Opinions

Kahaani

Leuk. Kahaani barst van de energie en de zoektocht van Vidya (de ijzersterke Vidya Balan) naar haar man in het drukke en warme Kolkata is spannend, interessant, belachelijk en soms ook humoristisch. Er zit op het laatst een twist in het verhaal die eigenlijk totaal niet zou moeten werken, maar doordat de makers het allemaal ook niet al te serieus nemen werkt het opvallend goed. Het einde is ook opvallende emotioneel, en Balan weet de pijn en het verdriet op het laatst fantastisch te spelen. Het verhaal is belachelijk, maar dat is ook de charme van de film.

“Wax on, right hand. Wax off, left hand.”

Nog niets van zijn charme verloren. The Karate Kid is zeker jeugdsentiment, maar het is ook gewoon een geweldige film die na al die jaren nog steeds rechtovereind staat. Vooral door Macchio en Morita natuurlijk, maar ook door de heerlijke jaren 80 vibe, Elisabeth Shue en Zabka, de strijd tussen Daniel en Johnny, de muziek, en uiteraard de wijze lessen van Mr. Miyagi. Want The Karate Kid is een coming of age film met karate als uitlaatklep voor de gepeste Daniel, maar door de rol van Miyagi heeft de film ook net iets meer te zeggen dan de gemiddelde coming of age film. Zonder het plezier en de humor helemaal uit het oog te verliezen.

“Your focus needs more focus.”

Redelijke Karate Kid film. De formule is bekend, en regisseur Harald Zwart probeert gelukkig niet om het wiel opnieuw uit te vinden. Want het verhaal blijft vermakelijk, en Jackie Chan is natuurlijk de perfecte castingkeuze als mr. Han. Jaden Smith is ook sterk, en de trainingsscènes zijn de leukste gedeeltes in de film. De andere acteurs doen het goed, en ondanks de lange speelduur blijft het vermakelijk om naar te kijken.

“Ah Miss Blaine, you dance like a herd of cattle. You are a rare woman who lights up a room simply by leaving it!”

Aardig. Er is een lange tijd geweest dat Jackman vaak werd gecast in dit soort romcom rollen, en in Kate & Leopold laat hij zien er ook heel erg goed in te zijn. Charisma heeft mr. Wolverine zeker, en Meg Ryan is natuurlijk ook een romcom pro. De film is weinig verrassend en er valt ook weinig te lachen (Schreiber en Meyer in de bijrollen zijn matig), maar Ryan en Jackman weten het allemaal wel te verkopen.

"Stay sweet."

Deze film komt wel even binnen. Katie is iemand die alles door een roze bril bekijkt, en haar opgewektheid en levenslust staan in schril contrast met de barre omstandigheden waarin ze is opgegroeid, en waar ze nu nog steeds in leeft. Haar naïviteit en goedheid grenzen soms bijna aan het onwaarschijnlijke, maar ik denk dat we allemaal wel zo'n type kennen.

Olivia Cooke is fantastisch, en ze zorgt ervoor dat je Katie snel in je hart sluit. Het is een moeilijke rol, maar Cooke toont lef en laat haar grote talent zien. Het probleem van de film is dat de regisseur wel heel veel narigheid en problemen op Katie afvuurt, en op een gegeven moment ben je zelf ook helemaal murw gebeukt door alle teleurstellingen en het geweld waar Katie mee te maken krijgt. Een bepaalde verkrachtingsscène zal op je netvlies gebrand blijven staan. Het dubbelzinnige en open einde is mooi gedaan, maar ik had Katie nog wel wat verder willen volgen.

Kaze Tachinu

Sterke animatiefilm van Miyazaki. Het verhaal is interessant, de animatie ziet er weer weergaloos uit en Kaze Tachinu is echt een feest om naar te kijken. De speelduur is iets te lang, en de focus had voor mij wat meer mogen liggen op Hirokoshi en zijn werk voor het Japanse leger, en het bouwen van vliegtuigen. De familieperikelen horen er natuurlijk wel in, maar voor mij haalde dat soms de vaart uit de film. Hirokoshi als architect en vliegtuigbouwer is een intrigerende verhaallijn, die door Miyazaki ook goed wordt uitgewerkt.

“The first rule of being a spy is not to be in love with your partner.”

Een actiekomedie die niet spannend is en ook weinig humoristische momenten kent. Keeping Up with the Joneses krijgt het grotendeels voor elkaar. Gadot is een mooie dame en Galifianakis heeft een aantal grappige momenten, maar daar blijft het ook bij. Hamm is saai en Fisher heeft wat aardige momenten maar kan soms ook erg irritant zijn.

Net toen ik dacht dat de film echt een totale mislukking was wordt het huis van de Joneses' opgeblazen en wordt het allemaal wat beter. De vier acteurs gaan samenwerken en er komt wat meer actie en scherpte. En de humor gaat met sprongen vooruit. Keeping Up with the Joneses is nog steeds geen goede film, maar het is ook geen straf om de film uit te zitten. En dat had ik na het eerste uur wel verwacht.

Kelly + Victor

Rauw en indringend drama, die door de afstandelijke aanpak en het wat warrige script net te weinig indruk maakt. Victor en Kelly zijn twee personages die allebei duidelijk met problemen worstelen, maar hun band en worsteling werd eigenlijk nergens meeslepend. Buiten het seksueel experimenteren heb je ook niet echt het idee dat hen nog veel bindt.

Er blijft veel onbesproken en dat hoeft niet altijd een probleem te zijn, maar hier begon ik me op een gegeven moment te ergeren aan het waarom van sommige keuzes van de personages. Campbell-Hughes en Morris zijn beide wel erg sterk, en de speelse regie (zeker tijdens de seksscènes) kan ik ook wel waarderen. Te weinig om echt een blijvende indruk achter te laten, iets wat ik tijdens de eerste sterke vijf minuten wel had verwacht.

Kenau

Als het aankomt op de fantastische sets en aankleding is Kenau een absolute voltreffer. Op schitterende manier komt het Nederland van de 16de eeuw tot leven. Over het script en het acteerwerk ben ik wat minder te spreken. Het is oorlog, maar geen enkel moment voel je de echte spanning die er eigenlijk wel zou moeten zijn. Hendrickx is goed, maar Atsma is weer eens verschrikkelijk en de buitenlandse acteurs zijn niet veel beter. En kan niemand normale Nederlandse dialogen schrijven, of klinkt Nederlands nou eenmaal houterig. Ik ben er nog steeds niet uit.

“Are you thieves or what? You want money, is this a robbery?”

“Yeah, Pop, we're gonna steal all your towels.”

Sterke klassieker. Vooral de combinatie van de zwart-wit beelden, het duo Bogart/Bacall, de tropische omstandigheden en het misdaadverhaal zorgt voor een boeiende film, en dan heb je ook nog acteurs als Robinson (weergaloos), Barrymore en Gomez in kleurrijke bijrollen. Key Largo is op zich een standaard misdaadverhaal, maar de locatie, de sfeer en de acteurs zorgen ervoor dat het een allesbehalve standaard film is geworden. Bogart is cool en Bacall is prachtig, maar dat wisten we natuurlijk al.

“Fuck this shit, I'm getting the bazooka!”

Wat blijft dit toch een heerlijk actie/komedie spektakel met lekker veel over the top actie/vechtscènes en de 12-jarige Hit Girl die vloekt als een tierelier en haar tegenstanders moeiteloos op allerlei creatieve manieren naar de andere wereld helpt. Kick-Ass is een ingenieuze variatie op het superhelden genre met de 17-jarige Dave die superheld wil worden maar niet over speciale krachten beschikt. Hij krijgt dan ook meerdere keren een pak slaag maar gelukkig krijgt hij hulp van de geweldige Hit Girl en Big Daddy.

Aaron Taylor-Johnson is een beetje saai als Dave maar gelukkig maken Moretz, Cage, Strong en Mintz-Plasse alles goed en gaan met zichtbaar plezier helemaal los in hun rol. Het verhaal over Dave, zijn vrienden en “love interest” is een wat saaie onderbreking maar als regisseur Matthew Vaughn er weer een vechtscene tegenaan gooit ben je dat zo weer vergeten. Deze vechtscènes zijn geniaal gechoreografeerd en gefilmd en de soundtrack is sterk gekozen en op sommige momenten hilarisch. Sowieso heeft Kick-Ass veel komische scènes en ik zat grote gedeelten van de film met een grote glimlach te kijken naar alle geniale onzin die Vaughn op je afvuurt. Strong is ook sterk als bad guy en schmiert er lekker op los. Mintz-Plasse vraagt de gehele film om een stuk “ass kicking” en gelukkig krijgt hij die ook van Hit Girl. Kick-Ass is een actierijke achtbaanrit die je gewoon over je heen moet laten komen. Wat een heerlijke filmbelevenis!

“Show's over, motherfuckers.”

“You're gonna pay for what you did to my dad.”

“Your dad? You blew up my dad with a bazooka.”

Prima tweede Kick Ass avontuur. Moretz is weer geweldig als Hit Girl, en dan heb in deze films de oorlog eigenlijk al gewonnen. De film mist wel die echte Matthew Vaughn vibe, en er zitten te veel momenten in dat het niveau wel erg inzakt. Veel personages werken ook gewoon niet, en vooral Mintz-Plasse is bloedirritant. Mother Russia is wel briljant. En alle scenes met Moretz en Taylor-Johnson werken, en de focus op de tienerperikelen van Mindy/Hit Girl pakt goed uit.

“You must learn to be faster than any punch or kick, that way won't get hit.”

Kickboxer is een echte Jean-Claude Van Damme film. Eerst wat drama of een tegenslag, dan de training, om uiteindelijk natuurlijk te overwinnen. Kickboxer is meer een vechtfilm zoals Bloodsport en Lionheart, dan Van Damme's latere actiefilms. Niets mis mee, hoewel het eindgevecht wel een beetje een anticlimax is. Gelukkig zit er ook wat humor in de film, en de trainingsscènes leveren wat aardige momenten op.

“You took the wrong kid!”

Matig. Halle Berry schreeuwt de gehele film, en Kidnap hangt van de onlogische plotontwikkelingen aan elkaar. De slechteriken doen weer de domste dingen, en je vraagt je af hoe ze zo lang onder de radar van de autoriteiten zijn gebleven. In de mensen/kindersmokkel gaat het er toch wat harder en grimmiger aan toe dan hier het geval is. Er gebeuren zoveel belachelijke dingen dat ik op een gegeven moment dacht naar een komedie te kijken. Jammer genoeg wordt alles bloedserieus genomen, en Berry slaat de plank een aantal keer volledig mis.

“He might be weird. I mean, he donated sperm. That's weird.”

“Well, you know, if he hadn't, we wouldn't be here, so... respect.”

Onderhoudende film die drijft op het sterke spel van de acteurs, en ik kan het totale gebrek aan moralisme of sentiment ook wel waarderen. Het zijn allemaal niet de meest sympathieke personages, maar door de acteurs leef je wel met iedereen mee. Het voelt oprecht aan, en Bening, Moore, Ruffalo, Wasikowska en Hutcherson acteren ijzersterk. Het geeft wel een zure nasmaak dat Ruffalo's personage als de slechterik wordt afgeschilderd (terwijl ze allemaal fouten maken). Maar de laatste scènes zijn schitterend en maken veel goed.

Kill Bill: Vol. 1

“Revenge is never a straight line. It’s a forest, and like a forest it’s easy to lose your way… To get lost… To forget where you came in.”

Kill Bill deel 1 blijft toch wel één van mijn favoriete Quentin Tarantino films. In dit eerste deel ligt de nadruk wat meer op bloedige, excessieve vechtscènes en wat minder op de dialogen. Als jarenlange Tarantino fan kan ik ook in deze film weer genieten van de geweldige dialogen, vechtscènes, heerlijke muziek, Tarantino´s muze Uma Thurman, een niet chronologische verhaalstructuur, leuke vondsten (anime!) en natuurlijk veel bloedige scènes.

Bij herziening valt op dat het tempo in dit eerste deel een stuk hoger ligt dan normaliter het geval is in een Tarantino film. De toon wordt gelijk goed gezet in de eerste scene en van daaruit wordt je als kijker meegesleurd in het wraakverhaal van The Bride. Ze wordt voor dood achtergelaten door haar vijf voormalig collega huurmoordenaars Bill, Elle, Budd, O-Ren Ishii en Vernita. In dit deel moeten Vernita en O-Ren eraan geloven en Tarantino trakteert de kijker op een wraaktocht in stijl. Visueel ziet de film er geweldig uit en dat komt vooral tot uiting in het laatste gedeelte in Tokyo. De vechtpartij tussen The Bride en Vernita Is indrukwekkend maar de hoofdmaaltijd van dit eerste deel is de strijd tussen The Bride en O-Ren. Lucy Liu is fantastisch en de introductie van O-Ren geheel in anime is weergaloos. De slachtpartij The Bride versus O-Ren, Sofie, Gogo en “the Crazy 88” is waanzinnig en Tarantino ten voeten uit. Het laatste gevecht in de sneeuw is visueel prachtig gedaan en een mooie afsluiter van het begin van een ongekende wraaktocht die moet eindigen met Bill.

Kill Bill: Vol. 2

“You and I have unfinished business.”

Dit tweede deel vind ik persoonlijk iets minder dan het weergaloze eerste deel maar nog steeds is dit een steengoede afsluiter van de wraaktocht van The Bride. Budd, Elle en uiteraard Bill staan nog op het lijstje om afgestreept te worden en The Bride gaat in volle vaart op haar doelen af. Dit tweede deel is rustiger met meer ruimte voor de klassieke Tarantino dialogen en lange monologen.

Dat begint al in de eerste scene met de heerlijke introductie van Bill en zet zich voort tot aan het laatste gedeelte met de confrontatie tussen de twee voormalig geliefden. Maar Tarantino heeft ook een aantal geweldige vechtscènes voor de kijker in petto met de training van The Bride door Pai Mei en één van de beste vechtscènes die ik ooit heb gezien tussen The Bride en Elle. Allereerst moet Budd worden verslagen en in een korte introductie weet Michael Madsen indruk te maken. Een Tarantino acteur bij uitstek en dat laat hij ook hier weer zien. Het gedeelte met The Bride die levend begraven wordt is gruwelijk en het vervolg is zowel komisch als keihard. Daryl Hannah is geweldig als Elle en samen met Thurman gaat ze helemaal los tijdens hun vechtpartij. Over komisch en hard gesproken, de uitkomst van die vechtpartij is legendarisch. David Carradine is perfect gecast als Bill en vooral op het laatst mag hij helemaal losgaan op lange, lange Tarantino monologen. De scènes met The Bride en haar dochter zijn hartverscheurend en Thurman is hier op haar best. Het ingehouden verdriet, pijn en woede is van haar gezicht af te scheppen en voel je in elke vezel van haar lichaam. Het einde is opvallend ingetogen voor een Tarantino film maar maakt daardoor des te meer indruk. Compliment ook voor de geweldige muziek. Deel één en twee vormen samen een meesterlijk wraakverhaal met klassieke Tarantino elementen.

“They are bad people. They should suffer.”

Vreemde en absurde film. Vooral tegen het einde gaat het helemaal los, en ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden. In het eerste gedeelte wordt de spanning goed opgebouwd, en het is allemaal heerlijk Brits. Rauw maar ook ingetogen, en het is belangrijk om met zo weinig mogelijk achtergrondinformatie deze film te gaan kijken. Kill List had wel iets meer spanning kunnen gebruiken, en vooral in het middengedeelte werd het wat langdradig. Opbouw is prima, maar op een gegeven moment mag het wel losbarsten. Dat gebeurd tegen het einde, met één van de vreemdste eindes van een film die ik ooit heb gezien.

“I'm done with killing.”

“Yeah well, maybe killing ain't done with you.”

Een Statham film. Altijd erg vermakelijk, maar nooit echt hoogstaand. Killer Elite heeft een aantal puike actiescènes en de acteurs (met De Niro voorop) hebben zichtbaar plezier in de vechtscènes. Maar het verhaal is rommelig en onnodig ingewikkeld. Met dit soort films is het devies om het simpel te houden, maar Killer Elite wil het onnodig moeilijk maken. Gelukkig weet het wel hoe je een spannende actiefilm moet maken. Want op dat gebied maakt Killer Elite indruk.

“Sometimes I feel like I don't know you.”

Matig. Killing Me Softly wil graag seks en sensualiteit uitstralen, maar het resultaat is een wat suffe romance tussen Fiennes en Graham. Vooral Fiennes is matig bezig. Graham is wel aardig, maar krijgt te weinig ruimte om iets van haar personage te maken. In het tweede gedeelte wordt het meer een thriller, en de spanning wordt opgevoerd. Zonder succes, want de personages zijn vooral vervelend en je hebt nergens het idee dat Graham ook maar één moment gevaar loopt. De twist op het laatst zie je van ver aankomen. Gelukkig wordt het allemaal nog wel redelijk geloofwaardig gebracht, en echt uit de bocht vliegen doet deze kleurloze thriller niet.

“Our children are dying, but yes. I can make you mashed potatoes.”

Ongemakkelijk, onheilspellend en met de tragiek van een onvervalste Griekse mythe. The Killing of a Sacred Deer is weer een echte Lanthimos film geworden, in al zijn onvolmaakte glorie. Personages zijn karikaturaal neergezet, dialogen voelen onnatuurlijk aan (de film begint lekker met de horloge dialoog en menstruatie opmerking), en je moet als kijker wel in de stemming zijn voor een verhaal vol symboliek en tragiek.

Maar dan word je wel beloond met fenomenaal acteerwerk, een schitterende cinematografie, sfeervolle muziek en sterk camerawerk. De manier waarop scènes in beeld worden gebracht is fantastisch. De blik van Keoghan gaat door merg en been (spaghetti zal nooit meer hetzelfde smaken) en Kidman, Farrell en Cassidy zijn ook ijzersterk (die ene scene met Silverstone is ook goud). Het einde is onvermijdelijk en zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan.

“For 18 years I have waited.”

“So what now?”

“Hunting. I am going hunting.”

Robert De Niro en John Travolta in een kat-en-muisspel, dat moet wel een goede film opleveren toch? Jammer genoeg weet Killing Season nergens iets van spanning te creëren, en dat constante gepraat tussen De Niro en Travolta helpt ook niet echt. Deze twee personages zouden elkaar naar het leven moeten staan, maar het lijkt soms wel een theekransje. Het haar (is het haar?) van Travolta leidde ook wel heel erg af. Net zoals het verschrikkelijke accent. De Niro is wel goed, en de momenten dat ze elkaar echt pijn willen doen zijn hoogtepunten. Helaas zijn die momenten schaars.

“None of these men are criminals in the usual sense. They've all got jobs. They all live seemingly normal, decent lives. But, they've got their problems and they've all got a little larceny in 'em.”

Geweldige film van Stanley Kubrick. The Killing had een hele droge film kunnen worden over een stel criminelen die nog één grote slag willen slaan, maar de film is een enerverende misdaadfilm met sterk acteerwerk, een niet-chronologische vertelwijze, een ingenieus script en een ijzersterk einde. The Killing had maar op één manier kunnen eindigen, maar toch brengt Kubrick het op een spannende manier. Het budget voor de film was duidelijk niet al te hoog, maar Kubrick laat hier al zien wat voor briljante en inventieve regisseur hij is.

Kimi no Na Wa

Schitterend. Het is een lange tijd gelden dat ik uit de bioscoop kwam en echt het gevoel net naar iets speciaal te hebben gekeken. Kimi no Na Wa is een animatiefilm die er op de eerste plaats schitterend uitziet, maar ook een verhaal heeft dat beklijfd. Body swap films zijn niet nieuw, maar wat Kimi no Na Wa ervan weet te maken is echt iets bijzonders. Mitsuha is opgeroeid ergens in een klein dorpje in Japan, en droomt ervan om naar Tokio te verhuizen. Taki is een jongen die in Tokio woont, en tijdens een periode dat een komeet rakelings langs de aarde scheert worden ze steeds vaker wakker in elkaars lichaam.

Dit levert de eerste drie kwartier een grappige en hartverwarmende film op over twee tieners die zich aan elkaar ergeren, maar ook een band opbouwen. Scènes met het zusje van Mitsuha, die haar zus steeds betrapt op het betasten van haar eigen borsten, en Mitsuha die Taki probeert te koppelen aan een collega leveren komische situaties op. De regie is vlot, de animatie ziet er schitterend uit en ook de muziek is ijzersterk, de eerste drie kwartier is Kimi no Na Wa een zeer fijne filmbelevenis. Maar daarna verandert de toon en begint de film echt grootst te worden. Te veel verklappen zou zonde zijn, maar het enige wat ik kan zeggen is dat dit een film is die iedereen moet zien. De film raakte bij mij precies de goede snaar en ook al krijgt de film een wat donker tintje, het fantasierijke verhaal, de band tussen Mitsuha en Taki, de aanstekelijke muziek en de weergaloze animatie maken het een genot om naar te kijken. Het feel good einde maakt het helemaal af. Dit is de populairste Japanse film ooit en ik begrijp wel waarom. Dit is een modern meesterwerk.

Castaway on the Moon

Sterk film. Castaway on the Moon is een film die even op gang moet komen, maar zodra het meisje (Ryeowon Jung) geïntroduceerd wordt veranderd de film in een verhaal over twee mensen met grote problemen, die elkaar op soms orthodoxe wijze weten te helpen. Het probleem van de film is een beetje dat de verhaallijn rond de vrouwelijke Kim, die nooit naar buiten gaat, interessanter is dan de met zelfmoord gedachten rondlopende mannelijke Kim. Daardoor is vooral het begin wat saai om naar te kijken. Het wordt wel beter, maar Jung blijft boeiender en speelt een sterker personage. Het laatste gedeelte, en de laatste scene, zijn dan wel weer een ijzersterke afsluiter.

“What's the difference between wishing someone dead and actually doing something about it?”

Zwakke poging om een intelligente thriller te maken. Het is uiteindelijk een spelletje wie de moorden op twee vrouwen heeft gepleegd, maar door een gebrek aan spanning en logica wordt het al snel een zoutloze film.

De personages doen de domste dingen en les 1 die je leert bij een politieondervraging, nooit liegen over zaken die de politie makkelijk kan nachecken. Zeker niet vier keer achter elkaar zoals Walter (Wilson). Biel en Bennett zijn natuurlijk mooie vrouwen, en qua sfeer en cinematografie scoort A Kind of Murder zeker punten. En Eddie Marsan vond ik overtuigend acteren, maar helaas is de omslag die zijn personage op het laatst maakt ridicuul en lachwekkend. Net zoals het einde jammer genoeg.

“SHUUUUUUUUUUT UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUP! Shut up! Shut up! Shut up!”

Aardige film met Schwarzenegger. Je weet dan wel een beetje wat je krijgt, hoewel Kindergarten Cop soms meer een familiefilm is dan een luchtige actie/thriller. Daar moest ik mij wel even overheen zetten, maar Arnie doet z'n best. Het acteerspel is matig, maar dat wordt goed gemaakt door het plezier en de overtuiging waarmee de acteurs alles spelen. Vooral de manier waarop Arnie met de kinderen omgaat is leuk om te zien. En het einde zorgt gelukkig nog voor wat spanning.

“Sadness never ends. Van Gough said that before he died.”

Nikserig. Het gebeurt niet vaak, maar al tijdens het kijken van The Kindergarten Teacher vroeg ik me af wat de regisseur nu wilde zeggen met haar film. Het hoofdpersoon is een onsympathieke en triestige vrouw, die via één van de kinderen die ze lesgeeft toch nog haar nooit waargemaakte dromen en ambities uit wil laten komen.

Het resultaat is een trage film zonder doel of boodschap. Of het moet zijn dat je uiteindelijk wordt opgepakt voor het ontvoeren van een kind omdat je helemaal doordraait, maar dat was iets wat je al van mijlenver aan zag komen. Hoewel de manier waarop dan nog wel verrassend is. Complimenten voor Gyllenhaal, die nog heel wat weet te maken van een ondankbare rol.

“You're no longer a myth. You're starting to mean something.”

Redelijk. Eigenlijk heeft deze King Arthur film heel veel pluspunten. Het acteerwerk is sterk, de regie van Ritchie is weer lekker vlot, de actiescènes zien er goed uit en ook de personages zijn interessant. Het probleem is alleen dat er een erg matig script is met een traag en soms zelfs saai verloop. Ook het fantasy element vind ik een keuze die niet helemaal goed uitpakt. Law, Hunnam, Hounsou en Bergés-Frisbey zijn wel sterk en zorgen ervoor dat King Arthur: Legend of the Sword niet helemaal in drijfzand wegzakt.

“Oh no, it wasn't the airplanes. It was beauty killed the beast.”

Knap gemaakte filmklassieker. King Kong ziet er natuurlijk gedateerd uit, en vooral wanneer King Kong zijn intrede doet moet je even je perspectief en verwachtingen bijstellen. Niet erg, want ik vond vooral de scènes op Skull Island zeer vermakelijk, en Fay Wray haalt het maximale uit een wat ondankbare rol. Ook de andere acteurs doen het goed, en het laatste gedeelte in New York (en op de Empire State Building) is natuurlijk iconisch.