Opinions

Door de ogen van een kind kunnen sprookjes blijven bestaan. The Florida Project is een ontroerende ontdekkingstocht van dat verhullende perspectief. De film is ironisch, zoekt het audiovisuele contrast regelmatig op, maar de authenticiteit van de child gaze komt nooit in het geding. In het land van mogelijkheden mag vaker op deze manier in de maatschappelijke spiegel worden gekeken.

uitgebreide recensie

Haha, je krijgt je gelijk hoor. Maar het is jammer, want volstrekt waardeloos vond ik dit niet. Twee elementen die het geheel volledig verstoren.

timmienoelie oh nee, interpretatie in de meest brede zin van het woord. Welke kant gaan mensen online op, welke elementen stippen ze aan -> hoe wordt het geheel besproken. Zonder te willen achterhalen wat 'het' betekent. Is hier inderdaad van ondergeschikt belang.

Verder lezen

Voor het eerst deze film gekeken, en wat een bizar goede film is dit. Alles klopt, geen losse eindjes.

Hoe de scenarioschrijver van deze film Elvis, Apple, verscheidene Presidenten, Ping Pong, de Vietnamoorlog en een Garnalenboot tot een geheel heeft weten te maken is mij een raadsel.

Geweldig acteerwerk van Tom Hanks die de film van begin tot eind draagt.

Een meesterwerk dat zonder enige twijfel een plaats in mijn top 10 inneemt.

The Founder laat goed zien dat de ‘American Dream’ altijd ten koste gaat van anderen. Onder een masker van humor en misleidend optimisme gaat een latente laag ironie schuil, die langzaam maar zeker haar weg naar de oppervlakte vindt.

Abstract van mijn uitgebreide recensie voor Filmvandaag, zie: Recensie The Founder (2016) - FilmVandaag.nl

Waar lag de tuin van Eden? Als het aan Darren Aronofsky ligt misschien wel in het westen, en niet in het oosten (Genesis 2:8). De intrigerende ouverture van The Fountain laat zien hoe de Spaanse conquistador Tom Creo (Hugh Jackman) in een tropische jungle stuit op een stel Mayakrijgers, die er duidelijk op uit zijn iets te beschermen. Iets heiligs, goddelijks. Wat precies? Daarvoor moet je de film gewoonweg zien.

Later vernemen we dat de sequentie in de Midden-Amerikaanse jungle een verbeelding is van een fictief verhaal, geschreven door de schijnbaar ongeneeslijk zieke Izzy/Isabel (Rachel Weisz). In dat verhaal is Creo (letterlijk ‘ik geloof’) een veredelde ontdekkingsreiziger, die ergens in de vroegmoderne tijd (een jaartal wordt niet genoemd) de mythe van de bron van de eeuwige jeugd najaagt.

Het is niet eenvoudig zonder grote spoilers te schrijven over deze gelaagde film, waarin drie verhaallijnen via parallelle montage bijeen worden gebracht. Centraal staat in ieder geval een concept dat bij uitstek religieus is, maar bij voorkeur ook puur filosofisch van aard kan zijn: de menselijke worsteling met de eigen sterfelijkheid. Als we de verhaallijn in het zogenaamd niet-fictieve heden als uitgangspunt nemen, leren we Tommy (Jackman) kennen als een integere dokter die op een haast obsessieve manier de strijd met de dood aangaat. De ziekte van zijn geliefde drijft hem tot wanhoop, het idee dat haar leven onvermijdelijk op zal houden doet hem toetreden tot een surrealistische wereld van mythen, fictie en verbeelding.

Voor ze in haar ziekenbed belandde schreef Izzy de roman The Fountain. De zoektocht naar de bron van het eerste leven (zoals beschreven in Genesis, maar ook in de scheppingsmythe van de Maya’s- Aronofsky verweeft die twee vergelijkbare verhalen), die in de roman leidend is, zou in het hier en nu misschien Izzy’s redding hebben betekend. Tragisch genoeg vervangt de realiteit echter de mythe; iedereen moet eens sterven, de kunst is dat gegeven te accepteren en tot berusting te komen.

Je zou die relatie tussen fictie en werkelijkheid kunnen zien als de kern van Aronofsky’s innemende script, ware het niet dat er nog een derde verhaallijn verweven is met de mythe en de pijnlijke realiteit die in The Fountain stuivertje wisselen. De visueel adembenemende shots van een transcendente ruimte weerspiegelen de hoop en de idealen van Jackmans personage; deze beelden lijken het door Tommy geschreven slothoofdstuk van het boek dat Izzy nooit voltooide. ‘Je kunt het wel’, zei ze tegen hem. ‘Je zult het kunnen’.

In combinatie met de prachtige score van Clint Mansell is The Fountain op zichzelf bijna een bron van meditatie, een intrigerende zoektocht naar menselijke hoop- en dat misschien tegen beter weten in.

Wie danst er nu als hij eigenlijk nooit vooruit komt? De Foxtrot uit de filmtitel kun je lezen als een metafoor voor oorlog: het strijden tegen een onbekende vijand, het lijden dat nooit stopt. Soldaten zijn pionnen in een spel zonder console. En dus slaan toeval en willekeur om de haverklap toe. In Samuel Maoz’ debuutfilm Lebanon (2009) en des te meer in het ontstellende Foxtrot. De dans met leven en dood krijgt in dit Israëlische drama een uniek filmisch karakter.

In de openingsscène van de film krijgt Daphna Feldmann (Sarah Adler) te horen dat haar zoon Jonathan tijdens zijn militaire dienst het leven heeft gelaten. Het nieuws bereikt ook Daphna’s man (Lior Ashkanazi), waarna een instabiele fase van rouw en procedure ingaat. Het emotionele botst openlijk met het formele; terwijl de muren van Michaels wereld instorten, probeert een militair hem plechtig in te lichten over de aankomende begrafenis.

Toch is Foxtrot geen film over rouwverwerking. Juist wanneer het verstikkende perspectief op de vader haar tol begint te eisen, betreden we een ander verhaal. Uiteraard is dat verhaal onlosmakelijk met het leed van de Feldmanns verbonden, maar er schijnt al iets door van de genadeloze Foxtrot-techniek: vermoedelijk zullen we nog wel even over door blijven dansen. De plotontwikkelingen van Maoz zijn niet gekozen om een publiek te bevredigen. Ze zijn er omdat ze de thema’s van de film weerspiegelen. Uitzichtloosheid, zinloosheid. Herhaling, kans en toeval.

Maoz communiceert in Foxtrot op twee niveaus. Enerzijds vallen zijn personages ten prooi aan de thema’s die ze niet kunnen aanraken, beïnvloeden: ze zitten gevangen in een frustrerend surreële wereld. We volgen een viertal soldaten bij een grenspost. Hoe ze daar terecht gekomen zijn, lijken ze niet te weten. Tegen wie ze vechten ook niet. Waar het tankpersoneel in het claustrofobische Lebanon leed onder het beklemmende perspectief van een enkel vizier, is het verval in Foxtrot nog een stuk tastbaarder. De container waarin de soldaten verblijven, zakt letterlijk weg in de grond.

Zo zijn er meer manieren waarop Maoz en zijn cinematograaf (Giora Bejach) leegte en uitzichtloosheid verbeelden. Soms gebeurt dat door elementen van de art direction te accentueren, soms door sprekende camerastandpunten. In het appartement van de Feldmanns hangt een kunstwerk dat nog het meest wegheeft van een zwart gat; in een later shot zien we een cirkelvorm op een stellage staan. Als Michael het verlies van zijn zoon moet verwerken, representeert het desoriënterende getol van de camera (in overhead shot-positie) de intredende gekte en het begin van de Foxtrot-dans.

inclusief afsluiting recensie (ivm passend beeld)

“Zijn er vragen?” Binnen een mum van tijd ziet Emmanuel Macron een zee van opgestoken handen. France begint met actuele archiefbeelden van de zittende president, maar het hongerige journaille dat hem aanstaart bestaat uit acteurs. Een van hen is de Franse steractrice Léa Seydoux, en de bubbel van de fictie barst als haar titelpersonage de eerste beurt krijgt.

Mijn recensie van France voor Fantomas: klik

Spelen met tijd. Na films als Interstellar, Donnie Darko en onlangs Arrival te hebben gezien, moet een werkje als Frequency echt verrassen in de aanpak om op dat vlak nog indruk te maken. Dat gebeurt in ieder geval niet.

Al vlug blijkt dat fluïde tijd hier meer een middeltje is om het plot voort te drijven dan een centraal thema. Ergens scheelt dat wel, want dan hoef je de uitwerking ervan wat minder serieus te nemen, en is geloofwaardigheid voor de film an sich een minder belangrijk issue. Maar een film als deze vereist dan vervolgens nog wel wat originaliteit buíten het tijdsaspect. En daaraan heeft Frequency een schrijnend gebrek.

Het scenario is degelijk, maar ontzettend braafjes. Spanning ontbreekt, en ook de cast lijkt alles op de automatische piloot te doen. De band tussen vader en zoon Sullivan (Quaid en Caviezel) moest de hoofdmoot van de film vormen, maar juist de scènes tussen die twee behoorden tot de meest slaapverwekkende sequenties. Buiten Quaid en Caviezel valt verder niemand op. Het is leuk Elizabeth Mitchell weer eens te zien, maar om daarmee te zeggen dat ze een meerwaarde had voor het verhaal...

Goed, de weinig overtuigende cast daargelaten vond ik Frequency een filmpje dat over het geheel genomen nog wel redelijk in elkaar stak. De editing was op orde, de redelijke pacing maakt dat een en ander nooit echt gaat slepen. Ik ging er met lage verwachtingen in, dus dat scheelt.

2.5*

Ik ben weer wat wijzer geworden met betrekking tot m'n favoriete tv-serie Lost trouwens, het kan natuurlijk geen toeval zijn dat Elizabeth Mitchell hier in een film over tijd en veranderd verleden speelt dat een character genaamd Jack Shepard herbergt...

Bijzonder en empathisch debuut over een moeder en dochter die zich op vergelijkbare wijze voor liefde en lichamelijke genegenheid afschermen. Ondanks de erbarmelijke omstandigheden waarin de moeder haar werk moet doen, en het kille decor waartegen we haar dochter volgen, is er regelmatig ruimte voor een onwillekeurige glimlach. De stijlvaste Kocsis biedt haar publiek de ruimte om psychologisch tussen de lijntjes te kleuren, en laat zich nooit verleiden tot armoedep*. Fresh Air onderscheidt zich zo zonder meer voldoende van menig ander generatiedrama.

Uiterst vermakelijk in het eerste uur, als een arrogante Amerikaanse wapenfanaat (Travolta) en een brave borst met geheime dienst-aspiraties (Rhys-Meyers) door Parijs razen en Aziatische figuranten omleggen. Zeker van Travolta komt de nodige humor. Rechttoe, rechtaan, we kennen het, maar wat is het af en toe toch lekker. In het laatste halfuur geraakt de rek er een beetje uit. Een vermoeiende twist in Mr. & Mrs. Smith-sferen kondigde zich in de eerste tien minuten al aan, maar toch ziet Morel zich genoodzaakt het geheel te verpakken in een semi-schokkende ontknoping (inclusief sentimentele score). Dat Kasia Smutniak niet kan acteren werkt dan ook niet mee.

Desondanks is From Paris With Love over de volle linie uiterst vermakelijk. Pretentieloze actie, prima pacing, vlot gemonteerd. Film duurt ook niet te lang. Dacht wel veel goofs te zien, en enige originaliteit moet je vooraf niet verwachten. Redelijk amusement voor tussendoor dus.

3*

Wat een heerlijke eerste drie kwartier!

In een fenomenale rol kan Ermey helemaal losgaan als commandant Hartman. Alle zinnen die uit zijn mond komen zijn goud, de ene nog mooier dan de ander. Regelmatig lag ik dubbel, om het ´sir, yes, sir!´

, en om de diverse strijdliedjes die de soldaten erin gedramt krijgen. Ook het ´this is my rifle´-gebed is geniaal gevonden.

Humor ten top, ware het niet dat er ook een tamelijk serieuze ondertoon achter zit: niet enkel door het feit dat deze mannen klaargestoomd worden voor de oorlog, maar ook door de langzame teloorgang van Pyle, die het op een gegeven ogenblik letterlijk niet meer trekt.

Het 2e gedeelte vind ik in eerste instantie aanzienlijk minder; de journalistieke missie van Joker weet niet echt te boeien, en gedurende een halfuurtje vind ik de film matig. De boodschap van Kubrick, en daarmee ook het pakkende stuk van deze film komt in het laatste halfuur, met een goed slotgevecht bij Hue, waarin deze film zich voor mij bewijst. De setting is goed, de spanning is aanwezig, en de gedachtengangen over onderlinge relaties tussen soldaten aan het front worden goed uitgediept.

Het einde, met de Mickey Mouse-song, is even cynisch als briljant.

Een goede oorlogsfilm, met zowel pakkende als humoristische elementen.

Kent een zwak stuk en mist de echte diepgang van een film als Platoon.

Desondanks een waardevolle Vietnamfilm.

4*

Misselijkmakende film. Maar daarmee tegelijk ook ijzersterk. Michael Haneke schotelt je meer voor dan alleen een horrorscenario: niet alleen spelen de twee antagonisten met een drietallig gezin in een vakantiehuis, Haneke speelt ook met jou. En omdat ik er na het kijken nog niet volledig uit was hoe, liet Funny Games me in een verwarrende mengelmoes van emoties achter.

De openingsscène is een voorbode van wat komen gaat. Man-en vrouwlief raden tijdens hun autotrip naar een afgelegen vakantiehuis titels van klassieke muziekstukken, als Haneke de credits plotseling laat interveniëren. De geluidsband bevat het meest onuitstaanbare gekrijs dat ik in lange tijd heb moeten aanhoren. Contrast ten top: materie vs. antimaterie.

In het vervolg blijft de film voortbouwen op een haast ongrijpbare dosis waanzin en bewust aangedikt contrast. Nooit wordt duidelijk waarom de twee antagonisten doen wat ze doen, maar het is ook nooit Haneke’s insteek dat je dat te weten komt. Arno Frisch verwoordt het heel scherp, in mijn parafrase: jullie willen dat er een plot is dat zin heeft, dat ergens naartoe gaat, (maar dat komt er niet…). Door opzichtig te knipogen in de camera en een paar keer de vierde muur te doorbreken creëert diezelfde Frisch daarnaast een nare vorm van betrokkenheid, waarop ik als kijker bij deze film helemaal niet zat te wachten. Ik werd me er bewust van dat ik geneigd was me te gaan identificeren met de twee antagonisten, en de rollen zelf om te draaien. De antagonisten worden ineens protagonisten. Misschien incorporeerde Haneke daarom ook wel bewust een zwakke, passieve vader…

Als je denkt alles gehad te hebben, laten de scène met de afstandsbediening en de laatste dialoog tussen Frisch en Giering je twijfelen aan de echtheid van het verhaal zelf. Is het immers niet zo dat in films de grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagt? En zo wordt Funny Games metafictie op een hoog niveau, en daarmee veel meer dan alleen een sterk psychologisch drama.

Want laten we wel wezen, ook op dat vlak scoort dit werk. Het acteerwerk van alle betrokken spelers is uitstekend. Het meest onder de indruk was ik van Susanne Lothar en Ulrich Mühe in de long take na de dood van de jonge Georg. Dat brengt me direct ook bij het camerawerk. Al snel viel op dat een belangrijk handelsmerk binnen de cameravoering de opwekking van suggestie was. Op cruciale momenten draait de camera weg of genereert ze een dode hoek, waardoor ik als kijker maar bleef gissen naar de exacte gruwelen die zich voltrokken. Wat dat betreft sluit de cameravoering goed aan bij de rest van de film. Belangrijke vragen (waarom vertrekken de twee jongens halverwege de film? Fictie of werkelijkheid? Is er nog ergens orde te ontwaren in deze willekeur) bleven onbeantwoord, óf ik was te verwonderd om de antwoorden te ontwaren. Het idee dat Haneke me een loer heeft gedraaid overheerst, en dat zorgt weer voor waardering.

Geen prettige film, maar nog steeds een klein meesterwerk. Wat a Clockwork Orange in een kwartiertje deed, smeert Funny Games uit over een beklemmende (kleine) twee uur.

4.5*

Ride or Die...

Wat ging deze film snel voorbij. Na de andere delen uit de reeks een voor een bekeken te hebben, was het nu tijd voor deel 6. Vandaag nog 5 afgezien, en om de sfeer te blijven dus maar te besloten meteen door te gaan. En daar heb ik geen spijt van...
Bij mijn recensie van deel 5 benoemde ik het al, maar ook hier is weer aan de orde dat de actie de boventoon voert. De Fast&Furious reeks gaat met zijn tijd mee; steeds meer strijd wordt uitgeleverd met de vuisten in plaats van achter het stuur. Erg is dat niet, want deel 6 is een heerlijke actiefilm.
Het feit dat dit een echte filmserie is, en niet een bundeling losstaande films, zorgt ervoor dat je echt in de plotlijn duikt, en geniet van de personages.
De dood van Rodriguez in deel 4 was vrij abrupt, en het is fijn om haar hier dan ook weer terug te zien. Rodriguez is echter haar geheugen kwijt, wat ervoor zorgt dat haar loyaliteit weer gewonnen moet worden. Echt overtuigend speelt ze dit niet; uiteindelijk helt ze toch vrij snel over naar Diesel. Een leuke badguy rol van Luke Evans, die aardig aan de weg timmert nu hij, overigens in een geheel andere rol, al te zien was in de tweede Hobbitfilm.
Onder begeleiding van een fijne soundtrack wordt de actie goed gebracht en valt er zodoende genoeg te genieten. De dialogen lijden er soms wat onder, maar nergens ervoer ik dat als werkelijk storend.
In de aftiteling zit nog een mooie scene, die laat zien wat er echt gebeurde bij Han´s dood in Tokyo Drift. Bovendien introduceert deze scene Jason Statham: dat garandeert wel wat spektakel in deel 7.
Deel 6 maakt dan ook vooral dat ik zin heb in deel 7: hoe wordt de dood van Paul Walker verwerkt?
en natuurlijk, hoe gaat het verhaal verder?
Wat mij betreft zit er nog rek in F&F. Ik heb genoten. 4*

Uiterst vermakelijk zevende deel van de F&F serie. De dood van Paul Walker mocht dan een enorme smet zijn op de serie, vanaf het begin van deze film wordt duidelijk dat alles op alles is gezet om ondanks Paul's dood een groots opgezette actiethriller neer te zetten. De introductie van Jason Statham als nieuwe badguy mag er wezen; wel wordt door de film heen duidelijk dat hij niet voor zijn acteerkunsten is gecast. Dat is opzich geen probleem, maar af en toe conflicteert ongezouten actie met de serieuze ondertoon die deze film bij vlagen toch tracht te creëren. Dit wordt bijvoorbeeld duidelijk als Diesel en Statham tot tweemaal toe elkaars auto's volledig aan gort rijden. Volstrekt onnodig mijns inziens, en sterk over de top. Nu is wel meer in deze film over de top; regelmatig wordt er getart met de bestaande natuurwetten, waardoor je e.e.a. overduidelijk met een grote korrel zout moet nemen. Maar als je dan je verstand op 0 zet, dan krijg je ook wat. Groots opgezette actiescenes, subtiele humor, mooie locaties en de andere standaardingrediënten van de F&F-franchise; ze zijn allemaal aanwezig, en maken dit deel tot een stukje topentertainment. Het is tof om het team weer verzameld te zien, dit keer vergezeld door de (mag ik toch wel zeggen) bloedmooie Emmanuel. Een glansrol is wat mij betreft weggelegd voor Tyrese Gibson. Sommigen zullen zijn verpakte humormomenten flauw vinden, ik vind ze vooral ontzettend grappig. De scene met de parachute, Gibson's aanvalsplan, Gibson als bliksemafleider in de wolkenkrabber; de man is langzaamaan uitgegroeid tot mijn favoriete personage uit de serie.

Met de gebeurtenissen uit Tokyo Drift had wel iets meer gedaan kunnen worden; nu zien we Lucas Black maar even, en voor de rest wordt ook minder naar Tokio en de dood van Giselle en Han verwezen dan dat ik verwacht had. De tijd gaat vooral op aan vermakelijke actie en leuke humoristische scenes. Een glansrol is hierbij weggelegd voor Paul Walker. Het einde dat ze hem gegeven hebben werkt bevredigend. Mooie muziek erbij, mooie terugblik op zijn F&F-leven. Een serieuze ondertoon in deze films mag dan af en toe wat misplaatst lijken, hier is het op zijn plaats en werkt het precies goed.

Wat betreft de lengte had het wel iets korter gekund; de eindscene duurde wel iets te lang, al is die wel mooi gebruikt om the Rock nog eens in actie te laten komen.

Ik heb mijzelf ontzettend vermaakt, en kijk uit naar een achtste deel.

4*

Heerlijke oorlogsfilm waarin good old Brad Pitt toch nog een heerlijke rol neer weet te zetten. Deze film verschilt van voorganger Inglorious Bastards in het feit dat deze film niet alleen hard, maar ook erg realistisch is. Tenminste, zo kwam ze over. Ik had even nodig om in het verhaal te komen, maar vanaf het moment dat de geallieerde tanks het dorpje binnentrekken (waar Norman Emma ontmoet) zat ik er helemaal in. Dit kwam door het goede acteerwerk, de mooie settings en een aantal uitstekende scenes. Ik kan me zo voorstellen dat de (grote) rol van Logan Lerman voor vele kijkers een irritatiepuntje zou kunnen zijn, maar ik ging hem gaandeweg steeds meer waarderen. Hij acteert prima, en is geloofwaardiger dan in andere films waarin ik hem heb gezien (waarin ie nog weer jonger was). Na de dood van Emma vind er duidelijk een omslag plaats bij Lerman, waarna ie ineens geen watje meer is. Hoe realistisch die omslag is, daar valt over te twisten, maar ik kon die karakterwisseling wel waarderen. De omgang met de meer geharde militairen in zijn peloton (goede rollen van oa Pena en LeBoeuf) zorgt ook voor een aantal mooie scene, zoals die in het dorpshuis. Pitt is sterk als de meer humanitaire daddy, die enerzijds sommig gedrag van zijn manschappen afkeurt, maar anderzijds er ook niet van schuwt de oorlogsrealiteit aan een nieuwkomer op te leggen. De gevechtsscenes zijn goed en ogen realistisch, de bijna een halfuur durende slotscene is erg indrukwekkend. E.e.a. wordt nog eens ondersteund door een mooie, emotionele soundtrack. Daardoor is Fury toch wat menselijker en minder hard dan verwacht, maar daardoor maakt de film niet minder indruk. Ik heb ruim 2 uur geboeid zitten kijken, zonder dat er echt momenten waren die mij minder aanstonden. Knap project van Pitt en consorten.
4,5*