Opinions

Half geslaagd.

Indrukwekkende film van Spanje, die met zijn cinema ook een overtuigende REC op zijn naam heeft staan. Cell 211 was een film waar ik eigenlijk blind inging. Ik wist niet wat me te wachten stond behalve dat hij Spaans was en over een gevangenisrel ging.

Tosar zet een erg sterke rol neer als Malamadre. Deed me denken aan Man Bites Dog, waarbij Benoit Poelvoorde in een ookgwenk de sfeer van de film compleet kon laten veranderen. Tosar kan dit vaak ook, waarbij hij aan de ene kant als een koele leider overkomt, kan hij opeens overslaan naar een onvoorspelbare kerel.

Soms is het wel wat cliche, want de chantage van een andere vertrouwde Malamadre vriend was te verwachten. Maar dat maakt de film niet slecht. De set is rauw, maar komt niet altijd even realistisch over en de film had echt veel harder mogen worden, want de openingsscene is gelijk een alarmsignaal, maar de rest van de film blijft daar redelijk tam bij.

Al met al een best geslaagd werkje.

Ok.

Wel een degelijk filmpje en een soort film waar ik persoonlijk dol op ben. Niet perse het genre dat me zo ligt, maar vooral niet al te subtiele komedieacteurs die dan eens een subtieler rolletje aannemen om hun echte acteren te bewijzen. Bij mij gaat dat er goed in. In dit geval is dat Samberg.

Het is vooral een braaf filmpje geworden van een uitermate braaf regisseur. The Age of Adaline was in ieder geval pijnlijk braaf. Deze is ook braaf, maar kent sterkere en minder subtiele regie waardoor dit niet zo'n veilig werkje is geworden zoals The Age of Adaline dat wel was.

Samberg en Jones doen het in ieder geval erg goed en dragen de film. Eigenlijk houden ze de gehele film zowat boven water. Want het verhaal is niet bepaald bijzonder, de regie braaf en de emotionele snaar wordt nooit geraakt. En de humor was ook niet al te bijzonder.

Het zijn vooral de scherpe dialogen en de goede acteerprestaties die het verhaal hoog houden. Jones speelt voortreffelijk en de karakters zijn boeiend. Uitwerking had iets strakker gemogen, maar qua vertelling doet het wel zijn dingetje.

Simpele film die subtiel genoeg is, maar ook wat braaf. Goed om te zien dat ook komedieacteur Samberg ook nog wel wat kan acteren. Soms was de humor iets te geforceerd, niet alleen van Samberg overigens, maar in het algemeen, maar het is wel een degelijk filmpje.

Niet echt.

Een film die wel een leuk verhaal had, en daarom dus ook maar eens gekeken. Ook nog eens gebaseerd op Stephen King, al weet ik niet meer welk verhaal precies. Ook de cast sprak me best wel aan, vooral Jackson is best een positieve verschijning.

De film begint goed, de toon is al vrij vroeg gezet. Het eerste half uur is daarom ook wel leuk, maar het verhaal ontspoort daarna volledig. Dingen slaan volkomen nergens meer op en de vaart is er ook wel uit. Spanning is ook ver te zoeken.

Fuhrman en Jackson doen het wel leuk, Cusack is wat minder. Het einde is vrij vaag maar zo slecht vond ik hem niet. Wat ik minder vond was het domme verhaal en voorspelbare dingen van de karakters. Een film die eigenlijk vrij weinig toevoegt dus.

Net niet.

Eerste officiële aanraking met regisseur Singh tot zover ik weet. In ieder geval met zijn creatievere soort films, want Sneeuwwitje tel ik eigenlijk niet mee als een film die hij heeft geregisseerd. Alles aan The Cell geeft overigens ook weg dat er veel vrijheid werd verleend aan de regisseur, maar iets te veel in dit geval naar mijn mening.

Het ontbreekt deze film niet aan de nodige mooie shots, er zitten werkelijk geweldige scenes tussen met schitterende kleuren en cinematografie. In dat opzicht is de film best geslaagd, maar Singh gaat toch iets te veel over-the-top uiteindelijk met ronduit belachelijke kostuums en een compleet verloren Lopez die zich duidelijk geen raad weet met de kleurrijke boel om haar heen.

Verder is het verhaal leuk verzonnen maar matig uitgevoerd. De beelden spreken momenteel te veel, het verhaal zelf had erg intelligent kunnen zijn maar Singh is daarin niet geïnteresseerd en zo krijg je iets dat veel potentieel had kunnen hebben maar uiteindelijk gewoon niet waar kan maken. D'Onofrio is bovendien ook niet eng of dreigend genoeg als de gestoorde moordenaar.

Wat verder volgt is een film die nog wel aardig wegkijkt maar gezien het niet geïnteresseerd is in een goed doordacht verhaal is zo'n lange speelduur ook onnodig. Erg complex wordt het niet, en alles wat er wel te zien is dat zijn mooi geregisseerde beelden ondersteund door vreselijke muziek en acteerwerk, waardoor veel potentieel op z'n beurt ook weer uit de film gezogen wordt.

Ongetwijfeld zit er dus wel potentieel in de film, maar dit krijg je eigenlijk als de regisseur voor een veelbelovend project gaat en enkel geïnteresseerd is in de helft van de uitwerking. Slecht geacteerd en gecomponeerd, maar de mooie beelden soms maken regelmatig wat goed. Singh heeft echt wel talent, maar moet zich gewoon focussen op alle benodigde elementen en niet de helft.

Ai.

Toch een tegenvallende horrorfilm met een centraal onderwerp waar ik normaal wel wat mee aankan. In dit geval spookt het opnieuw in een groots landhuis en mag Elisha Cuthbert het mysterie gaan ontrafelen. We hebben het allemaal vast weleens eerder gezien, maar de techniek van uitvoering vind ik belangrijker dan het verloop.

Dat is helaas het element dat een beetje faalt in deze film. Alhoewel de eerste helft nog best aardig gebruik maakt van sfeeropvoering, verloor de film me naarmate de tweede helft aanbrak eenmaal de horror wordt omgezet naar een wat mysterieuzer gebeuren. Daar wordt dan langzaam de legende en de oorzaak achterhaald. Het is een vertrouwd en benodigd element in dit soort films, maar Muldowney kan het geen enkel moment op een aantrekkelijke manier presenteren.

Verder kan het acteerwerk de film ook weinig vooruithelpen door een best levenloze prestatie van Cuthbert. Die heeft ze vroeger een stuk charmanter gespeeld, dit was eerder droog en makkelijk te vergeten. Ik denk dat ik niet snel meer een dialoog vanuit haar mond voor de geest kan halen. Ook de overige personages verdwijnen snel naar de achtergrond eenmaal het verhaal naar voren komt.

Het is aardig mysterieus en kent wat akelige momenten. Visueel ziet het er allemaal best aardig en sfeervol uit, maar van een spanningsboog om dat te ondersteunen is weinig sprake. Ik vind het belangrijk dat films ook op mysterieus vlak wat kracht kunnen bieden als ze er eenmaal aan beginnen. Met The Cellar is dat echter een probleem, want de hele tweede helft is toch wel serieus vermoeiend om doorheen te komen.

Ellis.

Heel goed ken ik hem als regisseur nog niet, maar van wat ik wel van hem heb gezien komt aardig overheen met de stilering die Cellular gebruikt. Erg gericht op vermaak, tempo en open oogjes en wat minder op sfeerzetting en vormgeving. Daarmee is deze film een simplistisch en vermakelijke actiefilm geworden die lekker wegkijkt.

Ook leuk dat Ellis er best bekende acteurs bij heeft weten te slepen, zeker Statham in de schurkenrol (en niet eens een hoofdschurkenrol) is een verrassing. Dan weet je dat het qua acteren ook wel goed zit, maar toch vallen er een aantal behoorlijk door de mand. Basinger in dit geval, een actrice die hier geen moment als een normaal individu overkomt. Kan misschien aan de rol liggen, maar ook los daarvan is het niet overtuigend.

Verder mist er een flow die films als deze spannender maken. Ik mis een gevoel van haast, adrenaline en intensiteit. Het voelt te vaak aan als rustig een blokje omlopen samen met Evans. Er is nooit echt paniek te merken, waardoor de film al snel niet kan vervullen wat het wil wil vervullen. Gelukkig is de actie wat beter.

Niet briljant vormgegeven verder, maar al dat lawaaierige en lompe gedoe heeft eigenlijk wel zijn eigen charme. Wat de film voornamelijk wat verder helpt is de humor, want het gaat er best luchtig aan toe. Ik realiseer me dat het een complex proces is als je thriller met actie en komedie wilt vermengen, maar voor zo'n simpele film als deze lijkt het me beter als je dan een genre compleet dropt zodat de mix er wat beter uitkomt.

Het vermaakt aardig, maar heeft verder niet zo veel om het lijf buiten dat het aardig wegkijkt en soms lollig is. Acteerwerk is aardig van veel leden, alleen hadden ze zichzelf er goed aan gedaan om Basinger gewoon weg te laten. Ellis is echt een bioscoopregisseur. Regisseert alleen maar ter ons vermaak, maar veel kwaliteit zit er alleen niet echt tussen.

De herziening viel me niet tegen of mee. Het voelde eigenlijk net zo aan als de eerste kijkbeurt, al vond ik het toen vooral een mooie trip en herken ik er dit keer wat diepere inhoud binnen. Niamh Algar doet het bijzonder sterk, maar het is regisseuse Prano Bailey-Bond die de film echt afmaakt. Het eerste uur had gerust wat meer visuele flair mogen hebben en is daardoor wat taaier, maar de finale blijft ouderwets geweldig. Briljante zet van Bailey-Bond om gebruik te maken van de muziek van Blanck Mass. Als film dus meer dan degelijk, maar niet iets dat nog lang gaat bijblijven.

Matig.

In Center Stage worden meerdere vormen van dans belicht waarbij er uiteindelijk wat wordt gedraaid tussen een mix van deze stijlen. Ik kan het binnen dit soort films alleen maar toejuichen, maar bij dansfilms ben ik van mening dat de regie een stuk energieker en meer betrokken moet zijn. Dat is binnen deze film niet het geval.

Hytner kiest eigenlijk gewoon voor een zeer makkelijke aanpak door de camera op een redelijk verre afstand te plaatsen. Hierdoor komt alles overzichtelijk, maar slaapverwekkend in beeld. Uitermate interessant voor diegene die van een rustig dansje houden zou je denken, maar daar steekt de montage een stokje voor door wel voortdurend weg te knippen, waardoor ook hiervoor weinig mogelijkheden zijn.

Verder zijn er weinig rollen die echt bijblijven, het is vooral een enorme verzameling van dansers en danseressen die wat mogen lachen, ontwikkelen, huilen en dansen. Het verschil met deze film en een soortgelijke dansfilm is vooral dat het hier nog wat voller zit. Kreeg regelmatig het gevoel naar een herhaling van Fame te kijken, en dat is geen compliment. Ook die film kent de een overvloed aan namen zonder ze interessant te maken.

Al bij al wel vermakelijk en makkelijk te kijken. De achtergronden zijn mooi opgebouwd en tussen het dansen zelf zit serieus talent verborgen, maar dat neemt niet weg dat Hytner lui te werk is gegaan als regisseur. Of ik ben gewoon verwend met de meer energieke dansfilms. In ieder geval was dit hem gewoon niet helemaal. Een film waarvan ik wel graag de sequels wil zien, maar deze aftrap liever niet meer.

Flauw.

Dit soort komedies zijn ook niet snel mijn ding. Maar toen het gezelschap deze film uitkoos voor een avondje bankhangen was er geen weg meer terug. Ik moest hem echter in 2 etappes kijken, maar ik heb vandaag de laatste 40 minuten gezien en kan nu een stem uitbrengen.

Maar als ik over de laatste 40 minuten had besloten ze niet te kijken was ik niks tekort gekomen. Central Intelligence is eigenlijk typisch bioscoop-en-daarna-naar-ondemand voer. De humor is behoorlijk Amerikaans en niet-liefhebbers van Hart kunnen de film ook maar beter overslaan.

Maar wanneer de eerste scenes een dikke The Rock bevatten is er toch nog wel wat om voor op te kijken. Ik heb die look van Johnson al meerdere keren over het internet gezien, en het is ook wel gek om ze zo te zien. Maar na die opvallende eerste momenten kent de film echter geen andere opvallende momenten meer.

Hart neemt weer eens behoorlijk de ruimte voor zijn hysterische humor. Het is ook net wat te opeisend allemaal, waardoor een hoop humor vooral ongemakkelijk is om naar te kijken. Johnson is ook niet al te bijzonder als mede-komiek. Qua actie is hij wel weer ideaal natuurlijk. Je kan er ook niet snel meer omheen dat hij een wereldacteur is geworden.

De humor draaft heel vaak net wat te lang door, waardoor er eigenlijk niets echt grappig weet te zijn. Pas op de wat drogere momenten kan er nog weleens een korte glimlach vanaf, maar dan heb je het ook weer gehad. Qua actie zit er ook niet snel iets heel opvallends bij. De actiescène in de parkeergarage had nog wel wat, maar voor de rest zit er niet snel iets bij wat me heel erg gaat bijblijven.

Film duurt ook wel heel lang voor zo'n onzinnig verhaal. Het weet nergens verrassend uit de hoek te komen, je ziet het eigenlijk gelijk al als Paul 1 van de flashback-rollen speelt. Die komt natuurlijk nog wel ergens terug. De film weet voor de rest ook nooit helemaal lekker zijn balans te vinden in het actie-komediegenre. Hart neemt heel veel ruimte in voor de komedie, maar Johnson doet het vaak lijken alsof het volbloed actie is. De balans hangt gewoon niet stevig genoeg.

Wel erg HD allemaal, maar eigenlijk gewoon niet veel meer dan een popcornfilm. Je zal er niks aan missen. Vlot is het allemaal wel, maar de humor is wat mij betreft toch wat te sterk aangezet en opeisend om echt grappig te zijn.

Intrigerend.

Le Cercle Rouge is een hoog beoordeelde film die het voor de verandering ook verdient om hoog beoordeeld te worden. Ik heb dit gevoel niet vaak meer als ik naar zo'n film kijk, maar dit is ook echt een wat apartere en uniekere film die eindelijk eens een keer niet een 3-uur durend historisch epos is. Verfrissend eigenlijk gewoon.

Het acteerwerk mag misschien niet van het hoogste kaliber zijn, maar toch weet Delon nog een aardig memorabel figuurtje neer te zetten. Stille, mysterieuze personages die niet bang zijn om een tik uit te delen als de situatie uit de hand dreigt te lopen, het zijn personages die echt naar mijn hart gemaakt zijn. Het is dan ook geen probleem om deze Corey te volgen met de volle aandacht.

Verder ziet de film er visueel passend kaal uit. Wat je te zien krijgt mag dan niet al te knap gefilmd zijn, maar de verlichting is wel dik in orde. Duister verlichte kamers en wat aardige momenten zorgen voor een passende, onheilspellende en donkere sfeer die de volledige film lang weet aan te houden. Op deze manier zijn 140 minuten lang geen enorme opgave.

Het jammere is dat zo'n vertelling die een aantal mensen wiens paden elkaar raken centraal wordt gezet niet genoeg inhoud kent om zo'n lange speelduur te rechtvaardigen. Na een uur verliest de film ook langzaam het boeiende aan zichzelf. De sluipende sfeer weet tot dan te werken, en dan begint het effect eruit te lopen. Het is gewoon te lang en te uitgesponnen om altijd effectief te zijn.

Ondanks dat de film meerdere sterke momenten kent blijft het de sfeer zelf die de film boven water houdt en het als geheel op een ruime voldoende laat landen. Het verhaal heeft niet al te veel om het lijf, en het tempo kent wat problemen, maar de sterke sfeer weet tot de laatste minuut stand te houden, waardoor de film na afloop niet meteen in de vergetelheid raakt. Goed.

Ik zag de originele kortfilm van Piggy in een anthologiefilm voorbijkomen. Daar vond ik het stukken beter werken dan hier, want een verhaal als deze hoeft absoluut niet uitgerekt te worden. Regisseuse Martínez-Pereda bleek echter zo trots te zijn op haar concept dat er absoluut een lange speelfilm moest komen. Wat het precies toevoegt? Niets. De hoofdpersonages zijn allesbehalve interessant en het mysterieuze aspect van de film valt aan diggelen omdat Martínez-Pereda het nodig vind om ook de romantische kant van het concept te verkennen (en dus weet je wie de killer is en wat zijn motieven zijn voordat de personages er zelf achterkomen). De killer is dan wel weer best interessant en de slotfase is meer dan aardig, maar tot je daar dan bent moet je door een mengelmoes van oninteressant familiedrama en halfbakken detectivefilm heen zien te komen. Aangezien je als kijker toch al op de hoogte bent van de uitkomst is het ook niet nodig om de weg erheen nog zo lang te maken. Wat misschien vooral jammer is, is dat de film een gebrek kent aan sfeer. Als er iets het geheel dan nog naar een hoger niveau kon tillen was dat het wel, maar die kans wordt helaas niet benut.

Een hoop noemenswaardige regisseurs slaan de handen ineen om een anthologiefilm voor Cannes te maken met de bioscoopzaal als hoofdthema. De taak is om een kort filmpje te regisseren van slechts 3 minuten lang en toegegeven, dat is een behoorlijk complexe taak om kwaliteit mee af te leveren. Van de desbetreffende namen die echter aan dit project meeschrijven verwacht je wel dat ze daar moeiteloos mee om kunnen springen, maar uiteindelijk kunnen enkel Lars von Trier, Alejandro G. Iñárritu en de gebroeders Dardenne op hoge voldoendes rekenen. Sommige regisseurs leveren nog tot op zekere hoogte degelijk vermaak af (Gus van Sant, Bille August, Michael Cimino & Walter Salles), maar er zitten veel segmenten in To Each His Cinema die geregisseerd lijken te zijn door een stel egocentrische eendagsvliegen. David Cronenberg bijvoorbeeld steekt de grootst mogelijke middelvinger op naar zijn publiek en levert veruit het slechtste onderdeel af binnen dit geheel. Tot slot zijn er ook nog regisseurs die simpelweg teleurstellen (David Lynch maakt te veel gebruik van goedkope computereffecten en de gebroeders Coen komen niet veel verder dan flauwe humor), waardoor de film best taai is om doorheen te komen en een teleurstellend eindresultaat vormt.

Het gemiddelde kwam uit op een 2,2*, afgerond naar beneden. Fijn dat ik de film eindelijk kon vinden, maar de anthologiefilms vanuit festivals gaan voor nu weer in de ijskast. Ik krijg oprecht het gevoel dat enkele regisseurs er met de pet naar hebben gegooid.

Regisseur Deon Taylor stuitert binnen zijn loopbaan alle kanten uit wanneer het om genres gaat, met zowel horror- als komediewerkjes die elke keer heel erg van elkaar verschillen. Ook Chain Letter is daarbinnen weer een geheel andere film, maar sluit zich in termen van kwaliteit naadloos aan bij de overige werkjes van Taylor. Centraal staat de boodschap waarin duidelijk moet worden dat het internet een uiterst bepalende invloed heeft gekregen op ons dagelijks leven, maar in alle eerlijkheid vormt deze maatschappijkritiek vooral een flauwig en slecht uitgewerkt laagje om de film te voorzien van wat diepgang. Het acteerwerk is zowaar nog slechter, waardoor het fijn is dat de figuren na enige tijd in een lekker tempo om zeep worden geholpen. De moorden zijn bruut en de filters uiterst treffend, maar Taylor zet veelvuldig in op spanning en dat komt er amper uit. Zeker omdat de spanningsopbouw erg chaotisch verricht wordt en de editing uiterst onoverzichtelijk is, maar uiteindelijk kijkt Chain Letter als pulpfilm best aardig weg.

Bravo!

Soms kom je ze dan eindelijk tegen. Die filmpjes waarvan ik dacht dat ik ze allang had gezien, maar er blijkt er gelukkig toch nog eentje bij te zitten. Die kwam in de vorm van Chained, die zich uitpakte tot 1 van de allerbeste horrorfilms die ik ooit heb gezien.

En ook precies een horrorfilm die we dan ook nodig hebben. Eentje met weinig inleiding om zich vervolgens volop in de feiten te storten. En dat gaat gelijk met een goede impact. Het hulpeloze gevoel begint al heel snel te heersen en dan begint de film behoorlijk intens en boeiend te worden.

Erg sterke acteerprestatie van D'Onofrio voor de rest. Een acteur waarbij een accent eindelijk wel lukt. In de eerste 20 minuten ook nog een zeer sterke acteerprestatie van Bird. Zo'n jong knaapje die in de afgelopen 5 jaar niet meer heeft geacteerd, maar alle bekendheid dubbel dik mocht gaan verdienen. In Maps to the Stars bijvoorbeeld ook al zo goed.

Voor de rest angstaanjagende en sterk gebrachte horror. Het huis ziet er naar uit en vooral de "moordkamer" ziet er echt kil en hard uit. Ze zal ook in dat opzicht best wel wat hebben geleerd van vader David Lynch, want de sfeer was echt sterk.

Voor de rest ook zeer boeiend. De 94 minuten vlogen zo om. De film kakt zelden in. In de eerste 20 minuten dacht ik serieus dat dit een 5,0* zal gaan krijgen, maar toch komen er heel lichte irritatiepuntjes kijken richting het middenstuk van de film. Farren die iets te veel pubergedrag vertoond is toch net iets te veel van het goede.

Maar het is vooral opvallend hoe het verhaal nooit inkakt, van het begin tot het einde. De film doet dan eigenlijk praktisch gezien niets fout behalve die lichte puntjes die het geen volle mep doen bezorgen. Fijn dat een film ook weer eens lekker intens kan zijn. Heb toch wel even mijn adem ingehouden op bepaalde momenten.

Een interessant verhaal dat altijd boeit, een kille sfeer en een ijzingwekkende loop. Dit soort films heb ik erg gemist. Deze komt hoog in mijn favorieten. Collins, dank aan jou voor het nomineren van deze film in de K.O. 2019.

Een veelzijdig regisseur als Takashi Miike zal je natuurlijk zowel charmeren als teleurstellen, One Missed Call is een project dat er echter precies tussenin valt. De opzet is dan ook beduidend toegankelijker dan zijn wat eigenzinnigere films, waardoor deze een stuk braver voor de dag komt. In principe past dit geheel perfect in de golf van Aziatische cinema waarin personages om zeep worden geholpen door moordzuchtige geesten, alleen dit keer net wat bombastischer en sfeervoller. Miike zal er vast zijn budget voor te danken hebben, maar One Missed Call bevat best degelijke scenes waartussen de televisie-uitzending het absolute hoogtepunt vormt. Het acteerwerk is verder erg slecht en de sentimentele finale voelt misplaatst aan, maar er is gelukkig genoeg aan de hand. Als de aanloop wat interessanter was geweest zou ik een voldoende overwogen hebben, voor nu een gemiddeld cijfer.

Oersaai vervolg op de Japanse geestenfilm. Hetzelfde concept wordt er weer bijgehaald en daar horen personages bij die de zaak weer eens even (te) grondig gaan onderzoeken. Dat gaat gecombineerd met slecht acteerwerk en een groots gebrek aan spanning. Waar Takashi Miike in de voorganger nog weleens met sterke sequenties uit de hoek wilde komen, lukt het de huidige regisseur Renpei Tsukamoto totaal niet om enige vorm van dreiging te ontwikkelen. Het verhaal is volkomen onzinnig en vooral oersaai, waardoor de lang uitgesponnen speelduur een zeer zware dobber blijkt. Het eerste uur is ontdaan van hoogtepunten en het tweede uur vrijwel volledig inwisselbaar, enkel de spaarzame moordpartijen tussendoor zijn enigszins vermakelijk te noemen. Absolute draak van een film.

Regisseur Manabu Asou stuurt dit slot op de Japanse horrortrilogie een andere richting in, waardoor het zich ontpopt tot een simplistisch vormgegeven slasherfilm. Meer moordpartijen en minder inhoudelijke ambitie zorgen voor een positieve vooruitgang ten opzichte van de voorganger, ondanks de uiterst beperkte computereffecten. Het acteerwerk is daarnaast niet best en dat levert een saai laatste halfuur op, maar de aanloop bevat genoeg gebeurtenissen en tempo om dat enigszins te compenseren. Het is jammer dat Asou weinig gevoel heeft voor spanningsopbouw en sfeeropzet, anders had dit deel zich zomaar kunnen meten met de inspanning van Takashi Miike. In een hoop opzichten voelt Final overigens aan als een vluchtig in elkaar gedraaide cashgrab, maar het kijkt wel aanzienlijk makkelijker weg dan het tweede hoofdstuk.

Het vereist een behoorlijk gebrek aan moraal om Chalet Girl ten volste te waarderen, want deze film van regisseur Phil Traill wint niet bepaald de schoonheidsprijs zodra het aankomt op sympathieke personages. Gelukkig ontbreekt het verder niet aan goede acteurs en actrices, waartussen Felicity Jones behoorlijk uitblinkt. Als jaarlijkse bezoeker van de Oostenrijkse Tirol-regio heb ik ook weinig te klagen over de locatiekeuze, maar uiteindelijk vormt de sport eerder een verbintenis van punt A naar B om de romantiek te ondersteunen. Spijtig genoeg bestaat die exclusief uit voorspelbaarheid, karikaturale personages en vooral inhoudelijke gemakzucht. Grote, haast catastrofale fouten worden binnen een enkele scene vergeven en alle tegenslagen worden binnen minuten verwerkt. Het helpt dan ook goed dat het personage van Jones zich elke vijf minuten bedenkt of ze wel of niet wil snowboarden, dan weet je namelijk als kijker dat je in ieder geval zelf niet meer hoeft na te denken over de inhoud. Chalet Girl kent genoeg tempo, sneeuwstunts en vermaak om niet te vervelen, maar met een klein objectief oog valt vrijwel elke vorm van logica door de mand. In dit geval stoorde ik me er simpelweg teveel aan om het te blijven negeren.

Thrillerfilm met een zeer boeiend uitgangspunt, waarin perspectieven worden verkend die normaal gesproken vooral in de achtergrond staan. Regisseur Pascal Plante kent bovendien profijt van een uitstekende hoofdrolspeelster in de vorm van Juliette Gariépy, maar verschiet zich een aantal keren door rekkende insteken toe te voegen. Zo is de relatie tussen Gariépy en Laurie Babin niet zo heel boeiend en toont Red Rooms bijzonder weinig gruwel voor het naargeestige concept dat wordt belicht. Plante brengt het verhaal verder wel strak in beeld en de finale (waarin de digitale wereld eindelijk wat gefocuster naar voren komt) is zelfs uitstekend, maar het middenstuk net te braafjes en bekend om volledig te overtuigen.

Voorspelbare, maar niettemin schattige komediefilm met een uitstekende Woody Harrelson, die zijn rol precies de juiste dosis nuance meegeeft. Regisseur Bobby Farrelly is verder niet bepaald op zoek naar filmische prijzen, maar wel naar een aandoenlijk tempo en een gezonde dosis humor. Uiteraard nodigt een cast als deze uit tot diverse dramatische zijsporen, maar die werken beduidend minder. Zo is de relatie tussen Harrelson en Kaitlin Olson niet al te spannend en wil Champions nergens een gevoelige snaar raken, maar de sportscenes entertainen met gemak en de film eindigt op keurige wijze. Ondanks een uitgesponnen speelduur vermaakt het eindresultaat dan ook eenvoudig.

Aardig.

Rampant is een Zuid-Koreaanse film met nogal wat genres erin vermengd en regisseur Kim weet ze best aardig in balans te houden, maar niet zo goed uit te werken. De primaire genres van de film zijn actie en horror, maar daarbij komt ook nog historie, drama, een beetje komedie en romantiek. In mindere maten, maar nog steeds duidelijk aanwezig.

Goed aan de film is de visuele meerwaarde qua decoraties, cinematografisch is de film best een pareltje om te aanschouwen. Mooie vormgeving, prachtige kostuums en schitterende versieringen. Je voelt echt dat je in een andere periode bent belandt, in dat opzicht heeft Kim zijn film volledig onder de controle, en daar was ik ook blij mee. Niet iedere film kan zijn budget op deze manier in zijn voordeel gebruiken.

Het acteerwerk mag er ook best zijn ondanks dat ik enkele rollen die voor bijvoorbeeld de komische laag moeten zorgen wat opdringerig vind. Regisseur Kim wilde echt graag humor betrekken in zijn film en dat is een begrijpelijke keuze, want de film is een nogal serieuze boel, maar als je het er op deze manier in mengt kom je niet ver. De film is namelijk geen komedie uiteindelijk, en met die drukke verschijningen gaat het er niet snel beter op worden.

Ook vond ik de gevechten na een tijdje nogal eenzijdig. Je krijgt eigenlijk tenslotte steeds hetzelfde te zien. De zwaardgevechten zijn mooi bewerkt, maar als je elke zombie op dezelfde manier dood ziet gaan gaat de lol er snel vanaf af. Ook vond ik dat de film wat harder mocht zijn op het gebied van bloederige actie, want het voelt nogal tam en veilig aan. Beter kan ik het niet zeggen.

De lange speelduur en het ambitieuze verhaal zitten de film soms wat in de weg, want uiteindelijk is het een uitermate simpele zombiefilm die bijna een uur van de film inneemt. Meer variatie, spanning en gore hadden de film goed gedaan, maar voor de stilering en de acteurs krijgt de film meteen een voldoende. Lager kan ik het echt niet beoordelen. Aardige film.

Niet zo best.

Tony Todd is tegenwoordig eerder een garantie voor slechte horrorfilms wanneer zijn naam aan een project verbonden zit. Regelmatig wordt hij ook vooral afgedankt met een snelle cameo of een opening. In deze film speelt hij echt een rol, dus dat was wel fijn om te zien. Niettemin nog steeds matigheid op en top.

Opvallend aan de film is dat het er allemaal maar kaal en kleinschalig uitziet. Waarschijnlijk hebben ze de schaal vanwege budgettaire beperkingen ingeperkt, maar ik vond het er allemaal toch wat simpel uitzien. Ik kan me niet voorstellen dat je als regisseur snel tevreden bent met een resultaat als dit, want het concept is eigenlijk bijna apocalyptisch van aard. Dat vraagt vaak om een iets bredere aanpak, maar deze film blijft altijd klein.

Dat neemt niet weg dat ik het acteerwerk prima vond en dat er wel degelijk interessante ideeën worden verkend. Uiteindelijk is het verhaal zelf namelijk wel intrigerend. Ik heb nog niet vaak gezien dat mensen elkaar overnemen door middel van een kus, bijvoorbeeld. Dat vond ik leuk bedacht, en wordt momenteel versterkt door een cast die ook echt willen acteren. Todd blijf ik verder ook altijd top vinden.

Uiteindelijk is het alleen een magere productie waar ik niet zoveel mee kan. Als geheel best direct en snel gecommuniceerd naar de kijker, maar je kan er niet omheen dat het nogal een simpel in elkaar gestoken film is. Kan nog leunen op de kern, maar daar houdt het uiteindelijk op. Dit soort concepten hebben passie nodig, die vind ik hier vooral ontbreken.

Goed.

Toch wel weer een goede Clint Eastwood film hier. Hij heeft toch wel bewezen prima te kunnen regisseren, al speelt hij zelf geen rol hier. Desondanks zonder hem zijn de acteerprestaties nog steeds prima, zelfs Jolie was best te pruimen.

De drama is niet heel aangrijpend, maar de mystery is best sterk. Vooral richting het tweede deel zet de film een wat donkerdere toon aan waardoor je toch wel geboeid blijft. Ook de twist was toch ook duister en daarmee was de toon wel gezet.

De film duurt met 140 minuten wel wat te lang, en is het eerste deel wat te veel uitgerekt. Voor de rest een vrij sterke film die wel redelijk blijft boeien en is ook vrij origineel in zijn verhaal.

Mwa.

The Changeling is een relatief groots opgezette spookhuisfilm die zich ook echt op het spookhuis zelf concentreert en dat kan ik enkel en alleen prijzen. In de huidige tijd waarin dit soort films bijna uitgestorven zijn qua creativiteit proberen regisseurs tevergeefs veel drama aan spookhuisfilms toe te voegen, maar dit weet nauwelijks te werken. Dat maakt The Changeling alvast beter.

Helaas is deze film niet veel meer dan dat, want de spanning zit er niet echt in. Het huis biedt een geweldige kans voor wat sfeer en dreiging, maar veel verder dan een mooi ingericht huis komt het niet. Wat ik vooral miste was wat angst en paranoia. Het huis is te licht, alles is te overzichtelijk en de dreigingen komen nooit echt indrukwekkend in beeld. Ook enkele andere elementen die essentieel zijn missen gewoon.

Een goede soundtrack mist bijvoorbeeld. Nu is het net wat te melig waardoor spanning vooral wordt weggetrokken in plaats van toegevoegd. Scott speelt een goede rol, maar speelt tevens een saai uitgewerkt personage. Dat is de fout van de regisseur en de schrijvers, niet van Scott, die oprecht zijn best doet. Het is gewoon jammer dat hij zo weinig meekrijgt dat hem interessanter maakt dan andere personages binnen horrorfilms.

Verder kent deze film een aantal sterke scenes, waarvan de meest memorabele uiteraard opgenoemd kunnen worden door horrorliefhebbers en liefhebbers van deze film. Dat deze film een inspiratie vormt voor toekomstige films mag duidelijk zijn, maar dat maakt The Changeling helaas niet meteen beter. De spanning blijft namelijk ontbreken, daar blijft de regie gewoon voortdurend in haken.

Wel kent het sfeervolle stukjes, een nuchter verhaal en een focus die zich lekker op de horror houdt in plaats van allerlei onnodige dramaelementen toe te voegen. Dit maakt de film meteen een stuk kijkbaarder, en is de relatief lange speelduur geen enkel probleem. Ze hebben een mooie locatie uitgekozen, voldoende mysterie toegevoegd en een degelijke cast, maar als het dan op horror aankomt, faalt de film en dat is jammer. Verder niet slecht, maar ook niet echt goed.

Wel potentie, maar nog te weinig regiekracht.

Desondanks begint dit filmpje best sterk, en het eerste half uur was best een genot. Wat daarna komt, begint te traag te worden waardoor de aandacht steeds verder afslapt. Maar de potentie was er wel, evenals de acteerkracht.

Het eerste half uur heeft voornamelijk een hoop sfeer. Spall is erg goed op dreef als een enge oude man en heeft genoeg charme. De gehele film ook overigens. Deze film is vooral een soort arthouse film, maar dan wel eentje met iets te veel zekerheid.

Zo is de film echt veel te traag en weet de goede sfeer van het eerste half uur niet vast te houden, waardoor het op een gegeven moment simpelweg saai is. Zo'n mooi moment als op de poster is er helaas ook niet en dat is jammer, want hier en daar waren mooie visuele beelden.

James doet het heel aardig in haar hoofdrol. Alhoewel ze wel een moeilijke rol heeft, ontbreekt het haar niet aan acteertalent. Ook Lynskey doet het voor de rest prima. Maar de meeste kracht en aandacht wordt gepakt door een sterke Spall.

De film heeft een nogal vergezocht verhaal. Bijzonder dat het dat verhaal van vervolgens op deze manier laat zien, maar dat is een moeilijke gave, en dat lijkt dan ook net wat te moeilijk te zijn voor de regie. Zeker het laatste half uur is gewoon te saai, terwijl de gebeurtenissen nog wel interessant zijn.

Eeuwig zonde dus, want de film ging richting een 4,0*. Maar door het te saaie tweede stuk kan het dit cijfer niet meer waarmaken. Ik kijk wel uit naar het volgende werk van dit duo, want aan potentie ontbreekt het ze niet. Wel nog aan de regiekracht.

Matige Liman.

Ik kan de titel eigenlijk wel goed gebruiken om het verloop van de film te beschrijven. Wandelende chaos. Boekverfilmingen zijn altijd riskant en een boek van bijna 500 pagina's proppen in een film van 109 minuten is natuurlijk vragen om problemen. Vanaf de eerste scene voelt het dan ook aan alsof drie hoofdstukken in 5 minuten worden behandeld.

Het concept van "The Noise" is best leuk bedacht. Je kan me altijd wel wakker maken voor dit soort bizarre sciencefictionconcepten, alleen is het snel duidelijk dat de film nogal onrustig aanvoelt door constant een kijkje te krijgen in de gedachtegang van Holland. Eigenlijk is hij vanaf zijn introductie geen moment niet aan het woord geweest. Liman had zich er goed aan gedaan The Noise wat te beperken. Dat had voor de opbouw meteen wonderen kunnen doen.

Verder zou er zomaar een budget van 100 miljoen uitgegeven kunnen zijn aan Chaos Walking, waardoor ik het onbegrijpelijk vind dat Liman dan kiest voor dit soort omgevingen. Zal vast wat met het bronmateriaal te maken hebben, maar Prentisstown ziet er ontzettend lelijk uit. Liman kan best actie regisseren, dat liet hij zien met Edge of Tomorrow, maar de avontuurlijke actie in deze specifieke film maakt allesbehalve indruk. Zeker de finale is nogal kaal en het enige echte moment waarover ik te spreken was is de scene waar Jonas per ongeluk dat wapen van Ridley activeert. De cameravoering is wel bovengemiddeld en de CGI niet onaardig, maar de actie voelt nergens spannend, spectaculair of bewonderenswaardig aan.

Het tempo ligt gelukkig hoog en enkele ontwerpen zien er meer dan redelijk uit. Er wordt goed geacteerd (met uitzondering van Ridley), maar er worden ook een hoop niet onaardige namen in ondankbare bijrollen geplaatst. Zeker Oyelowo mag wel een goed gesprek hebben met zijn agent. Conceptueel weet de film uitstekend te boeien en ondanks het soms rommelige verloop is 109 minuten goed te doen. Misschien dat de studio's de film hebben ingekort, want Chaos Walking voelt aan als een gehalveerde film. Zo te zien was het geen kassucces, maar op deze manier hoeft een vervolgdeel ook niet van mij.

Net aan 3,0*

Ik heb nog geen ervaring met Blomkamp films, alhoewel District 9 op mijn lijstje staat. Elysium komt binnenkort op TV, kan ik misschien ook wel aan beginnen. Chappie keek ik puur om eventjes een Blomkamp film gezien te hebben.

De actie in de film is heel mooi in beeld gebracht en de robots zijn fantastisch. Chappie ziet erg goed uit en het Tank achtige ding aan het eind ook. Qua effecten is het meer dan mooi. De minpunten zijn dat het eigenlijk vaak wel gewoon saai is.

Die Antwoord "Yo-Landi" was vreselijk irritant, de andere zanger was wel ok. Patel deed het redelijk als een nerd, maar soms wat overdreven. Jammer, want met betere casting was deze film misschien uiteindelijk wel beter geworden. Het einde was ook een beetje overbodig.

Prima film met effecten, maar soms wel saai.

Pfff.

Aan de ene kant is het best begrijpelijk dat een film als Chariots of Fire een Oscar wint. Aan de andere kant vind ik het compleet onbegrijpelijk dat films als deze aan zulke grote prijzen kunnen komen. Nu neem ik de Amerikaanse prijzen al lang niet heel serieus meer, maar er is toch wel redelijk onderzoek naar verricht. Vreemd zal het blijven.

Chariots of Fire is een soort sportieve biografiedramafilm over personages waarvan ik nauwelijks de naam ken. We zien ze wat lopen, rennen en dansen tussendoor. Soms gaan ze kort even dineren met wat machtige personen. Over de achtergrond wordt echter weinig toegelicht. Familieleden verschijnen soms plots op de achtergrond of in de tribune, verder zijn de makers op momentopnames gericht. Uiteraard is het verder met fictie vermengd, maar niettemin gebaseerd op echt bestaande personen onder dezelfde naam (die ik even op moest zoeken).

Belabberd geacteerd, werd ook na enige tijd misselijk van de constante arrogantie, toon en accenten. Je kan wel zeggen dat deze film zich afspeelt in de rijkste Engelse kringen, Hudson neemt ook nooit de moeite om ons maar een moment op andere gedachte te brengen. Ik werd er helemaal kriegelig van, en als de personages tot overmaat van ramp ook geen moment interessant weten te zijn wordt Chariots of Fire al snel een film die je de strot uitkomt.

Visueel wel groots opgezet met veel figuranten en menigten, verder nergens bijzonder of onderscheidend geschoten. Nogal saai in beeld gebrachte sportscenes ook. Naast het feit dat deze van korte duur zijn worden ze ook nergens echt uitdagend in beeld gebracht. Je kan nergens voor juichen, ondanks de felle kreten van het publiek zelf. Kijker wordt nooit in het feest betrokken. Nu zal ik ook eerlijk zijn. Ik wil me nooit in deze kringen bevinden.

Ik kan simpelweg zeggen dat ik er geen ene reet aan vond. Irritant geacteerd, niet bijzonder geregisseerd en sport dat zelden passend en/of effectief in beeld wordt gebracht. Wat de film echter voor me persoonlijk wat verder naar beneden brengt is dat regisseur Hudson nooit de moeite neemt om de wereld van de film maar een moment intrigerend in kaart te brengen. Vermoeiende ervaring.

Ook een prima Burton.

Dit verhaal sprak me altijd wel een beetje aan. Kinderen krijgen allemaal 1 voor 1 pech omdat het allemaal maar vervelende verwende kinderen zijn. Daarmee is het eigenlijk allemaal ook wel vrij voorspelbaar en dan is de lol er snel vanaf daarmee.

Gelukkig is het visueel prima. Het verhaal volgt wel wat teveel de lijntjes, met natuurlijk de arme maar dankbare Highmore die eindelijk eens geluk krijgt een geen kwaad in zich heeft. Depp doet het verder prima, maar weet niet bijzonder te zijn.

Leuk verhaal moet ik zeggen, dat was leuk om te volgen. De kinderen zijn vrij flauw, maar spelen allemaal hun rol wel met overtuiging. Highmore is ook voor de rest prima. De film weet echter nergens ongelooflijk op uit te blinken en de humor is flauw.

Leuk verhaal, visueel ook mooi. Dit zijn we ondertussen wel gewend van Burton.

Half.

Het valt moeilijk te ontkennen dat het concept van Charlie Says erg leuk gekozen is, en afkomstig is van een onderwerp dat zo gek klinkt dat het intrigerend wordt. Deze film neemt je mee in het leven van de vrouwen van Manson, waarmee het helaas wel een klein punt belicht van een heel groot onderwerp.

Visueel ziet deze film er veilig uit. De gevangenis wordt wat ondermaats ingericht en de film wordt erg regulier in beeld gebracht. De redelijk kleurrijke poster zet daarmee niet het beeld neer dat de film wel wilt dat je hebt. Ook als rauwe film vond ik Charlie Says erg veilig aanvoelen. Het voelt wel realistisch aan, maar ook erg gelikt. Soorten stijlen die niet helemaal samengaan.

Acteerwerk is de grootste troef van de film. Smith zet zonder moeite een intrigerende Manson neer, maar het wordt hem makkelijk gemaakt aangezien hij een man na moet doen die zelf volledig van het padje af was. De dames zijn wat minder. Ik vond het allemaal prestaties die me niet bij gaan blijven, en door de redelijk kale manier van acteren kon ik moeilijk sympathie voor de dames voelen.

Wel weet de film te boeien, en de poging om het verhaal rondom Manson vanuit een geheel ander perspectief te vertellen is goed gekozen. Omdat er een redelijke flow inzit is het moeilijk om deze film de grond in te boren. Jammer dat de film weinig vertelt, aan de andere kant is het wel zo dat de film op deze manier niet onnodig veel hooi op z'n vork neemt.

De beelden waarbij wordt teruggekeken op hoe de dames met Manson omgingen zijn stukken interessanter te noemen dan alle beelden die zich in de gevangenis afspelen. De richting die de film uiteindelijk aanneemt is goed gekozen, en wordt ook degelijk uitgevoerd. Geen film die me erg gaat bijblijven verder, maar qua misdaad hebben we veel ergere films gezien.