me dan ook, want enkel de massascenes en schaarse omgevingen getuigen van enige investering.

Acteerwerk is buiten de kinderen om matig. Bijzonder altijd wanneer de ervaren acteurs weg worden gespeeld door de kleintjes, die veel meer charme hebben. Swinton was een grote fout voor de hoofdrol. In andere personages past ze perfect, niet als kwaadaardige koningin. Bovendien ziet het er ook niet uit, zo'n neppe jurk in normale bossen. Hoe langer de film overigens doortrekt, hoe meer de magie blijft verdwijnen. Ontzettend jammer voor de sfeer die lang werd opgebouwd.

Verder gelukkig nog wel een beetje vlot, maar de film duurt te lang. In die enorme speelduur wordt er eigenlijk niet eens zoveel verteld. Wegrennen voor de boze koningin en eindigen met wat actie. Wellicht dat de ontwikkeling tussen de familie enige tijd nodig heeft, maar het voelt allemaal nogal makkelijk bedacht aan. Punten voor de eerste helft van de film vooral. Overigens bedenk ik me dat CGI wellicht toch niet zo'n slechte uitvinding was als ik naar deze monstertjes kijk. Vooral die Minotaurus. Allemachtig .

Hetzelfde.

Andere regisseur, andere film. Dit derde deel van de Narnia-reeks heb ik gelijk meegepakt om de trilogie integraal af te kunnen sluiten. De regisseur van de vorige delen vond ik niet veel soeps, maar met de finale was hij goed op weg. Bijzonder dus dat deze film het eigenlijk structureel een beetje anders probeert aan te pakken.

Sowieso wordt het allemaal wat vluchtiger verteld. Ik dacht dat de vorige films met 150 minuten te lang duurden, maar deze film laat maar wat goed zien hoe de films eruitzien als ze dan besluiten er 40 minuten uit te halen. Een nogal slordige opbouw, vooral. Het voelt aan alsof de kinders al binnen 3 minuten de wereld binnenvallen waardoor er van rust in het verhaal nooit sprake is.

Veel matige effecten, maar wel qua look een stuk echter en fantasierijker dan de vorige delen. Waar het vorige deel vooral op een 2,5* terechtkwam dankzij de finale, is het nu de hele film die het wat verder trekt. De omgeving van de finale hier vond ik bijvoorbeeld al sterk met wat mooie kleurtjes en decoraties. Sowieso waarschijnlijk de knapst geanimeerde scene uit de volledige trilogie.

Inhoudelijk echter nogal saai. Dat deed het eerste deel dan weer beter. Hier zijn de hoofdpersonages vooral wegwaaiend zand. Laat ze een scene niet zien en de kijker zal nauwelijks doorhebben dat ze afwezig zijn. De personages die verder worden toegevoegd doen weinig en de bestaande personages dienen vooral als leuke herinneringen aan de vorige delen.

Eigenlijk ziet het er vooral beter uit, maar het is qua narratief wat slordiger verteld, en het feit dat deze film dat voor elkaar krijgt is wel merkwaardig. Toch moet ik zeggen dat deze film heel wat beter wegkijkt dan de andere 2, dus daarvoor nog wat extra punten. Het einde van een reeks die ik nooit bijzonder vond, maar waar men het wel nodig vond om er hele schatkisten aan goud in te laten verdwijnen.

Het roer is omgegooid.

Compleet ander vervolg op een film die toen nog wel een eigen smoel had. Pitch Black, ondanks dat die er redelijk brak uitzag, wist nog weleens onvoorspelbaar te zijn en had iets meer dreiging en tempo dan deze film, die in bijna alle opzichten veel meer op een normale Hollywood-film is gaan lijken.

Inderdaad, de CGI is niet altijd even best. Het ziet er wel stukken beter uit dan in deel 1, maar daar werd het nog goedgepraat door de donkere omgeving. Dat is hier niet aan de ode, waar bijna alle actie in fel daglicht af lijkt te spelen. Dat maakt voor de ervaring weinig uit, maar daardoor vallen regelmatig houterige, gelukkig wel gedetailleerde CGI naar voren.

Diesel blijft een wat twijfelachtige acteur. Aan de ene kant zit hij wel goed in zijn element hier en lijkt wel plezier te hebben in zijn rol. Bovendien geeft deze film iets meer verdieping aan zijn karakter waardoor het iets beter van de grond komt. Maar aan de andere kant is het nu wel een basic held geworden die niet veel meer opvalt tussen de andere berg Marvel en DC helden.

Actie is bombastisch, maar minder gedurfd dan deel 1. Waarschijnlijk om geld in het laatje te bergen. Aangezien deze ook duidelijk een hoger budget heeft dan de vervolger, die wel 16+ was. Maar het maakt deze Riddick echter totaal niet speciaal meer als film.

De actie overtuigd niet vaak, het camerawerk is te klassiek en de CGI is regelmatig brak. De film weet wel vaak te boeien gelukkig en heeft genoeg tempo. De loop van de film slaat soms als een tang op een varken maar enkele ideetjes zijn wel gaaf. Vooral de lenskoppen zijn wel degelijk grappig.

Jammer dat deze film minder een eigen smoel heeft dan voorgaand deel. Minder spanning, meer actie, meer Hollywood. Een beetje jammer, maar het vermaakt gelukkig nog wel.

Half.

Ik had van tevoren gehoopt dat deze film de route van I Saw the Devil zou bewandelen, maar daarin zat ik na een tijdje verkeerd. Het eerste halfuur lijkt die richting wel op te gaan, daarna doet de film zijn eigen ding. Dat maakt me in principe niet uit, maar de richting die de film dan uiteindelijk kiest om op te gaan vond ik niet al te effectief.

Het acteerwerk binnen deze film zit wel snor, maar het zijn de personages die de film wat in de weg zitten. Voor personages die zo'n professioneel beroep hebben vond ik er namelijk te veel nogal kinderachtig, de hoofddetective daarbij voorop. De killer wordt in deze film met een onstabiel karakter ingericht, een leuke keuze maar wel een keuze die ervoor zorgt dat hij als seriemoordenaar niet erg dreigend is.

De cinematografie binnen deze film ziet er fantastisch uit. De dreigende en rauwe atmosfeer is voelbaar, kamers worden heerlijk bericht en de fotografie zit helemaal op z'n plek. Jammer genoeg krijgt regisseur Na de spanning niet zo goed mee. De dreiging binnen deze film ontbreekt volledig, waardoor scenes die meer op het vlak van thriller leunen verloren gaan.

Wat brute acties tussendoor moeten voor de hardere momenten zorgen, maar de film weet het niet vaak in zijn voordeel te trekken. Naast de visuele kwaliteit kon ik ook het tempo en de intrigerende beelden waarderen. Ik miste wel wat stijl, en een betere soundtrack. Ook de voortdurend irritante personages bleven gedurende een speelduur van 123 minuten te hinderlijk.

The Chaser is geen slechte film en ik ben blij dat ik deze film achter de rug heb. Het is een boeiende besteding van 2 uur en 3 minuten, maar ik vond het geen briljante film verder. De potentie is er, ook de visuele meerwaarde, maar de dreiging en spanning ontbreken omdat de kijker niet wordt beloond met een daadwerkelijk enge seriemoordenaar.

Oei.

Dit lag toch een partij niet in mijn rijtje. Normaal ben ik al geen fan van dit soort films, maar Chungking Express had een behoorlijke status. Een kijkbeurt geven kan dan op den duur nooit kwaad. Het probleem is dat ik na afloop eigenlijk nog steeds niet doorheb waarom deze film zo'n status heeft.

Het begint allemaal gelukkig nog wel luchtig. Verhaaltje wordt op een vlotte manier vertelt, maar dit betreft echter alleen maar de eerste 10 minuten. De film takelt daarna namelijk snel af naar een nogal brak resultaat. Een resultaat waar ik maar weinig mee kan, want ik kon hier eigenlijk op maar weinig manieren echt van genieten.

De kwaliteit is al redelijk brak, maar dit valt nog te vergeven voor budgettaire beperkingen. Alles wordt redelijk rauw en stijlloos in beeld gebracht, en dat kan natuurlijk vooral beeldschepping zijn. Dat lukt aardig, maar dat gecombineerd met een vlottere vertelmethode en pogingen tot stijlvolle regie gaan dan al snel vloeken. Zeker als die pogingen niet lukken.

Camerawerk gaat daarbij voorop. Kar-wai slingert zijn camera alle kanten op en probeert zo energiek mogelijk te zijn, maar het komt niet verder dan een gevoel dat er een malloot achter de camera staat. Montage is verder na een tijd ook wat sloom en de soundtrack wordt tot een bedroevend niveau uitgemolken. Vaak dezelfde nummertjes opzetten, leuke trademark hoor, maar het wordt uiteindelijk veel te veel uitgebuit.

Wat rest zijn ook nogal saaie personages, op die van Wong na die behoorlijk uniek staat te spelen. Eigenlijk trekt zij in haar uppie de boel een beetje naar boven, want van de andere personages komt het niet. Zo krijg je een redelijk saai verhaaltje met mislukte regie. Was na afloop blij dat dit over was, want ik vond het behoorlijk vermoeiend.

De Franse regisseur Jean Epstein beheerst het visuele aspect van deze film uitstekend, waarmee een spookachtige sfeerzetting wordt opgeroepen. Het zorgt ervoor dat de surrealistische aspecten van The Fall of the House of Usher overtuigend voor de dag komen en het bronmateriaal biedt daar dan ook alle ruimte voor. Nu is de achtergrond van de legende aanzienlijk spannender dan het gefilmde bronmateriaal, maar niettemin doen de makers er alles aan om de presentatie ervan op orde te krijgen. Het acteerwerk is weinig steekhoudend en het middenstuk sleept behoorlijk, maar het is duidelijk waarom deze film de status van griezelklassieker heeft gekregen.

Overdonderend.

City of God heeft me compleet weggeblazen. Van begin tot eind zijn de rauwe beelden en tegelijkertijd droevige beelden perfect gedaan. Ik wist dat hij goed was maar deze was verreweg ongelooflijk. Een van de beste films die ik ooit heb gezien.

De beelden te soms erg schokkend zijn want a shot in the hand or feet? zijn natuurlijk hard, maar er zitten dan toch af en toe lichtpuntjes in. Zoals de jongen met de camera. Het acteerwerk is heel goed. En het geweld is fors in beeld gebracht.

Een must see !

De titel maakt alvast duidelijk wat de volledige inhoud van deze documentaire wil najagen, en dat is dan ook precies wat je te zien krijgt. Regisseursduo Cavi Borges en Luciano Vidigal zoeken diverse leden op van de misdaadklassieker uit 2002 en vragen hen wat er van hun leven gekomen is. Zeventig minuten lang krijg je dus een rits aan verhalen voor je kiezen die wellicht interessant uitpakken voor de liefhebber, maar uiteindelijk dermate onopvallend zijn dat het als geheel de neiging heeft om te vervallen in saaiheid. Borges en Vidigal doen niettemin hun best om het tempo wat op te voeren door met de montage te experimenteren, maar je kan dit soort materiaal niet veel interessanter maken dan dat het is. Op een gegeven moment vond ik de beelden van de sloppenwijken beduidend interessanter dan de personages aan het woord en dan weet je min of meer dat je niet heel geboeid zit te kijken. Extra punten voor de toewijding om zoveel acteurs binnen deze omgeving op te sporen, maar hoger dan het huidige eindcijfer gaat het helaas niet krijgen.

Die Branagh.

Eigenlijk vind ik hem deels als regisseur echt helemaal niks. Maar aan de kant weet hij een film op visueel aspect wel zijn mannetje te staan. Ook deze Cinderalla ziet er erg netjes uit op de visuele kant. Op dat gebied kent Branagh zijn vak wel.

Maar ik zie hem toch wel iets liever voor de camera dan achter de camera voor de rest. Vooral omdat het lijkt alsof hij achter de camera het idee heeft dat hij in 1950 leeft. Dit heb ik bij hem al meerdere keren terug gezien. Als hij de kans krijgt, maakt hij ouderwets getinte films.

Opmerkelijk aangezien de film zelf heel fris en nieuw aanvoelt. Maar Branagh wil het allemaal zo klassiek mogelijk en netjes mogelijk naar voren brengen. En dan slaan de ongemakkelijke momenten wel weer toe helaas, momenten die ikzelf gewoon niet kan waarderen.

De dialogen zijn zo erg ouderwets. Kon me op geen enkele manier zo inleven met de personages. Maar ook de romantisch getinte scenes voelen erg ongemakkelijk en onwerkelijk aan. Disney heeft wel heel erg zijn best gedaan zo weinig mogelijk creatief te zijn richting het script en verhaal.

En zo blijft de film braaf voortkabbelen. Een brave, uitgesmeerde versie van de animatiefilm. Eigenlijk doet de film niks nieuws, op een paar nieuwe dialogen na en wat andere invulling met de personages. Vond het niet heel goed werken helaas, maar uiteindelijk valt daar nog wel overheen te schilderen.

Maar de film kent wel een mooie visuele look. Tot in de puntjes verzorgd, charmante inrichting van de kastelen en dorpjes, en fantasierijke look. Wel nogal kinderachtige CGI (buiten het concept familiefilm om). Deed me een beetje denken aan Goosebumps.

Ook prima acteerwerk. James krijgt een serieus moeilijke rol, maar voert hem toch met volle overtuiging uit. Met Blanchett heb ik wat minder. Ook Madden lijkt er niet bijzonder veel zin in te hebben. Wel nog andere lollige bijkarakters die iets beter van de grond komen.

Wel vriendelijk en lief, maar dit soort film geeft me een wat ongemakkelijk gevoel. Romantiek lag me totaal niet. Vond het allemaal maar eng ouderwets. Niet mijn soort cinema dit, al kan ik er niet omheen dat het er erg gedetailleerd en mooi uitzag.

De moderne herbewerking van regisseuse Kay Cannon heeft niets te maken met de Walt Disney Studio's, maar leent uiteraard wel wat inspiratie van het klassieke verhaal. Alles binnen deze film schreeuwt dat het zo hedendaags mogelijk moet zijn, maar vergeet daardoor ook creativiteit toe te voegen. Het is uiteindelijk vooral de combinatie tussen middeleeuwse thematiek en hedendaagse invloeden die niet helemaal doordacht blijkt, maar daarmee bedoel ik niet zozeer de politieke kant. Cannon & Co spelen geregeld leentjebuur bij klassieke popnummers die ze vervolgens muzikaal bewerken, maar het ritme min of meer exact overnemen. Ik kan niet zeggen dat ik de nummers vreselijk vond, maar uiteindelijk merk je dat ze er op muzikaal vlak niet veel werk van hebben gemaakt en vooral geïnteresseerd waren in de choreografie. Ook die blinkt echter niet bepaald uit, evenals het nerveuze acteerwerk van Camila Cabello. Regelmatig onderbreekt Cannon de film voor een redelijk nietszeggend muzieknummer waardoor de film structureel weinig te melden heeft, maar de nummertjes denderen lekker door in hoog tempo. Ondanks de vele controverses vond ik de rol van Billy Porter overtuigend en het zangwerk van Cabello uiteraard sterk. Vanwege de onlogische structuurindeling en het vertikken van inhoudelijke meerwaarde is Cinderella een film die regelmatig doodvalt, maar uiteindelijk geen ramp. Geïnteresseerde kijkers dienen wel even te weten dat er meer gezang dan gesprek in deze film zit.

Veilig.

Ron Howard heeft zich altijd wel gericht op echte verhalen. Soms voegt hij daar vanuit de regie ook lekker veel aan toe, maar soms kiest hij voor de meest klassieke stijl mogelijk. Cinderella Man is daarop geen uitzondering, en dat is ook precies de voornaamste reden van mijn kritiek. Het is allemaal niets nieuws.

Sterker nog, dit soort films voelen te herkenbaar aan. Het voelt aan alsof ik deze film eerder heb gezien, maar dan met een ander (bestaand) persoon in de hoofdrol. Ik ben er wel zeker van dat elke bokser een ander leven heeft gehad, maar waarom elke biografiefilm in dat kader dan steeds weer hetzelfde aanvoelt ontgaat me volledig. Maakt de film een stuk voorspelbaarder en saaier.

Dat neemt overigens niet weg dat deze sentimentele sportbiografiefilm niet zonder zijn goede scenes zit. Moment waarop Crowe zich moet wenden tot investeerders kwam goed binnen. Daarnaast was ik ook wel te spreken over de boksscenes. In het begin voelen ze repetitief aan, maar richting de tweede helft (in het specifiek 't laatste uur) komen ze goed uit de verf met aardig kleurgebruik en een passende stilering.

Verder vond ik het allemaal maar een beetje aan de saaie kant, vooral omdat het te bekend aanvoelt. Cinderella Man vormt wat mij betreft één van de meest veilige biopics die zijn geregisseerd en waarbij Howard vergeet om er ook daadwerkelijk wat aan toe te voegen. Alle problemen, conflicten en situaties die zich binnen de grenzen van deze film afspelen voelen te bekend aan. En natuurlijk zijn die problemen ook relevant, maar dit riedeltje steeds op dezelfde manier presenteren wordt na enige tijd wel vermoeiend.

Overigens leuk om Bierko in deze rol te zien. Ken hem eerder van de flauwe parodiefilms, en om hem nu in een soort antagonistische en dreigende rol te zien kon ik erg waarderen. Als film zelf is Cinderella Man verder niet perse slecht. Professioneel ingericht en uitgevoerd, maar Howard onderneemt te weinig om van Crowe een eigen figuurtje te maken. Had liever wat eigenzinnigers gezien, iets dat van Crowe echt een herkenbaar figuur maakt. Nu zal ik zijn personage snel weer vergeten en dat is jammer.

Erg interessant.

Wel een verrassend laag gemiddelde voor een film die in mijn ogen zo goed slaagt in zijn simpele gegeven. Het is allemaal spannend, sfeervol en zeer boeiend en vermakelijk. Vooral het "wat-zou-ik-doen' gehalte is erg geslaagd in dit filmpje.

Duurt niet al te lang, heeft eigenlijk de juiste speelduur om zoiets als dit echt te laten werken. Het heeft geen irritante flashbacks, afleidingen of andere dingen, dit filmpje blijft gewoon in het verhaal en geeft de kijker weinig tijd om echt op adem te komen van de gebeurtenissen.

Nergens nagelbijtend spannend, daarom ook een 9+, maar de sfeer en spanning zelf blijft er altijd wel in. Al is het meer boeiend dan echt heel spannend, en meer heeft de film ook niet nodig. Het helpt hier ook goed bij om zelf mee te denken met het verhaal.

Acteerwerk is voldoende. Hier en daar is het net iets te enthousiast en er had wat meer chaos in gemogen, waarmee er ook frustratie bij kon komen en dat is wat deze film dan ook een beetje mist. Dan was het namelijk wel een nagelbijter geweest. Maar misschien had dat op zijn beurt weer afbreuk gedaan aan het verhaal zelf.

Setting is ook best gelukt. De kamer heeft genoeg mystery en sfeer om geloofwaardig te zijn. Genoeg detail met zo'n kleine ruimte ook, en interessante sciencefiction daarbij vermengt. Al staat de sciencefiction niet echt in de spotlight, maar is de psychologische thriller die hier wellicht het stuur neemt.

En dat werkt allemaal uitstekend. Ik had wel het gevoel dat de mensheid tot dit soort conclusies kan komen met elkaar, en dat de ware natuur naar boven komt. Dat allemaal is keurig en geduldig uitgewerkt en is ook best bizar te noemen.

Een wat onbevredigend einde, al had het erger gekund. Dat die kerel wint is misschien het meest onbevredigende voor mij. Maar met dat "zoveelste Alien gedoe" heb ik weinig problemen mee. Al had een experiment ook niet verkeerd geweest. Maar om dit soort filmpjes een echt goed einde te geven is dan ook wel moeilijk.

Erg genoten, wat mij betreft de film van de week voor mij. Ben benieuwd of dit ergens op DVD te krijgen is, kan het nergens vinden.

De Singaporese regisseur J. D. Chua komt met een monsterfilm op de proppen die de verkeerde aanpak kent, aangezien er duidelijk een tekort was aan financiële middelen. De vreemde keuze om het monster na een halfuur voortdurend volop in beeld te brengen is daar een voorbeeld van, waardoor de houterige effecten meteen opvallen. Het ontwerp ervan is trouwens buiten die effecten om erg infantiel en maakt vooral een samengeraapte indruk, waardoor het effect eerder lachwekkend overkomt. Het acteerwerk is verder niet al te sterk, maar de setting in de donkere treinsporen is goed gekozen en het eerste halfuur loopt redelijk vlot. De productie wat minimaler en rustiger houden had wonderen kunnen doen; nu heb je een film die voortdurend op sensatie uit is en dit simpelweg niet kan veroorloven.

Regisseur Christopher Ray beschikt over redelijke castleden en filmcollega's die zich wel raad weten met aankleding, maar helaas benut hij er slechts de helft van. Het concept toont gelukkig potentie, waarin een aantal luidruchtige en gevarieerde personages moeten zien te overleven in een spookhuisattractie. Helaas mist de visie van Ray de benodigde creativiteit, waardoor de situaties waarin de figuren terechtkomen niet erg interessant voor de dag komen. De clowneske bedreigingen en Tim Abell zelf willen ook niet overtuigen, maar gelukkig pakken de makers wel uit met praktische effecten en genoeg tempo. De attractie ziet er verder lollig, maar niet sfeervol genoeg uit. Scott Beck en Bryan Woods deden dat twee jaar later in ieder geval veel beter.

Rommelig.

Sowieso al een beetje te kinderachtig afgemaakt, al heb ik geen idee of het originele boek een jeugdboek is (zal vast wel) of een boek met weinig kinderachtig materiaal. Maar als ik dit zo zie, is waarschijnlijk het eerste wat gelijk in me op zal komen.

Massoglia lijkt het niet aan te durven, en weet eigenlijk geen enkele emotie te spelen. Hierdoor komen zijn dialogen er allemaal wel heel neutraal uit, alsof hij er geen zin in heeft of gewoon te verlegen is. Maar dan moet je daar als regisseur toch echt wel een stokje voor steken.

Zeker omdat Hutcherson wel lijkt te willen, en dan staat Massoglia er maar een beetje bij. Reilly is eigenlijk de enige met echte charme, al kan ik weinig van de volwassenen afzeiken. Behalve Hayek dan, ze blijft matig. De film is vaak wel bedenkelijk kinderachtig, met types die wel heel overdreven zijn. Vooral Dafoe ziet er suf uit, krijgt ook te weinig om iets mee te kunnen.

De effecten zien er houterig, heel houterig uit. Dit haalt je al voor een deel een beetje uit het fantasiesfeertje, die goed is gedaan het eerste uur. Het eerste uur heeft ook de beste montage, want alles wat daarna komt begint al snel te vervelen, iets wat niet moet in een fantasy film. Vooral de scenes van de spin in de schoolgang of Reilly met de maan op achtergrond op het kerkhof zijn visuele uitschieters. De rest is houterig en suf.

Het voelt ook wat gehaast en rommelig aan, met onderwerpen die eigenlijk weggelachen worden inplaats er emotioneel van te zijn of sympathie voor te voelen. Sommige stukken zijn ook op schoonheid gewoon matig, zoals de meid met apenstaart die zichzelf met haar staart veel eerder had kunnen bevrijden.

Zo voelt het allemaal rommelig, suf en slecht aan, al zitten er soms echt wel leuke stukken bij. Hutcherson en Massoglia hadden van rollen moeten wisselen, laat de verlegen jongen dan maar meer uitblinken in slechte rollen. Jammer, dit had gewoon beter gekund.

Wisselvallige thrillerfilm met een aantal gemene momenten, voornamelijk in de eerste 10 minuten. Daarna neemt regisseur Ciarán Foy even het gas terug om het verhaal uit de doeken te doen en de personages vorm te geven, waarna hij weer terugkomt op de griezelelementen. Het spijtige is dat buiten een aardig neergezette sfeer en een aantal stressvolle momenten er weinig in Citadel zit om blij van te worden. De spanning wil nooit uit de verf komen, de personages zijn geen moment invoelbaar en het duurt echt veel te lang voordat de finale aanbreekt. Het trage tempo is dan ook een vreemde keuze voor een film die vooral profijt kent van de snellere momenten. Foy hoort duidelijk in dit genre, maar echt grootse meesterwerken zijn er nog niet van gekomen.

Goed.

Oude films gaan er altijd maar wisselvallig in, zeker als deze zwart-wit zijn. Maar films die zo'n status als Citizen Kane hebben verdienen natuurlijk wel een kans. En ik was zeer positief verrast. Het moest revolutionair zijn, maar het is dus wel mogelijk dat oudere films een lekker enthousiast staaltje regiewerk kunnen tonen.

Welles gaat namelijk erg enthousiast aan de slag met zijn film. Zeker de eerste 15 minuten zijn gaaf. Een hoog tempo, veel detail, sterk camerawerk. Ik was helemaal verrast om te zien dat dit toch nog een goede film ging worden. Van saaiheid is er in het eerste gedeelte ook absoluut geen sprake.

Welles zet voor de rest ook een solide personage neer. Goede make-up die daarbij komt kijken. Misschien een tikkie overdreven hier en daar, maar hij speelt een leuk karakter. Al zal Charles Foster Kane nooit kunnen aansluiten bij mijn favoriete filmpersonage-lijst.

Visueel is het zeer solide. Opvallend sterk cameragebruik, het zag er top uit. Lekker veel detail in de scenes hier en daar. Een gezond tempo. Pas richting de finale ging het langzaam inkakken waardoor de aandacht toch niet vast gehouden kon worden. Zodra de film net iets te veel in de drama springt is het namelijk beduidend minder interessant.

Voor de rest ook fijn dat over-acting niet aanwezig is bij Citizen Kane. Dat zijn toch vaak de punten waarbij ik snel afhaak. Niet iedereen acteert top, maar er stoort weinig. Enkel Comingore vond ik wat steken. Maar aangezien ze niet de grootste rol krijgt is het ook een niet al te grote stoorzender.

Na ongeveer 70 minuten vond ik het verhaal langzaam inkakken. Het tempo sluipt er toch wel wat uit, waardoor 119 minuten uiteindelijk misschien toch wat te lang zijn. Maar het eerste deel van de film was weer erg solide. Zeker 1 van de betere klassiekers die ik heb gezien.

De remmen gaan volop los in dit vierde deel van de reeks, die gelukkig weer wat dichter tegen het eerste deel aanzit en minder moet hebben van de gebeurtenissen in het tweede en derde hoofdstuk. Deze film opent met een gijzeling, waarin je als kijker direct met de neus op de feiten wordt gedrukt. Flauw en kinderachtig, maar behoorlijk fout en lekker lomp. Regisseur Lloyd Kaufman weet als geen ander dat zijn effecten in deze film praktisch gehouden moeten worden en profiteert daar met volle teugen van. Het slaat allemaal volkomen nergens op, maar effectief is het gelukkig wel. Echter, het blijft niet effectief voor een uitgesponnen speelduur van bijna 110 minuten en als kijker merk je al snel dat de ideeën haast ter plekke verzonnen zijn. De finale is ietwat vermoeiend en niet heel komisch (de beste scenes bevinden zich dan ook in het eerste halfuur), maar het is een stap voorwaarts ten opzichte van de voorgaande delen en dat maakt dit toch een geheel stuk entertainender. Lekker ongeremd fout doen is iets dat in het huidige tijdperk wordt gemist, waardoor een film als deze meteen opvalt.

Tegenvallende Kenan.

Denk dat hij als regisseur beter is in wat volwassenere horrorfilms met kinderlijk tintje, zoals zijn remake van de klassieker. Ondanks dat maar weinig mensen het op dit vlak met me eens zijn moet ik zeggen dat ik zijn kinderlijkere films wat minder trek. City of Ember heeft dat dan ook vooral in zijn nadeel.

Leuk concept dat de mensheid tegenwoordig ondergronds zit, dat wel. Die wereld wordt ook mooi in beeld gebracht en versiert door Kenan. Deed me soms zelfs een beetje denken aan Jeunet, maar het jammere is dat het niet echt de juiste omgeving is voor zo'n verhaal. De kinderen staan centraal en zorgen ervoor dat de mooie decoraties weinig ruimte krijgen om überhaupt opgemerkt te worden.

Daarnaast vallen de effecten herhaaldelijk tegen en zijn de avontuurlijke elementen te beperkt om een sterke flow te creëren. Kenan weet nog wel een aantal leuke scenes te tonen zoals de "waterglijbaan" maar het mist verder veel qua spanning en avontuur. Originele omgeving die nog wel wat kracht weet in te boeten, maar uiteindelijk komt de film niet veel verder dan een riool en een stad als omgevingen.

Het verloop zat soms zelfs aan de saaie kant terwijl het verhaal juist ontworpen leek te zijn om de kijker vermaakt te houden. Dat het aan de simpele kant is maakt me weinig uit, ik had vooral gehoopt dat ik er wat meer mee kon beleven dan wat ik er nu mee beleef. Toch kent de film wat sterke visueel aantrekkelijke scenes, maar dat weet City of Ember niet aan een voldoende te helpen.

Regisseur Alex Garland vormt zeker geen naam die zich neerlegt bij een enkel genre en dus is Civil War een mengelmoes van allerlei invalshoeken. Het betreft voornamelijk een roadfilm waarin verschillende (gevaarlijke) situaties worden afgewisseld, maar de liefhebbers van grootschalige actie zullen even moeten wachten totdat de finale aanbreekt. De gehele burgeroorlog wordt voornamelijk naar de achtergrond gedrukt en het scenario van Garland verkiest voornamelijk thematiek zoals oorlogsjournalistiek en de psychologische gevolgen daarvan. Dat tweede vond ik bij de personages van Kirsten Dunst en Cailee Spaeny niet zo sterk, maar de intentie is in ieder geval duidelijk en bovendien acteren beide leden zeer naar behoren. Een ware dooddoener voor de algemene sfeer is de opdringerige muziekkeuze, die de beelden voortdurend onderbreekt en geen meerwaarde biedt. Niettemin dacht Garland er blijkbaar anders over, maar doet daarmee zowat elke spannende situatie teniet. Het vormt een gemiste kans, want de sound design is erg indrukwekkend en komt geweldig tot z'n recht tijdens de finale.

Civil War bevat genoeg absurde, bizarre en unieke beelden om memorabel te blijven, maar ik vond het veelbelovende concept niettemin ietwat onbenut en de sfeerzetting erg wisselend. Bovengemiddeld is het absoluut, maar het zou me niet verbazen dat dit bij een deel van het publiek helemaal verkeerd gaat vallen.

Mwa.

Wel een prima remake op een origineel dat ik nog niet gezien heb. Helaas is dit waarschijnlijk ook een geval van betere effecten maken niet meteen een betere film. Neeson en Fiennes doen het goed, maar de rest is eigenlijk gewoon ongeloofwaardig.

Kostuums zijn vooral niet geloofwaardig, het lijkt net alsof ze gewoon naar de speelgoedwinkel zijn geweest voor het filmen. Worthington draagt en overtuigd niet en Fiennes en Neeson komen te minimaal in beeld. Visueel is het wel leuk, vooral de kraken natuurlijk.

Jammer dat de finale ook wat teleurstellend is, de film is te standaard daarnaast. Gelukkig weet de film wel te boeien met al die Griekse mythes erin. Enkele scenes zijn leuk en er is genoeg actie, daarmee is het cijfer een 2,5* geworden.

Regisseursduo Richard W. Haines en Lloyd Kaufman leveren een film af die vooral inzet op excentrieke personages en vergezochte concepten. De opening is gelukkig meteen raak om daar een dikke stempel op te drukken, maar daarna vervalt de film snel in saaiheid en kan het lompe visuele aspect al gauw niet meer compenseren. Het helpt dan ook niet dat Troma-films steeds weer moeten komen met nogal ondermaats en slecht acteerwerk, waardoor een hoop sterk aangezette typetjes totaal niet uit de verf willen komen. De praktische effecten zijn gelukkig aanzienlijk charmanter en passen perfect bij de omgeving die Haines en Kaufman willen opbouwen, maar deze worden spijtig genoeg beperkt tot een minimum. Aangezien het komedie-gehalte niet echt wil werken is vrijwel het volledige middenstuk inwisselbaar, maar de slotfase daarentegen komt opvallend spectaculair en lollig voor de dag.

Vermoeiend vervolg op vermoeiend bronmateriaal, een wereld die bovendien ook niet echt uitnodigt om een sequel op te maken. Waarbij het eerste hoofdstuk echter nog kon profiteren van het maffe concept en de eigenzinnige aankleding, is dat effect met dit tweede deel volledig voorbij. Het acteerwerk is nog altijd bijzonder slecht, veel highschool zit er ondertussen niet meer in en het nogal oninteressante basisidee wordt eindeloos lang uitgesponnen. Heel af en toe presenteert regisseursduo Eric Louzil en Donald G. Jackson gelukkig een grappig moment en gebruiken ze praktische effecten om de horror mee vorm te geven. Dat levert een aantal verdienstelijke momenten op, maar dit zijn er te weinig om dit zielloze, oeverloos saaie project mee omhoog te krikken.

Leuk.

A Classic Horror Story moet het misschien iets meer van de opbouw hebben, die al vroeg in de film goed bewijst te zijn. Bovendien zag ik ook nog eens Lutz terug als actrice. Heb ik altijd een erg leuk snoetje vonden hebben, en als ik haar vervolgens zowat uit het niets zie verschijnen heb je het al film al snel goed voor elkaar.

Om te beginnen ziet deze film er visueel erg geslaagd uit. Ik krijg wel het gevoel dat deze Italiaanse horrorfilm erg zijn best doet om een Amerikaanse horrorfilm na te apen, maar qua vermaak maakt het weinig verschil. Het maakt de film wat veiliger voor het grootste deel, maar uiteindelijk kent de film wel een concept waarbij de vork net wat anders in de steel steekt en dat is fijn.

Aardig strak cameragebruik en fraaie cinematografie, A Classic Horror Story is een plaatje om naar te kijken voor het grootste deel dat de film duurt. Het acteerwerk is niet geweldig en de personages zijn uiteindelijk niet memorabel genoeg. Ze worden wel aardig uitgediept in het eerste halfuur, dat ik ook meteen het beste stuk van de film vond. De horrorkant vond ik iets minder geslaagd.

Ondanks dat de film geen gebrek aan creativiteit kent is het de uitvoering en regie die wat verkeerde keuzes maakt. Uiteindelijk is de horror van de film namelijk te onoverzichtelijk door donkere belichting en te veel off-screen gebeuren. De moorden hadden erg naar kunnen zijn, maar eigenlijk zie je er maar weinig van, en dat neemt een hoop narigheid weg die de film wel goed had kunnen gebruiken.

Deze film zit werkelijk vol met goede ideeën en sprankelt dan ook genoeg. Het eerste halfuur straalt van de entertainment, en de opbouw is sterk te noemen. De film mist wat spanning, maar ziet er goed genoeg uit om nergens in te zakken. Het had alleen wat betere regie mogen includeren als het op horror zelf aankomt. Op dat vlak zag ik gewoon te weinig goede regie. Verder een leuke film.

Aardig.

Binnen een tijd waarin technologie steeds populairder en prominenter wordt binnen onze leefomgeving zien we ook steeds vaker dat technologie zijn plek gaat innemen binnen de cinemawereld. The Cleansing Hour is daarvan een voorbeeld, gezien de film exorcisme met een internetaanpak vermengt.

Ondanks dat het onderwerp zo steeds minder origineel wordt weet het wel een erg leuke combinatie te vormen met exorcisme. Dit soort films beginnen steeds uitgekauwder te worden en daarom is het leuk om te zien dat ze nog steeds bestaan. Het jammere is dat The Cleansing Hour niet echt perfect is geworden.

Het voornaamste probleem waar de film mee kampt is de donkere uitstraling. Ik moest serieus mijn scherm op een hogere helderheid zetten om de film te blijven volgen. Het blijft allemaal te donker, waardoor zeker de opening niet altijd makkelijk te volgen is. Dat donkere blijft helaas de hele film aanhouden, en wat mij betreft is dat voor de volledige speelduur niet de beste keuze.

Wel ligt het tempo hoog en er wordt aardig geacteerd. LeVeck beseft wat nodig is om zijn publiek te vermaken en stopt de film propvol met horrorscenes die elkaar in noodtempo opvolgen. Veel aardige ideeën waarbij er goed gebruikt is gemaakt van de invloed. Jammer dat de CGI niet best is en dat de film ook nergens echt eng weet te worden, en daarmee te veel op geluid steunt.

Toch is het voor een middag een aardig tussendoortje en vormt een vernieuwende film binnen zijn genre. De uitwerking zelf is dan niet bepaald origineel, het vermaakt wel en daar komt de film alvast een heel eind mee. Er zitten genoeg momenten in die je op je hoofd laten krabben, maar als je daar een beetje omheen kan kijken wachten je 94 minuten aan aardig vermaak. Prima voor een keertje.

In de huidige tijdsperiode is het niet nieuw meer dat er honderden miljoenen in filmprojecten worden gestopt, maar de getroebleerde productie van Cleopatra zou in tegenwoordige tijd ongeveer 260 miljoen hebben gekost (het exacte bedrag is per bron anders) en doet dus zeker niet onder. Net als bij alle andere dure films maakt een groot budget niet meteen een goede film en zo ook het geval met dit epos van regisseur Joseph L. Mankiewicz. Opvallend zijn de gedetailleerde, werkelijk kolossale decors, die met geweldige versiering worden opgeleukt. De makers doen er alles aan om Cleopatra te voorzien van een authentieke look en dat lukt ze goed, bovendien doet Elizabeth Taylor het zeer verdienstelijk. Spijtig genoeg begint de epische speelduur van 243 minuten (mijn versie) al na een uur flink te wegen. Een gebrek aan interessante tegenspelers voor Taylor is hier een aanleiding van, evenals de beduidend oninteressante liefdesontwikkeling tussen de hoofdpersonages. De oorlogsscenes ogen indrukwekkend, maar de inhoudelijke beeldspeling op de grote achtergronden is behoorlijk matigjes. De onwerkelijk geschreven dialogen zorgen er bovendien voor dat deze autobiografische geschiedenisles (al zal het een en ander wel verdraaid zijn) nooit aanvoelt als een daadwerkelijk gebeurd verhaal.

Gelijkwaardige voortzetting. Het universum van Clerks moet je ding zijn als liefhebber van komedie, maar de humor van regisseur Kevin Smith is mij persoonlijk te lomp. Zeker naar het einde toe wordt er te sterk geleund op absurde inslagen die eerder ongemakkelijk voor de dag komen dan grappig. De personages zijn daarnaast niet al te interessant, maar de sketchachtige scenes tussendoor zorgen voor het benodigde tempo en vermaak. Over de grote lijn wordt er aardig geacteerd, ook al zijn de rollen niet bepaald voorzien van moeilijke karaktereigenschappen. Het cijfer eindigt dan ook op hetzelfde eindresultaat als de voorganger.

De eerste Smith.

Toen het uitkwam moet het vast een andere indruk hebben gemaakt. Ondertussen heeft Smith dit soort humor regelmatig herhaalt en als je die films ziet, dan zie je ze in principe allemaal. Clerks is wat minder ambitieus dan veel andere projecten van Smith, en daaruit kan het voordelen maar ook nadelen trekken.

Een voordeel is dat het allemaal lekker simplistisch wordt ingericht. Het moet op je lachspieren werken en veel meer probeert het niet te doen. Door middel van een aantal bizarre situaties presenteert Smith zijn komedie op een rauwe manier, maar dat zal wel met het beperkte budget te maken hebben gehad. Eigenlijk vond ik de achtergrond rondom deze film een stuk interessanter dan de film zelf.

Acteerwerk is best slecht, veel grappen komen ook niet helemaal door. Daarnaast rekt de film zichzelf wel erg lang uit, terwijl de speelduur niet eens zo belachelijk lang is. Het voelt als geheel behoorlijk aan als een soort sketch, maar net als met echte sketches vind ik dat deze z'n effect na maximaal 30 minuten verliezen. Clerks is daarin niet anders. Na enige tijd heb je het allemaal wel gezien.

Er zit nog wel een soort rode draad door het verhaal heen, maar verder is het vooral een pretentieloze komediefilm geworden. Het vermaakt wel en er gebeurt genoeg om het niet dood te laten vallen, maar het is ook een film waarin je tussendoor keurig even naar de WC kan lopen zonder dat je iets essentieels mist. Halve cijfer voor het halve werk. Soms is het lollig, maar soms ook totaal niet.