Opinions

Een staaltje audiovisueel vakmanschap. De Palma's vaste componist vangt de tonen van de toenemende paranoia, de prachtige breedbeeld-cinematografie leent zich bij uitstek voor een scala aan mooie tracking shots. Wie verder kijkt dan de film zelf ziet zich snel geconfronteerd met een fascinerende subtekst; Blow Out past als filmische motie van wantrouwen natuurlijk naadloos in de geest van de koude tijd. De tenenkrommende rol van Nancy Allen zij deze bescheiden klassieker dan vergeven.

Fijne folkloristische insteek bij dit Braziliaanse fantasy-sprookje, maar de aangedikte thematische contrasten (de twee vrouwen, arm en rijk etc.) en de wat conventionele narratieve opzet spelen de film parten. De achterlijke cgi tegen stedelijk neonlicht hadden de makers daarnaast achterwege mogen laten.

Hoogtepuntjes zijn daar als een lugubere kattenmoord voor een ochtendfitnesssessie wordt gemonteerd, en als de huiskat bij de verjaardag van zoonlief een feestmuts op krijgt.

Ik keek toch wel even op net, toen ik in het schrijfsel van Alathir terug las dat Body Heat klaarblijkelijk in een koude periode opgenomen is. Werkte het andersom ook maar zo...wat me bezield heeft deze film niet gewoon in de zomer op te zetten, ik heb geen idee.

Immers, dat broeierige sfeertje zal het bij uitstek goed doen op een zwoele zomeravond. Gister en vandaag werkte dat stukken minder. Zit je daar op je klamme zolderkamertje met een kapotte verwarming. Maargoed, even buiten die geforceerde klaagzang: dat Body Heat tegenviel had met het jaargetijde slechts in heel beperkte mate van doen.

Eerder viel ik over het inwisselbare plotje, dat maar nergens echt interessant wist te worden. Ik lees in meerdere recensies terug dat Body Heat grotendeels geïnspireerd is op Double Indemnity, een film uit de jaren veertig. Ik kan me er iets bij voorstellen, want in haar basis is dit het type plot dat je ook bij een vroege Hitchcock uit die tijd wel zou kunnen terugvinden. In de eighties-setting werkt het allemaal veel minder. De nadruk ligt hier duidelijk op sfeer, en minder op het verhaal. Dat werkt maar gedeeltelijk. Zo is de setting prima, en de bluesachtige score van John Barry werkt sfeerverhogend. De vele scènes tussen Hurt en Turner, mede bedoeld om de film zwoel, sexy en licht erotisch te laten zien, deden me een stuk minder. Vrouwelijke hoofdrolspeelsters als Turner heb ik in de paar Hitchcocks die ik al heb kunnen afstrepen (veel) beter gezien, en John Hurt mislukt compleet als een gemaakte casanova. Alsof je de zanger van Kiss inzet als priester-dat werkt ook niet.

Veel blijft er dan niet over, want in de tweede helft gaat Body Heat steeds meer slepen. De naderende climax, de verplichte plottwist, ik geloofde het allemaal wel. Misschien nog eens herzien als het wél warm is, al vond het verhaal en het acteerwerk daarvoor eigenlijk te gering.

2*

(...)Er is alleen een verschil tussen presentatie en representatie, en op dat laatste vlak gaat scriptschrijver Anthony McCarten genadeloos hard onderuit. McCarten, recentelijk ook al de valste noot in de afgevlakte Churchill-bio Darkest Hour, lijkt zich ertoe ingespannen te hebben het verhaal van Mercury in een zo smetteloos mogelijk format te verwerken. De resulterende uitbuiting van conventies is een continue nekslag voor iedere poging van Rami Malek (Mr. Robot) om een authentieke versie van Mercury neer te zetten.

McCarten laat Malek in het kantoor van zijn manager Jim Beach (Tom Hollander) zeggen dat hij maling heeft aan formules. Niets lag dichter bij Mercury’s waarheid: grenzen waren mythes, excessen werden zijn norm. Niemand kon Mercury en zijn band in hokjes plaatsen, maar dat is precies wat Bohemian Rhapsody wél doet. Queen, dat is kennelijk een roadtrip door Midwest USA, de droom van iedere (?) band. Bohemian Rhapsody, dat is het type pianomelodie dat zichzelf schrijft terwijl je in bed ligt met je vriendin (Sing Street’s Lucy Boynton). En Mercury? Dat is het schoolvoorbeeld van de eenzame artiest, die moet kiezen tussen een wereld ‘waar hij niet in thuishoort’ (zie daar, een belerend vingertje) en zijn vrienden plus gestereotypeerde conservatief-zoroastrische familieleden. Natuurlijk kiest hij dan voor de muziek. Zodat hij nog één keer alles uit zichzelf kan halen.

uitgebreide recensie

Hoeveel kan er in één lange take van anderhalf uur speeltijd misgaan voor en achter de coulissen van een drukbezocht restaurant? Boiling Point laat je door zijn rigoureuze aanpak regelmatig naar adem happen.

Verder lezen

Koppel begrippen als ‘rust’, ‘vrede’ en, vooruit, ‘zen’ aan religie en je komt snel bij het boeddhisme uit. Deze film met veel te lange titel (en de Koreaanse is nog erger, Google maar) is een ode aan de cyclus van het leven, vooral de moeite door de prachtig verstillende natuurbeelden en de kalme manier waarop het verhaal verteld wordt. Locatie is een drijvende boeddhatempel in een berggebied waar de tijd stilstond. Een jonge leerling groeit op onder de hoede van een oude leraar. Eens zal hij oud worden en de rol van zijn meester overnemen. Een dubbele agenda is er niet: deze vorm van cinema komt recht uit het hart.

Laatste halfuur voelt aan als een anticlimax (géén moment goede actie, zeer matig drama, wel veel gore), maar over het geheel genomen heb ik toch redelijk genoten van deze Bone Tomahawk. Prettige opbouw, dito sfeertje en fijne droge humor (met name in het begin). Zahler misbruikt de hoge cultfactor wel om stereotypen in stand te houden en waar nodig ook nog eens flink aan te dikken.

Een effectgerichte film probeert zijn doelgroep te overbluffen. In dit geval zijn Young Adult-millennials de klos. Booksmart verschiet haar kruit met wisselend succes.

(...)

Aan de eindstreep mikt Wilde op plezier en herkenbaarheid. Ze doet dat op een manier die veel te wensen overlaat, maar door de ogen van haar doelgroep zal ze waarschijnlijk met vlag en wimpel slagen. Laat diezelfde doelgroep nu net het halve werk doen.

volledige recensie

Director's Cut

Het was even zoeken naar een dag waarop ik me kon verliezen in de donkere wereld van Das Boot. Deze druilerige dinsdag bleek uitermate geschikt om de director's cut van maar liefst drieënhalf uur eens op te zetten.

Ik moet zeggen, ik betwijfel of deze cut de beste keuze is geweest. Ik reken films tot mijn favorieten die even lang of zelfs langer duren, maar toch had ik moeite met de speelduur. Na een halfuurtje is de setting wel bepaald, en dan is het nog minstens een uur of twee kijken naar omstandigheden die redelijk vergelijkbaar zijn. De explosies nabij en in de boot, de latente spanning onder de bemanningsleden; uiterst vakkundig uitgevoerd, maar op den duur was ik de omstandigheden wel gewoon en werd het soms zelfs een beetje saai.

Dat laatste zeg ik voorzichtig, want met name op filmtechnisch gebied waren er genoeg zaken die mijn aandacht trokken. Zo is het sound design werkelijk geweldig. Ik heb bewust een koptelefoon opgezet om de razende oceaan, de subtiele geluidseffecten en de score goed in me op te kunnen nemen. Door het geluid, maar ook door de mooie tracking shots waan je je echt aan boord van het schip, en dat vond ik prijzenswaardig. Erg knap geregisseerd door Petersen, die het overzicht heeft moeten bewaren in die nauwe, donkere ruimtes.

De minpunten vond ik meer in het verhaal en in de characters. Voor een oorlogsfilm van drieënhalf uur (en zeker voor een werk dat zo hoog scoort) had ik een toch een wat veelzijdiger en uitgebreider plot verwacht. Die opmerking moet ik wel van twee nuances voorzien. Enerzijds vond ik het prettig dat deze film eens niet de geallieerde, maar de Duitse zijde onder de loep nam; anderzijds vond ik het einde wel echt fenomenaal. Niets behouden thuisvaart, maar een heftig en donker slotstuk dat de realiteit van oorlog uitstekend representeert. Tenslotte heb ik nog de cast te benoemen. Ik moet zeggen dat het merendeel van de characters me toch al snel weer is ontschoten. Doordat de nadruk lag op de bemanning als geheel, miste ik, op wat ingekapselde dialogen na, persoonlijke narratieve uitdieping. Dit geldt zelfs voor de commandant (Jürgen Prochnow), die verder wel uitstekend acteert en een knappe rol neerzet.

Uiteindelijk dus een prima oorlogsfilm, maar wel één die me niet zo wist te boeien en verrassen als vooraf gehoopt. Misschien lag het aan de director's cut, en moet ik de bioscoopversie nog eens opzetten...

3.5*

Is de wereld van het beeld wezenlijk anders dan de wereld van de tekst? Sommige romanschrijvers zouden instemmend knikken – sommige filmmakers ook. Toch loopt de geschiedenis over van verrassende samenwerkingen tussen het geschrevene en het aanschouwelijke. Syntheses, zo je wilt. De tekst kan niet meer zonder het beeld, en wie het beeld ziet denkt aan de tekst. Een perfect voorbeeld van zo’n verbond vinden we in Botticelli: Inferno: een documentaire over de tekeningen die ’s werelds grootste poëzie een gezicht gaven.

Het decor voor deze kunstfilm is uiteraard Florence. Dante Alighieri (1265-1321) en Sandro Botticelli (1445-1510) groeiden op in een stad die ook vandaag nog kunst ademt. Toeristen verdringen zich in de Galleria dell’Academia rond Michelangelo’s David, het Uffizi-paleis is een walhalla van wereldkunst (en wachtrijen). Wie de weelde van Florence kent, slikt even bij het idee dat sommige meesterstukken zoveel aandacht op kunnen eisen. In het geval van Botticelli’s Map of Hell (La Mappa dell’Inferno) is dat desondanks begrijpelijk. De gedetailleerde weergave van Dantes afdaling in de krochten van de hel blijft kunstliefhebbers mateloos intrigeren.

volledig stuk (cine)

Ja, dan eindelijk ook maar eens begonnen aan de Bourne-trilogie ( of quadrologie ). Uiteraard kende ik deze films al lang, maar ik was er nog niet aan toegekomen.
Bij deze 1e kijkbeurt blijkt dat dit onder de moderne thrillers toch wel een klassieker is ( als dat al over een 12 jaar oude film gezegd mag worden ).
The Bourne Identity is een spannende, snelle, thriller met een goed plot:
Jason Bourne weet niet meer wie hij is, en in zijn zoektocht naar zijn identiteit komt hij in veel gevaarlijke situaties terecht.
Zo goed als ik deze film had verwacht was ie toch niet, want ondanks het feit dat deze film prima is, is ie nog redelijk doorsnee, en komt ie niet heel ver boven de middenmaat uit.
Ik hoop nog iets meer diepgang tegen te komen in deel 2 en 3.
Matt Damon is geknipt voor zijn rol, maar Franka Potente had wel weg mogen blijven. Ik ergerde me aan haar rol en aan haar acteerwerk. Nee, zij was het voor mij niet, maar gelukkig is de romance niet overheersend, en is de actie toch het dominerende aspect.
Soundtrack had nog wel wat beter gekunt. Goede rollen van Cooper en de andere CIA-medewerkers ( oa de sluipmoordenaar bij Eamon´s huis.
Goed om gezien te hebben, en uiteraard vervolg ik mijn weg met The Bourne Supremacy.
4*

Verfrissende injectie ( gezien het verhaal toch een aardige woordspeling ) voor de Bourne-serie.
Na 3 films met een degelijke Damon, maar wel een Damon die me af en toe iets te serieus was, krijgen we nu Jeremy Renner.
Een heel ander type, maar ik ben verre van teleurgesteld.
Ondanks dat deze Bourne-film het langst duurt van allemaal, vliegt ie het snelst voorbij.
Dit komt door het spannende verhaal rondom de outcomes en de pillen, dat mijn voorkeur krijgt boven Damon´s identiteitszoektocht.
De actie, met een spectaculaire achtervolging als toetje, doet niet onder voor die uit eerdere films en Renner is een befaamd vechter; hij doet dit geloofwaardiger dan Damon.
Af en toe snapte ik het verhaal niet helemaal en waren de connecties met en verwijzingen naar overige Bourne films vergezocht of lastig te snappen, maar over het algemeen was dit een heerlijke actiefilm die ook op zichzelf te kijken is, en dat zijn de eerste 3 delen niet ( mijns inziens ).
Weisz overstijgt Potente en Stiles ruim en de soundtrack is ook op orde.
Camerawerk is veel minder schokkerig dan dat van Greengrass, waardoor ik meer kon genieten van de beelden en de actiescenes.
Goed acteerwerk van Renner, Weisz, Norton, Isaac en Keach.
De schietpartij in het laboratorium, de slotachtervolging en de vechtpartij van Renner met de wolf behoren tot mijn favoriete scenes.
Wat mij betreft misschien niet de beste Bourne-film, maar zeker de leukste om naar te kijken.
Dik 4*

Fijn 2e Bourne-deel. Na het bij vlagen tegenvallende deel 1 ( ik zeg expres bij vlagen ), leek het er aan het begin nog niet op dat deze film the Bourne Identity zou overtreffen.
Na 100 minuten ( deze film duurde niet te lang: precies goed ) durf ik te zeggen dat ik deze net iets beter vind dan deel 1. Duidelijk is te zien dat met Greengrass een goede regisseur aan het werk is; beter dan die van deel 1. De kritieken over het rommelige camerawerk snap ik wel, maar ik vond het op een of andere manier niet storend, en soms zelfs bijdragen aan het spanningsgehalte ( vraag me niet hoe ). Ook de soundtrack is beduidend beter. In deel 1 was Damon soms nog wat onwennig, maar nu hij eenmaal weet wat hij voor de kost deed, is hij prima op dreef.
de film kende een bijna welkome exit van het personage Franka Potente. In de 1e film heb ik me nogal ge-ergerd aan haar overbodige rol. Verwacht was het niet, maar ik heb er eerlijk gezegd geen moment van gebaald. Wat we nu kregen voorgeschoteld was een goede actiefilm, zonder overbodig sentimenteel gedrag, wat niet bij het personage Bourne past.
De actie is heerlijk, er zit veel vaart in de film en het acteerwerk is goed. Af en toe moest ik me flink inspannen om alle intriges te volgen, maar dat maakte de film er niet minder op.
Pluspunt zijn de diverse locaties in Europa, mooi in beeld gebracht.
Dit is gewoon een prima thriller, die doet verheugen op deel 3.
Nergens memorabel, maar een fijne, spannende avondvuller. 4*

Na Identity en Supremacy is Ultimatum het 3e deel in de Jason Bourne-serie. Omdat de introductie van Bourne al ruimschoots achter de rug is, heeft deel 3 weinig tijd nodig om op gang te komen.
Al meteen worden we getrakteerd op een slinkse Damon, die op ingenieuze wijze journalist Ross te spreken krijgt, voordat hij door zijn roekeloze gedrag wordt neergeschoten.
Daarna vliegt de speelduur van de film eigenlijk redelijk snel voorbij.
The Bourne Ultimatum heeft alle musts van een goede actiefilm: vaart, spanning, goed acteerwerk, goede locaties... noem het maar op.
Damon is weer steady en Strathairn doet het prima als volhardende CIA-man, en Stiles is een veel fijnere verschijning dan de vervelende Potente.
De scene waarin Strathairn erachterkomt dat Damon in zijn eigen kantoor is mijns inziens de beste van de film. De slotscene van the Bourne Supremacy is goed verwerkt in de film, al is ie voor dit deel wel opnieuw opgenomen.
Alhoewel ook dit deel weer goed is, miste ik af en toe toch iets. Het weinig bevredigende einde sloot daar toch ook weer bij aan.
Het wat schokkerige camerawerk droeg daar ook wat aan bij, Greengrass is niet helemaal mijn regisseur. Echt storen deed het echter gelukkig nooit.
Een kleine 4*.

Zeer indrukwekkend verhaal, het boek een jaar of 2 gelezen. Naar wat ik me kan herinneren is voor de verandering dit boek eens wel goed verfilmd. Film was tevens erg indrukwekkend, met name het einde. Geloofwaardig en goed acteerwerk van alle personages . Mooie muziek van James Horner. Een eye-opener, de film geeft een goed beeld van de wrede Duitse kijk op Joden in die tijd . Niet alle Duitsers dachten zo, zo zien we aan Brunos moeder. Ook geeft het een bizarre indruk van alle leugens begaan om maar te verbloemen wat zich in werkelijkheid afspeelt.Een goede oorlogsfilm, eens gezien door de ogen van een achtjarige. Dik 4*

Herkenbaar, geloofwaardig en indrukwekkend. De superlatieven die over Boyhood zijn uitgestrooid ,zijn mijns inziens volledig terecht. Eerst zien, dan geloven, maar ik kan niet anders constateren dan dat ik de film tevens erg goed vond. Het verhaal interesseerde mij al, maar het feit dat het gros van de acteurs door de jaren heen meeverandert geeft de film nog een extra dimensie. Het had ook wel met verschillende acteurs gekunt (ik betwijfel of het de film minder geloofwaardig had gemaakt), maar het is mooi om Coltrane écht te zien opgroeien, zonder dat er een vervanger aan te pas komt.
Over Samantha valt hetzelfde te zeggen. Zeker in het eerste uur zijn de acteerprestaties van Linklater en Coltrane uitstekend. Later komt er wel meer klad in; de scenes met de oudere Mason zijn naar mijn mening minder interessant. De situaties in de eerste, pakweg, anderhalf uur zijn vooral erg herkenbaar en ontwapenend. Later wordt de film filosofischer van aard, wat vooral komt omdat Mason uitgesprokener wordt. De jeugd van Mason is geen blauwdruk voor de algemene gang van zaken in het leven van een opgroeiende jongen, maar toont wel de meeste ups en downs. Ik herkende veel uit mn eigen jeugd. Het woord cliche komt hier wellicht om de hoek kijken, maar ik heb me hier nergens aan gestoord. Bijna alle scenes waren namelijk raak; de dialogen klopten, het acteerwerk was uitstekend, en e.e.a. wordt ondersteund door mooie natuurbeelden, leuke culturele referenties en een fijne soundtrack. Pas aan het einde van de film schoot het acteerwerk van Coltrane mijns inziens iets te kort. De ''seize the moment'-scene aan het einde maakt veel goed, al vond ik het vreemd dat de film hier stopte. Natuurlijk was de film al meer dan 2,5 uur bezig, maar een echt einde is dit niet. Het voelt nu alsof Coltrane na deze scene zei: jongens, ik vind het mooi geweest. We stoppen hier. Op zich is dit natuurlijk wel het moment dat Mason de volwassenheid heeft bereikt, en is een verder plot niet meer nodig, maar toch werkte dit einde enigszins onbevredigend.
Over het algemeen genomen liggen de minpunten van deze film 'em in de details, en heb ik vooral ontzettend genoten. Misschien niet de beste film van 2014, maar wel een van de betere.
4,5*

Volledig

Kijkt heel aardig weg, ondanks de talloze rampenfilm-cliches en de onwaarschijnlijkheden die de plotverloop voortdrijven. Een verademing dat deze film gewoon in het Noors was (dit lijkt me bij uitstek het soort film dat in slecht Engels nagesynchroniseerd zou worden). Vermakelijk, voldoende en verder niet al te serieus nemen. 3*

Wie Bone Tomahawk (2015) al zag, is enigszins voorbereid: Brawl in Cell Block 99 is een keiharde misdaadfilm, die de controverse niet schuwt. Vince Vaughn (vorig jaar nog in Hacksaw Ridge) is ijzersterk in de veeleisende hoofdrol van uitgerangeerde arbeider. Nadat hij in de openingsakte is ontslagen, kiest hij ervoor het criminele (drugs)circuit op te zoeken.

In een sterk opgebouwde film volgen we Vaughn's Bradley Thomas op zijn grauwe weg van chantage, corruptie, psychische vernedering en fysiek geweld. De sterke cinematografie (Zahlers vaste DoP Benji Bakshi) en de brute toon tillen dit misdaaddrama daarbij boven de middenmoot uit. Het vereist lef om fysiek leed zo rauw in beeld te brengen als Zahler dat doet, en Brawl in Cell Block 99 zal dan ook zeker niet voor eenieder zijn weggelegd. Wie daar overheen stapt, ziet wellicht hetzelfde als ik: een krachtige indiefilm, die door de eigenzinnige uitwerking niet aan haar narratieve clichés ten onder gaat.

Robin is nog maar achtentwintig jaar jong als hij onder zijn nek volledig verlamd raakt. Gekluisterd aan zijn ziekbed moet hij zien te leven met de beperkingen die een heftige vorm van polio met zich meebrengt. Scenarist William Nicholson (o.a. Gladiator) combineert klassieke drama-elementen met de verwerking van alle biografische aspecten. Cavendish zette zich vanaf de vroege jaren zestig in voor het slechte lot van lichamelijk gehandicapten, die vaak onder miserabele omstandigheden verbleven in hospitalen en verzorgingshuizen. De uitvinding van een rolstoel met een ingebouwd beademingsapparaat had er in 1962 voor gezorgd dat hij niet langer gebonden was aan een leven achter gesloten deuren. Op relationeel vlak kwam Cavendish’ drang tot een vrij leven in conflict met zijn fysieke onmacht zorg te dragen voor zijn vrouw – en later ook voor zijn zoon John (die deze film later zou produceren).

Breathe leunt in sterke mate op het acteerwerk van Andrew Garfield, die zijn sporen definitief verdiende in recente auteursfilms van Martin Scorsese (Silence) en Mel Gibson (Hacksaw Ridge). Vreemd is het niet, die focus op het lijdende hoofdpersonage, maar toch laat Serkis daar iets liggen. Juist Claire Foy (The Crown) speelt namelijk met de subtiliteit en authenticiteit die Garfield op veel momenten mist. Zijn vertolking doet denken aan de lijdende Hawking van Eddie Redmayne (The Theory of Everything); het soort rol dat iets te opzichtig hint naar een Oscarnominatie.

uitgebreid

Pracht van een film die mijn milde verwachtingen ruimschoots heeft overtroffen. Saillant detail: de eerste film die ik zag met mijn nieuw vergaarde Pathe Unlimited abonnement. Tom Hanks is weergaloos als bemiddelend advocaat tussen de betrokken partijen van de Koude Oorlog. Zijn acteerwerk is mijns inziens zonder meer Oscarwaardig. Ik geloofde iedere blik, iedere dialoog. Zijn tegenspeler, de Russische spion die hij moest verdedigen, was minstens evengoed. De perfecte acteur voor een goed uitgeschreven rol. Ook de bijrollen waren stuk voor stuk sterk of in orde. Drama ging mij nooit te ver, Spielberg heeft hier naar mijn mening voldoende gedoseerd, en de acteurs die het drama overbrengen doen dit op geloofwaardige wijze. Bridge of Spies duurt lang, maar zeker niet te lang. Geen scene was duidelijk te veel geschoten; de opbouw verloopt fijn gematigd waardoor je als kijker langzaam maar zeker het verhaal ingetrokken word. Qua setting was het Berlijn van de Koude Oorlog uitstekend neergezet. Heel veel impact had de scene waarin een aantal jongetjes over een stuk hek klimmen, vanuit de trein gadegeslagen door Hanks. De geschiedenis komt tot leven, beklemt en dwingt tot reflectie. Het verhaal ontwikkelt zich tot prachtige wijze, resulterend in een mooie eindscène. Hoogtepunt wat mij betreft is het veelzeggende moment als de Russische spion achterin de auto moet instappen.
Bridge of Spies liet me verbijsterd achter, en doet me nu al vooruit denken aan de eindejaarslijstjes. Ik verwacht dat deze er bij mij in gaat staan. Ruim 4,5*

Broers is een trotsmakend arthouse-drama van de hand van Bram Schouw (kortfilm Sevilla, 2012). Centraal staan Lukas (Jonas Smulders) en Alexander (Niels Gomperts), twee broers in de vroeg-adolescente bloei van hun leven. Waar de oudste telg (Alexander) een absolute durfal is, maakt Lukas een timide, verlegen en latent intelligente indruk. Alexander heeft de randen van afgronden (letterlijk) nodig om te voelen dat hij leeft. In het begin van de film staat hij op het richeltje van zijn studentenflat, iets later zwalkt hij roekeloos over de A10. Lukas durft niet op de rand te staan. Op de A10 tracht hij z’n broer bij zinnen te brengen. Tóch gaat hij mee. Liften naar Frankrijk, de studie natuurkunde komt later wel weer.

Schouw, geïnspireerd door de relatie met zijn eigen broer, schetst in Broers een heldere dynamiek; alhoewel Lukas in alles de tegenpool is van zijn oudere broer, schijnt in alles door dat hij die kloof stiekem zou willen overbruggen. Jaloezie, geldingsdrang, onzekerheid, vul maar in: de liefde van een Frans meisje in een vredig plattelandsdorpje is de spil in Lukas’ ambigue weg naar evenredige bevestiging. Waar Luuk (let op de ‘verkleinde’ weergave van Lukas’ naam bij monde van Alexander) in Broers degene is die zijn affectie voor de Franse schone (Christa Théret) het eerst uit (zij het in het Nederlands, zodat zij het niet verstaat), weet Alexander met zijn durf, charme en zekere houding haar hart te winnen.

In het vervolg culmineren de spanningen tussen de twee broers. Schouw en zijn scriptschrijver Marcel Rooijaards spelen met chronologie en alternatieve scenario’s om de kijker deels in het ongewisse te laten over de precieze aard van cruciale gebeurtenissen, en doen dat op een zeer geraffineerde wijze. Beeldtaal, emoties in plaats van dialoog; de cinematografie van Jasper Wolf (prachtige shots-bij-schemering op 35mm) vertelt wat het verhaal verhult. Zo kan het voorkomen dat een kale, verdorde boom zegt wat woorden niet hadden kunnen uitdrukken, waarna een opstijgend vliegtuig de levensstijl van Alexander treffend verbindt met de Griekse Icarus-mythe.

Smulders en Gomperts schitteren in dit prachtige Nederlandse drama. Perfect is de film niet: na de climax halverwege komt Broers maar met moeite terug in de sluimerende spanningsboog die het eerste gedeelte tekende. Het nam niet weg dat ik tijdens de aftiteling tot een opmerkelijk besef kwam. Broers is een Nederlandse film waar ‘we’ écht trots op kunnen zijn.

Op blog, met inleiding en beeld

Zelden lagen de haast spreekwoordelijke lach en traan zo dichtbij elkaar. Als dochterlief keihard mee schreeuwt met de Mega Mindy- song is dat ontzettend herkenbaar; niet dat ik dat zelf deed, maar ik kan me de rage hier nog goed herinneren van toen ik zelf vrij jong was. Het is een blij moment in een film vol tragiek. Op aangrijpende wijze schetst Felix van Groeningen het verdriet van twee mensen, aan elkaar verbonden maar toch anders.

Als kanker het leven van de jonge Maybelle wegneemt zetten woede respectievelijk relatieve berusting de relatie van Didier (Johan Heldenbergh) en Elise (Veerle Baetens) onder druk. The Broken Circle Breakdown verpakt grote thema’s in een klein verhaal: wat moet je je kind vertellen als hij/zij vraagt wat er met een gestorven vogel gebeurt? Hoe ga je om met de invloed van religie op ethiek, (medische) wetenschap en politiek beleid? Ik kan me zo voorstellen dat deze film heftige reacties oproept. Instemming van atheïsten als het gaat om de uitspraken van Didier, verwarring, aversie of begrip ten aanzien van Elises positie. Ik herken de vragen, ik herken de strijd tussen de verschillende standpunten. Misschien greep deze film me daarom ook wel zo aan. Alhoewel, al in het eerste half uur zorgen de naar voren gehaalde scènes in het ziekenhuis voor een zware melange van geluk en ongeluk.

De taal die Didier en Elise wél allebei spreken is de taal van de muziek. Op dat vlak deed The Broken Circle Breakdown me enorm denken aan Walk the Line (2005). De prachtige muzikale scènes tillen deze film nog eens naar een hoger niveau, zeker als de teksten en de emoties van de hoofdpersonen met elkaar vervlochten raken.

Ik ben er nog steeds niet uit of ik geheel gelukkig ben met de vertelstructuur. Soms zijn de overgangen ingenieus (dat is wat kennis van een onafwendbaar noodlot met je doet), soms halen ze je uit het verhaal én uit de emotie van het moment. Soit, de soms wat ongelukkige keuzes in de montage ten spijt weet The Broken Circle Breakdown vanaf het begin indruk te maken. De cinematografie is daarnaast ijzersterk; ik zag nog geen andere films van van Groeningen, maar begrijp nu al wel waarom ook Ruben Impens bij uitstek zo geroemd wordt.

Johan Heldenbergh werd op basis van deze performance gecast voor WO II-drama The Zookeeper's Wife (2017), waarin hij zij aan zij speelt met Jessica Chastain. De intensiteit die Heldenbergh in zijn rol legt is inderdaad ongekend, maar ook Baetens imponeert. Het is dit soort acteerwerk dat een goede film bovengemiddeld goed maakt.

The Broken Circle Breakdown is een tragische neerslag van de onvermijdelijke dood, waarbinnen troost en woede heel lang onverenigbaar lijken te zijn.

4,5*

Ritmische montage en expressies zoals zichtbaar in de befaamde trappenscene zijn erg knap toegepast. Ik begrijp dat dit werk van Eisenstein destijds (letterlijk en figuurlijk) als een revolutionair werk gezien werd. Daarin zit hem ook meteen het belangrijkste nadeel: Potemkin is met name filmkunst, en wist mij persoonlijk nauwelijks te roeren. De film is knap opgebouwd, kent een toonzettende scene voor verdere ontwikkelingen in de filmindustrie en verhaalt een interessante historische context. Daar is eigenlijk alles mee gezegd. 3*

De ‘outlaw’ uit de titel is een goedaardige jongen met een schrijnend verleden. De springende camera-impressies van Vandebrug vangen een persoonlijk verhaal dat laveert tussen de hoop van een eerlijke lach en de pijnlijke realiteit van verwaarlozing en verdovende middelen. Voor Nicu en de meeste andere straatjongeren gaat Aurolac, een verfverdunner die de honger stilt, vooraf aan een drugsbestaan. Ook Bruce Lee kan daar geen verandering in brengen. Vandebrug’s portrettering van deze enigmatische figuur is bewust ambigu en wars van veroordeling: Lee’s oprechte zorg voor de gemeenschap moet opwegen tegen een stelselmatig gebrek aan gezondheid en de onafwendbare lokroep van de criminaliteit.

De film is op zijn scherpst als Vandebrug in dit licht de machtsdynamiek tussen de gemeenschap en de staat (en deels ook tussen de rijken en de armen) onderzoekt. Een van de belangrijkste vraagstukken omvat de mate waarin een figuur als Lee verantwoordelijk kan worden gesteld voor het accepteren en doorgeven van zijn levensstandaard. Is het misdadig om een straatjongen als Nicu Aurolac te laten snuiven? Zo ja, wat is het alternatief als niemand anders zich over hem en zijn leeftijdsgenoten ontfermt? Eén ding wordt in de documentaire duidelijk: van de staat en de staatstelevisie hoeft de gemeenschap niets te verwachten.

Klik om de volledige recensie te lezen

Momenteel dus op MUBI te zien.

Deze film had ik op 2* staan. Ik heb deze film een jaar of 5,6 geleden voor het eerst gezien. Wat ik er nog van weet is het plot (in grote lijnen), en dat ik niet erg onder de indruk was. Ik vond de film nogal saai, en ik kan me ook niet herinneren dat ik moest lachen en/of ontroerd was. Hoe anders was dat bij herziening..Het was niet mijn idee een 2* film te herzien, maar door toedoen van een vriendengroep is de grootste verhoging in mijn moviemeter-geschiedenis (2,5*) een feit geworden.

The Bucket List is een schitterende film. De acteurs, Freeman en Nicholson, acteren beide perfect. Ze vullen elkaar uitstekend aan. Nicholson kreeg mij meerdere malen aan het lachen met een dozijn aan briljante opmerkingen, en Freeman kreeg me aan het nadenken. Ik heb meerdere malen ontzettend moeten lachen, wat bizar is voor een film met een dergelijke inhoud. Het einde ontroerde tamelijk, en de boodschap die de film brengt zal een hoop mensen aan het nadenken gezet hebben. Zo ook mij. Het plot is eenvoudig, maar oh zo doeltreffend. Cliche is niet het woord dat in mij opkomt, omdat het allemaal authentiek en overtuigend wordt gebracht door twee fantastische acteurs. De film deed me wat, en tegelijkertijd heb ik gelachen zoals ik in tijden niet meer gelachen heb.

4,5*

Nadat ik pasgeleden voor het eerst Once Upon a Time in the West zag, kon de eerste kijkbeurt van deze film natuurlijk niet lang op zich laten wachten.

Nr.8 in de top 250 maar ook een alom gewaardeerde western, die bijna 50 jaar na dato zijn goede naam nog niet verspeeld heeft.

Na ruim 2,5 uur kan ik voor mezelf bevestigen dat de superlatieven die bij deze film gelden verre van overdreven zijn.

Sergio Leone levert met deze film een ontzettend knap staaltje werk. The Good, the Bad and the Ugly is bij vlagen wat langdradig, en sommige scenes zijn wat lang uitgesponnen, maar dit lijkt allemaal een hoger doel te dienen.

De setting is fantastisch; de locaties zijn mooi gekozen en de manier waarop landschappen in beeld zijn gebracht getuigt van een groot vakmanschap.

Het plot is tamelijk simpel, maar de manier waarop de 3 karakters met elkaar verbonden zijn is briljant.

Alledrie zijn ze op hun manier briljant: The Ugly is de grappigste, the Good is de beste en the Bad is de kwaadaardigste. Ik moet zeggen dat ik met name de rollen van Wallach en Eastwood erg kon waarderen. Wallach vanwege dat constante neurotisch overkomende lachje, en zijn hilarische pogingen aardig te zijn zodra hij zijn slaatje ergens uit kan slaan.

Eastwood is berekenend, duidelijk de slimste en de rustigste.

Von Cleef is iets meer op de achtergrond, en valt met name op in het eerste gedeelte van de film.

De slotscene is meer dan memorabel en zal me nog lang heugen.

Fenomenaal, die muziek van Morricone bij de lange shots. Zo heerlijk dat een scene begeleid wordt door een goed stuk muziek, waarna er weer dialoog is.

The Good, the Bad and the Ugly bewijst dat muziek en gezichtsuitdrukkingen heel veel kunnen betekenen in een film.

Kwalitatief is hier helemaal niets op aan te dingen.

Een film zoals ze nu niet meer gemaakt kunnen worden.

5*

De propaganda vloeit zo rijkelijk over de toonbank dat je op een gegeven moment haast gaat denken dat het allemaal ironisch is. Het effect dat je krijgt dus als je iets zó dik aanzet dat je het daarmee juist ontkracht.

Maargoed, dat is dus niet zo. En dat wist ik. Ik zit in de split dat ik deze enerzijds heel graag wilde zien (en daar ook geen spijt van heb), maar er anderzijds na twintig minuten al wel klaar mee was. Die re-enactments zien er (natuurlijk, zou ik bijna zeggen) allemaal even goedkoop uit en die speeches zijn al snel repetitief. Dieptepunt is de set-up rond die motorrijder. En diens vriend die in de nasleep bekeerd wordt natuurlijk.

Bekend met de interne context van zulke ideologieën kan ik alleen maar m'n hoofd schudden en me , afhankelijk van m'n bui, ook nog eens flink frustreren. Mag duidelijk zijn dat je met dit soort drammerig geweld niet alleen degenen afstoot die sowieso al wel tegen zijn.

‘Kijk, zo word jij later ook’, zegt de Koreaanse zakenman tegen het jonge meisje, ‘als je niet goed leert’. Onderwerp van gesprek is een wat armere man. De locatie? Een voortrazende trein in het (Zuid-) Koreaanse binnenland. De moderne zombiefilm Train to Busan combineert een logische dosis actie met een minder logische dosis maatschappijkritiek. Het levert (nu al) één van de beste films van het bioscoopjaar op.

Het plot van Train to Busan past moeiteloos op een stuk toiletpapier. Vader en dochter reizen vanuit Seoul met de trein naar ex-vrouw annex moeder, woonachtig in Busan. Voor diegenen die wat gevorderde geografische kennis missen: dat is flink ver. Al voor vertrek wordt duidelijk dat er iets flink mis is. Quarantainegebied, gemuteerde vos(?), virus. Niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Het vervolg laat zich raden. Zombies on a train, maar dan met onverwacht drama in de marge.

Het is een gouden zet van regisseur Sang-ho Yeon, wiens eerdere werk nog maar beperkt opgepikt werd. Meer nog dan met de zombies strijden de treinreizigers in Train to Busan met elkaar. Individualisme en egoïsme vieren hoogtij, de verschillen tussen arm en rijk worden zichtbaar. Op schrijnende wijze laat Yeon zien hoe kuddegedrag werkt, en welke uitwerking het redden van je eigen hachje kan hebben voor de mensen om je heen.

De absolute kracht van Train to Busan zit hem erin dat actie en drama perfect verweven zijn. De trein naar Busan is haast een veredelde klassenmaatschappij, maar door de bij vlagen keiharde actie liggen de morele kwesties er nooit té dik bovenop. Het is en blijft een wat vreemde gewaarwording: deze grotendeels (ook) tussen actie en horror laverende film heeft een groot brok in de keel-gehalte.

Geloof het of niet, maar ik zag dat er alweer werd gerommeld met de rechten voor een Hollywood-remake. Ik weet al welke film ik ga kijken als die straks uitkomt.

Kleine 4,5*

Uitstekend tijdsbeeld met een briljante Forest Whittaker in de hoofdrol. Het begint al goed, met een indrukwekkende introductie van Whittaker´s personage op de plantage. Het zet de toon voor een reis door de Amerikaanse geschiedenis van de 2e helft van de 20e eeuw, waarbij de grootste rol is weggelegd voor de ontwikkeling van de Civil Rights Movement.

De rol van Louis geeft interessante inzichten in de Black Panther-beweging, en ook de Vietnamoorlog komt kort ter sprake.

De behandelde periode is lang, waardoor er nooit erg lang op onderwerpen ingegaan wordt ( behalve natuurlijk op de burgerrechten-kwestie ).

Dit vond ik soms wel ten koste gaan van de diepgang, maar dan alleen bij andere onderwerpen.

De strijd voor de burgerrechten wordt namelijk wel indrukwekkend weergegeven, en het einde is ontroerend.

Wel vond ik het eerste uur interessanter dan het 2e ( muv het einde ).

De presidentvertolkers vond ik lang niet allemaal even treffend, maar dat is ook lastig; doe het maar eens, met zoveel presidenten in een film.

Dit is een film waarvoor enige interesse in de geschiedenis vereist is; anders zou het nog wel eens een zware kluif kunnen worden.

Voor mij is dit zonder meer een mooie kijkervaring geweest.

4*

The Butterfly Effect tracht verhaaltechnisch een hoop over te brengen, maar slaagt daar maar ten dele in. Zeker in de tweede helft gaat de film flink vervelen, en gezien de potentie van het plot is dat jammer.

Toegegeven, in eerste instantie werkt het wel: door middel van snelle montage en flashbacks samenhang creëren en langzamerhand het verhaal van Evan Treborn (Ashton Kutcher) uiteen zetten. Maar als dat de gehele film zo doorgaat, ga je op den duur wel hopen op verrassingen-die er niet komen. De tweede helft van the Butterfly Effect vond ik überhaupt veel minder boeiend dan de eerste helft. Debet daaraan is een ontgoochelend slechte Kutcher, die zich als een slome duikelaar door de film heen manoeuvreert, en geen moment weet te overtuigen in zijn natuurlijk ook nogal gelaagde en complexe rol.

Een stuk beter waren dan de kindacteurs die de film aan het begin nog een beetje kleur gaven. Plotgericht gebeurden hier wat mij betreft ook de interessantste dingen. Flashbacks verderop in het verhaal redden de boel nog enigszins, maar niet genoeg voor een voldoende.

2.5*

Verder lezen