Opinions

Tja.

Het is ergens wel typisch McG weer. Diegene die ook wel serieuze films kan maken, maar volgens mij liever gewoon dit soort films maakt. Uiteindelijk is hij als regisseur niet bepaald slecht, maar elke film van hem heeft zelden de neiging om echt "goed" te worden.

Deze film zit zo dan dus ook behoorlijk vol met onzin. De film neemt zichzelf nergens serieus en dat maakt ook niet uit, want je komt er wel behoorlijk makkelijk mee door. Maar desondanks zitten er wel een hoop momenten in waar je je afvraagt waarom ze nog zo ver gaan.

Zo werkt de komedie simpelweg niet. Van het trio heeft slechts Barrymore wat charme, maar geen van de 3 is ook ergens een goede actieheld. Alles is duidelijk heel overdreven en gemaakt, en door de geinige effecten heen merk je nog steeds dat de dames er maar weinig van kunnen.

De montage is luchtig en vlot, maar ook best klunzig. Zo heeft het nooit de optimale charme die het moet hebben. Het camerawerk is te matig voor zo'n snelle montage en de actie ziet er visueel niet bepaald mooi uit. Buiten de lompe explosies en de aparte "moves" van de dames dan.

Het heeft ergens wel wat charme, maar het wil nooit de optimale actiefilm worden, desondanks helpt McG het ergens wel wat vooruit. Maar de kinderachtige komedie neemt zo erg de overhand dat het nergens optimaal leuk wil worden. Vooral omdat de komedie gewoon niet zo briljant is uiteindelijk. Een hoop tuttig gedoe, maar nooit echt leuk.

Voor de rest kijkt het allemaal wel lekker weg. Maar of het ook goed is? De 90 miljoen zal je er niet echt in herkennen.

Vervelend.

Sowieso zie ik niet in hoe ik deze film kan waarderen als ik de films uit 2000 ook al niet kan waarderen. Toch koos het gezelschap voor deze film, en dan kan je er uiteraard moeilijk nog omheen. Het resultaat kwam er eigenlijk exact zo uit als ik had verwacht, maar Banks maakt er zowaar nog een slechtere film van.

Misschien dat Banks ook maar gewoon beter voor de camera kan blijven, want als regisseuse heeft ze niet veel meer te bieden dan vergeetbare sequels en vreselijke reboots. Charlie's Angels gebruikt soms een wat andere formule, maar in grote lijnen blijft de film binnen de verwachtingen. Een of ander wereldbedreigend incident en aan drie figuurtjes de taak om de wereld hier maar weer eens vanaf te helpen.

Ik vraag me af hoe de film vervolgens bij deze 3 dodo's uitkomt. Er zit geen enkel figuurtje bij dat maar een beetje leuk wordt neergezet, en als een minimale bijrol van Centineo er nog als beste rol uitkomt weet je als kijker wel hoe laat het is. Stewart is zwaar kut, Scott is onzichtbaar en die derde ken ik niet eens meer bij naam. Bijzonder hoe saai ze excentrieke figuurtjes kunnen maken.

Enkele mooie beelden en een aardig tempo voorkomen een lager cijfer, anderzijds was dit vooral tamme actie met een tamme achtergrond. Tel daar nog drie irritante gezichten bij op die de hoofdrollen vertolken en je hebt een film waar Banks wel erg trots op mag zijn, maar vanuit mijn kant niet veel meer waardering gaat krijgen dan een 1,5*.

Ondermaats voor McG.

Nu lijkt het vooral een regisseur die ervoor is om grote budgets tot leven te brengen. Ook hier speelt duidelijk wel een groot budget. Maar ik ben wel blij dat McG na de Charlie's Angels reeks naar andere films is gegaan, want dit is niks.

Vooral het acteerwerk doet ten onder. Barrymore en Liu doen het nog wel redelijk, maar Diaz is echt vreselijk misplaatst. Daarnaast hebben we een erbarmelijke prestatie van Moore. Dit was echt heel erg. Zeer jammer weer.

Het is vooral een uiterst irritante film die veel te kinderachtig en irritant is. Allemaal lawaai maken, schreeuwen en af en toe compleet random dingen doen. Het is allemaal iets te veel het gevoel dat het vooral een feestje onderling was.

De actie is wel wat grootser opgezet dan in deel 1, maar niet perse beter. Alhoewel het vooral de regie zelf is die de boel wat omhoog helpt. Een lekker warm sfeertje en felle kleurtjes, met veel details en prima geschoten actie.

Het is dan ook eeuwig zonde dat het trio er qua actie echt weinig van bakt, en vooral de regie het werk laten doen. Echter is het jammer dat de film dan vervolgens zo ongelooflijk irritant moest zijn met zeer mislukte komedie en pijnlijk domme humor.

Hier en daar nog wel aardige momentjes tussendoor, maar wel nog net iets te min. De actie had wel iets harder, iets opvallender gemogen i.p.v. rennen, springen en krijsen. En zodra Moore definitief haar intreden maakt, stort de film finaal in.

Jammer dat het regietalent van McG een beetje ten onder gaat in een oliedom verhaal. Deel 1 ging destijds nog wel, maar de film heeft vervolgens iets te veel zelfvertrouwen gekregen.

Beter dan verwacht.

Maar nog steeds niet best, Charlotte kwam ik een lange tijd geleden terug op een kanaal die allerlei goedkope horrorfilms gratis aanbiedt aan de kijker. Daar heb ik er in mijn loopbaan van filmkijken een paar van meegepakt. Vrijwel allemaal waren ze zo brak als ik had vooraf gedacht, maar deze bleek toch net wat beter te zijn dan verwacht.

In ieder geval rust de film op een leuk concept, maar dat wel een iets te makkelijk excuus vormt om allerlei dwaze stukjes door de film heen te gooien. Een persoon wordt in principe gedwongen om een aantal "enge" filmpjes te kijken, maar die filmpjes lijken me niet bepaald stukjes die je zal laten zien aan een persoon die in levensgevaar verkeerd.

De filmpjes zijn wel leuk ingericht ondanks het goedkope karakter van de film. Sommige hebben ook wat humor, waarmee ze misplaatst zijn met het concept van de film, maar wel vermaken. Eng zijn ze alleen niet en echt sfeervol ook niet. Alle stukjes worden net wat te makkelijk en lui geregisseerd om echt indruk te maken, maar ze kijken niettemin goed weg.

Ook leuk dat alle stukjes genoeg variatie kennen en zich niet aan een thema houden. Ik weet dat dat wel een beetje de norm is geworden met anthologiefilms, maar dat deze dan gewoon de vrijheid geeft aan zijn regisseurs werkt verfrissend. Bovendien hebben ze ook weinig te verliezen, de film wordt namelijk zowat gratis weggegeven.

Vermakelijk en vol met horror, soms ook met hart ingericht. Erg overtuigend is het alleen niet, want het mist alle vormen van spanning en frightfactor. Wel kon ik de ideeën erg waarderen en hebben de regisseurs in ieder geval een inspanning gedaan om de film originele stukjes te geven. Kleine verrassing, maar nog steeds matig helaas.

Het populaire denkbeeld is dat de meeste parodiefilms nogal makkelijke kost zijn voor de gemiddelde regisseur en Craig Moss is zeker geen onbekende met dat subgenre. Dat iemand zoals hij vervolgens aan de haal gaat met een serieuzere horrorfilm getuigd dan niet bepaald van geruststelling en zo bleek al snel dat The Charnel House maar weinig verheffende beelden ging bieden. Met name de sfeerloze en kale regie zorgt ervoor dat het geheel amper boeiend is om uit te zitten. Conceptueel kent het daarentegen dan nog wel een zekere potentie. Een appartement met een op hol geslagen AI in dit geval dus. Geen vernieuwend gegeven, wel altijd leuk om aan te zien. Het verwarrende is dat Moss dit na ongeveer 45 minuten afbreekt en besluit over te gaan op geesten die gedaantes overnemen. Waar de eerste helft toen al niet bijster interessant was, vervalt het in de tweede helft al helemaal in saaie taferelen. Enkele bijrollen acteren opvallend goed en zowel de opening als het einde zijn best aardig, maar vrijwel de volledige invulling van deze weinig verheffende horrorthriller is na een relatief korte periode alweer helemaal vergeten.

Weinig sfeervolle en vooral aanstellerige horrorthriller met een nogal onsympathiek hoofdpersonage. Deze Cathy Marks komt vooral over als vergane glorie in termen van influencers en overtuigt geen moment met haar bijzonder gespeelde en weinig innemende angstgevoelens. Spijtig genoeg laat regisseur Luke Genton de volledige film om haar draaien en daardoor is Chateau een niet al te interessante filmervaring. Tegen de slotfase aan schiet het gegriezel in sneltreintempo vooruit en zit er daardoor een aardige flow in, maar deze komt eigenlijk te laat na een nogal flauwe en weinig memorabele aanloop.

Cheap Shit.

Dat lijkt me eigenlijk een betere titel voor deze film die me maar zelden wist te overtuigen of te verrassen. Gekeken toen ik hem eens uit een lijstje had meegepikt en Koechner bevalt me altijd wel. Jammer dat hij eigenlijk altijd dit soort films uitpikt want zo kan hij nooit volledig doorbreken. Hij is een beetje de Kees Boot van Amerika.

Deze film begint vooral saai met een aantal doodse personages. Ik vreesde er al voor toen bleek dat Healy en Embry de hoofdpersonages gingen spelen, het zijn allebei niet de meest boeiende personages ondanks hun aparte look. Hier en daar korte gave uitspattingen, maar toch komt de meeste magie vanuit het personage van Koechner die ik wel weer erg leuk vind.

Visueel is het in ieder geval niet bijzonder. Een paar nasty vormen van gore-effecten die indruk maken, maar verder is het niet al te bijzonder. Misschien de beelden van de nachtelijke straten, maar verder valt er niet bijzonder veel te prijzen. Verhaaltje zelf is dan wel weer iets leuker en voornamelijk de reden dat ik deze film keek.

Jammer alleen dat het verhaaltje iets te groots is voor het budget, want het is duidelijk dat de budgettaire beperkingen de film belemmeren wat een hoop fun uit de film haalt. In de finale wil de film namelijk hard uithalen, maar dit lukt eigenlijk niet zo zeer. Een paar grove beelden, maar toch vooral veilige horror, en daar blijft het bij.

Verder vooral een verhaal dat pas na 45 minuten weet te boeien, de overige 40 minuten konden me gestolen worden. Saaie opbouw en weinig verheffende komedie. Zelfs Koechner kan dit niet meer dragen, maar goed, het is niet anders. Uiteindelijk wordt het iets boeiender, maar komt vervolgens niet echt meer verder dan wat banale humor en horror die aan een iets te tamme en beperkte kant blijft. Ik mis toch wat eigenzinnigheid en fun in deze film. Verder een matig dingetje, wist me niet echt te pakken ondanks het interessante verhaal.

Lollig.

Shawn Levy is een regisseur die zich duidelijk altijd op het wat jongere, maar niet te jonge publiek heeft gericht. Daarin draagt hij een best stabiele positie. Kan regelmatig projecten regisseren met een meer dan behoorlijk budget. Soms pakken zijn films matig uit, maar deze film is toch wel gezellig te noemen.

Ik zag de remake eigenlijk stukken eerder dus ik dacht een redelijke indicatie te hebben van wat ik kon verwachten, maar eigenlijk is deze film heel anders geworden dan ik dacht. Beide films dragen hetzelfde concept; een familie met een ongelooflijke hoeveelheid aan kinderen. De remake is echter wat maatschappelijker, deze film is eerder volop entertainment.

En dat doet de film best goed, al blijft Martin altijd wel rollen spelen die voor zijn doen erg makkelijk zijn. Deze rol is daarin niet echt anders, behalve dat hij soms in wat dramatischere posities wordt gedwongen die een rol als deze met zich mee draagt. Levy heeft de combinatie van dramatiek en komedie altijd wel begrepen, maar hier wordt de wat serieuzere kant voor een langere tijd genegeerd.

Toch kent de film genoeg gezellige momenten, al maakt er geen enkele echt een blijvende indruk. Wat ik ook jammer vond, was dat ik slechts enkele kinderen wat beter leerde kennen. Een hoop kinderen worden naar de achtergrond geschoven. Sommigen krijgen een probleem die binnen drie zinnen wordt benadrukt en daarna gaan we weer door. Het concept is toch wat te ruim om in een film van 98 minuten te proppen.

Het blijft simpel vermaak. Vermaak dat niet te lang duurt en meerdere degelijke momenten kent, maar geen enkel hoogtepunt. Echt gelachen heb ik niet, ik heb ook zeker weinig meegeleefd met de film. Maar ik werd wel naar behoren vermaakt en dat lijkt toch wel het primaire doel van de film te zijn. In het algemeen niet te veel te klagen, dus ik kan de film bekronen met een nette voldoende.

Oké.

Remake van een film die ik niet heb gezien, kan het daar dus maar moeilijk mee vergelijken. Ik weet niet tot in hoeverre deze film dat concept dan heeft nagevolgd, maar de opzet lijkt redelijk hetzelfde. Voor Disney is het vast een ideale kans om kinderen kennis te laten maken met een wat neutraler standpunt in de politiek.

Deze film doet dat op een redelijk opvallende en weinig indirecte wijze, maar ik had er niet veel problemen mee. Ik ben ook geen fan van politieke onderwerpen die films overnemen, maar binnen deze film vond ik het wel passen. Een familie waarin verschillende culturen met elkaar worden vermengd verkrijgt automatisch problemen op dat vlak. Hier dus ook, en ik vond het eigenlijk niet bijzonder opdringerig of vervelend weergegeven worden in dit geval.

Wel is de film aardig voorspelbaar en lijken bepaalde lijnen zowat uit een correct handboek te zijn overgeschreven. Enkele acteurs bakken er ook maar weinig van. De introductie van hoe het gezin zo groot is geworden is leuk gedaan, maar afzonderlijk van elkaar zijn het allemaal best kale figuurtjes. Had in ieder geval niet verwacht dat Braff er als een van de betere acteurs tussenuit zou komen.

Verder doet de film in redelijk voorspelbare lijnen wat het moet doen, maar eigenlijk vond ik het wel prima dat deze film op een redelijk eerlijke wijze dit soort onderwerpen aan de jongsten onder ons uitlegt. Ik zie ook niet echt in wat daar expliciet mis mee is. Misschien dat de boodschap wat herkauwd is, maar met alle onethische en politiek incorrecte meningen die over Twitter vliegen vond ik dit verfrissend overkomen.

Vermakelijk, vlot en luchtig. Regie had wat strakker mogen zijn en het acteerwerk zwalkt ook weleens hier en daar, maar verder heb ik me goed vermaakt. Misschien dat het iets te uitleggerig en makkelijk uitgewerkt wordt richting de finale, maar het blijft kindervermaak. Voor volwassenen zal er wel snel minder aanzijn, maar ik vond het prima.

Hetzelfde niveau.

Films als deze zou ik niet meteen op een vervolg schatten, anderzijds heeft Disney een groot talent om films met een redelijke opbrengst uit te melken. Het feit dat deze film hierna geen vervolg meer kreeg zal waarschijnlijk wat over de resultaten zeggen, maar voor mij zit de film in principe op hetzelfde kaliber als deel 1.

Het is alleen wel zo dat nu het concept al is uitgelegd er wat meer kan worden ingezet op het verhaal zelf. Weinig introductie te bekennen dus, we worden gewoon in een nieuwe omgeving gedropt met hetzelfde gezin. Het probleem is dat de introductie nooit echt geweldig was, dus dezelfde aanpak waarbij enkele personages naar voren worden gedrukt en een overgroot deel wordt vergeten hangt er nog steeds.

Verder valt het regelmatig op hoe weinig sommige personages van hun fouten lijken te leren. Je zou denken dat Martin zich niet meer in dit soort benarde scenario's kan bevinden, maar het tegendeel blijkt waar. Zal vast wel een bewuste keuze zijn om zijn komische talenten naar buiten te forceren, maar ik vind het toch wat omslachtig en makkelijk schrijfwerk.

Daartegenover leunt wel een film die nog altijd vermakelijk blijft en dat zelfs beter voor doet dan het eerste deel. Het concept waarbij familie het tegen een andere familie opneemt levert genoeg leuke momenten op en het loopt aardig lekker door. Net als het eerste deel is het hierdoor nooit echt een probleem om de film uit te zitten. Gezellige middag gehad met deze films. Wat mij betreft op hetzelfde niveau als het eerste deel, dus ook hetzelfde cijfer.

Vermoeiend, vervelend en doodsaai. Dit laatste deel van de zogenaamde SPM-reeks valt bijna niet doorheen te komen, maar het wekt dan ook beslist geen enthousiasme op als de naam van Jim Wynorski zich komt melden voor de regie. Het levert een film op die aanvoelt alsof het script tijdens het filmen werd geschreven, met hordes aan scenes die niet te volgen of te begrijpen zijn. Het volledige eerste halfuur kent in ieder geval geen enkele gebeurtenis die de moeite waard is en eenmaal het moorden begint brengt de film weinig verbetering. Het bloedvergieten wordt verder pover in beeld gebracht en het gebrek aan een bepaalde structuur zorgt ervoor dat de laatste 20 minuten flink wat van je uithoudingsvermogen vragen. Ik kan eigenlijk geen positieve punten opnoemen om op z'n minst een half puntje voor te geven, dus ik eindig maar met de laagst mogelijke score.

Zeer vermakelijk filmtussendoortje van regisseur Jon Favreau, die zelf ook de hoofdrol op zich nam. Vooral de scènes waarin de keuken zelf wordt getoond ogen verrukkelijk, waardoor Chef in ieder geval op visueel vlak slaagt om de basis goed in beeld te brengen. Het is bovendien een entertainend verhaaltje met een nagenoeg ideale afwisseling tussen dramatiek en humor in de eerste helft. De tweede helft is toch vooral een feel-good gebeuren, met iets te weinig conflict om memorabel te blijven. Op een gegeven moment gaat alles plots wel heel makkelijk af voor Favreau & friends, en dat gemak deed voor mij af aan de eindervaring. Ook is de uiteindelijke roadtrip nogal kort in vergelijking met de opbouw, terwijl juist dat de leukste stukken moeten zijn (lijkt me). Het is allemaal een onderhoudend, plezierig verhaaltje, maar mist teveel ambitie om een echte indruk achter te laten. Vooral geschikt voor een luie middag of avond, wellicht dat dit ook de intentie was van Favreau.

Goed.

Had toen deze uitkwam eigenlijk geen interesse in deze mini-serie. De gehele kernramp van Chernobyl heb ik niet gevolgd en ik lees dat ook bij deze mini-serie niet alles waarheidsgetrouw is. Maar daar beoordeel ik een mini-serie of film dan ook niet voor.

Chernobyl heeft zijn pluspunten en zijn minpunten, alhoewel het vooral pluspunten zijn die aan bod komen. Zo is het vooral de sfeer die vaak goed doorkomt. Het kent enkele serieus spannende momenten die allemaal kalm maar ook vooral effectief worden opgebouwd.

Wat ook gelijk opvalt is dat de film (gelukkig) niet de sporen van Hollywood volgt, wat ik vooraf wel vreesde. Alhoewel de film geen typeringen kan ontwijken, zit er eindelijk eens geen bombastische soundtrack overheen maar een rustige en subtiel spannende soundtrack.

Acteerwerk is ook goed. Van vrijwel iedereen. Slechts Watson vond ik wat buiten het boekje vallen. Maar rollen zoals Harris & Skarsgård doen het weer erg goed. Vooral de eerstgenoemde. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar nu kan ik die naam moeilijk meer vergeten.

De sfeer grijpt je nagenoeg gelijk en laat je niet meer los. Langzame, effectieve sfeer die over de kijker heen kruipt. Een boeiend onderwerp, en zijplotjes die eindelijk wel eens weten te boeien. Waarvan die van Keoghan de beste was.

Film ontwijkt soms niet de typische karaktertyperingen helaas en bij vlagen vliegt het kort de bocht uit. Ook ergens een beetje jammer dat het allemaal zo stijf Brits is aangezet soms, en bij een film over Rusland valt dat een klein beetje door de mand. Al heb ik dit toch wel liever dan Amerikanen of Engelsen die het Russische accent imiteren.

Wel een spannende en sfeervolle mini-serie die nergens weet te vervelen. Serieus spannend soms en een sfeer die onder je huid kruipt. Heb er met genot naar gekeken in ieder geval.

Leuk.

Geschreven door Oren Peli, waar ik helaas niet erg warm van raak. De Paranormal Activity-reeks vond ik nou niet de meest enge reeks die er is. Gelukkig was deze Chernobyl Diaries een frisse wind in het genre, alhoewel het niet dezelfde opzet kent als PA. Daar ben ik ook blij om, want dat heeft deze film niet perse nodig.

De film begint redelijk traag, maar saai is het nooit. De inleiding is alleen relatief ruim en de film begint meer als een soort avonturenfilm. Amerikanen in Rusland is natuurlijk een garantie voor wat flauwe kritiek, en ondanks dat die wel aanwezig is gaat de film er niet al te veel op in. Ik ben daar wel blij mee want het blijft een beetje makkelijk.

Ondanks dat de film zich in Rusland moet afspelen is het vooral opgenomen in Servië. Eerlijk gezegd vind ik het heel erg lijken op Chernobyl zelf en de locatie is daarmee lekker ijzig, somber en kil. Een bijna ideale setting voor een horrorfilm. Er hangt hierdoor direct een soort onderhuidse spanning en die zit er eenmaal de boel wat loskomt ook best degelijk in.

Uiteindelijk wordt de film nooit echt doodeng, maar de spanning wordt regelmatig aardig opgebouwd. De locatie wordt goed gebruikt en regisseur Parker gaat enthousiast te werk met zijn materialen. In de tweede helft van de film breekt de boel ook echt goed los en volgen de horrorscenes elkaar in rap tempo op om uiteindelijk het laatste half uur enkel en alleen uit horror te bestaan.

Het tempo ligt uiteindelijk zo extreem hoog dat het moeilijk is om je nog te vervelen. Het camerawerk is uitstekend hier en daar en de montage snel genoeg. Acteerwerk is niet al te bijzonder, maar het voldoet wel. Verder is de CGI soms matig en zijn de mutanten die uiteindelijk om de hoek komen kijken niet een hele enge dreiging.

Gelukkig weet Chernobyl Diaries met enkel 90 minuten op de klok goed te vermaken. Doodeng wordt het nergens, maar het tempo ligt lekker hoog en de spanning mag soms wel aanwezig zijn. Vermakelijk tussendoortje die soms wel iets meer wil zijn dan nodig is, maar in het algemeen erg vermakelijk is.

Matig.

Erg jammer van Wright ook. Begon als regisseur van lekker rauwe en eigenwijze films zoals Romper Stomper. Als je dan een Cherry Falls ziet, een slasher die de zaken eerder veilig wil aanpakken, begin je toch even te slikken. Al tijdens de openingsmoord, die gewoon domweg off-screen is, voel je die bui wellicht al hangen. En daarin kreeg ik later ook gelijk.

Murphy mag de hoofdrol spelen, maar is ronduit ongeschikt. Zowel als scream queen als indrukwekkend personage schiet ze herhaaldelijk tekort. Misschien dat de gemiddelde kijker nog wat vermaak kan halen uit haar haarkleur dat zowat per scene lijkt te veranderen. De overige personages die naast haar lopen ben ik eigenlijk alweer vergeten. En het is enkel een paar uur geleden dat ik de film heb gezien.

Qua horror heeft het een leuke locatie en wat aardige sequenties. Zeker de finale wist me eigenlijk nog wel te verrassen en is niet bepaald iets dat je tegenwoordig nog vaak tegenkomt. Dat gezegd te hebben schiet het ook op genoeg andere horrorelementen tekort. Zoals ik al noemde zijn de moorden te vaak off-screen of niet indrukwekkend, waardoor het eigenlijk als slasher aardig snel tekort schiet.

Verder ook donker belicht, je ziet weleens helemaal niets behalve een glimmend wapen. Het zijn geen beelden waar iemand die graag naar mooie plaatjes kijkt blij van wordt. Ik kan de film gelukkig nog wel op tempo complimenteren, want ondanks de soms lompe regie loopt het allemaal wel lekker door. Je blijft vanwege de vele vreemde personages en lompe sfeerzettingen wel constant geboeid kijken.

Maar daarmee is alles weer gezegd. Cherry Falls schiet als slasher compleet tekort en weet alleen met de verrassende finale nog een 2,0* vanuit mij te garanderen. Het blijft toch jammer wanneer dit soort films ervoor kiezen om de kaarten veilig te spelen en zowat geen enkele bloedspetter in beeld brengen. Wat de film mist om dat te compenseren, is een spannende sfeer. Eeuwig zonde altijd.

Ok.

Kort maar krachtig inderdaad, maar ook weer niet zo krachtig. Het voordeel is vooral dat het erg kort duurt, terwijl home invasion films regelmatig de neiging hebben om diens speelduur uit te rekken. Williams heeft daar gelukkig lak aan en gaat gewoon voor een snelle speelduur.

Al tikken die minuten niet al te snel voorbij. De eerste 10 minuten zijn werkelijk doodsaai, met een koppel die toch wel 1 van de minst interessante personages vormen die ik heb gezien. Williams kiest er ook voor om veel close-ups te gebruiken wat ik vooral erg lelijk uit vind pakken.

Verder wel degelijk en precies geschoten. Heel intens is het nergens, maar soms best spannend. De toon wordt uiteindelijk redelijk abrupt gezet en laat de kijker daarna ook niet echt meer los. Het geweld wordt wel redelijk in toon gehouden, maar kent ook wel genoeg schokkende stukjes om de kijker geboeid te houden.

Verder worden de echt schokkende momenten enkel geïmpliceerd, geweld wordt nooit expliciet in beeld gebracht en het tempo ligt redelijk laag. Inderdaad een film die vooral op dialoog leunt, maar dit niet eens zo slecht doet. De inbrekers zijn namelijk interessant genoeg en de film blijft voor een groot deel ook boeiend genoeg. De echte vaart breekt pas echt in de laatste 10 minuten uit, maar dan heb je ook wel een leuke sequentie.

Verder is het acteerwerk ook heel degelijk. De film is misschien niet de meest bijzondere variant in zijn soort, maar wel aardig entertaining hier en daar. Het had wat brutaler mogen zijn soms, maar weet voor wat het nu is best te boeien. Belachelijk laag gemiddelde trouwens, ondanks dat mijn eigen cijfer ook niet de meest hoge voldoende is.

Mwa.

They Call me Jeeg is in bepaalde opzichten een erg interessante film die me regelmatig aan een Necrostorm-film deed denken qua stilering, maar dan zonder de bizarre dosis gore. De speelse effecten die met veel passie worden geëdit deden me er vooral aan denken, maar ondanks deze film wat meer centjes heeft prefereer ik Necrostorm.

Deze film is een combinatie van actie en drama, maar toch overschreeuwt het drama-aspect de actie. De beperkte actiescenes maken deze film de moeite waard, maar alles wat er op het sentimentele vlak wordt uitgediept weet nauwelijks te boeien. They Call me Jeeg haalt zijn ideeën duidelijk uit andere films die het zelf ook niet op een betere manier uitwerken. Deze film doet het vooral uitgebreider, dat het resultaat zelf alleen maar vermoeiender maakt.

Het acteerwerk is aardig en Santamaria zet een degelijke protagonist neer. Ook vond ik Marinelli een aardige verschijning als de getikte schurk. Het jammere is wel dat beide personages zo verschillend van elkaar zijn. Waar Santamaria een serieuze en chagrijnige protagonist is, is Marinelli een enorm theatrale, bijna stripboekachtige verschijning. Afzonderlijk leuke personages, bij elkaar werkt het wat minder.

Je krijgt tijdens deze film sterk het gevoel dat het wil afwijken van andere superheldenfilms, om vervolgens eigenlijk vooral exact hun voorbeeld te volgen met meer drama. De actie is daarnaast wat charmanter, en vooral kleiner, maar het trage tempo tussendoor en de grote dosis aan sentiment maken de twee uur dat de film duurt geen prettige zit. Ik vond het vooral erg lang duren allemaal.

Finale is nog wel leuk, en deze film is zeker niet slecht, maar waar andere mensen het mooi vinden als een verhaal wordt uitgediept, vond ik het allemaal verschrikkelijk lang duren en de leukere stukjes met actie in de weg zitten. Jeeg bleek een teleurstelling te zijn na afloop, en dat was jammer, maar geen enorme teleurstelling, waardoor het cijfer nog op een 2,5* belandt.

Rommelig.

Marshall is ook voor mij helemaal niet zo'n sterke regisseur. Zijn stempel weet hij wel vaak neer te zetten door meestal wel iets aparts op het scherm neer te zetten, maar het talent om het vervolgens knap uit te werken ontbreekt volledig.

Deze film komt compleet slordig en zeer chaotisch over. De film wordt verteld door middel van liedjes maar meestal wat te rommelig om echt een goed overzicht te krijgen. Bovendien was ik de liedjes al op de helft van de film bui.

De settings zijn interessant te noemen, en enkele momenten zijn plots meeslepend. De 6 moorden en de tapdance waren sterkere momenten bijvoorbeeld.Echter ontbreken deze momenten te weinig. En de film weet ook niet echt een tempo vast te houden.

Aan acteerkracht ligt het overigens niet helemaal. Zellweger doet haar best, maar Gere verraste me eigenlijk compleet. Qua zang doet hij het afschuwelijk, maar zet zijn rol desondanks met klasse neer. Reilly viel me overigens ook zeer positief op.

Zeta-Jones was wel een domper. Mooi zijn is niet goed kunnen acteren. Ik kreeg de volledige film het idee dat ze heel geforceerd haar best deed om op te vallen, zonder succes. Enkele andere bekende koppen die eigenlijk geen indruk maken.

De film heeft soms de goede snaar te pakken, maar is vooral wat saai en komt chaotisch over. Zowat elk moment wordt verscheurd door weer een oninteressant nummer verpakt in felle kleurtjes en geinige sets. De combinaties werken niet zo goed, en dat komt de film niet ten goede.

De film is voor de rest behoorlijk rommelig, althans, zo komt hij over. De regisseur lijkt geen enkele controle te hebben, en 113 minuten voelen echt aan als 150 minuten. Als de nummers een beetje meeslepend zijn, had het wel kunnen werken. Nu zit je eigenlijk bij een half geslaagd resultaat.

Niet echt boeiend.

Had er nog wel vertrouwen in van tevoren. Maar ik meen dat ik me niet erg goed had ingelezen en daarom andere verwachtingen had. Ik had namelijk een verhaal verwacht dat zich in de toekomst afspeelde met een stijging van misdaad en 1 vigilante die de criminaliteit van de straten schiet.

Maar uiteindelijk krijg je te maken met een wat rauwer misdaadsverhaal die eigenlijk naar het saaie neigt in plaats van het opwindende. Ik had gehoopt op een verzorgde actiefilm die in hoog tempo voorbij raast maar je krijgt een licht subtiele misdaadfilm die niet bepaald een hoog tempo kent.

Ook eentje die qua regie een hoop ballen mist. Dat het er wat subtiel aan toe gaat, akkoord, maar daar kan de regie alsnog een push aan geven. Echter gebeurd dit niet. De dialogen missen nogal wat scherpte, het tempo ligt te laag en de actie is nogal afstandelijk geschoten.

Ook qua bloederigheid en grofheid had de toon echt een stuk hoger gemogen. De film pakt eigenlijk nergens uit en schuwt het meeste geweld, op een paar iets hardere beelden na. Maar wel beelden die niet hard genoeg zijn voor de toon. Tempo knalt er na 30 minuten ook volledig uit, waardoor de verveling uiteindelijk inslaat.

Het mist gewoon de ballen in de regie. Zet die grofheid toch neer. Echter kent de film hier en daar nog wel redelijke omgevingen. Dat de film ook nog wel flashy oogt was dan wel leuk. Ook de slotfase in de regen was toch wel weer gaaf. Met het acteerwerk is ook weinig mis.

Daarvoor ken ik nog 2,0* toe, maar zowel alles had toch een stukje beter gemoeten. Zeker zo'n El Chicano heeft de potentie om een cool personage te zijn, maar is dit echter niet.

Mwa.

Aangezien ik dezelfde dag Flushed Away zag, die me erg beviel, verwachtte ik ook hiervan weer dat ik even flink kon lachen. Helaas is de toon hier naar mijn mening veel serieuzer en weet nergens echt de snaar te raken van FA. Wel een leuk concept trouwens, waar veel mee gedaan kon worden.

Vooral een stuk saaier en de toon is serieuzer. Behoorlijk donker moment is bijvoorbeeld de onthoofding van de kip al vroeg in het begin. En dat gaat ten kostte van de humor die hier wat minder leuk is dan bijvoorbeeld Flushed Away. En dat was toch wel een teleurstelling.

Animatie was wel mooi, al moest ik er echt even aan wennen. Met klei blijft het tempo altijd wel een beetje beperkt waardoor sommige grappen niet helemaal lekker terechtkomen. Visueel is het dan wel weer knap soms, vooral richting het einde.

Wat overdreven soms dat niet helemaal lekker in mijn keelgat schoot. Soms wel een beetje kunnen lachen, maar dit was een stuk vermoeiender om uit te kijken. 'Ginger' was een bizar saai karakter waar ik me behoorlijk aan ging ergeren. Botst volledig met de rest van de film.

Kort samengevat, ondanks de mooie animatie en prima plot, was dit geen al te leuke zit. Had het allemaal wat droger of scherper gezien, het blijft er nu wat tussen schommelen.

Apart sprookje.

The Church is een film die het roer gedurende de speelduur van 102 minuten meerdere malen omgooit qua toonzetting. Het lijkt erop dat Soavi maar al te graag wat wilde uithalen met deze film. Of dat ook echt gelukt is, is maar de vraag. Veel succes lijkt het niet behaald te hebben. Dat neemt niet weg dat wat het dan wel is, best een leuk stukje film is.

Waar deze film vooral op scoort zijn wat fantasierijke sequenties met opvallend losjes gebruik van de camera. Er zijn meerdere momenten te bekennen dat de standhouder gewoon lijkt te zweven, maar ik vind het best knap ingezet. Het zorgt ervoor dat veel scenes met een fantasierijk karakter een lekker apart sausje hebben. Zeker richting de finale weet dat al heel wat voordeel op te leveren.

Dat neemt verder niet weg dat het acteerwerk ver onder de maat ligt en er geen normaal personage rondloopt in deze film. Iedereen lijkt in principe weggelopen te zijn van het kinderspeelplein, een omgeving waar ze echt in thuishoren. Het is moeilijk om je te kunnen sympathiseren met iemand uit deze film. Het kwam allemaal maar idioot op me over eigenlijk.

Verder rest er een film met genoeg interessante beelden om het als geheel boeiend te houden. Het middenstuk verliest wat kracht en het start een beetje moeizaam op, verder vond ik The Church opvallend redelijk en strak in de uitvoering. Het is fijn wanneer er een regisseur achter het wiel staat dat zijn film op een wat leukere manier wenst te tonen dan soortgelijke films. Een Fulci mag hier jaloers op zijn.

Het zal me altijd ontgaan waarom zowel auteurs als regisseurs voor een dermate grauwe omgeving kiezen en vervolgens bombarderen met karikatuur. Child 44 wordt volkomen volgepropt met situaties die regelrecht uit Hollywood lijken te komen, maar de wereld die hier wordt gereconstrueerd moet dat eigenlijk allesbehalve zijn. Personages zoals Joel Kinnaman en Noomi Rapace horen hier simpelweg niet thuis en leveren ook geen acteerwerk af dat een noemenswaardige indruk achterlaat. Tom Hardy daarentegen doet dat gelukkig wel en speelt een intrigerende hoofdrol. Regisseur Daniel Espinosa haalt zijn beste momenten uit de soms rauwe en opvallend gewelddadige scenes die het tijdsbeeld overtuigend schetsen. De keuze om een moordmysterie te verbinden met een oorlogsachtergrond is tevens subliem gekozen, maar de opstapeling van ongeloofwaardigheden maken het gebeuren uiteindelijk vooral minder interessant om te volgen.

Daring Franco.

Als regisseur een beetje iemand die allerlei hoeken opzoekt in de hoop gewoon publiek te trekken. Ik denk dat hij daarbij een beetje zoekt naar een balans tussen literatuur en gewoon vermaak voor het publiek. Deze film was in ieder geval gebaseerd op een bekend, maar uiterst controversieel boek.

De film kan profiteren van een aardig grauwe setting en vooral een uitermate interessant hoofdpersonage, dat eigenlijk alleen mogelijk gemaakt wordt omdat Haze alles inzet om een redelijke prestatie af te leveren. Ik mag het wel, een acteur die echt trots is op zijn rol ondanks dat het nogal vreemd is. Bijzonder personage maar het levert perfect werk op om tegenaan te kijken.

De film zal waarschijnlijk wat slimmer op papier zijn want zelfs zonder het bronmateriaal bestudeerd te hebben kan ik makkelijk zeggen dat de film wel probeert interessant te zijn maar eigenlijk helemaal niet zo bijzonder is als dat het bronmateriaal zelf potentieel is. Die drie hoofdstukken voegen weinig toe, in principe is de film namelijk voortdurend hetzelfde. Haze die gewoon zijn eigen vreemde ding doet dus.

De film doet z'n best af en toe controversieel en gewaagd uit de hoek te komen maar eigenlijk valt het allemaal nog mee. Het is interessant om eens te zien, maar het kan nauwelijks op z'n benen blijven staan als film die over de 100 minuten heen wil gaan. Het voelt eigenlijk vooral wat doelloos aan, aangezien Franco niet regisseur genoeg is om ook echt een gevoel of angst over te brengen. Altijd jammer.

Grappig.

Vroeger stukken hiervan gezien en vond het toen natuurlijk een doodenge film, maar als ik hem nu zo terugzie vind ik het niet veel meer dan gewoon een leuke en soms zelfs komische horrorfilm over de pop Chucky.

Wat me gelijk opvalt is dat het kleine ventje teveel tekst krijgt, hij lijkt vrij weinig zin te hebben in de film en daarom helpt het ook niet echt dat hij zo veel te zeggen krijgt. Het eerste mysterieuze deel (niemand gelooft me) is ook niet het beste deel van de film.

Niet echt bijzonder qua acteerwerk en maar 1 momentje met het camerawerk waarvan ik dacht, he! Voor de rest is het allemaal wel een stukje ouder geworden, de bewegingen van die pop zien er natuurlijk niet echt uit meer nu. Wel zijn z'n gezichtsbewegingen wel leuk.

Tweede deel is ongetwijfeld het leukste deel, waar de grofgebekte Chucky ook daadwerkelijk begint en dat is best grappig vaak. Zijn grove teksten en meer aanwezigheid blijven wel leuk. Ik heb me prima vermaakt, maar goed is het niet echt.

Leuk!

Gisteravond even de bios opgezocht voor deze film, waar ik toch wel best benieuwd naar was. Voor de echte horrorfans die een hele enge griezelfilm verwachtten: ik moet je teleurstellen. Dit was niet eng, maar vooral een erg amusant en leuk horrorfilmpje.

Vergeleken met de klassieker is de film helemaal opnieuw geschreven. Je merkt enkele kleine verwijzingen naar scenario's vanuit het origineel Chucky met het mes in de auto. De man die op de auto valt. En dat pakt verrassend goed uit. Een hele nieuwe Chucky is er dus bij.

Persoonlijk maakt Dourif voor mij weinig verschil. Het maakt me niet uit of er nu een Robot-Chucky staat of een scheldende, grofgebekte paranormale Chucky. Ik vind het allebei prima, anders had ik dat wel in mijn kritiek hier nu opgeschreven.

Film is vlot en amusant. Het gaat er makkelijk in, en het belangrijkste is dat de humor ook echt daadwerkelijk lijkt te werken. Ik heb serieus lekker kunnen lachen soms, en de film heeft altijd de neiging zichzelf nooit al te serieus te nemen.

Moorden zijn best bruut, bloederiger dan verwacht. Het laatste wat deze film nodig had, was een PG-13 remake, die ik eigenlijk wel had verwacht. Een hele hoge bodycount zal je niet krijgen, maar wel een prima aantal lekker vieze en bloederige moorden.

Daarbij is het verhaal zelf gewoon leuk om te volgen. Een moderne Chucky. Het jammere is dat hier en daar wat luie dingen in het verhaal zijn gestopt. Een boze werknemer, serieus? En is de film nooit zo heel eng eigenlijk. Het neigt meer naar een horror/komedie dan een horror/thriller.

Degelijk tweede deel.

Dit deel is nog steeds een aardig vervolg te noemen in een reeks die wellicht nooit kwalitatief de beste horrorreeks is geweest, maar wel een onderhoudende. Het voordeel van Chucky is dat het de typische nachtmerriefigurant was voor kinderen. Deze pop joeg het publiek angst in en speelde met het concept van enge poppen. Nostalgie dus.

Chucky blijft een imposant popje, en Dourif is ondertussen ook een legendarische acteur geworden toen hij de stem van Chucky op zich nam. Die schaterende lach is er eentje die je altijd bijblijft als je 't eenmaal hoort, en ook in dit deel komt er weer een overvloed van plezier bij kijken. Chucky blijft een lekker vulgaire, uiterst vermakelijke verschijning die misschien niet al te eng meer is, maar niettemin charmant is en zal blijven.

Visueel is het allemaal wat minder. De moorden mogen soms nog wel lekker grafisch zijn en de opbouw naar die scenes is uiterst intrigerend, maar verder voelt het allemaal ook wel wat kleurloos aan. Cinematografisch is de film weinig interessant, behalve dat enkele scenes nog wel worden ondersteund met verdienstelijk camerawerk. Soms frisse bewegingen, maar daar houdt het ook weer op.

Voorspelbaar is het allemaal zeker, het blijft uiteindelijk ook gewoon een horrorvervolg van het simpelste kaliber. Regisseur Lafia regisseerde dit deel uiteraard niet met het doel om de beste horrorfilm ooit te maken, en dat valt er dan ook uit te halen. Jammer is het wel dat dit project in dat opzicht niet al te ambitieus te werk gaat, maar ach, het blijft popcornvermaak.

Prima vervolg in een reeks die uiteindelijk een volledig andere richting opging. De pure komedies van de reeks vind ik wat minder, deze delen die echt wat meer op de horror zelf gericht zijn blijven de leukere delen wat mij betreft. Het mist wat spanning en visuele kracht, maar het entertainmentgehalte ligt lekker hoog en dat blijft tellen.

Stap terug in de reeks.

De eerste twee delen mogen dan niet bepaald briljant zijn, ze hadden wel heel goed verstaan wat er met het begrip 'vermaak' bedoeld wordt. Dit deel probeert daar ook vrolijk aan mee te doen en het lijkt even de goede richting op te gaan, maar toch blijkt de koek eigenlijk op te zijn. Niet gek ook, want Chucky steeds op dezelfde manier inzetten kan niet goed blijven gaan na 3 delen.

Ook hier is Dourif best aardig op dreef als de grofgebekte en moordende pop. Het blijft de redder van de film die voor de nodige dosis vermaak zorgt. Het lachje, de trekjes, Dourif is gemaakt voor deze stemrol. De overige crewleden zijn zwakjes. Herhaalde rollen die uitgevoerd worden door acteurs die weinig kunnen. Zowel in het algemeen als met de rol. Niets nieuws bij slasherfilms, en dat weten de meeste horrorfans ook, maar toch.

De moorden zijn wat saai. Er mogen dan veel oneliners in voorbij komen hobbelen, het grafische mist een beetje, maar ook de opbouw naar de moorden is niet speciaal genoeg. De vorige delen begrepen dit veel beter, dit is vooral een leuke dialoog oplezen en wat steken. Met de omgeving van een legerkamp moet er genoeg uit te halen zijn, denk je, maar dat is dus niet zo helaas.

Verder is de finale nog wel leuk te noemen, maar de gehele sequentie waarin er een legerspelletje wordt gespeeld had me gestolen kunnen worden. Leuk idee, maar zo matig uitgevoerd. De spanning is ver te zoeken, maar ook het tempo zelf rammelt aan meerdere kanten. Childs Play 3 kent een leuke set-up, maar weet deze nauwelijks goed te gebruiken eigenlijk.

Een matig derde deel dat de amusementswaarde van de voorgaande delen niet in stand kan houden. Chucky zelf maakt veel goed, maar deze film maakt het duidelijk dat de regie toch wel telt bij dit soort films. De moorden zijn slapjes, de film te onevenwichtig en ik mis toch de opbouw steeds weer. Niet al te slecht verder, maar gewoon een matige voortzetting in de reeks.

Ongelukkige herziening. Ik wist namelijk helemaal niet dat ik de film drie jaar terug al eens had opgezet, maar hij beviel me ditmaal toch een stuk beter dan toen (blijkbaar). Een aardige chemie tussen William Hurt en Marlee Matlin (vooral laatstgenoemde doet het goed) en een makkelijk, maar aanstekelijk verhaal dat prima wegkijkt. Wel wordt de insteek van de dove jongeren nogal verwaarloosd en duurt de film voor zijn eigen doen wat lang, maar het vermaakt en blijft altijd tot op zekere hoogte wel onderhouden.

Fenomenaal.

Tijd geleden de stem verhoogd naar de volle mep, maar nog niet echt uitgelegd waarom. Maar na het 1 en ander te weten te komen over de BTS van de film moet ik concluderen dat ik het echt briljant in elkaar gestoken vond qua regie. Waarvoor mijn lof.

Ook gelijk de sterkste film door Cuaron en wat mij betreft de onverslagen film met een apocalyptische setting. Het begint al gelijk met een goed concept waar de film op kan steunen. Dat er geen mensen geboren meer kunnen worden, wat een angstaanjagend idee is het eigenlijk.

Maar de film heeft op elk element vrijwel het maximale te bieden. Het acteerwerk is sterk, zelfs Owen en Moore doen het zeer solide. Maar ook bijrollen zoals de getikte Hunnam doen het zeer solide. Niet dat er memorabele personages neer worden gezet, maar goed doen ze het allemaal wel.

Maar vooral qua regie is de film fenomenaal. Bijzonder hoe Cuaron de scenes voor elkaar heeft gekregen. De lange takes, de omgevingen. Het ziet er allemaal wonderschoon uit. Ook behoorlijk donker hier en daar, maar dat hoort natuurlijk bij de setting. Alles ziet er ook angstaanjagend realistisch uit, zowel de omgeving als de actie.

De long-takes, de slotfase, de cinematografie. Het is allemaal werkelijk zo sterk dat ik niet anders kan dan de volle mep geven. Zelden zo onder de indruk geweest van een film, en zelden heb ik zulk sterke regie gezien. Jammer dat Cuaron hierna nooit meer dit niveau heeft behaald, maarja, de concurrentie is dan ook vrijwel onmogelijk om nog over heen te gaan.

Suf.

Ze zullen zelf waarschijnlijk ook niet helemaal hebben geweten waar ze mee bezig waren hier. Het voelt erg aan als een film waar pas tijdens het filmen zelf een verhaal bij werd geschreven. Tussendoor hebben ze er dan ook voor gekozen opeens de stijl over te gooien, waardoor op stilistisch vlak de eerste helft totaal niet bij de tweede past.

De opzet is in ieder geval aardig simpel. Mag ook wel met films die niet veel hebben gekost, waarbij je tegenwoordig wel vaker ziet dat ze een veel te grote omvang benutten dan dat ze kunnen veroorloven. Deze film blijft wat kleiner, al waagt het zichzelf aan meerdere maatschappelijk relevante onderwerpen die gaandeweg wat meer naar de achtergrond worden gedwongen waardoor het nutteloos aanvoelt.

Verder kenmerkt de film zich in oninteressant en gedemotiveerd acteerwerk. Blijkbaar dachten de namen hierin dat ze beroemder waren dan dat ze daadwerkelijk zijn, want ik proef toch wel wat arrogantie hier. Geen van ieder weet in ieder geval wat uit te halen. Het is het concept zelf dat net aan eigenaardig genoeg is om het allemaal vooruit te blijven duwen.

Children of Sin lijkt eerst bezig te zijn om een redelijk psychologisch verhaal uit te werken, dat vervolgens best ongemakkelijk aanvoelt door het afstandelijke acteerwerk. Plots gooit het vervolgens de toon om richting de finale, waar we meer een soort verwijzing naar de 80s krijgen. Het is alsof de film vergeet wat het wilde zijn en het last-minute besloot aan te passen. Het werkt in ieder geval voor geen meter, al zal ik wel toegeven dat er wat interessante moorden en effecten in terug te zien zijn.

Erg goed zijn dit soort films nooit, maar misschien leuk om er eens naar te verwijzen als je niks beters te doen hebt. Dit soort religieuze kamphorrorfilms heb ik nog niet vaak teruggezien, dus op dat vlak pakte de film snel punten voor mij. Het is alleen jammer dat het allemaal snel opgenomen lijkt te zijn geweest, want qua editing, sound mixing en camerawerk lijkt de film nergens op. Extra punten voor wat vermakelijke moorden tussendoor en een redelijk onvoorspelbaar verloop tot op zekere hoogte.