Opinions

Als nummer 7 in de top 250, en als erkende westernklassieker stond deze film al lang op mijn verlanglijstje. Nu kan ik eindelijk zeggen deze ook gezien te hebben.

En ik moet zeggen, daar ben ik blij mee, al was dit voor mij net niet de ultieme film.

De openingsscene is wat mij betreft al een van de beste, zoniet de beste scene van de film, en zet zodoende meteen al de toon. De wijze waarop in Once Upon a Time in the West sfeer wordt neergezet is meer dan noemenswaardig. Als eerste is daar natuurlijk een waanzinnige score van Morricone. Deze muziek is niet alleen waanzinnig mooi, maar past ook perfect bij de sfeer van de film en bij Bronson, de man met de Harmonica.

Verder zijn daar de ´geluiden´: getik, geruis of gefluit, wat zorgt voor een ( bijna ) constante latente spanning.

Doel van de film, maar ook een daadwerkelijk merkbaar gegeven is dat de karakters in de film de dood boven het hoofd hangt: er wordt een sfeer neergezet die je het gevoel geeft dat iedereen er ieder moment aan kan gaan.

Fenomenaal acteerwerk van Bronson, Fonda en ook Cardinale ( die gek genoeg niet uit de toon valt ) en goed camerawerk ( close-ups bij de eindscene ) versterken deze film nog extra.

Desondanks was ik net niet helemaal omver: opzich had ik geen moeite met de speelduur van de film, maar sommige scenes waren onnodig of net te lang doorgetrokken, waardoor het af en toe minder interessant werd.

De sfeer zorgde er echter voor dat ik nooit echt mijn aandacht verloor en toch bovenal ontzettend heb genoten.

Voor mij geen top-10, maar een hoge score en waardering voor dit werk is gerechtvaardigd.

4,5*

Verder lezen

Lees verder

‘Je vader mag dan dood zijn, zijn jongens lopen nog steeds rond’. Het is tekenend dat de mededeling hier komt van een lokale politieagent, bij uitstek degene die de situatie in de hand zou moeten hebben. Niet in Caini. Regisseur Bogdan Mirica schetst een beeld van het rauwe, ongepolijste Roemeense platteland, waar het recht van de sterkste te allen tijde leidend is.

De protagonist van dienst (Dragos Bucur) wordt deel van deze wereld wanneer zijn vader hem voor zijn dood 550 hectare grond nalaat. Roman betrekt de lokale nederzetting, waarna een traag, constant sluimerend steekspel aanvangt. De wetteloze onderdanen van Romans vader (een lokale crime lord) willen voorkomen dat Roman het aan de Donau grenzende braakland verkoopt. Motieven blijven hier doorgaans buiten beeld; het gaat Mirica duidelijk om sfeer, de overdracht van dreiging in een misleidend ordelijk landschap.

De debuterende full feature-regisseur slaagt helaas maar gedeeltelijk in die opzet. Na een sterk opgebouwde eerste akte vervalt Caini net iets te veel in het soort scènes dat we al kennen van zichtbare inspiratiebronnen als No Country for Old Men en Hell or High Water. Had Mirica daar echt indruk mee willen maken, dan had er iets meer zorg aan het rammelende scenario besteed mogen worden. Bepalende metaforen met betrekking tot anarchie, corruptie en wetteloosheid zijn misschien iets te opzichtig, alhoewel ze, met name in de laatste akte, sterk ingezet worden om het verhaal een vrij specifieke moraal mee te geven.

Wat Caini verliest op narratief gebied, wint deze onconventionele versie van Hell or High Water op beeldspraak, setting/sfeer en cinematografie. Roemeense crime met een rauw randje.

Op de tonen van Sufjan Stevens’ Mysteries of Love beweegt Call Me by Your Name zich richting de onvermijdelijke Oscarnominaties. Zo gaat het vaker met films die het festivalseizoen aandoen: nog voor de Nederlandse release hebben de verwachtingen hun kookpunt al bereikt. In dit geval is dat niet onterecht. Deze emotionele karakterstudie van Luca Guadagnino overtuigt door de sterke beeldvoering en een doorbrekende Timothée Chamalet.

Net als in A Bigger Splash (2015) vormt een vroeg blikkenspel de opmars naar wat verder nog komen gaat. De wendbare camera van Sayombhu Mukdeeprom (die voor Guadagnino ook de Suspiria-remake zal gaan schieten) volgt de ogen van de jonge Elio (Chamalet) over tafel naar de frivole nieuwkomer (Arnie Hammer), een PhD student die op uitnodiging van Elio’s vader de zomer in het prachtige landhuis van de Perlmans mag doorbrengen. In eerste instantie wordt de afstand tussen de oudere Hammer en Chamalet kunstmatig in stand gehouden, maar dat verandert snel. De relatie tussen de twee krijgt vorm via fietstochten, zwempartijen en allesbepalende eerste momenten van kwetsbaarheid en fysiek contact.

volledige kritiek

Rijk worden over de rug van anderen. Je collega’s de vernieling in werken. David Fincher nam Facebook, Martin Scorsese DiCaprio. Er zijn talloze films die kapitalistisch gedachtegoed mengen met het compromisloze gedrag van de geldbeluste mens, en telkens weer komen ze in essentie op hetzelfde uit: in een wereld van neoliberale mores is geen ruimte voor zwakheid. Het is eten of gegeten worden, daar aan Wall Street waar de wolven wonen. Competitie en rivaliteit zijn waarden van alle tijden. Toch is het strijdtoneel van de werkvloer ook een uitgesproken modern fenomeen. Als geld alleen in de verbeelding bestaat, kunnen je collega’s misschien ook een stuk gemakkelijker in lucht veranderen. In Brian de Palma’s Passion is het survival of the fittest-principe op zichzelf een raison d’être. Veel platter ga je je drama niet krijgen, maar dat is nu precies het punt: emoties zijn versteend, werknemers spelen hard tegen hard.

The Candidate neemt het bovenstaande als uitgangspunt, en verwerkt het tot een strak satirische cocktail van zwarte humor en een surrealistisch Black Mirroresque vraagstuk: wat als de rivaliteit op de werkvloer een zodanige loop neemt dat je vervelende collega’s op aanvraag uit de weg kunt laten ruimen? Een gezegende uitkomst voor de haatdragende Burton Grunzer (gespeeld door Tom Gulager), die tijdens de openingsscène knarsetandend moet toekijken hoe een collega prutst met zijn presentatie (de cast bevat tevens kersverse Royal Meghan Markle, als dat je ding is). Deze short van de Amerikaanse filmmaker David Karlak is onsubtiel en op het karikaturale af als het aankomt op de grove karakterschetsen, maar het bitterdonkere script doet wonderen. Kijk en blijf kijken tot het briljante einde.

[eerder (sept. 18) hier gepubliceerd]

Wat doe je als recensent wanneer een film je tegen wil en dank kotsmisselijk maakt? De fantasierijke kaders van je ‘neutrale’ blik worden met geweld aan stukken geslagen. De pijnlijke eer gaat naar Nadine Labaki’s Capharnaüm, een ronduit tendentieuze film die onze gevoeligheid voor sociale misère uitbuit om een politiek punt te kunnen maken.

In de Engelse taal is een ‘capharnaum’ een mengelmoes, een plaats waar wanorde heerst. De gelijknamige Israëlische nederzetting kennen we van Bijbelse wonderverhalen. Het mirakel vindt plaats als de normale orde van zaken wordt doorbroken voor een hoopvol moment van chaos. In Capharnaüm geldt het tegenovergestelde. Chaos en wanorde zijn de wetten van de wereld: het Libanon van de film is een land van verval en structureel ongeluk. Enkel in de rechtszaal heerst een vorm van hoop en orde. Het is de plaats waar de jonge protagonist het onrecht kan bevragen om zijn recht te laten zegevieren. Zijn recht – rond dat begrip zal de gehele film zich samenballen.

verder lezen

Where did Captain America learn to steal a car? ´ Nazi Germany´

Prima vervolg op the First Avenger, dat vooral dient als ´tussenfilm´ en zodoende als voorbereiding voor the Avengers 2, maar desondanks op zichzelf al voldoende waard is.
Naarmate de film vordert stijgt het amusementsgehalte steeds meer en gaat de film steeds meer boeien.
De actie is prima, mede dankzij de vechtkunsten van Evans, Johansson en de Winter Soldier, maar het is toch vooral het verhaal dat het ´em doet: Het half ´historische´ plot rondom Hydra en de geschiedenis van Capt. America is erg interessant, en wordt in deze film knap gelinkt aan the First Avenger, en zelfs aan the Avengers. Ook verwijzingen naar Iron Man blijven niet weg, en de beruchte ´na de aftiteling-scene´ doet me verheugen op the Avengers 2.
Johansson speelt mijns inziens een fijne rol als Black Widow: haar personage is niet gericht op diepgang en emotie, maar dat hoeft ook niet: ze knokt zich overal uit, en de chemie met Evans is prima.
Captain America zal nooit zo grappig worden als Iron Man, maar er zit toch voldoende humor en een klein pak oneliners in deze film.
The Winter Soldier is niet de meest memorabele superschurk, maar laat in actie toch aardig wat zien, en we zijn nog niet van hem af, zo getuigt de 2e scene na de aftiteling.
Ondersteund door een prima soundtrack en goede beelden van de schepen aan het einde staat deze film garant voor prima Marvel-amusement.
4*

Zojuist bekeken in Pathe.
Een verbluffende, spannende, zenuwslopende film.
Waar het begin nog wat twijfelachtig was, hij moest even op gang komen, wordt de kijker daarna meegesleurd in een ruim 2 uur durend schouwspel, weinig geschikt voor zenuwpezen.
Nadelen : De film is af en toe wat aan te lange kant. De constante, soms latent aanwezige spanning zorgt er echter voor dat je geboeid blijft.
Daarnaast viel op dat de Maesk Alabama wel heel erg gemakkelijk wordt overmeesterd ( brandslangen als enige bescherming, geen wapenkamer waartoe bijvoorbeeld enkel de kapitein toegang heeft ) [/spoiler Ook kwamen de piraten geregeld erg dom over. Maar aangezien de film op een waargebeurd verhaal is gebaseerd, heb ik me er niet erg aan gestoord.

Dan de pluspunten : Spanning van begin tot eind, Verbluffend acteerwerk van Tom Hanks ( verdient 100 % zeker een Oscar ), met name aan het einde van de film.
De piraten acteerden ook goed. Ik heb zeer genoten, ben niet verveeld geweest. Genoten is misschien niet het juiste woord. Deze film heeft indruk gemaakt. Ga zeker het boek nog wel eens lezen.
Twijfel tussen 4 en 4,5 *, de geweldige bioscoopervaring die ik heb gehad wint het. 4,5*

Fijn dat dit werkje via het tipper-spel voorbij kwam. Bij het uitkomen had ik Carol min of meer onbewust toch links laten liggen, omdat het verhaal net niet genoeg aansprak.

Ik had beter moeten weten, want ik denk dat de film destijds in kerstsfeer nog iets beter voor me had uitgepakt dan ze nu deed.

Een prima romantisch drama wel, waarin sfeer en acteerwerk m.i. het belangrijkst waren. De belichting, de kostumage, de schitterende score van Burwell en de setting dragen eraan bij dat Carol de vroege fifties haast ademt. Een fijn tijdsbeeld, sterk gevangen door de camera, die de film vanuit de meest subtiele standpunten nog wat extra flair meegeeft.

Helaas moet wel gezegd dat het verhaal mij minder wist te raken dan gehoopt, en ook weinig origineel is (of je moet het gegeven van twee vrouwen hier als origineel beschouwen). De uitwerking is wel goed, omdat Cate Blanchett haar kwaliteit toont en Rooney Mara verrast als het wat schuchtere meisje dat op zoek is naar haar (seksuele) identiteit. Vooral van Mara was ik onder de indruk; het is dan m.i. ook wel terecht dat ze een Oscarnominatie voor haar rol ontving.

Echt goed werd de film nergens, daaraan is vooral het wat conventionele narratief debet. Toch is het door de strakke uitwerking bijna genoeg voor een 7.

Ruim 3*

verder lezen

Op zich een prettig kalme docu met mooie muziek, maar ook wel een film die soms iets stuurloos aandoet en door de registrerende stijl niet alles uit de materie haalt. Hiermee doel ik met name op de zichtbare spanningen tussen het vliegtuigpersoneel en (oa) (zwarte) migranten en zwendelaars, die voor mij om iets meer reflectie vroegen dan de vorm toeliet. Verder was er nog een vrij lange sequentie met een oudere dame die er wat mij betreft in de montage uitgeknipt had mogen worden.

Gisteren genoten van dit meesterwerk. Waar Spielberg vaak veroordeeld wordt om zijn oversentimentele films, vind ik dat hij hier een knap staaltje werk geleverd heeft. Flashforwards maken de film interessant, er zit vaart in en het verveelt niet. Tom Hanks acteert zeer goed, zoals we van hem gewend zijn. Di Caprio is een overtuigende Frank Abegnale. Het samenspel tussen deze twee is fenomenaal en resulteert in Oscarwaardig acteerwerk van beiden. Het verhaal is briljant; met name in het eerste uur lag ik meerdere malen in een deuk om de briljante geest van Abegnale, en de manier waarop dit werd weergegeven. Emotionele dialogen met ´pa´ Christopher Walken geven de film een grote meerwaarde. Ja, dit is een geweldige film binnen zijn genre. Een verdiende 4,5*

Uiterst boeiende film over een moeder (Angelina Jolie) wiens zoon ontvoerd wordt als zij hem een dag alleen thuis laat verblijven. Het kind dat enkele weken later wordt gevonden beweert wel haar zoon te zijn, maar is het niet. Tenminste, dat beweert de moeder, want haar bewering wordt van de hand gewezen door de politie….

Changeling speelt zich af aan het eind van de jaren twintig, wanneer corruptie onder de politiemachten hoogtij viert, en dissidenten snel de mond wordt gesnoerd. Binnen deze context speelt de zoektocht van Jolie’s personage naar haar ware zoon zich af. Zij ziet zich eigenlijk alleen gesteund door een lokale priester met een eigen radiostation (een ietwat merkwaardige rol van John Malkovich). Alhoewel de film het label mystery wel terecht draagt, draait Changeling meer om acteerwerk en om narratieve inhoud dan om daadwerkelijke spanning met betrekking tot de afloop van het verhaal. Clint Eastwood kiest voor een langere speelduur met ruimte voor sterke dialogen en een kijk in de onmacht van een machteloze moeder, en dat pakt wat mij betreft sterk uit.

Angelina Jolie is verre van mijn favoriete actrice, maar hier vond ik haar overtuigend acteren; zeker in enkele sleutelscènes weet zij zich goed staande te houden. Nog veel meer onder de indruk was ik van de rol van de seriemoordenaar, die fantastisch wordt ingevuld door Jason Butler Harner. Het levert in de tweede helft van de film twee zeer memorabele scènes op (de dialoog tussen Jolie en Butler Harner en de sterfscène van Harner).

Het einde van Changeling bevredigt, omdat er eens geen sprake is van een happy end. Het enige dat Christine Collins heeft is de hoop dat ze haar zoon (misschien tegen beter weten in) ooit nog eens terugvindt.

De beste film van Clint Eastwood die ik tot nu toe zag. Sowieso goed voor een solide 8, maar gezien de stere tweede helft krijgt de film qua score het voordeel van de twijfel:

4,5*

Een oorspronkelijk vrij apolitieke verpleegster laat zich voor het karretje spannen van een filmisch Front National. Heel lang een vrij degelijke film over hedendaags populisme, maar de matige derde akte gooit roeit in het eten. Echte scherpte mist aan de eindstreep, alhoewel de urgentie van een film als deze met het oog op zondag al wel gewaarborgd is.

Degelijke film, die me niet helemaal weet te grijpen, maar bij vlagen toch indruk maakt.
De plotomschrijving trok me van tevoren zeker, maar ik was toch verrast door de manier waarop dit plot werd vormgegeven: door middel van het creëren van een kille, sombere en donkere wereld waarin iedere vorm van sfeer ontbreekt. Mensen in kooien, hardhandig optreden van de politie, chaos op straat... het is allemaal aardig overtuigend gebracht, en de realistische documentaire-achtige wijze van filmen werkt daaraan mee. Owen heeft mij niet geheel overtuigd, maar draagt de film wel voldoende. Het was vooral Caine die met zijn merkwaardige humor kleur aan de film gaf. Humor die misplaatst leek, maar de film wat lucht gaf ( tell him he is a fascist pig ).
Deze film moest het vooral hebben van de spanning, want de kille sfeer stootte me nogal af, en bezorgde me geen ultiem kijkplezier. De muzikale ondersteuning vond ik dan weer subliem, met name in de eindscenes zorgde deze voor kippevel. Alhoewel het einde misschien wat abrupt en cliche was, vond ik het wel een mooi einde, alhoewel het verhaal op deze manier redelijk minimalistisch blijft: Kee wordt nu gered, waar het dreigende plot mijns inziens veel meer in zich had gehad; het is wat jammer dat de nadruk meer lag op de baby dan op de apocalyptische taferelen ).
Wisselende gedachtes, en ontbreken van echt kijkgenot.. maar wel zinderende spanning en knap vormgegeven scenes en aankleding.
3,5*

Verder lezen

In het jaar dat het tweede deel van the Godfather het levenslicht zag, verscheen ook deze fijne classic van de Poolse cineast Roman Polanski. Chinatown is qua sfeer en settings ijzersterk, maar mist op het narratieve vlak de nodige overtuiging.

Het verhaal van de film mag dan zeer degelijk zijn, de uitwerking was weinig verrassend en sommige scènes verliepen te traag. Die traagheid vestigt je oog dan weer op de visuele schoonheden van dit werk, dus saai wordt het nooit. Het maakt echter wel dat mijn score niet zo hoog zal uitvallen als ik van tevoren voorzichtig ingecalculeerd had.

Chinatown deed me op meerdere momenten, maar zeker in het begin, sterk aan een Hitchcock denken. De persoonsverwisseling, de vrouw in nood, de mannelijke protagonist; bij vlagen was dit net Vertigo in een misdaad-jasje. Dit betekent niet dat de film geen eigen identiteit heeft, daarmee zou ik dit werk van Polanski echt tekort doen. Alleen Jack Nicholson zorgt daar al voor, door alle conventies aan zijn laars te lappen en voor geen enkele confrontatie terug te deinzen. Geen gentleman, maar een dominante, assertieve privédetective.

Gedegen vakmanschap, ruime 3,5*

Stem verhoogd naar 5*. Schitterende film met de perfecte cast, prachtige filmmuziek en een ontroerend verhaal. Werkelijk niets op aan te merken, een pareltje

Opent als een zeer bijzondere combi van onderzoeksdocumentaire en animatie*, waardoor ik geruime tijd echt met het gevoel zat dat ik een nieuw pareltje aan het ontdekken was. Bescheiden maakster ook qua karakter die werkt vanuit een doorgrondelijke motivatie. In het laatste halfuur levert de film helaas veel in. Kofmel slaagt er niet in de motieven van Chris écht te doorgronden, maar de mensen met wie zij spreekt weten hem wel nadrukkelijk te framen zonder dat dit proces goed gewogen/genuanceerd wordt. De kers-met-pit op de taart is een reactie van een naast familielid, die Chris zijn eigen psychische misère verwijt en daarbij spreekt vanuit een frustratie die zeer onprettig aanvoelde. We hebben de dode niet meer om te begrijpen vanuit welke sociale band en vanuit welk familieverleden deze reactie tot stand is gekomen. Ze komt echter op een cruciaal moment aan het einde van de film en blijft daarom sterker hangen dan wenselijk is.

* de toepassing op burgeroorlog & herinnering zien we vaker terug. Uit mijn hoofd: Waltz with Bashir is natuurlijk bekend, maar ik werd ook weer bepaald bij Another Day of Life. Er zijn er zeker meer.

Gezien op MUBI

Ik denk dat ik bij drugs nooit meer aan Trainspotting denk - dit ruwe en hyperrealistisch aanvoelende portret van miserie en verval kwam keihard binnen, mede door de nietsontziende beeldvoering en de krachtige 'acteerprestaties'. Graag tussen aanhalingstekens, want veel jongeren uit de film (en de figuranten - veelal echte junkies/verslaafden - helemaal) hadden hier hun eerste en enige rol. Het gaat er dan ook eigenlijk nooit om dat er nu zo waanzinnig gespeeld wordt; eerder geloofde ik constant dat ik hier naar échte jongeren zat te kijken, die zichzelf in een enorm sprekende setting (Berlijn voor 89) compleet de vernieling in helpen. Bij Natja Brunckhorst kreeg ik soms zelfs het idee dat ze ergens halverwege de opnames letterlijk vijf overdosissen toegediend had gekregen.

Voor veel taferelen in deze film mogen geen woorden zijn, dan maar het meest veelzeggende shot:

Een trein rijdt een tunnel in - een normaliter nietszeggend seinbord vertelt ons alles wat we moeten weten.

Ik zou graag een Engelse vertaling van het script lezen. Wat een hoop messcherpe observaties in de marge - het systeem op z'n gat. Film werkt het beste als je het laagje lichtvoetige humor omarmt. Een rake pen en een hart van bladgoud.

Na het zien van A Ciambra begrijp ik volledig waarom Martin Scorsese zich als uitvoerend producent aan deze film verbond. Stilistisch én inhoudelijk echoot dit zware drama het Italiaanse neorealisme (eind jaren veertig- begin jaren vijftig), de stroming die Scorsese zo nauw aan het hart ligt. De construerende elementen komen in de Zuid-Italiaanse regio Calabrië stuk voor stuk terug: veel acteurs spelen zichzelf, montage is spaarzaam en de bewegende camera heeft als belangrijkste doel de leefwereld van de personages zo realistisch mogelijk weer te geven.

De hoofdpersoon is Pio (Pio Amato), een veertienjarige jongen uit een getroebleerd arbeidersgezin. Een gebrek aan zorg (en kennelijk ook aan onderwijs) brengt hem al vroeg in aanraking met de kleinere buurtcriminaliteit; onder de hoede van Ayiva (Koudous Seihon) passeren inbraak en (auto)diefstal de revue. Tel daar de drank en de sigaretten bij op, en het schrikbeeld van de opgroeiende tiener is compleet. Toch lijkt regisseur Jonas Carpignano (Mediterranea) geen moment te oordelen over zijn belangrijkste personage. Moraal en/of duidelijke sturing ontbreken. De dicht op de huid gefilmde beelden werken verstillend en verdringen de vragen van het narratief naar de achtergrond.

A Ciambra is een mooie, maar ook lange film, die de aandacht vasthoudt zonder ergens geheel te overtuigen. Het ongelukkig gekozen dancenummer in de slotfase zorgt op de valreep voor een enigszins wrange nasmaak.

Cidade de Deus. Of: hoe je met subtiele editing, snelle montage en goede verteltechnieken een prima film neer kunt zetten. Want goed is dit misdaaddrama door de strakke verwerking van die elementen wel, maar daarbuiten viel 'ie me toch tegen. Zeker in het licht van de wel erg hoge top 250-notering.

Het verhaal is immers niet eens zo heel erg bijzonder. De originaliteit zit hem echt in de vertelstructuur, en ook dat is niet voldoende écht indruk te maken. Daarvoor missen de characters wat diepgang, en vond ik het plot te conventioneel. De scharrels, de drugs, de gangs (oud én jong), de struggle for survival en het naïeve wapengebruik; het zijn terugkerende karakteristieken binnen het genre, zij het in een wel weer erg interessante Braziliaanse setting. Ik had van tevoren meer drama verwacht en iets minder misdaad. Het contrast tussen de twee broers die ieder hun eigen weg gaan, blijft nu wat onderbelicht.

Cidade de Deus concentreert zich op het geven van een hard doch realistisch beeld van het leven en de criminaliteit in de favela's, maar verrast daarin niet. Wél zit de film technisch sterk in elkaar. Vakmanschap dat me verder helaas nergens echt wist te raken.

3*

Uitstekend geregisseerd, schitterende beelden en verfijnd camerawerk. The Assassin kijkt bij vlagen weg als een verstillende natuurdocumentaire. Juist in dat verband valt de abrupte montage rondom de weinig overtuigende actiescènes wat uit de toon. Daarnaast doet het gebrek aan uitdieping van de belangrijkste personages zich voelen. De film blijft hierdoor te oppervlakkig op het narratieve vlak. Jammer, want de zweem van mysterie die met name the Assassin zelf (Qi Shu) omhulde deed hopen op meer. Een gemiste kans tenslotte, dat versmalde beeld/die kleinere aspect rate was niet nodig.

2.5*

Visueel plaatje dat afgelopen is voor je er erg in hebt. Noem het zoetsappig, maar vanaf het begin is dit een sprookje zoals een sprookje hoort te zijn; betoverend, ontroerend, en vooral visueel zeer de moeite waard. Het verhaal van Assepoester heeft hier eigenlijk een standaardbehandeling gekregen. Echte verrassingen zien we niet, maar vanwege de geslaagde uitwerking stoort dit geen moment. Lily James vond ik geweldig; in tegenstelling tot sommige andere dames in dit soort rollen vond ik James wérkelijk enorm mooi; acteerwerk was daarnaast ook prima. Blanchett heb ik altijd al onsympathiek gevonden, wat in deze film het voordeel meebrengt dat ik haar direct goed in haar rol vond passen. Ook leuk om Robb Stark eens op een bruiloft te zien die wel gelukkig afloopt.
De kostuums, het paleis, de muiltjes, de tuin, de balzaal, noem het allemaal maar op; al deze onderdelen van de setting zagen er prachtig uit. De muziek vond ik ook schitterend, waardoor ik eigenlijk niet anders kon dan met een grote glimlach naar deze film te kijken. Alle clichés slik ik dan ook redelijk gemakkelijk, al kwamen die hier überhaupt niet heel storend over.
Geslaagd, 4*

The Circle biedt een dozijn aan vluchtige impressies, een gehaast uitzicht op een wereld waarin je niet gelooft.

Als Mae aan het begin van de film op sollicitatiegesprek komt bij haar toekomstige werkgever, vraagt Dan (Nate Corddry) wat haar het meest afschrikt. "Unfulfilled potential", zegt Mae zonder aarzelen. Met het verschijnen van deze boekverfilming is die angst werkelijkheid geworden.

Uitgebreide recensie The Circle (2017) - FilmVandaag.nl

Binnen sommige kringen en toplijsten staat Citizen Kane bekend als één van de beste films ooit gemaakt. Achter die mening zou ik me niet snel scharen, want ik zag vooral een werk dat me op geen enkel moment echt wist te boeien.

Het moet gezegd, Citizen Kane kent een sterke narratieve opbouw, en de gebruikte filmtechnieken verdienen, zeker voor die tijd, het nodige respect. Maar de acteurs (en zelfs Welles zelf) maakten (te) weinig indruk op me, en het verhaal vond ik uiteindelijk niet zo heel erg de moeite (los van het historische beeld dat tussen de regels door geschetst wordt). Hierdoor gaat de film soms wat slepen qua tijdsduur en werd het lastiger er met mijn aandacht echt bij te blijven.

Blij verrast was ik wel door de laatste pakweg tien minuten, als symboliek en betekenis mooi samenkomen. Met het laatste shot is de cirkel mooi rond.

2,5*

Belangrijk werk. Vorige week zag ik Snowden, en nog meer dan de gedramatiseerde bio van Stone ademt Citizenfour urgentie. Nog steeds, want terwijl de man vastzit in Moskou, gaat het debat over privacy gewoon door.

Waar Snowden in retrospectief een beetje een reconstructie is van de documentaire, zit je in Citizenfour met je oog op de 'actie'. Ik hoor mensen dat saai noemen, zelf vond ik het waanzinnig interessant te kunnen zien hoe de echte klokkenluider (en niet Gordon-Llevitt) uitleg gaf, nieuws verwerkte etc. Dat een en ander zich dan afspeelt in een doodnormaal hotelkamertje geeft de docu een haast claustrofobisch sfeertje. Op een gegeven moment gaat er in het hotel een alarm af, en voel je de spanning: is er iets aan de hand? is het maar een test?

Naast het verhaal van Snowden zelf krijg je ook een goed inkijkje in de juridische en journalistieke verwikkelingen die na de onthullingen plaatsvonden. Is Snowden wel te verdedigen, en hoe moet dat dan gerealiseerd worden? Hoe kunnen journalisten als Glenn Greenwald (the Guardian) en Laura Poitras (de documentairemaakster) hun werk uitoefenen zonder zelf ook de adem van de NSA en de Amerikaanse overheid in hun nek te moeten voelen? Het zijn zaken die in de film onderbelicht bleven, omdat daar niet de periode ná Snowden's vlucht uit de VS, maar de periode daarvoor nadruk krijgt. Ook zien we in Stone's gedramatiseerde versie in mijn ogen te veel van de relatie tussen Snowden en Lindsay Mills. In Citizenfour is die romantische factor nagenoeg verdwenen, en dat zag ik persoonlijk als een groot voordeel voor de scherpte en het realistische gehalte dat de docu uitdroeg.

Wél vond ik dat het niveau na de gesprekken in de hotelkamer wat achteruit ging. De montage werkt dan niet altijd mee, met soms wat doelloze beelden en weinig begrijpelijke overgangen. De materie wordt daarnaast niet altijd even prikkelend gebracht, maar dat is ook niet de insteek van Poitras geweest. Citizenfour draait echt om de relevantie van de inhoud. Ik zou hem iedereen aanbevelen, en dan niet omdat de docu zo waanzinnig in elkaar steekt, maar omdat ze tot denken aanzet, en inzicht verschaft in een kwestie die iedere zichzelf respecterende burger aangaat.

Net geen 4*.

In 2014 viel de Syrische stad Raqqa in handen van Islamitische Staat. ‘Ze schilderden onze stad zwart en hulden haar in duisternis’, zegt één van de burgers die in City of Ghosts het woord krijgt. Deze donkere woorden passen bij een status quo van angst en onzekerheid, die haar schaduw nu al jaren over Raqqa werpt.

Iedere vorm van vrijheid ontmoet in deze spookstad de restricties van IS. Restricties op het gebied van communicatie, onderwijs, verplaatsing binnen en buiten de stad, openbaar samenkomen. Welbewust verduistert deze politiek-religieuze beweging haar eigen misdaden. Enkel de inmiddels pijnlijk herkenbare propagandafilmpjes vinden hun weg naar buiten, de waarheid blijft verstoken van daglicht. Toch is er enige hoop. Dappere burgers trachten de communicatieve barrières te doorbreken, met gevaar voor het leven van henzelf en hun dierbaren. Over deze burgers gaat City of Ghosts.

Vanuit een schuiladres in Berlijn bedrijft een stel Syrische mannen een knap staaltje burgerjournalistiek. Spaarzaam contact met kennissen in Raqqa levert beelden en nieuwsflitsen op, die verspreid worden via een speciale website en een YouTube-kanaal. Regisseur Matthew Heineman (Cartel Land) laat zien wat deze mannen dagelijks moeten doorstaan. Bedreigingen volgen elkaar op, het lot van vrienden en familie is constant onzeker. Tóch kunnen en willen de hoofdpersonen van City of Ghosts niet anders. Juist omdat andere stemmen zwijgen, besluiten deze mannen te spreken. Raqqa is being slaughtered silently vormt een krachtig tegengeluid in een tijd van alternatieve feiten, propaganda en fake news.

Vooral in de eerste helft van deze documentaire maken de kwetsbare opnames uit Raqqa indruk. Later, als de burgerjournalisten meer op de voorgrond treden, dient zich een complexe vraag op: wat is geënsceneerd en wat niet? Een aantal shots en gesprekken voelen wat geforceerd aan, en wekken daarmee de indruk dat de overkoepelende boodschap het tijdens het filmen soms won van een stukje authenticiteit.

Een sterke zet van Heineman is het filmen van een anti-immigratie demonstratie in het centrum van Berlijn. De retoriek van de man op het podium vertoont sterke gelijkenissen met de polarisatie die de IS-filmpjes oproepen. Die observatie komt gelukkig niet voort uit een hard statement, maar uit mijn persoonlijke neiging deze twee performances naast elkaar te leggen. Van alle gedachten die City of Ghosts oproept is dit zonder meer de meest urgente- en de meest verontrustende.

Over de breedte mist Heinemans documentaire de scherpte en de nieuwswaarde om écht indruk te maken. Het zijn losse beelden die blijven hangen: een zeven-jarige jongetje dat een speelgoed-teddybeer de keel doorsnijdt, een journalist die van wanhoop en uitputting begint te trillen in zijn hotelkamer. En juist in die beelden zit het grote verhaal.

op het web