The Charnel House (2016)

Weinig verrassende of opwindende film. Je zou 'm zelfs wel als braaf kunnen betitelen. Of als fantasieloos. Of als inspiratieloos. De film die heel in de verte doet denken aan “The Shining”, maar in de uitwerking niet meer is dan een barslechte en van alle franje ontdane surrogaatversie, is een vlak en ongelaagd gedrocht. Sfeerloos ook. Geen gore of expliciete kills of angstaanjagende schriks. En die dingen zijn ook niet per sé noodzakelijk natuurlijk, maar als die zaken ontbreken, dan moeten de sferische elementen in ieder geval wel impact hebben. En voor een film die het moet hebben van een sinistere en creepy sfeer is “The Charnel House” behoorlijk sfeerloos. 't Is niet eens dat er niet gepoogd wordt om een creepy sfeer neer te zetten. Integendeel zelfs. Met lichteffecten, met angstig en verstoord kijkende acteurs en met een eng bedoeld plotje, is die poging er zeker. Helaas werkt het allemaal niet. 't is simpelweg te simpel. Te opgelegd griezelig. De echt angstaanjagende sfeer wil gewoon maar niet komen. Dus geen spanning. Dus geen thrills. Het blijft gewoon vlakke sfeerloze hap. Ik werd er warm noch koud van.

Deze ook opgenomen en dus ook eens bekeken. Hm, het was geen slechte film, maar een must-see is het zeker niet. De film wordt nooit echt spannend. Er zat wel één leuke moord in, maar voor de rest was het niet zoveel soeps. De cast deed het gelukkig niet slecht. Allemaal niet zo bijzonder.

Het populaire denkbeeld is dat de meeste parodiefilms nogal makkelijke kost zijn voor de gemiddelde regisseur en Craig Moss is zeker geen onbekende met dat subgenre. Dat iemand zoals hij vervolgens aan de haal gaat met een serieuzere horrorfilm getuigd dan niet bepaald van geruststelling en zo bleek al snel dat The Charnel House maar weinig verheffende beelden ging bieden. Met name de sfeerloze en kale regie zorgt ervoor dat het geheel amper boeiend is om uit te zitten. Conceptueel kent het daarentegen dan nog wel een zekere potentie. Een appartement met een op hol geslagen AI in dit geval dus. Geen vernieuwend gegeven, wel altijd leuk om aan te zien. Het verwarrende is dat Moss dit na ongeveer 45 minuten afbreekt en besluit over te gaan op geesten die gedaantes overnemen. Waar de eerste helft toen al niet bijster interessant was, vervalt het in de tweede helft al helemaal in saaie taferelen. Enkele bijrollen acteren opvallend goed en zowel de opening als het einde zijn best aardig, maar vrijwel de volledige invulling van deze weinig verheffende horrorthriller is na een relatief korte periode alweer helemaal vergeten.