Opinions

Hoe vaak wordt verlangen niet gestuurd en beantwoord door de lokroep van het (over)spel? Zijn vrouw is weg, haar man is weg – er is geen enkele reden waarom Chow (Tony Leung) en Su (Maggie Cheung) niet aan hun blikkenspel zouden toegeven. Toch kiest Wong Kar-Wai (2046, My Blueberry Nights) daar geen moment voor. Het gevolg? Een goudeerlijk en doorleefd melancholisch filmessay over de randjes van de liefde.

Beide personages hebben ervoor gekozen om de rest van hun leven gehuwd door te brengen. Bij afwezigheid van hun partners begint het verstilde reflecteren: ben ik wel tevreden met het leven dat ik leid? Is de vrijheid van ooit niet verloren gegaan? Wong zelf geeft het antwoord, door zijn acteurs op straat meermaals voor de tralies van omheiningen te framen. Ook de setting an sich is een personage in de film. De nauwe gangen, de trappetjes, de kleine ruimtes waarin Chow en Su hun dag doorbrengen… de isolatie is tastbaar, maar zorgt er tegelijk voor dat de gevangen protagonisten wel tot elkaar moéten komen.

In de eerste akte passeren de twee elkaar op de smalle trap van hun appartementencomplex. Chow manoeuvreert zich, Su kijkt hem even aan – het moment is weer weg, maar de blik achterom zegt alles. Wie onderdrukt, drukt uit, voor een authentiek gevoel zijn geen woorden nodig.

In the Mood for Love loopt over van de stijlelementen. De scènes waarin de geluidsband de regie overneemt zullen zo onderhand beroemder zijn dan de film zelf, maar het is juist daar dat er wat klasse verloren gaat. De op zichzelf prachtige score van Shigeru Umebayashi (House of Flying Daggers) wordt zo vaak herhaald dat het effect op den duur verloren gaat. Het Quizas was beter helemaal achterwege gehouden.

Ook een scriptkeuze aan het einde van de film stelt teleur. In de laatste scène bezoekt Chow een groep ruïnes; de nog rechtstaande muren ademen een ver verleden, gelijk er sinds de ontmoetingen met Su inmiddels vele jaren verstreken zijn. Het verleden leeft en Chow leeft in het verleden. In een ultieme uiting van verkropte emotie legt hij zijn gezicht tegen de muur. Zoals eens zal het nooit meer zijn. De dingen gebeuren ongemerkt, zei Su hem. Tijd kun je niet aanraken.

De scène zegt alles, vertelt haar eigen verhaal – waarom dan de tekst-epiloog naderhand? Prachtpoëzie bevestigt hier enkel wat het beeld al weet, is. Wong vertekent zijn eigen einde met woorden die treffen, maar oh zo dubbel aanvoelen.

web

Sterk: ''This isn’t a movie about why we should fear machines or the people who control them. It’s about how managerial systems can bring about just the things they’re designed to avert''

Verder vind ik dit een hele lastige - ik miste gevoelsmatig juist de suspense die ik in heel veel reviews wel terug benoemd zie komen, en worstelde ook met de serieuze toonzetting hier. In beide gevallen hangt dat gewoon ook met Dr. Strangelove samen. De scherpzinnigheid die in die film zit - zwarte komedie gebruikt om maatschappijkritiek te uiten - miste ik hier, omdat het script veel directer is en daardoor (misschien wat paradoxaal, maar soit) vlakker aanvoelt.

Als ik de ontstaansgeschiedenis van deze film lees, groeit m'n sympathie wel trouwens. Toen Kubrick vernam dat Fail-Safe uit ging komen, klaagde hij de film aan voor plagiaat en slaagde 'ie erin de release indirect on hold te krijgen tot het moment dat Dr. Strangelove al draaide (en een grote hit werd). F-S flopte. Maar dat neemt niet weg dat deze film me nu echt minder pakte, zelfs met die kille laatste scène inbegrepen. De stijlvolle 'director trademarks' hier (snelle zoom, excentriek beeldkader, snelle cutting, constante close-up(s)) doen mijn waardering voor Lumet toenemen, maar tijdens de film droegen ze maar op een enkel moment bij aan een meer intense kijkervaring. Narratief en emotioneel bleef de film op afstand - waar dat los van het Dr. S-argument aan gelegen heeft zal ik later wellicht nog eens achterhalen.

In de zomerzon van een droomvakantie aan het meer verkennen twee tieners hun ontluikende seksualiteit. De omgeving is adembenemend en sprookjesachtig, en toch krijgen donkere gevoelens steeds meer de overhand. Klopt het verhaal dat een lichaam is gevonden langs de oever van Falcon Lake? Verwacht een suggestief coming-of-agedrama in de geest van A Ghost Story.

Lees verder

Verder lezen

Beheerst drama over een moeder in een midlife crisis, met camerawerk van Hélène Louvart (o.m. Lazzaro Felice). In het middenstuk gebruikt de regisseur op boeiende wijze het geluidsontwerp om de innerlijke staat van de hoofdpersoon te versterken en te benadrukken hoe zij verder van haar omgeving vervreemd raakt. Helaas zet e.e.a. zich in het laatste halfuur niet geheel overtuigend door, en vond ik de emotionele catharsis een beetje goedkoop overkomen.

Deze formulematige coming of age-film gaat over de zoektocht van een jong meisje naar haar passies en talenten, maar stipt ook uitgebreid de relatie met haar aanhankelijke ouders aan. Paula’s ouders bedienen zich van uitbundige gebarentaal, gekke maniertjes en onhandige manoeuvres, waardoor de buitenwereld hen al snel zal bestempelen als gek en alternatief. De ouders weten dit misschien zelf ook wel, maar klemmen zich daardoor des te meer vast aan hun enige dochter.

Het mag geen verrassing heten dat het verhaal van deze film niet al te verrassend of origineel verloopt (zie link onder). Veel sluit aan op wat ik al eerder zag in films als Les Choristes (2004). Toch weet La Famille Bélier bij vlagen te ontroeren. Dit komt met name door de mooie muziek en het naturelle acteerwerk van de complete cast. Daarbij is het in dit geval denk ik een voordeel dat er geen sprake is van bekende namen, waardoor je een compleet nieuwe wereld betreedt. Een groot minpunt is wel dat er enkele plotholes en zwakheden in het script zitten. Die details leiden op momenten toch enigszins af.

La Famille Bélier is een warm Frans drama dat ik zeker aan zou raden. De film kijkt prettig weg en wist me bij vlagen ook te raken.

3.5*

Uitgebreid(er) stuk: Blindspot #1: La Famille Bélier (2014) Tim Bouwhuis - timbouwhuis.nl

In een interview op de dvd-uitgave legt Alonso uit dat hij deze film wilde maken als een eerbetoon aan de mannen die we terugzien in La Libertad respectievelijk Los Muertos. De stad die hen duidelijk zo vreemd is, was voor de regisseur de plaats waar hij het vak leerde. Alonso bevestigt ook dat Fantasma initieel op de planning stond als kortfilm, en wat mij betreft was het daar ook bij gebleven; het 'vervreemding op locatie'-element was mij namelijk echt te richtingloos en zinloos uitgewerkt. Het meta-moment in de zaal, en met name de context daarvan - let op de ongemakkelijke interacties na afloop - wees wel degelijk op een (mogelijk) krachtiger statement over (het draagvlak voor) het soort cinema dat Alonso in een stedelijke omgeving aan de man probeert te brengen. Was dit een kernachtige kortfilm geweest met wat meer gravitas, dan had ik daar misschien ook nog wel meer in gezien. Nu vraag ik me vooral (of nog steeds) af waarom en of dit tussendoortje echt nodig was, en meen ik dat langspelers als La Libertad en Liverpool te allen tijde veel betere visitekaartjes van deze filmmaker zijn.

Sundance-debuut dat nu via MUBI een mondialer publiek krijgt. Het is een verademing om een film over een Afrikaanse (im)migratie-ervaring in de VS (-> NY) te zien die niet doelbewust gepolitiseerd is, maar in plaats daarvan aan de slag gaat met familiedynamiek en sociale relaties. Farewell Amor toont hoe Sylvia, de jongvolwassen dochter, haar plek probeert te vinden in een nieuwe studie-en leefomgeving, en welke rol haar grote passie voor dans daarin speelt. Ondertussen wordt al snel duidelijk dat Sylvia's ouders na zeventien jaar zonder gezinshereniging flink anders in het leven staan. De geloofsovertuiging van de moeder speelt hierin een centrale rol.

Ik vond het jammer, en op momenten zelfs frustrerend, dat deze overtuiging zó scherp en geaccentueerd in uitgespeelde interacties is omgezet dat de film erg sturend aanvoelde. De Q & A na afloop wekte niet de indruk dat de regisseuse zich hier zelf echt bewust van was - zo lacht ze er hartelijk om dat mensen die op de film reageerden vaak de 'kant' van één van de personages kozen, terwijl dat wat mij betreft juist één van de pijnpunten onderstreept. Farewell Amor valt in een dialectiek die je ''religie versus emancipatie'' kunt noemen en die ook vaak samenvalt met een vaste genderverdeling: De man wordt neergezet als progessief en breeddenkend en de vrouw als religieus en [dus] achtergesteld of zelfs achterlijk. De dochter emancipeert zich van haar moeder en wordt daarin gesteund door de vader. Ik moest sterk denken aan If Beale Street Could Talk (2018), waar zo'n soort dynamiek ook een belangrijke rol speelt. Nogmaals, ik weet niet of Msangi zich hier volledig bewust van is geweest, maar opvallend is het wel. Ergens halverwege hield ik het niet meer: opeens hoort de moeder haar buurvrouw op de gang spreken over sterrenbeelden en zelfverwerkelijking, en ja hoor, er groeit een band en langzaam komt de moeder ''tot bezinning''. Aan het eind zijn de deuren van de kerk [symbolisch] gesloten en kan er binnen het gezin verzoening plaatsvinden.

Het is allemaal zo uitgelijnd dat er een diepe kloof ontstaat tussen de filmische ervaring en de richting van het scenario. Zo is de muziekkeuze treffend, valt Jayme Lawson positief op als debutante (zo te zien mag ze meteen doorstromen naar Reeves' ''The Batman'', maar of dat nu zulk goed nieuws is...) en is de film beheerst geregisseerd. Een bovengemiddeld debuut is het daarmee nog niet, maar zonder dit specifieke scenario had ik er waarschijnlijk veel meer in gezien. Een gemiste kans dus.

Op momenten is The Farewell te didactisch in de wijze waarop ze verschillen tussen 'Oost' en 'West' in de monden van haar personages legt. Dan weer zijn de regiekeuzes te expliciet of demonstratief, door slow-motions of muziekselecties die de klemtoon leggen. Tel daar de aangezette en lome uitwerking van de premisse [het ophouden van de schijn is in het script wel erg fel onderstreept] bij op en het is zoeken naar redenen waarom juist deze Indie het zo enorm goed doet. De acteerprestaties, de mix van tragiek en feelgood, de aandacht voor culturele dynamiek? Of gewoon het geluk van eersteklas promotie en distributie? Ik ben niet enkel negatief over de film - echt beroerd wordt het nergens, en ik begrijp ook wel waar scènes en personages voor velen sympathie zullen opwekken, maar als een volbloed Indiehit vond ik dit een bescheiden domper. Misschien is dat laatste stiekem ook wel gewoon omdat ik persoonlijk van mening ben dat je een mater familias in zo'n situatie áltijd zou moeten inlichten - wat ik in eerste instantie nog wel kon lostrekken van de plotverloop, maar als een lap voor een rode stier werkte toen ik de tekst bij de aftiteling las.

Vrij degelijke film over een kidnapping die volledig uit de hand loopt. De luchtige sfeer en vlotte verloop doen Fargo goed, want het plot is redelijk dunnetjes en het acteerwerk van types als Marge Gunderson (Frances McDormand) is mij hier en daar te karikaturaal. Een Peter Stormare daarentegen vond ik weer erg sterk.

Erg enthousiast was ik over de prachtige settings en enkele daaraan gelieerde shots; een misdaadfilm in de sneeuw doet het al snel goed bij mij (deed me een beetje denken aan Deadfall (2012).) Het is echter niet genoeg om hierin het meesterwerk van de Coen Brothers te zien dat velen in Fargo herkennen. Daarvoor was deze film me uiteindelijk toch te rechttoe-rechtaan. Dit is m'n vijfde Coen als ik het goed heb, en ik vond No Country for Old Men dan toch al een stuk beter.

3,5*

Een vermakelijke sequel op deel 1. Het heeft even geduurd: na een geweldige opening van de serie ( na 4 delen gezien te hebben staat 1 bij mij nog altijd bovenaan ) gaat het verhaal nu eindelijk echt verder met de originele cast. Het is goed om Walker en Diesel weer samen te zien, aangezien er een echte chemie is tussen die 2.
Ook Brewster en Rodriguez zijn weer terug. De film begint wat vreemd met de abrupte dood van Letty. Ik had dit niet zien aankomen, maar vond haar dood ook niet goed uitgewerkt. Haar personage hoorde bij de serie, en alhoewel Diesel wel ontdaan is van haar dood uit hij dat vooral in woede, maar niet in echte diepgang. Dat is sowieso iets dat de film duidelijk mist: diepgang. Uiteraard gaat het in deze film bovenal weer om de actie, de auto´s en de vrouwen, maar in deel 1 was wel diepgang terug te vinden en die miste ik hier toch wel.
Desondanks is deel 4 vermakelijk, met enkele spectaculaire actiescenes en locaties. Dik 3,5*

Ben begonnen aan deze serie, met de verwachting dat dit wel iets voor mij was. Deze filmserie wekte mijn interesse toen deel 6 vorig jaar in de bios verscheen, en werd aangewakkerd toen het nieuws van de dood van Paul Walker bekend werd. Destijds deed het me persoonlijk weinig, omdat ik Walker ( nog ) niet kende, maar nu ik deze film heb gezien snap ik de oproer wel.

Walker is namelijk het dragende personage in deze vlugge actiefilm, die van begin tot eind weet te boeien, mede dankzij de snelheid waarmee de gebeurtenissen aan je voorbij gaan.

Deel 1 is een heerlijke actiethriller, ik heb er ontzettend van genoten. Het plot was mijns inziens aardig en maakt dat ik me zeer verheug op deel 2 tot 6, die ik nu zeker ga kijken. Ben ook nu al benieuwd hoe 7 gaat uitpakken, nu Walker wegvalt.

Zeer goede cast met enkele bekende namen. Vin Diesel is ook geknipt voor de hoofdrol.

Enige minpuntje is de muziek; deze past natuurlijk zeer goed bij een film als deze, maar ik heb er persoonlijk weinig mee.

Goed amusement. 4*

Aangezien deze samen met deel 2 toch wel algemeen wordt gezien als de minste van de reeks, en de film qua verhaal en cast toch een beetje een buitenbeentje is, waren mijn verwachtingen voor deze film niet bijster hoog. Ik ben echter aangenaam verrast: Tokyo Drift is inderdaad niet uitzonderlijk, maar wel zeer vermakelijk. Omdat de film zich in Japan afspeelt, heeft de film vanaf het begin een ander karakter; dit is juist een verademing, zodat niet alle F&F hetzelfde concept kennen.

De cast is heel anders dan in de andere films. Dit werkt enigszins verwarrend omdat het een filmreeks betreft, maar slecht is deze cast niet.

Black is aardig als Boswell, al mist hij de attitude van Paul Walker. Ook kent deze film minder humor dan de andere delen, en de straatraces zijn minder episch, al is het driften leuk gevonden.

Dit wordt goed gemaakt door Kelley ( die fantastisch is als Neela ), en de Japanse maffiaclub. Takashi is geknipt voor zijn rol.

Goede filmscore van Brian Tyler ( de achtervolgingsmuziek bij de slotrace deed me aan Djawadi´s Prison Break denken ).

De appearance van Diesel vond ik wat vreemd, maar het is wel een leuk opstapje naar het vervolg van de reeks.

Al met al een prima stuk vermaak die voor mij prima in de serie past, ondanks de dingen die anders zijn. 3,5*

Na een enigszins tegenvallend 4e deel, is deel 5 toch wel weer echt raak. De eerste echt goede in de reeks weer na het fijne deel 1.
De kracht van dit deel ligt in het gegeven dat de hele crew bij elkaar komt. Naast Diesel, Brewster en Walker zien we Kang ( uit deel 3 ), Gal Gadot ( uit deel 4 ) en Gibson ( deel 2 ) terugkeren.
De onderlinge chemie tussen deze ´crewmembers´ zorgt voor zowel serieuze als humoristische momenten.
Daarnaast is Fast Five voor het eerst echt afgestapt van het racen, waar de serie vooral om begon. Bijna alles gebeurt uiteraard nog steeds met en rondom auto´s, maar het accent is verschoven van het racen naar de actie. Een goede keuze: ik had niks tegen het racen maar de actie is goed en zorgt voor nog meer spanning.
Tel daar een goede soundtrack, een goed presterende cast, knappe regie/montage en een fijne bijrol van Dwayne Johnson bij op, en je hebt een goede, vermakelijke film te pakken.
De omwisseltruc met de kluizen vond ik briljant gevonden, en de slotachtervolging was een lust voor het oog. Fast Five is iets langer dan vorige delen uit de reeks, maar maakt die speelduur zeker waar.
4*

Wat je verwacht is wederom echt wat je krijgt. Deel acht komt met over de top-actie, gespierde sparpartners (Johnson & Statham) en de nieuwste bolides. Het moet gezegd, op het gebied van actie en humor weet het team achter deze franchise exact hoe het tegemoet kan komen aan de verwachtingen van de fans. In het universum van regisseur F. Gary Gray (Straight Outta Compton) kan het auto’s regenen, en maakt Jason Statham een paar man koud met een maxicosi in de vrije hand.

The Fate and the Furious duurt (te) lang, en teert op een script dat iedere subtiliteit ontbeert. Het is aan de cast en de stunts te danken dat een avondje ongeremd amusement alsnog gegarandeerd is.

Volledige recensie

Diep onder de indruk. Als 18-jarige hoor ik wellicht nog net bij de doelgroep, maar deze film over een tienerromance gaat toch behoorlijk diep en maakt een zeer volwassen indruk.

Een totaal andere rol van Woodley dan in Divergent, maar hier toont ze wat goed acteerwerk van een tiener in moet houden. De hier overwegend negatieve reacties over Gus zeggen mij ook vrij weinig; ik vond hem tevens sterk, geloofwaardig, juist niet te cool/populair, en de chemie tussen de twee was erg overtuigend. Ondersteund door enige fijne bijrollen ( muv die van Dafoe ) en een prima soundtrack en enkele mooie scenes ( leuk dat er in Amsterdam is gefilmd ) is dit voor mij misschien wel de beste film uit 2014 die ik tot nu toe gezien heb. De laatste drie kwartier zijn behoorlijk heftig. Ik kon het zelf ook niet droog houden, moet ik eerlijk bekennen, en dat kwam met name door het feit dat er zodanig werd geacteerd dat het ontzettend reëel overkwam.

Een paar missers zijn er helaas wel: De scene met Dafoe in Amsterdam vond ik wat misplaatst, met een vreemde rol van Dafoe, en de laatste scene met Dafoe maakt wat goed, maar het leidt eigenlijk alleen maar af, en dan op een verkeerde manier. Ook de trip naar het Anne Frank-huis met de 'lieve' secretaresse ( waarom vertrekt ze niet bij die verschrikkelijke vent ) kwam wat vreemd over, zo ook dat geforceerde applaus op de zolderkamer.

De overige scenes tussen Augustus en Hazel waren niet geforceerd mijns inziens, om de al eerder genoemde reden dat ik het acteerwerk en de chemie erg geloofwaardig vond.

Erg indrukwekkend, 4,5*

volledig

Lees de volledige recensie

Een jaar na The Breakfast Club (1985) komt regisseur John Hughes met het qua verhaal en thematiek vergelijkbare Ferris Bueller’s Day Off. Met de kwaliteit van die tweede film is het helaas toch een stuk minder gesteld. De gelaagde characters van The Breakfast Club zijn in dit werk tenenkrommende karikaturen (met principal Jeffrey Jones als absoluut dieptepunt), en het verhaal is veel minder goed uitgewerkt.

De genreaanduiding van Ferris Bueller’s Day Off is daarnaast komedie, en aangezien de film op weinig momenten echt grappig is, komt het vallen of slagen aan op het geforceerde feelgood-gehalte en op een stukje drama. En daar wringt het vervolgens, want het acteerwerk vond ik gewoon te matig om enig plezier of enige emotie over te brengen. Vooral Matthew Broderick komt tekort, en is zeker in het eerste deel van de film erg irritant. Maar ook Alan Ruck (Cameron Frye) speelt een wat verloren, misplaatst overkomend character dat zijn meerwaarde niet bewijst. Eigenlijk vond ik alleen de guest-appearance van Charlie Sheen erg goed, maar die duurt ook maar een minuutje of drie (interessant trouwens, Platoon kwam in dit jaar ook uit, zou dit een ‘uitje’ zijn geweest na het spelen in die andere, volledig contrasterende setting?).

Leuk concept dus, maar tamelijk slecht uitgewerkt.

2*

Le Fidèle onderscheidt zich op narratief vlak niet van veel andere misdaaddrama’s, maar overtuigt door het sterke spel van Schoenaerts en de jonge Adèle. Laatstgenoemde bezit het natuurlijke charisma van een acteerveterane, en de energie die nodig is om Schoenaerts weerbarstige personage van repliek te dienen. Schoenaerts zelf speelt met een tomeloze intensiteit. Als de derde akte van de film de grens tussen daders en slachtoffers onderzoekt, verpersoonlijkt Schoenaerts op treffende wijze het grijze gebied tussen schuld en onschuld.

De tragische ontwikkelingen en de metaforen liggen er in die fase dik bovenop, maar dat kan de cast niet verweten worden: de scenaristen (naast Roskam ook Thomas Bidegain en Noé Debré) hadden de maatschappelijke vervreemding van Gigi minder opzichtig vorm kunnen geven. De vragen die zijn uitzichtloze tocht naar verlossing kenmerken (waarom mag ik niet doen wat ik doe? waarom komen sommige mensen weg met hun daden en andere niet?) hebben zo niet de impact die ze in een subtieler scenario misschien wel hadden gehad.

volledige recensie

Een paar dingen gaan hier fout:

- Het script zou zo gebruikt kunnen worden voor een ongekuiste GTST-special
- Ik heb nog nooit zo snel een helikopter zien crashen. Waarschijnlijk dachten de makers dat ze via een snelle scène konden vermijden dat mensen zagen dat het er allemaal niet al te best uitzag.
- Iedere seksscène gaat gepaard met bijpassend popliedje
- Dat zenuwachtige gepraat over seksspeeltjes en erotische spanning (met name onder vrouwen, zonder hierbij direct te willen stereotyperen) snijdt geen hout; ik zag vorige week La Vie d'Adèle (2013), en vergeleken daarmee is dit kinderspel (wat wil je ook met een op-en top Hollywoodproduct).
- Kim Basingers gezicht zorgt voor meer spanning dan alle seksscènes bij elkaar (jammer ook, dat was nu ooit miss L.A. Confidential (1997))
- Anastasia’s constante stemmingswisselingen zijn werkelijk tenenkrommend, dan begrijp ik de dominante sadist Grey haast nog beter. Die loopt puur en alleen z’n macabere fantasieën achterna, Steele laat zich keer op keer manipuleren. De man hoeft maar te zuchten of ze staan alweer samen onder de douche.
- Te verwaarlozen is het thrillerelement, inclusief open einde.
- Leentjebuur Part I: de Titanic-scène
- Leentjebuur Part II: James heeft The Graduate (1967) gezien
- Zorgwekkend dat veel tienermeisjes bij dit soort films hun gegiechel komen etaleren

Camerawerk is uitstekend overigens. Visueel en sferisch hier en daar ook degelijk. Geen minimale score.

Het is jammer dat ik ‘em al zag aankomen, een minuutje of tien voor de onthulling. Ik wist dat er een zogeheten twist in Fight Club verwerkt was, maar gelukkig was ik voor de strekking behoed gebleven. Nuja, tot het tijdens de film ineens als een soort heldere flits door m’n hoofd schootEn in die context viel deze film me uiteindelijk toch enigszins tegen.

Fight Club behelst een knappe, ietwat onconventionele vermenging tussen een komedie en een thriller. In de eerste helft van de film was het vooral de vorm die pluspunten opleverde: goed uitgewerkte flashforwards en fijne voice-overs van Norton’s personage. Minder gelukkig was ik met het verhaal an sich, dat mij toch iets te extreem, iets te vergezocht was. Het was hier aan de sterke rollen van Pitt en Norton te danken dat ik mijn aandacht erbij hield.

Na de twist evolueert Fight Club steeds meer naar een thriller, maar in het licht van de voor mij ietwat teleurstellende crux van het plot deed dat gedeelte mij nog iets minder dan de eerste anderhalf uur van de film. Wél een schitterend eindshot met Where is my Mind? als maar al te toepasselijke muzikale compagnon.

Een aardige film, maar niet zo goed als verwacht. Vond het wat chaotisch en rommelig overkomen, waardoor ik niet altijd even geboeid werd. Met name dat hele gedoe met die zeven zussen en Dicky en Micky's moeder is wat overbodig. De vechtscenes zijn dan weer aardig, evenals het acteerwerk. Goede rollen van Bale en Wahlberg, waarbij de credits met name naar Bale gaan, die met verve de rol van boksveteraan/junkie vervult. Een voldoende, 3*

volledig

Het regiedebuut van Stanley Tucci is een droogkomische, maar tegelijk ook bijzonder frustrerend inkijkje in het leven van een gekwelde kunstenaar. De portretten van de abstracte schilder Alberto Giacometti (Geoffrey Rush) zijn nooit af, óók niet als ze dat eigenlijk wel zijn. Giacometti slaagt erin zijn creaties op het moment suprême telkens weer met een witte kwast te wissen, en dat dan in constante tweestrijd met het voor hem verwerpelijke begrip ‘tevredenheid’. Tucci buit dit gegeven uit om de kijker te tarten. Ook de poserende schrijver (Arnie Hammer) is Giacometti op een gegeven moment flink zat, maar boekt toch meerdere keren zijn vlucht van Parijs naar New York om; de bewonderaar verliest zijn adoratie voor de meester nooit helemaal.

Final Portrait verweert zich zo op slinkse wijze tegen het gebrek aan narratieve ontwikkeling. Terwijl Giacometti zichzelf bezat, een prostitutuee (Clémence Poésy) exploiteert en alsmaar scheldt en moppert, blijft James Lord (Hammer) maar terugkomen. Weinig verheffende cinema dus, al maakt de prettige cinematografie veel goed.

Volledig

In de First Reformed-kerk te Snowbridge, New York luistert een handvol bezoekers naar een preek van Ernst Toller (Ethan Hawke). De lege banken vertellen een verhaal: wat eens een plaats van samenkomst was, ademt nu verval en verlatenheid. Buiten de tijden van de mis leidt Toller wat toeristen rond. Het orgel doet het niet meer, maar er zijn nog voldoende souvenirs. Vooral de First Reformed-petjes worden warm aanbevolen. Ze passen altijd.

Met ferme pennenstreken schetst scenarist-cineast Paul Schrader (Taxi Driver, Mishima: a Life in Four Chapters) de contouren van een maatschappij die in angst leeft. Ieder personage in First Reformed is ergens bang voor. Wanhoop, zo stelt Toller, wint het in steeds meer gevallen van moed en hoop. ”En juist daarom moeten we hoop houden”, hoor je de dominee al zeggen.

Maar Toller is een twijfelaar. Denk aan Tomas Ericsson in Ingmar Bergmans ijzingwekkende Winter Light (1963); de pastoor die inwendig twijfelt moet vroeg of laat de publieke schijn gaan ophouden. In 1963 kon dat misschien nog, maar nu heeft de schrijnende werkelijkheid de fictie ingehaald. Het is al te laat.

Het gospel van de milieuactivist

Geheel in lijn met Winter Light wordt Toller aan het begin van First Reformed bezocht door een jong stel. De getroebleerde Michael (Philip Ettinger) is een milieuactivist die de toekomst somber inziet. Zijn radicale standpunt over het krijgen van kinderen echoot het soort geluiden dat je in het publieke debat steeds vaker voorbij hoort komen: is het nog wel verantwoordelijk om jonge kinderen in deze zelfdestructieve wereld te laten opgroeien? Hoe het ook zij, de zwangere Mary (Amanda Seyfried) is ten einde raad.

Toller luistert en denkt – om dan te voelen hoe de gewetensbezwaren zich opstapelen. Als kijker zit je daar te allen tijde middenin, niet in de laatste plaats omdat Schrader zijn voice-over voor Ethan Hawke uiterst effectief inzet. De vragen van de pastoor worden zo de vragen die je jezelf ook kunt stellen: mogen religieuze instanties zich ooit losweken van prangende politieke kwesties? Wat als een kerkgemeenschap achter de façade van de blijde boodschap nauwe banden met het bedrijfsleven onderhoudt? En wat zegt dat alles weer over de plaats van religie in een maatschappij die op de rand van de afgrond balanceert?

Vogelvluchtperspectief

First Reformed is een film van extremen: de plot is een fatalistische nekslag, een donkere karakterstudie die Schraders Taxi Driver narratief én visueel doet weerklinken. Ethan Hawke speelt misschien wel de beste rol uit zijn carrière.

Het antwoord op Tollers vragenstorm kondigt zich breed aan in het even doorzichtige als geraffineerde scenario. Schrader moet geweten hebben dat politieke zwarte gaten aan de realiteit genoeg hebben. En dus kanaliseert hij alles naar het intieme, persoonlijke; zodat er ook voor de kijker nog wat perspectief overblijft. Wacht op de scène die ik hier niet weg zal geven: als je haar ziet, weet je waarover ik het heb. Ze zegt alles.

web

Een relatief nieuw genre voor mij: De Deens-Noorse (of is het nu Zweedse?) crimi. In deze film zien we hoe twee rechercheurs na de vondst van een briefje (juist, een noodkreet) in een fles het verband leggen met een serie ontvoeringen van kinderen uit een religieuze community.

Wat volgt is een degelijke thriller, waarin religieuze thematiek verweven wordt met de door de rechercheurs geregisseerde zoektocht naar een ietwat psychotische seriemoordenaar. Pluspunten liggen opgesloten in de wijze waarop de opbouw van de film verzorgd is, en in de spanning die een aantal strak gefilmde sleutelscénes genereren.

Minder enthousiast was ik over de verwerking van de religieuze thematiek. De polariserende rechercheurs komen niet verder dan wat twistgesprekken, terwijl de invulling van de rol van de serie-kidnapper en de achterliggende setting (de religieuze community van zwaargelovigen) niet echt een meerwaarde bieden ten opzichte van de spanning die de plotverloop van zichzelf al biedt. Als je dergelijke thematiek maar oppervlakkig uitwerkt, kies dan gewoon voor een sterke thriller en laat de rest achterwege, was mijn gedachte…

Maar goed, deze film is gebaseerd op een boek van Jussi Adler-Olsen, en daarin zal een en ander vermoedelijk beter uitgediept zijn. In die context zou ik ook kunnen begrijpen waarom ik in de eerste reviews teruglees dat deze film toch de mindere is van de andere thrillers in de serie (ook al heb ik deze niet gezien).

3*

Een fikse tegenvaller, en na Part I (van 3, dus episode I en II) ben ik voorlopig even afgehaakt. Na alle buzz, de IFFR-marathonvertoning en sommige reacties hier moet dat onbegrijpelijk zijn, maar meer kan ik er echt niet van maken.

Ik werd al voorzichtig toen Llinás in de eerste paar minuten zijn film kwam uitleggen. Conceptueel werken is oké, maar zelfbewustzijn kan ook tegen je gaan werken - als je je publiek echt wilt uitdagen, laat je ze toch zelf alle verbanden leggen, inclusief de posterstructuur van de pitchfork?

Nu goed, deel 1, door de regisseur uitgelegd als een 'B-flick' zoals sommige Amerikanen ze ooit met twee vingers in de neus maakten - met als kanttekening dat dat nu zelden nog gebeurt - , verhaalt over een bovennatuurlijke entiteit die tegen wil en dank gedropt wordt in een afgelegen faciliteit. Een smerige trucker zorgt er ondertussen voor dat één van de vier vrouwen die La Flor 'maken' voor het eerst haar mannetje kan staan. Bij vlagen is deze episode geinig en onbezorgd - we kijken naar genrecinema met een meta-knipoog. Veel storender is de stijl: los van de algemeen spotgoedkope look weet Llinás z'n close-ups maar niet te doseren en wordt er onnodig - intentioneel of niet - gespeeld met in & out of focus.

In deel 2 had ik van die laatste twee elementen een stuk minder (lees: vrijwel geen) last, misschien ook omdat het soort vertelling zich hier een stuk meer leende voor een vrijwel constante focus op dramatische expressie. Probleem dit keer: de afgrijselijk soapy verwikkelingen rond hartzeer, de opname van een aantal tenenkrommende platen en een 'tweede' plot rond een elixer - de verbinding tussen mens en kosmos - dat mede door de laconieke aanpak kant noch wal raakt.

Wat zie ik over het hoofd? Of wat volgt er nog dat e.e.a. naar een ander niveau tilt?

Volledige recensie