Opinions

“Better to be king for a night than schmuck for a lifetime.”

Wat een fabelachtige acteerprestatie van Robert de Niro. En uiteraard ook van Jerry Lewis en Sandra Bernhard. De zoveelste samenwerking tussen Scorsese en De Niro levert een luchtige satire op met een donkere ondertoon. Want kritiek op de media en de beangstigde zucht naar faam is wat deze zwarte komedie drijft.

De Niro speelt in tegenstelling tot zijn maffiarollen een uitbundig type die er alles voor over heeft om de "King of Comedy" te worden. Rupert Pupkin is een tragisch, maf en meelijwekkend figuur waar je toch een zwak voor krijgt. Dat komt omdat Pupkin een soort onschuldige naïviteit heeft en overloopt van vertrouwen en positiviteit. Realiteit een waanideeën lopen in elkaar over en ook als kijker weet je niet zeker wat echt is en wat niet. Met het einde als waanzinnig hoogtepunt.

“A king has no friends. Only followers and foe.”

Sterke film rond koning Henry de Vijfde, fantastisch gespeeld hier door Chalamet. The King komt langzaam op gang, maar nadat Henry’s vader Henry de Vierde (Mendelsohn) komt te overlijden en Henry de troon bestijgt, komt de vaart erin. Sfeervol, met een geweldige production design en fantastische acteurs in de bijrollen.

Vooral Edgerton, Harris en op het laatst Lily-Rose Depp (in één van de beste scenes in de film) zijn erg sterk. Pattinson is wel miscast hier, maar gelukkig is zijn rol niet al te groot. De veldslagen zijn sterk in beeld gebracht, hoewel de manier waarop de gevechten zijn gechoreografeerd soms best amateuristisch is. Gelukkig eindigt de film zeer sterk met de scenes tussen Chalamet en Harris, en die tussen Chalamet en Depp.

“My husband is, um... well, he's required to speak publicly.”

“Perhaps he should change jobs.”

Mooi. The King's Speech is een geschiedenisles en een sfeervol drama, maar meer nog is het een film over de vriendschap tussen twee mannen. Stotteraar King George de zesde en zijn 'dokter' Lionel Logue. Het samenspel tussen Firth en Rush is de drijvende kracht achter deze film en hun acteerspel zorgt voor veel memorabele scènes. Met een einde wat daardoor een ongelooflijke impact heeft. Met een mooie en ingetogen bijrol van Bonham Carter.

Regisseur Hooper zorgt voor een fraaie omlijsting met schitterende locaties en een warm kleurgebruik. De jaren 30 komen echt tot leven. Ook de dialogen zijn ijzersterk. Er zit veel humor in de film en dat komt voornamelijk door de intelligente dialogen en de manier waarop Firth en Rush ermee aan de haal gaan. Topfilm.

“It is a kingdom of conscience, or nothing.”

Schitterende film van Ridley Scott. Kingdom of Heaven doet heel veel dingen goed. De schitterende gevechten, de mooie locaties, het acteerwerk, de imponerende muziek en het intrigerende verhaal, de film imponeert. Scott heeft een zwak voor historische verhalen, en Kingdom of Heaven is wat dat betreft één van zijn betere films.

Historisch gezien misschien niet helemaal correct, maar dat doet niets af aan de filmbeleving. De film voelt ondanks de tweeënhalfuur wel gehaast aan, en de director’s cut staat nu al op de watchlist. Het acteerwerk is over de gehele linie uitstekend, met zelfs Orlando Bloom die hier een sterke rol neerzet. Het is gewoon een episch verhaal, met een verbluffend oog voor detail en een Scott op de toppen van zijn kunnen.

The Kingdom

Prima thriller/actiespektakel. Regisseur Peter Berg staat niet bekend om zijn nuance of terughoudendheid en ook The Kingdom is één en al bombastisch vermaak. Gelukkig mag hij hier werken met een goed script en de opbouw van het verhaal is interessant.

Een aanslag in Saoedi-Arabië moet door vier FBI-agenten worden onderzocht en langzaamaan wordt steeds meer duidelijk over de toedracht. Foxx, Garner, Cooper en Bateman zijn degelijk, maar het beste vond ik Barhom, die de vier FBI-agenten helpt bij hun onderzoek. De actie is goed verzorgt en vooral op het laatst zat ik op het puntje van m’n stoel. De laatste scene laat zien dat oorlog en haat een vicieuze cirkel is waar geen ontkomen aan is.

“Sir Elton, stay here. We're under attack.”

Prima vermaak weer. Dit tweede Kingsman avontuur heeft niet de Britse charme van het eerste deel, maar The Golden Circle is een film die weet te vermaken. De eerste actiescene zegt eigenlijk al alles over wat deze film wil zijn. Het moet vooral grootster, Amerikaanser en gekker, maar Vaughn vergaloppeerd zich in een beetje in de executie.

Bridges, Tatum, Pascal, Moore en Berry zijn uitstekende acteurs, maar het zegt al genoeg dat Egerton, Strong en Firth weer de uitblinkers zijn. En dan wordt Roxy (Cookson) nog node gemist. Tatum had misschien nog wat kunnen uithalen, maar die wordt de halve film in een vrieskist gestopt. The Golden Circle is voor de rest puur entertainment, maar mocht er nog een vervolgdeel komen graag weer terug naar de basis. Jammer genoeg zonder Strong die een nummer van John Denver zingt.

“Sorry, Love. Gotta save the world.”

Kingsman: The Secret Service blijft een stijlvolle en waanzinnige actiefilm. James Bond op steroïden. Matthew Vaughn trekt alle registers open met een aantal heerlijke over the top actiescènes, Samuel L. Jackson als slissende boef, een geweldige doorbraakfilm voor Taron Egerton, de altijd sterke Colin Firth en Mark Strong, en de mooie Sophie Cookson.

Giet daar een vleugje Engelse tongue-in-cheek humor overheen en je hebt een originele actiefilm die nergens gas terug neemt. De geweldige Sofia Boutella als side-kick van Jackson mag natuurlijk niet onvermeld blijven. Ze speelt een erg origineel personage met blades zo scherp als de hoed van Oddjob. Topentertainment.

“Always smile!”

Er zijn al ontelbare films gemaakt over een persoon die moet omgaan met kanker, maar het blijft (mits goed uitgevoerd) een indrukwekkend onderwerp om een film over te maken. Kiss and Cry wil vooral laten zien hoe positief een mens kan blijven onder zulke zware omstandigheden. Je moet soms tegen dat Amerikaanse sentiment kunnen, maar gelukkig weet de regisseur het binnen de perken te houden. Ook door actrice Sarah Fisher, en dat zij beste vriendinnen was met de echte Carley Allison zal ook hebben meegeholpen bij haar ijzersterke acteerprestatie.

“You don't get it, do you? This isn't "good cop, bad cop." This is fag and New Yorker. You're in a lot of trouble.”

Een film die een hyperactieve indruk maakt. Het acteerwerk, het verhaal, de dialogen, de regiekeuzes, de montage, alles draagt bij aan een film die in de hoogste versnelling staat en daar is op zich niets mis mee, als het zo vermakelijk wordt opgediend. Je ontkomt er niet aan dat in dit soort film het verhaal een rommelige indruk maakt en Kiss Kiss Bang Bang springt dan ook van de hak op de tak.

Regisseur Shane Black staat erom bekend dat hij sterk uitgewerkte karakters weet te creëren en hier is dat niet anders. Harry, Gay Perry en Harmony zijn leuke personages die rap van de tong zijn en het is leuk om hun avonturen 100 minuten lang te blijven volgen. Downey Jr. kan de snelpratende, humoristische en sarcastische Harry waarschijnlijk in zijn slaap nog spelen en Kilmer heeft een heerlijke rol als homoseksuele privédetective. Monaghan vind ik een prachtige actrice en het samenspel met Downey Jr. levert een aantal hoogtepunten in de film op. Het verhaal gaat alle kanten op maar de chemie tussen de drie acteurs en de heerlijke spitsvondige dialogen houden alles bij elkaar. Een vermakelijke bende.

“There is a time for diplomacy and a time for action. Diplomacy is dead.”

Prima actiefilm. Na het sterke begin heeft de film wel moeite om dat niveau vast te houden, en de makers hebben rond alle actiescènes ook nog een mager plotje bedacht. Geen verstandige keuze, want Kiss of the Dragon is toch op zijn best als Jet Li zijn vechtkunsten mag vertonen. Bridget Fonda acteert sterk, maar haar subplotje hangt er een beetje bij en is matig uitgewerkt. Tchéky Karyo is altijd wel een fijne bad guy.

“Multiply your anger by about a hundred, Kate, that's how much he thinks he loves you.”

Sterke en uitermate sfeervolle thriller. Kiss the Girls is een spannende thriller die door het inspiratieloze einde toch wat in aanzien daalt. Het eerste uur is erg sterk en Freeman en Judd spelen hun rol van rechercheur/gevlucht slachtoffer van een ontvoerder erg goed. Het politieonderzoek is ook aardig om te volgen, maar het plot is iets te gewoontjes om te blijven boeien.

Het samenbrengen van Freeman en Judd is wel een gouden greep en geeft de film een nieuwe impuls. Jammer genoeg is de uiteindelijke ontmaskering van de dader wat inspiratieloos. Kiss the Girls is spannend en sfeervol, maar uiteindelijk ook iets te doorsnee om een echte hoogvlieger in het genre te zijn. Gelukkig blijft het door Freeman en Judd wel boeiend.

“It's never great to hear your childhood crush say It's super gross in your pants.”

The Kissing Booth heeft in Joey King een leuke hoofdrolspeelster en ik heb best moeten lachen om haar acties en avonturen. Jammer genoeg is al het andere van een bedenkelijk niveau. Beide mannelijke hoofdrolspelers zijn saai en lijken te slaapwandelen, en de relatie tussen Shelly en Noah heeft wat passief-agressieve en manische trekjes, en het is allemaal lichtlelijk verontrustend. Hij zegt steeds wat zij niet mag doen, en zij laat het maar over haar heen komen en wil het liefst zo snel mogelijk haar maagdelijkheid verliezen. Ik hoop maar dat ze hem na de film zo snel mogelijk dumpt, want een zonnige toekomst zie ik er in.

“It's just you look... positively radiant.”

“Why, thank you. And you, my knight in shining cashmere wool blend...”

Vanessa Hudgens is een leuke en charismatische actrice, maar waarom ze steeds weer kiest voor dit soort voorspelbare kerstfilms is mij een raadsel. Het grootste probleem van The Knight Before Christmas is dat Hudgens’ tegenspeler (Josh Whitehouse) zeer matig is, en charisma en talent mist. Het is aan Hudgens te danken dat er nog een beetje sprake is van chemie tussen beide.

“Someday, I'll be a knight.”

Swingend en luchtig Middeleeuws avontuur. Middeleeuwse gevechten/spelletjes ondersteunt door moderne rockmuziek, een prima romantisch subplotje, veel humor, een charismatische Ledger, de mooie Sossamon, heerlijke bijrollen van Sewell, Tudyk, Addy en Fraser etc. A Knight's Tale straalt één en al plezier uit.

En dan heb ik de geweldige Paul Bettany zelfs nog niet genoemd. Weergaloos. Er is chemie tussen de castleden en ik kan me voorstellen dat ze zich hebben doodgelachen tijdens de opnames. Ik heb het in ieder geval allemaal met een grote glimlach aanschouwt. Heerlijk vermaak.

“I suspect foul play. I have eliminated no suspects.”

Geweldige film van Rian Johnson. Knives Out is een enerverende en zeer vermakelijke whodunnit met waanzinnig acteerwerk van vooral Ana de Armas en Daniel Craig. Alle andere acteurs (zeker Chris Evans) zijn ook sterk, maar De Armas en Craig steken er wel bovenuit. Er zit veel humor in de film en ik zat de gehele speeltijd met een grote glimlach naar alle gekte te kijken, maar De Armas zorgt er voor dat de film ook een diepere en persoonlijke laag heeft (haar huilscene is zeer sterk geacteerd).

Johnson houdt het tempo hoog, en hij gunt de kijker geen moment van rust. Er komt heel veel informatie op de kijker af, en je moet goed je aandacht erbij houden om alle details op te merken. Maar dan wordt je wel beloond. Tijdens het eerste gedeelte had ik al snel door waar het verhaal heenging, en ik was bijna teleurgesteld toen ik ontdekte dat alles ook precies zo ging zoals ik verwachte. Maar gelukkig heeft Johnson in het tweede gedeelte nog een aantal fijne verassingen in petto, en het is knap dat tegen het einde alle puzzelstukjes precies passen (Complimenten voor Craig die in een korte tijd ongelooflijk veel informatie op de kijker afvuurt, maar het allemaal wel zeer vermakelijk brengt).

“If I was a rational person, I would have dropped out of this race a long time ago.”

Uitstekende documentaire over vier vrouwen die zich verkiesbaar stellen voor het Amerikaanse Congres en de strijdt aangaan tegen het zittende Democratische establishment. Het is interessant om te zien dat deze vier vrouwen niet uit het niets komen, maar dat twee organisaties een nauwkeurige werving en selectieprocedure hebben toegepast om de beste kandidaten te krijgen.

Eén daarvan is Alexandria Ocasio-Cortez, nu beter bekend als het begrip AOC. Ontzettend knap hoe zij zoveel mensen op de been krijgt door haar charisma, werklust, standpunten en slimme strategie. Het gedeelte waarin ze het moet opnemen tegen een plaatsvervanger van Joe Crowley is hemeltergend, en hier zie je eigenlijk al het begin van haar uiteindelijke zegetocht. Ze mist nog wat ervaring (op het gebied van buitenlandse zaken/problematiek komt ze nog niet verder dan wat platitudes), maar als je haar nu in het Congres ziet zitten zie je dat ze een snelle leerling is. Als documentaire zit Knock Down the House ook goed in elkaar, met een registrerende en bijna afstandelijke aanpak, waarbij de kandidaten worden gevolgd in plaats van dat ze constant in de camera praten. Knap werk van Rachel Lears.

“I'm glad we knocked on your door.”

Knock Knock is duidelijk geen hoogvlieger en een echte B- (C?) film. Het is allemaal iets te braaf en de film mist spanning om indruk te maken. Het is soms (onbedoeld?) grappig en vooral Reeves werkt eerder op de lachspieren dan dat je echt mee gaat leven met Evan. Vooral bij de "like" scene op het laatst moest ik erg lachen om de reactie van Reeves en ook de pizza scene is hilarisch.

Maar jammer genoeg blijft het bij één of twee scènes en gaat het voor de rest nergens helemaal over the top. De spelletjes die de dames met Evan spelen doen een beetje puberaal aan en ze ogen niet echt geïnspireerd. Geschift zijn ze zeker en zowel Izzo als De Armas weten dat goed te spelen. Het zijn geen wereldactrices maar dit soort rollen spelen ze met verve en het zijn knappe dames. Maar van twee van zulke gestoorde vrouwen verwacht ik meer dan het huis vandaliseren, seksfilmpjes op Facebook zetten en iemand in zijn tuin begraven met zijn hoofd boven de grond (we zijn toch niet op het strand?). Kom op dames, wat meer fantasie wil je bijna schreeuwen. Hetzelfde kan gezegd worden over de regie van Eli Roth en zijn filmproject an sich. Veel goede bedoelingen maar iets te veel volgens het boekje en te weinig pulp, totale anarchie of in ieder geval geïnspireerde kills/treiterijen. Jammer!

“Life doesn't care about your vision. You just gotta roll with it.”

Leuke film met een goede balans tussen slapstick humor en serieuze momenten. Het duo Heigl en Rogen werkt verassend goed maar de show wordt gestolen door de vrienden van dit tweetal. Rudd, Segel, Baruchel en Hill zijn allemaal geweldig op dreef en de humor is erg sterk.

Zoals de meeste films van Apatow is Knocked Up wel veel te lang en op een gegeven moment gaat zich dat wel wreken. Het verhaal is origineel maar het verloop is redelijk standaard en het had daarom best wel wat korter gekund. Maar het blijft allemaal best vermakelijk en door de humor en de kleurrijke personages wordt het zeker niet saai. Het is een lange zit maar Knocked Up is het zeker waard en een vermakelijke avond is gegarandeerd.

“This isn't the end, son.”

Prima film. Knowing heeft een intrigerend verhaal en driekwart van de film is er een heerlijke mysterieuze spanning. Regisseur Proyas weet er een uitermate sfeervol geheel van te maken. Het acteerwerk van Cage, Byrne (wel een erg vervelend personage) en de kindacteurs is ook goed.

Het einde der tijden, de Apocalyps, maar dan al voorzien door een kind. Het is niet te voorkomen en de nieuwe generatie moet een nieuw en beter bestaan opbouwen op een andere planeet. Het einde is sentimenteel en de special effects zijn matig, maar het is wel een bevredigend en gedurfd einde (ik moest aan de X-files en E.T. denken). Een onverwacht sterke film.

“No matter how good something looks, you can't beat the real thing.”

Uitstekende Netflix film. Ed Harris, Sudeikis en miss ‘Lizzy’ Olsen zijn fantastisch samen, en ik zou een petitie willen starten om Olsen vanaf nu gewoon in iedere film te casten. Het verhaal heeft een wat voorspelbaar verloop en iedereen weet wel dat vader en zoon zich uiteindelijk zullen verzoenen, maar door het acteerwerk en het script is Kodachrome een indrukwekkende film geworden. Soms humoristisch, maar de film raakte bij mij ook een gevoelige snaar. Dit soort vader/zoon films hebben altijd wel een bepaalde emotionele impact, zeker als het zo goed wordt uitgevoerd. En nogmaals, Harris, Sudeikis en Olsen kan ik niet genoeg roemen.

Koe no Katachi

Koe no Katachi ziet er op de eerste plaats fantastisch uit, en het oog voor detail is verbluffend. Het verhaal over pesten en de gevolgen ervan is op zich interessante materie, en regisseur Naoko Yamada heeft er voor het grootste gedeelte ook een interessante en soms indrukwekkende film van gemaakt. De acties en emoties van de personages lijken soms overdreven, maar in de Japanse cultuur liggen sommige zaken toch wat gevoeliger. De film is ook erg lang, en vooral in het middengedeelte wordt het een wat rommelig geheel. Gelukkig eindigt het verhaal van Nishimiya en Ishida precies op het juiste moment.

Kôkaku Kidôtai

Indrukwekkende animatiefilm. Kôkaku Kidôtai is een film die je zeker een tweede (of derde) keer moet kijken om alle symboliek en filosofische verwijzingen eruit te kunnen pikken en te begrijpen. Het verhaal met de verschillende secties zit ook wat ingewikkeld in elkaar, maar interessant is het zeker. Major Motoko Kusanagi is sowieso een sterk personage, en wat iemand mens maakt (en wat niet) is een interessante vraag waar je ook Major mee ziet worstelen.

Buiten het verhaal ziet de film er ook fantastisch uit, en er zitten bepaalde scènes in waar Oshii echt zijn klasse laat zien. De scene waarin Major door de stad reist en gebiologeerd kijkt naar alle mensen om zich heen is een plaatje. Je ziet haar steeds meer worstelen met haar identiteit en of ze zichzelf wel als mens kan beschouwen, en het zijn dit soort overpeinzingen die van Kôkaku Kidôtai zo’n sterke animatiefilm maken.

Kokuhaku

Schitterende film. Kokuhaku is een wraakverhaal dat steeds extremere vormen aanneemt, en je vanaf het begin in een wurggreep houdt. Om je daarna niet meer los te laten. Het eerste gedeelte is heerlijk verwarrend en absurd, en gelijk ook het beste gedeelte van de film. Daarna komen er veel twists, en door de niet-chronologische vertelwijze en schitterende cinematografie blijft het genieten. De regie is zeer effectief, en het acteerwerk is waanzinnig. Petje af voor de acteurs. Kokuhaku doet niet aan luchtigheid, en door de beklemmende en ijzingwekkende sfeer wil je dat ook niet. Dit soort wraakverhalen behoeven geen happy end.

Komt een Vrouw bij de Dokter

Een film die gered wordt door Carice van Houten en Barry Atsma, dat ik deze woorden ooit nog eens zou opschrijven. Maar het is toch echt zo, Komt een Vrouw bij de Dokter wordt gered door dit duo. Want de regie van Reinout "Arnie" Oerlemans is zo hyperactief en migraine oproepend dat je er hoofdpijn van krijgt. Met de stampende muziek die ook niet echt helpt.

Maar Carice is fantastisch en Atsma weet op geweldige wijze een gesjeesde klootzak neer te zetten die zijn vrouw met kanker inruilt voor een jongere dame. En er dan ook nog geld aan verdienen. Prima kerel die Kluun...

“Is that a monkey?”

Als je meer sympathie krijgt voor Kong dan voor de personages doe je als special effects team en acteur (Kebbell) wat goed. Als regisseur, scriptschrijver en acteurs zou ik me toch wel even achter de oren krabben. De film ziet er schitterend uit en als spektakelfilm is Kong: Skull Island meer dan geslaagd.

Probleem is wel dat de personages bordkarton dun zijn en nauwelijks een persoonlijkheid hebben. Dat terwijl Jackson, Goodman, Hiddleston en Larson toch niet de minste acteurs zijn. Larson doet het dan wel aardig, maar is duidelijk geen Naomi Watts die in de Kong van Peter Jackson veel meer uit haar rol wist te halen. Reilly verdient wel een compliment en zet een heerlijk weird en maf personage neer. Puur entertainment en het betere popcornvermaak.

En Kongelig Affære

Erg mooi. Dat geldt niet alleen voor Vikander, maar ook voor dit kostuumdrama over een foute affaire die desastreus uitpakt. Maar ook het tijdperk komt schitterend tot leven en "de Verlichting" is een interessante periode in de Europese geschiedenis.

Vikander en Mikkelsen doen het goed en hun relatie word geloofwaardig gebracht. Hun liefde voor poëzie, avontuur en vrijheid brengt hen samen, maar zal uiteindelijk ook hun ondergang betekenen. Het word allemaal zonder opsmuk en oerdegelijk gebracht, zoals we van de Deense cinema gewend zijn. De prachtige locaties, de kostuums en de acteurs doen het werk en voor over-gedramatiseerde plotontwikkelingen is geen plaats. A Royal Affair is een belangrijke Deense (en Europese) geschiedenisles, maar is toch vooral een indrukwekkend verhaal over een gedoemde affaire. Waar gezien het einde wel heel veel moois uit voortkomt.

“When's Mommy coming back?”

Sterk drama. Kramer vs. Kramer is een tour de force van Dustin Hoffman als Ted Kramer, en de kleine steracteur is weer indrukwekkend. De transformatie van drukke en afwezige vader tot toegewijde en liefhebbende vader is goed gedaan. De band met zijn zoontje wordt mooi weergegeven en Hoffman en Henry zijn uitstekend samen.

Streep doet het ook goed, ondanks een wat moeilijke rol als overspannen en afwezige moeder. De sympathie ligt overduidelijk bij Ted, maar Streep weet van Joanna wel een persoon te maken waar je ook weer geen hekel aan krijgt. De verhaallijn tussen Ted en Margaret (Jane Alexander) vond ik ook sterk uitgewerkt, en gelukkig blijft dat gewoon een platonische en diepe vriendschap. Regisseur Benton kleurt met het einde iets te veilig tussen de lijntjes, maar gelukkig verpest het de film niet.

Kreuzweg

Sterke film. Ik heb zelf helemaal niets met religie en kon me dus moeilijk verplaatsen in Maria, maar Kreuzweg zorgt er wel voor dat je haar keuzes en overtuigingen begrijpt. Je ziet hoe haar moeder haar opvoedt en hoe er op haar wordt ingepraat tijdens die fenomenale beginscene, en je begrijpt dus waarom ze steeds verder radicaliseert. En uiteindelijk zelfs haar eigen leven wil geven aan god.

De regie is klinisch en de camera beweegt nauwelijks, waardoor de film soms wat afstandelijk en emotieloos overkomt. Bij zo'n verhaal zou je tegen het einde wel iets van emotie moeten voelen, maar toen de eindcredits verschenen zat ik met een wat vreemd ambivalent gevoel. Dat ligt niet aan het acteerwerk van Van Acken (wat uitstekend is), maar meer aan de regie van Bruggemann. Jammer, want het had de film nog beter gemaakt.

Krigen

Indrukwekkende Deense film over een militair, die tijdens zijn missie in Afghanistan een verkeerde beslissing neemt met dodelijke gevolgen, en bij terugkomst in Denemarken daar terecht voor moet staan. Het mooie aan Krigen is dat niet alles zwart-wit is en dat niet alles voor de kijker wordt voorgekauwd, maar dat je ook gaat nadenken over wat jezelf in deze situatie had gedaan.

De beslissing van Claus is fout en in strijd met het internationale recht, maar hij heeft er wel het leven van een andere militair mee gered. Dat door zijn actie burgers (kinderen) zijn omgekomen weegt natuurlijk zwaarder, maar door het script en het fenomenale acteerspel van Asbaek krijg je wel sympathie voor zijn situatie. De scènes met zijn vrouw en drie kinderen helpen daar ook bij, en het geeft een interessant contrast met de Afghaanse familie die hij in de steek heeft gelaten. De manier waarop Claus uiteindelijk de dans ontspringt is dubieus, maar de allerlaatste scene laat wel zien dat Claus dit voorval altijd met zich mee zal dragen. Weer een Deens pareltje

Kubo and the Two Strings

Fantasievol en origineel is Kubo zeker. De animatie ziet er schitterend uit en de film heeft veel humor en op het laatst een aardige emotionele impact. De personages Monkey en Beetle hebben de beste momenten, en Theron en McConaughey weten met hun stemmen al erg veel te bereiken. Het verhaal is soms wat rommelig en de film springt veel van de hak op de tak. Familievetes, monsters, draken, magie etc. Alles komt in een sneltreinvaart op je af en je moet er de aandacht zeker bijhouden. Maar het einde is perfect.

“There is no charge for awesomeness... Or attractiveness.”

Prima animatiefilm waarin een panda Kung Fu moet leren om de wereld te redden. Grappig, actierijk en veel leuke personages, Kung Fu Panda is vermakelijk van begin tot eind. De stemacteurs zijn ook uitstekend, en Angelina Jolie, Jack Black, Hoffman, McShane, Rogen, Liu en Jackie Chan geven hun personages echt iets extra’s mee. Het plezier spat ervan af.

“The only reason you are still alive is that I find your stupidity mildly amusing.”

“Well thank you, but I find your evilness extremely annoying!”

Leuk vervolg op het sterke Kung Fu Panda. Alle personages zijn terug, en de chemie tussen de kleurrijke groep dieren is weer geweldig. De stemacteurs (Jolie, Black, Chan, Rogen en Hoffman) zijn perfect gecast, en de animatie ziet er weer goed uit. Gary Oldman is ook een goede toevoeging als de kwaadaardige Shen. Dit tweede deel is weer een spannend en humoristisch avontuur waar iedereen wel van zal genieten.