Opinions

Children of the Corn heeft niet lang de tijd nodig om op stoom te komen, zowat de meest gewelddadige scene vormt namelijk meteen de opening. Daar maken we ook kennis met John Franklin, een briljante castingkeuze van regisseur Fritz Kiersch. Hij kent als Isaac Chroner een geweldig eigenzinnige uitstraling en levert veruit de beste acteerprestatie van de film af, al is zijn concurrentie niet bepaald groot. De film moet het voornamelijk hebben van een redelijk boeiende toonzetting en de kinderen zelf, want het complete verhaal rondom de volwassenen is inwisselbaar. De horror schiet qua visueel vermogen ook tekort, want de volledige omgeving oogt weinig doordacht en vooral erg kaal. De finale loopt over van bijzonder slecht geanimeerde computereffecten die het geheel voorzien van een dwaze afsluiting, maar het vermaakt het uiteindelijk wel. Vanwege de rommelige inhoud komt het net niet aan een 2,5*. Ze hadden trouwens een geweldig themanummertje, alleen telkens op misplaatste momenten ingezet.

Een remake die vast wat trouwer is geweest aan het geschreven bronmateriaal, want het voelt allemaal erg overgenomen aan. Ik heb het originele verhaal nooit gelezen, maar de meer psychologische invalshoeken verraden dat het allemaal zeer waarschijnlijk puur voor een papieren vertelling bedoeld is. Op het grote doek werkt het namelijk averechts, zeker het hoofdpersonage die uiteindelijk bezwijkt aan zijn eigen trauma's voelt willekeurig en afgeraffeld aan. Het meeste vermaak wordt verkregen door middel van de eerste helft, waarin de escalaties tussen het koppel en de groep kinderen best vermakelijk uitpakken. De verlaten stad kent bovendien een best doeltreffende vormgeving, jammer genoeg wordt er door regisseur Donald P. Borchers verder weinig mee aangevangen. Veel kinderen zijn simpelweg te jong voor hun rol (Preston Bailey als Isaac maakt eerder een schattige dan intimiderende indruk), waardoor zeker de meer verontrustende invalshoeken amper van de grond komen. Op het vlak van gore, spanning en cinematografie schiet de film ook ernstig tekort, waardoor het duidelijk 't onderspit moet delven ten opzichte van de originele film. Een ware prestatie, aangezien je in 2009 op technisch vlak stukken verder hoort te zijn om een beter geheel af te leveren. Wel fijn dat ze de computereffecten thuis hebben gelaten.

Vond het wel een fijn filmpje, maar niettemin een nogal aparte keuze voor een regisseur als Kurt Wimmer. Lijkt me toch vooral iemand die zijn punten verkrijgt met sciencefictionfilms, al vond ik die destijds enkel een gematigde indruk maken. Children of the Corn profiteert van een sterk acterende cast en wat opvallend grove moordpartijen. Op visueel vlak oogt het allemaal ook wat strakker en gecontroleerder, met een goed gevoel voor editing. Het kleurenpalet had echter wat opvallender en het camerawerk wat gefocuster gemogen, maar uiteindelijk mag het duidelijk zijn dat er iemand met visie achter het roer stond. Jammerlijk zijn de matige computereffecten naar het einde toe evenals de nogal flauwe afsluiting, maar het gebeuren kijkt goed weg en pakt geregeld uit met brutaliteiten. Zeker het massaal begraven van de volwassenen vond ik opvallend naargeestig, een gevoel dat geen enkel ander deel in de reeks me kon bezorgen. Het merendeel van het publiek lijkt erover eens te zijn dat deze remake op kwalitatief vlak uiterst ondermaats is, maar ik kan er wel wat mee (zeker nadat ik me door alle voorgaande delen heb weten te ploeteren).

Regisseuse Kari Skogland is ondertussen erg actief in de televisiewereld, maar daarvoor dirigeerde ze weliswaar een deel uit de COTC-reeks. De titel doet vermoeden dat het als geheel een soort afsluiter moet voorstellen, maar ondertussen zijn er nog drie delen achteraan gekomen. Het terugbrengen van John Franklin was een briljante zet (Isaac Chroner is nog altijd een eigenzinnig en uniek personage), maar de structuur is ver te zoeken en de finale slaat als een tang op een varken. Ook de grafische moorden die de voorgaande delen wat extra's meegaven zijn hier amper meer aanwezig. De regie is niettemin wat experimenteler en lijkt een oprechtere poging te doen om het niveau op te krikken, maar Skogland wordt sterk tegengewerkt door het uiterst ondermaatse script. Toen de film eindigde viel het pas op hoe erg ze hun sterkere elementen hadden verwaarloosd. Tot nu toe het slechtste deel binnen de reeks.

Het vorige deel kende nog een redelijk eigenzinnige inhoud, maar regisseur David Price maakt van dit vervolg eerder een soort slasherfilm. Deze blinkt vooral uit zodra het neerkomt op de moordpartijen (de bloedneus in de kerk is echt briljant), die behoorlijk grafisch voor de dag komen. Alle andere elementen delven het onderspit ten opzichte van 1984, zeker de kids zijn een stuk minder imponerend (John Franklin wordt gemist). Op visueel vlak oogt het nog altijd erg kaal en het verhaaltje is min of meer een complete kopie van het eerste deel, alleen met meer horrorelementen en minder thriller. Het is jammer dat er nog altijd naar zeer ondermaatse computereffecten wordt gegrepen en die ingekleurde filtertjes kunnen gewoon echt niet. Nog wat extra punten voor wat gave scenes tussendoor (gelukkig voorzien van praktische effecten), verder een pover vervolg op een pover eerste deel.

Een vooruitgang ten opzichte van de vorige twee delen, maar vooral omdat regisseur James D.R. Hickox er een heel andere soort film van maakt. Zelfs de setting is compleet verplaatst en bevinden we ons nu binnen het stadsleven. Het levert echter niet meteen een betere film op, de eerste helft is wellicht zelfs de zwakste binnen de trilogie. De gore is wat strenger, maar de aanloop dermate bekend dat er weinig is om blij van te worden. Het acteerwerk is bovendien ondermaats (alleen de kleine koter doet het nog wel aardig), waardoor veel personages totaal niet van de grond komen. De film maakt een definitieve omkeer eenmaal de finale wordt ingezet, waarin drie versnellingen hoger wordt geschakeld. Hickox pakt uit met sterke praktische effecten, opvallend modern camerawerk en lekker veel bloedvergieten. Het zorgt voor een bijzonder einde en tilt de film weliswaar naar het beste deel in de reeks, maar je moet waardering kunnen opbrengen voor het feit dat de makers actief een andere richting opgaan.

Ik moest mijn kopie even nakijken toen ik Naomi Watts ten tonele zag verschijnen, maar het bleek uiteindelijk toch de juiste film te zijn. Helaas is Watts meteen de meest onverwachte bijdrage binnen dit vierde deel, want verder dirigeert regisseur Greg Spence min of meer een herhaling van de eerste twee delen. Het stadsleven uit het voorgaande deel wordt weer achtergelaten en maakt plaats voor een mysterieuzer (maar weinig vernieuwend) verhaal. Dat laatste was effectief geweest mocht de kern nog onbekend zijn, maar ondertussen bevinden we ons in het vierde deel en wacht je als kijker vooral af totdat het bloedvergieten weer begint. Tussendoor nog enkele inventieve moorden (behoorlijk uitgesponnen ook) en een redelijke opbouw, maar de kinderen zijn ondertussen compleet onzichtbaar en het middenstuk is te uitgesponnen. Er valt nog altijd tot op zekere hoogte wat vermaak uit te halen, maar COTC blijft een nogal armoedige reeks.

Regisseur Ethan Wiley neemt de leiding op zich voor het vijfde deel, die ondertussen geen enkele moeite meer doet om enigszins onderscheidend te zijn. Dit is op-en-top slasher, zelfs het slachtvee bestaat inmiddels exclusief uit geile en vervelende tieners. De kinderen zijn niettemin wat leuker en de finale is wat losser, maar de gehele opbouw kon me gestolen worden. Het helpt dan ook niet dat het acteerwerk van de protagonisten weinig hoogstaand is en de inhoudelijke plotwendingen nergens op slaan. De moorden blijven nog altijd wat creatiever dan andere soortgelijke hakfilms, maar ik hou er mijn schouders voor op. Leuk trouwens om nog een jonge Eva Mendes te zien, al voegt haar personage weinig toe aan het geheel.

Ondertussen zijn we op een punt binnen de COTC-reeks aangekomen waar er amper meer een connectie met de originele film te vinden is. Genesis is gewoon een geheel eigen film, die met enkele korte verwijzingen toch even wordt gelinkt aan het bronmateriaal. Regisseur Joel Soisson profiteert voornamelijk van een degelijke cast, waarbinnen Kelen Coleman en Billy Drago opvallen. Het zorgt ervoor dat de escalatie tussen de leden wat degelijker is om te volgen, zeker aangezien de paranormale invalshoeken voor enige onvoorspelbaarheid zorgen om dat te ondersteunen. Spijtig genoeg is de vormgeving van de horror nogal armoedig, wil de spanningsboog nooit van de grond komen en begint de boel richting de finale aardig naar het idiote te neigen. Veel horrorfilms vereisen een zeker vermogen om je brein uit te zetten, maar Soisson vraagt wel heel veel van de kijker. Sommige acties gaan echt volkomen nergens meer over. Jammerlijk is ook dat de onvoorspelbaarheid enigszins om zeep wordt geholpen door de onmenselijke hoeveelheid aan clichés. Het zorgt allemaal voor een geheel dat niet het slechtste binnen de reeks is, maar absoluut geen vooruitgang vormt.

Vervelend en vooral oersaai vervolg op de zogenaamde finale, waarin regisseur Guy Magar en zijn scenaristen amper meer een reden hebben om de reeks nog nieuw leven in te blazen. We bevinden ons dit keer weer in een stedelijke omgeving, maar de uitwerking om een enigszins originele invalshoek te ondersteunen ontbreekt volledig. Uiteindelijk heeft de film ook nog maar weinig met de originele reeks te maken, het is eerder een paranormale horrorfilm waarbinnen kinderen toevallig de boosdoeners zijn. De kids zijn verder duidelijk te jong en onervaren voor hun rollen, waardoor het griezeleffect compleet zoek is. Voeg er nog wat houterige computereffecten, oninteressante hoofdpersonages en weinig imponerende kills aan toe en je hebt het slechtste deel tot dusver. Een tussendoortje om snel door te slikken en nooit meer aan te schaffen. Halfje erbij voor wat sfeervolle achtergronddecors.

De komst van regisseur John Gulager deed wat wenkbrauwen rijzen, vooral omdat het een regisseur was die zich in het verleden eerder bezighield met bombastische horrorkomedies. Runaway is juist een zeer serieuze film met gefocuste dramatiek, maar dankzij een enigszins capabele cast komt Gulager er wel een heel eind mee. De voorganger voelde ook beduidend goedkoper aan, deze film kent weer een iets professionelere productie. Niettemin is de link met het bronmateriaal nog altijd zoek en stralen de kinderen geen enkele dreiging uit. Naar het einde toe brengt scenarist Joel Soisson een hoop psychologische elementen die middelmatig uitpakken, vooral omdat ze al bij al niet heel veel toevoegen. De uiteindelijke insteek is daarentegen wel leuk gevonden, maar verbloemt niet de ellenlange en nodeloze aanloop. Ze hadden zich er beter aan gedaan wat terug te schalen met de dramatische inslagen zodat de sfeerzetting wat sterker zou uitpakken, maar die kans wordt uiteindelijk niet benut. De castleden zorgen voor wat extra punten, maar het mag duidelijk zijn dat dit niet Gulagers favoriete project was.

Goed.

Totaal onverwacht dat ik dit leuk zo gaan vinden, maar in dit geval had ik me iets te veel laten leiden door de algemene score en geluiden. Die zou je gewoon moeten negeren want The Children is een erg sfeervolle en vermakelijke film geworden. Erg leuk concept ook weer, maar riskant.

Riskant omdat kinderen nou niet meteen de engste dreiging zijn. Ook hier zijn ze verder niet eng, maar Howes als Paulie vond ik toch wel aardig creepy hier en daar. Dat ventje kon toch geweldig boos kijken, daar kreeg ik af en toe wel de rillingen van. Verder zit het hem vooral in de regie dat het af en toe best creepy wordt.

Sfeervol is het zeker, al duurt het een klein beetje lang voordat de horror echt om de hoek komt kijken. Als die dan komt is het wel meteen goed. De regie zorgt ervoor dat de situatie toch aardig frustrerend, chaotisch en zelfs creepy wordt. Qua bloedvergieten valt het wel mee, maar dat het kinderen vs adults zijn zou al schokkend genoeg moeten zijn.

Nu is het niet echt voelbaar dat de ouders in conflict zijn omdat ze tegenover hun kinderen komen te staan, en dat is jammer want dat had echt de touch kunnen zijn. Verder is deze namelijk tamelijk frustrerend op de goede manier. Visueel verzorgd, soms had het alleen wel iets sneller mogen zijn. De kinderen zullen nooit heel eng worden maar de poging is er zeker.

Leuke film, duurt niet lang en het kent een leuk concept. Het einde is misschien een domper, maar zo storend vond ik het niet. Ik kwam er in ieder geval vlot doorheen en heb me er prima mee geamuseerd. Geinig dingetje dit.

Mysterieuze misdaadfilm waarin Jack Nicholson zowat de hele film op sleeptouw moet nemen, aangezien de regie van Roman Polanski veel druk neerzet op de schouders van de hoofdpersonages. Ondanks de zonnige inkleuring op visueel vlak is deze desbetreffende wereld namelijk niet heel interessant. Naar mijn inzien wordt de kijker onvoldoende geprikkeld om met de zaak mee te denken, ook al doen de castleden hun best om dit wel voor elkaar te boksen. Inhoudelijk gebeurt er genoeg, maar leunt toch iets te veel op toevalligheden waardoor het mysterie niet altijd even goed werkt. Het einde is sterk, maar laat eigenlijk te lang op zich wachten. Uiteraard een grote filmklassieker, maar Polanski heeft betere films neergezet.

Mwa.

Niet een al te bijzondere, maar redelijk vermakelijke copflick die zich eigenlijk volledig binnen de lijntjes houdt en voorspelbaar is. Wel opmerkelijk dat acteurs zoals Peña zich hiervoor laten lenen, aangezien Peña een niveautje hoger is dan dit.

De actie is niet al te opwindend, maar de stunts zijn vaak wel goed gelukt. Al zitten er regelmatig prima scenes in die je wel geboeid houden, het is allemaal niet al te bijzonder in beeld gebracht en daarmee blijft de echt leuke actie die de film nodig heeft uit.

Peña doet het prima, Shepard is vaak wat overdreven en irritant. Het is duidelijk dat hij graag de grappige gozer in het duo wil zijn, en heeft daar ook de controle over aangezien hij ook de regisseur is, maar echt heel leuk is hij nergens. De humor blinkt nergens een beetje uit, meer flauwe humor.

Nergens ook heel spannend en allemaal heel voorspelbaar. Dit soort films kan je eigenlijk al vanaf het begin raden, terwijl het concept niet heel vervelend is om naar te kijken. Enkele kleine twistjes helpen het ook niet helemaal te verbergen dat er weinig creativiteit in is gegaan.

Het had allemaal nog wat spectaculairder gemogen, wat buiten wat kunstjes met de motoren is er weinig te beleven. De shoot-outs zijn er wel, maar zijn weinig opwindend of spannend. Hier en daar kleine glimlach momentjes qua humor maar in het algemeen is er niet al te veel te beleven.

Kan je gerust overslaan, maar het is allemaal wel vermakelijk gebracht en weet wel te boeien. Duurt wel net iets te lang.

Ach.

Het was eigenlijk oorspronkelijk niet mijn eigen keuze om deze film te kijken. Het werd me vooral aangeraden en in gezelschap werd de film vervolgens gekozen. Ik denk dat ik de film zelf nooit had opgezet, want ik kan me geen element inbeelden afkomstig van deze film dat me echt actief naar het geheel toe weet te trekken.

Chloe is niet veel meer dan een wat slap verhaaltje dat wat wordt opgeleukt door competente en ervaren acteurs. Vooral Seyfried past eigenlijk wel goed in de film, maar Neeson verraste me. Op een negatieve manier alleen, want ik denk dat hij echt niet in deze film past. Er is veel wat de beste man kan, maar deze rol vond ik eigenlijk eerder dwaas door de vereiste terughoudendheid. Voor Moore geldt precies dezelfde mening.

Visueel best zonnig en chique, maar daar blijft het ook weer bij. Het is niet veel meer dan de gebruikelijke, zeer klassieke regie die soms met een extra flare wordt onderstreept. Is ook niet perse nodig voor dit soort films, ik vind het alleen zelf wel leuk als de regie wat meer van zichzelf laat zien. Nu staat het verhaal zelf centraal, maar die lag me toch een heel stuk minder.

Wat verrassingen naar het einde toe zorgen ervoor dat de film nooit ronduit saai wordt, maar verder is de progressie eigenlijk veilig en braaf te noemen. We krijgen binnen deze film nooit wat te zien dat schokt, verbaast of overtuigd. Het is leuk om wat snelle minuten mee weg te tikken, of misschien voor sommigen om wat acteurs naakt te zien, maar ik kan er niet bijzonder veel mee. Cijfer is er dus ook naar.

Aardig idioot.

Choke is een film die zichzelf erg verkoopt als een soort arthousefilm. Nadat regisseur Hatanaka constant verbonden zat aan projecten die goedkoop waren en slechte geluiden kregen leek hij de zaken eens wat anders aan te willen pakken. Het resultaat zit precies op hetzelfde niveau. Dit keer een vreemde, ongemakkelijke film.

Ik krijg het idee dat de film eerder geïnteresseerd was in het zo complex mogelijk maken van het verhaal. Ik neem aan dat we als kijker moeten afvragen waarom de personages in deze film nou in hemelsnaam het leuk vinden om zichzelf te wurgen als hobby. Die vraag heb ik alleen geen enkele keer gesteld. Ik ging er al blind vanuit dat het allemaal gekken waren.

Verder een erg oninteressant in elkaar gestoken film vol met kale achtergronden en simpele locaties, maar ook een cast die niet zoveel kan met de personages die ze moeten spelen. Ik vond het allemaal maar dwaas overkomen. Ik heb er eigenlijk niet veel meer over te zeggen. Choke is een vervreemdende ervaring die alleen geen moment aanslaat. Ik zou zeggen dat je het makkelijk kan overslaan.

Vreemd.

Film in de categorie van makkelijk scoren met weinig middelen. De meeste materialen lijken namelijk op te zijn gegaan aan de cast zelf. Ik had nooit verwacht dat ze een Butterfield zouden kunnen strikken voor deze film. Als acteur lijkt hij me toch echt te duur om nog in dit soort onzinnige projecten op te komen dagen.

In ieder geval maakt de film al vroeg duidelijk dat het wil scoren met onderscheidend zijn, en daar hoort natuurlijk een concept bij dat niet meteen uit te vogelen valt. Dat weet voor enige tijd wel te werken, maar al snel wordt de hoeveelheid van de onzin wel erg extreem. Toen de finale aanbrak, had ik het eigenlijk wel weer zo'n beetje gezien.

Verder hoef ik er niet veel over te zeggen. Er worden wat visueel imposante beelden neergezet waardoor het cijfer niet al te laag zal zitten, maar veel kan ik niet met dit soort resultaten. Bovendien maakt de redelijk aardige cast maar weinig van de verwachtingen of standaarden waar. Naar mijn optiek zijn dit soort films een goed voorbeeld van dingetjes die juist met een wat toegankelijkere aanpak beter werken, in plaats van het tegenovergestelde.

Mwa.

Had er ook niet zo veel van verwacht, want films als Chopper maken direct duidelijk waar ze van profiteren. In dit geval is dat Bana zelf, die de film eigenlijk op zijn schouders neemt en de kijker erdoorheen loost. Als het namelijk aan regisseur Dominik lag valt de film compleet in de saaie leegte, maar daar steekt Chopper een stokje voor.

Onder het innemende type van Bana rust een relatief normale gevangenis/misdaadfilm met een nogal lege inhoud. Verhaaltje kabbelt eigenlijk maar wat voort, lijkt ook ter plekke om het personage van Bana heen geschreven te zijn. In vrijwel elke scene volgen we namelijk hem en niet echt de omgeving om hem heen. Een echt betrekkelijke inhoud heeft de film daarom ook niet.

Vermakelijk is het nog wel maar ik vond de redelijk kale inrichting van de film niet bepaald aantrekkelijk. Ietwat saaie inrichtingen en een regisseur die pas helemaal in de laatste 15 minuten zijn tanden laat zien qua stijl. Verder is het vooral volgen whatever Bana is up to en dat weet niet voor een speelduur van 94 minuten. Gekke types zijn altijd leuk, maar houden niet stand voor zo'n speelduur.

Aardige film wel, maar niet eentje die een indruk gaat achterlaten. Zonder Bana was deze film integraal ingestort. Saaie randpersonages, saaie inrichting en een leeg verhaal, maar wel leuke fratsen vanuit Bana. Geeft de film wel een klein eigenzinnig tikje, maar geen indrukwekkend tikje. Hierdoor kan ik Chopper maar voor de helft echt waarderen.

Hm.

Heel leuk idee, maar compleet brakke uitwerking. Het blijven altijd wel lollige films, alleen wat mij betreft is de uitwerking echt een pak brakker dan de algemene 80's film. Desondanks soms wel lekker cheesy, maar hier dan vaak weer iets te cheesy.

Filmpje wordt leuk geïntroduceerd. Die robotjes zijn een leuke vondst en al snel had ik best zin in het verhaal. Maar uiteindelijk bleek het helaas niet veel meer te zijn dan een uiterst simpele, lompe tienerfilm die weinig met het geinige concept doet.

Voor de rest wil de film graag boeiend zijn. Maar na de zoveelste cheesy schietpartij had ik het eigenlijk wel gezien. Voor de rest welgeteld 1 kill die nog wel leuk was. (Hoofdexplosie). Voor de rest weinig memorabele kills en robotjes die niet veel meer doen dan kleuren schieten en dingetjes zeggen.

Uiteindelijk ook erg slecht acteerwerk en een verhaal dat te simpel is. De regisseur denkt er te makkelijk mee weg te komen. Film weet niet de gehele, korte speelduur van 77 minuten te boeien en kent weinig memorabele momenten. Zowat alles wat kenmerkend moet zijn voor zo'n film ontbreekt dus eigenlijk. Jammer.

Rommelige horrorfilm waarin regisseur Andrew Lau gebruik maakt van allerlei griezelelementen om The Park in te kleuren. Het levert een vermakelijk geheel op, maar wel eentje dat behoorlijk chaotisch oogt en amper de tijd neemt om enige vorm van spanning op te bouwen. Het acteerwerk is bovendien uitermate ondermaats waardoor de nogal sentimentele slotfase geen enkel effect kent. Lau maakt verder ook diverse keren gebruik van computereffecten, maar deze komen houterig en goedkoop voor de dag. Wat rest is een aardig sfeertje, een hoog tempo en veel kabaal. Prima voor een keertje, maar zeker geen blijvende indruk.

Best sterk.

Verdrietige en deprimerende film die het moet hebben van enkele confronterende beeldscheppingen. Christiane F. stond al langer op mijn radar en had zelfs in 2020 al gezien moeten worden, maar toen bleek dat ik al een afspraak had staan op de avond dat deze film in KINO werd gedraaid moest de film later worden bekeken. Recentelijk brak die tijd aan.

Deze film grijpt je eigenlijk direct en trekt je al vanaf de eerste minuten mee in de wereld die hier wordt laten zien. Een wereld die echt heeft bestaan, en misschien zelfs nog steeds bestaat. Edel laat regelmatig op een indringende wijze zien hoe drugs vroeger zo'n probleem waren, en die pogingen resulteren in meerdere relatief angstaanjagende beelden van een omgeving waar ik nooit dichtbij ben geweest.

Het acteerwerk van de jonge cast is erg sterk, maar Brunckhorst vond ik de enige die ook daadwerkelijk een interessant personage speelde. Dat moet ook aangezien de film enkel en alleen de focus op haar personage in de wereld van Berlijn legt, maar de andere personages willen nu nooit echt helemaal los komen. Dat ligt niet aan het acteerwerk, gewoon aan beperkte screentime die ze krijgen. Ze zijn genoeg in beeld om diens namen te onthouden, maar ik mis toch een gevoel van betrokkenheid.

Het camerawerk is verzorgd en doet een prima poging om een sfeertje te creëren. De tracking shots zijn intrigerend en de droevige uitstraling van de film werkt goed. Niet elke omgeving is interessant te noemen, de scenes die zich in huizen afspelen zijn bijvoorbeeld wat minder interessant, maar de beelden waarin je echt dichtbij de drugswereld komt op straat maken indruk.

Het tempo is misschien net wat te traag om de volledige speelduur te blijven intrigeren, wat ook lastig is gezien de film 130+ minuten duurt. Ondanks dat het er allemaal droevig uitziet en de beelden van naalden op een nare manier in beeld worden gebracht krijg ik toch het gevoel dat de film echt schokkende beelden nog uit de weg gaat. Misschien om controverse te voorkomen, of omdat de film het al genoeg duidelijk had gemaakt, maar ik kreeg toch een gevoel alsof ze enkele stukjes nog te veilig wilde spelen.

Dat neemt niet weg dat de film een sterk stukje cinema is. Verdrietig, deprimerend en boeiend. Echt geschokt of bedroefd kwam ik er niet vanaf, maar het maakte wel indruk qua beeldschepping. Knap acteerwerk van de jonge lead, dappere rol ook. De allersterkste scenes zijn wat mij betreft de scenes waarop de drugs daadwerkelijk worden toegediend, maar ook een hoop andere beelden maken indruk. Aanrader voor diegene die van droevige en belangrijke cinema houden.

Prima.

Ergens is dit een hele typische Carpenter, maar aan de kant is dit ook weer een beetje anders dan de algemene Carpenter. De lompe toon van Carpenter blijft er wel in, maar qua lomp geweld is het minder. Dan gaat de film meer in op een psychologische toon.

Film verveelt nergens echt. Maar maakt aan de andere kant nergens ook ongelooflijke indruk. Een aantal leuke stunts, maar daar blijft het dan eigenlijk wel bij. Film is vermakelijk, en dat is dan ook wel zo'n beetje alles wat Carpenter hier weet te doen met zijn film.

Soms ook wat klunzig gebracht. 110 minuten is best lang, maar toch voelt de "transformatie" van Gordon te haastig aan. Het gaat gewoon te snel en te chaotisch. Alsof Carpenter het meeste snel even achter de rug wou hebben.

Eenmaal wanneer de horror de overhand neemt, maakt het wat meer indruk, maar ook nooit optimaal. Het lijkt alsof Carpenter zichzelf heeft ingehouden qua bloedig geweld. Dat verklaard ook gelijk de 12+ kijkwijzer. Nu is een auto best een grappig moordwapen, maar de kills zijn niet creatief genoeg op een aantal geinige stunts na.

De film is vermakelijk, maar dat is het dan ook wel weer zo'n beetje.

Na twee best competente horrorfilms af te leveren in 2019 slaat regisseur Joe Begos hier de plank behoorlijk mis. Een film over een moordende kerstmanpop klinkt op het eerste gezicht belachelijk en daar maakt Begos geen geheim van, maar hij perst vervolgens aanzienlijk weinig genot uit het gebeuren. Om te beginnen introduceert Christmas Bloody Christmas hoofdpersonages Riley Dandy en Sam Delich, twee volstrekt oninteressante figuren die slap in het rond lullen zonder enige relevante inhoud. Begos vond de gesprekken zelf niettemin erg boeiend, want voordat de twee eindelijk eens door hebben dat ze worden opgejaagd door de bedreiging zijn we bijna 40 minuten verder en hebben ze vooralsnog weinig anders gedaan dan neuken en slap zeveren. Het helpt er ook niet bepaald aan mee dat Abraham Benrubi totaal geen robotachtige indruk maakt en bovendien weinig charme uitstraalt als killer. De film wordt voorzien van een redelijk kleurrijke omgeving, maar het experimentele FPV-camerawerk oogt slordig en de flow ongebalanceerd. Regelmatig leukt Begos de film nog een beetje op door middel van opvallend brute en gedetailleerde moorden, maar de saaie showdown in de finale geeft uiteindelijk de integrale doodsteek voor een ruime onvoldoende.

Tegenvaller.

Ben wel enigszins bekend met de fameuze legende waarop ook deze film gebaseerd is. Klaarblijkelijk vernoemd als de meest trouwe variant van de legende overigens, dus dat zal wel betekenen dat het geschreven stuk ook donker opgezet is. Dat maakt deze film niet meteen geschikt voor de jongste onder ons, maar niettemin prima te doen.

Wat me altijd wel tegenvalt bij dit soort films is dat Zemeckis voor 5 jaar lang animatie heeft gemaakt, maar dit pakt te vaak erg lelijk uit. Het voelt erg levenloos aan. De gezichtsuitdrukkingen veranderen maar zelden en iedereen ziet er eigenlijk gewoon idioot ontworpen uit. De achtergronden zijn wat beter geanimeerd, maar voor zo'n dure film vond ik het allemaal maar lijken op een 3D-presentatie van Floorplanner.

Stemmencast is zeker naar behoren. Had Carrey als Scrooge ook niet meteen herkend. Achteraf is het best wel een verleidelijke rol voor hem. Een beetje onnozol, maar erg zelfbewust. Het is niet gek dat Carrey akkoord is gegaan met de rol. Overige namen doen het ook best naar behoren, maar er is niemand met een geweldig charmante stem.

Het verloop is soms aardig donker en de variatie in fantasierijke beelden kon ik waarderen. Wel een beetje jammer dat de film wat moeilijk de balans kan leggen tussen dwaasheid en serieuze stukken. Maakt de film niet echt optimaal effectief, al is dat in z'n geheel maar een klein punt van kritiek. Mijn voornaamste struikelpunt is namelijk gewoon de animatie, die ik simpelweg niet serieus kan nemen.

Zemeckis is een apart regisseur. Aan de ene kant tot staat om de meest veilige producties in elkaar te zetten, maar aan de andere kant waagt hij weleens een uitstapje naar wat vreemder terrein. Het meest bizarre daarvan is dat hij er nog veel geld voor krijgt ook, maar ik ben achteraf wel blij dat dit de laatste animatiefilm voor hem betekende. Ik zie hem liever gewoon regulier regisseren.

Een wat slappe kerstfilm.

Ik weet het, een kerstfilm in de zomer is standaard een beetje een gek idee. Toch had ik hem nog in mijn Netflix downloads en hij stond er al zo lang stof te vangen dat ik maar toch eens besloot hem eventjes op op te zetten, ongeacht de periode.

Het lijkt dan bijna grappig dat deze film maar weinig kerstster wert te brengen uiteindelijk. Je krijgt hier totaal geen fijn gevoel van en dat je echt de kerst gaat missen lukt hier ook niet bepaald mee. Het mist die echte warmte gewoon een beetje.

Russell doet het heel prima als kerstman. Vind hem ook wel een echte kerstman hier. De kinderen proberen het wel, vooral dat kleine meisje doet enthousiast mee. Beide hebben echter een slecht script die te moeilijk voor beide kinderen is. Dit soort rollen lukken gewoon niet.

Alhoewel de achtbaan achtige scenes biest leuk zijn, is het visueel niet heel bijzonder. Alles ziet er wel een beetje goedkoop uit en een beetje te Cheesy (de elfen). Alhoewel er meer detail dan de gemiddelde film in is gegaan weet het niet bepaald te overtuigen.

Wel is het allemaal goedbedoeld en kijkt het prima weg. Vooral een avontuurlijk verhaal dat het prima doet uiteindelijk. Alhoewel het de charme mist, zal je je niet snel ergeren aan de uiteindelijk ervaring die je hier te zien krijgt.

Een veilig vervolg van Columbus, maar wel eentje die rond de kerstdagen meer dan degelijk tot z'n recht komt. Russell vertolkt opnieuw de rol van kerstman en dat doet hij best aardig. Wel moet ik daarbij zeggen dan tegenspeelster Hawn niet om aan te zien was. Daar helpt het matig geschreven script van Columbus, Lieberman en Guggenheim niet bepaald aan mee. Drie mensen die aan een script werken en dan komt er toch zo'n voorspelbaar geheel uit. Ze zullen dan wel alleen maar in termen van commercie gedacht hebben, maar het eerste deel van de reeks heeft dat dan beter opgelost. De CGI van een film als deze blijft behoorlijk melig alhoewel passend bij de toon, maar na enige tijd was ik die kinderachtigheid wel een beetje beu. Gelukkig kiest Columbus dan wel voor een relatief spectaculaire finale die lekker wegkijkt. Sowieso kijkt de film lekker weg, maar dat mag je ook wel verwachten van een doorgewinterde regisseur als Columbus. In ieder geval biedt de film gezellig vermaak, maar inhoudelijk kan het niet tippen aan een hoop andere kinderkerstfilms.

De herziening viel me licht tegen en dat wil wat zeggen als de eerste kijkbeurt niet bepaald hoogstaande kwaliteit bracht. A Christmas Horror Story had gerust voorzien mogen worden van "Stories" i.p.v. Story aangezien het een anthologiefilm betreft waarin de verhaaltjes door elkaar vermengd worden. Een plotexperiment dat niet bepaald voordelig uitpakt, maar voor de eindkwaliteit is het ook geen misser. Het verhaal rond de kerstman die het moet opnemen tegen een aantal boosaardige elfjes vormt het hoogtepunt van de film, waar ook het meeste wordt uitgehaald qua sfeeropzet en gore. De overige verhalen (een familie tegenover Krampus, een documentaire-onderzoek rond een verlaten gebouw en een kerstwezentje vermomd als zoon) zijn te serieus en voornamelijk te stompzinnig om een positieve indruk achter te laten. De scenaristen zijn zo creatief mogelijk te werk gegaan om de afzonderlijke verhaaltjes bij elkaar te krijgen, maar uiteindelijk moet je het doen met een enkel leuk segment binnen een afgerond totaalplaatje van 100 minuten.

Simplistisch opgezette kerstfilm voor televisie, met sympathieke personages en een schattig einde. Dit soort projecten zijn uitermate geschikt voor niet al te moeilijk vermaak tijdens de desbetreffende periode, in dat opzicht is Christmas in Conway ongeveer het hoogst haalbare niveau binnen dit universum. Andy Garcia, Mary-Louise Parker en Mandy Moore laten bovendien keurig acteerwerk zien, ondanks het beperkte materiaal waar ze mee werken. Jammerlijk is dat regisseur John Kent Harrison een aantal vervelende zijsporen aantikt (Cheri Oteri valt als gemene buurvrouw volstrekt buiten de toonzetting) en soms te makkelijk valt voor mierzoet sentiment, maar uiteindelijk wist het gebeuren me toch te raken.

Slachtvee komt klem te zitten in een demonisch huis die inzet op diens grootste angsten. Origineel klinkt het desbetreffende concept niet en het origineelste waar je het als kijker binnen Christmas Presence mee zal moeten doen blijkt te zijn dat het zich afspeelt gedurende de kerstdagen. Charlotte Atkinson levert degelijk acteerwerk af en vormt een verdienstelijk hoofdpersonage, maar regisseur James Edward Cook evenals medescenarist Karen Taylor maken er werkelijk een absolute puinhoop van. Zo is de film ontdaan van een competente spanningsboog, oninteressant ingevuld op visueel vlak en vooral dwaas eenmaal de groep oog in oog komt te staan met de tegenstander. Het helpt ook niet bepaald mee dat het de film wel 40 minuten kost om de boel te laten escaleren. Eenmaal dat is gebeurd volgt er een rommelige en chaotische wisselwerking tussen horror, thriller en drama die geen moment effectief weet te zijn. Degelijk acteerwerk en een aardige relatieopbouw tussen Atkinson en William Holstead brengen wat leven in de brouwerij, verder is dit een kersthorrorfilm om snel te vergeten. De werkelijk idiote ontknoping deed mijn uiteindelijke cijfer bijna met een volledige ster kelderen.

Vervolg op een best matig eerste deel. Vaak denk je dat je het met een vervolg wat harder en grootser aanpakt, maar Hall regisseert eigenlijk precies dezelfde film nog een keer. Alleen dit keer met de volgende hoop oninteressante personages. Principe keert terug om dezelfde saaie killer te spelen, deze ChromeSkull dus. Het is eigenlijk heel bijzonder hoe je met zo'n film dubbel en dik inzet op extra brute moorden en het dan vervolgens laat doen door deze lompe koe. Suf masker en geen enkele dreiging. Gelukkig heeft Hall de bal niet laten vallen qua geweld en drukt nog altijd extra hard door met de kills. Die zijn dan ook opvallend gemeen en bruut, maar het maakt weinig uit wie er sterft want het zijn toch allemaal maar inwisselbare personages. Sowieso kan zo'n basisgegeven echt niet meer. Een groepje eentonige politieagenten, een groepje saaie slachtoffers en wat random ingeschreven mensen om tussendoor even om zeep te helpen bij elkaar en daar nog een serieus verhaal omheen werken ook. Je moet het maar durven. Al bij al doet het totale gebrek aan visuele invulling en inhoudelijke creativiteit doet een best potentiële film als Laid to Rest de das om. Altijd jammer.