Opinions

Strakgepolijsde biopic over Jesse Owens, de Amerikaanse hardloper die in 1936 viermaal goud won op de Nazispelen in Berlijn. Het verhaal erachter is uiterst boeiend; mede tegen de achtergrond van de rassendiscriminatie in de VS wordt Owens gevraagd niet naar Duitsland af te reizen, om zo een statement af te geven tegen de culminerende Jodenhaat in het gastland. Met deze context doet Race helaas iets te weinig. Uiteraard komt het aan bod, maar de nadruk ligt toch wel op Owens persoonlijke leven en zijn sportprestaties. En dat zijn nu net de onderdelen die regisseur Stephen Hopkins beter had kunnen verwerken. Stephan James, de acteur die Owens speelt, mist wat charisma en overtuiging in zijn performance, en zijn sportprestaties zijn te gestileerd weergegeven. Race wekt de indruk dat ze poogt de lijntjes van een dramafilm beheerst in te kleuren. In het weergeven van de controverse concentreert ze zich op de logische, verwachte aspecten (de Jodenhaat en de rassentheorie van Hitler).

Wie zich een beetje verdiept in de geschiedenis, komt al snel uit op het feit dat Hitler niet de enige was die zich niet content betoonde met Owens’ sportprestaties. Owens heeft nooit een officiële felicitatie van het Witte Huis ontvangen, laat staan dat hij daar onthaald is. In tegenstelling tot wat Race portretteert, heeft Hitler Owens niet genegeerd; Owens zelf gaf aan dat Hitler naar hem gezwaaid heeft tijdens zijn ereronde. Deze kleine details steken ietwat in het licht van de volledig Amerikaanse productieachtergrond.

Verrassend is de rol van Leni Riefenstahl, de Duitse cineaste die de Spelen in opdracht van Hitler op beeld vastlegde. Carice van Houten speelt hier een opvallend positieve filmmaakster in de bloei van haar leven, die zelfs op durft te staan tegen propagandaminister Joseph Goebbels (omdat hij haar wilde verbieden de races van Owens te filmen). Ook dit gegeven is discutabel, daar Riefenstahl toch veelal te boek staat als een nazi-opportuniste.

De kijker die zich de historische contexten niet al te zeer aantrekt, kan met Race toch een prima avond beleven. De film blinkt uit in degelijkheid, is nergens echt slecht en weet ondanks haar relatief lange speelduur tamelijk te boeien.

Daarom toch een positieve score: ondanks haar matige behandeling van het rijke materiaal is Race een meeslepende en bovengemiddeld interessante zomerrelease.

3,5*

Lees verder

De grootste ontlading uit zich pas als Jake LaMotta’s leefwereld zich richting het einde van Raging Bull beperkt tot de muren van zijn gevangeniscel. ‘I am not an animal’, weerklinkt het, net als in David Lynch’ filmische schreeuw om humaniteit uit hetzelfde maakjaar.

Zowel in The Elephant Man als in Raging Bull dient de noodkreet van beide hoofdpersonen als een laatste redmiddel: om hun menselijkheid niet te verliezen dienen zij iedereen ervan te overtuigen dat zij in wezen even menselijk zijn als de mensen om hen heen. LaMotta, eenzaam als hij is in zijn cel, overtuigt vooral zichzelf; Joseph Merrick poogt de mensen te overtuigen die hem als een dier behandelen. Beide slachtoffers richten zich echter ook tot ons: oordelen wij ook? Of voelen we oprechte sympathie waar we normaliter afstand zouden bewaren?

Verder lezen: Raging Bull: Worsteling met een gekooid bestaan

Vanaf 6 juli weer te zien in de filmtheaters. Gaat dat zien, ik heb erg genoten van de restauraties van zowel RB als Goodfellas.

Deze had ik nog niet beoordeeld. Moet deze minstens tweemaal al gezien hebben, maar ik haal de memorabele scenes van de 3 oude 'Indy's' altijd door elkaar. Maar dit was dus deel 1; de slangenkuil, de meskunstenaar (gevolgd door een droge revolverknal, de Ark des Verbonds en de bodybuilder die in de vliegtuigpropellor eindigt.
De actiescenes zijn stuk voor stuk wel de moeite waard, het welbekende theme van Williams verveelt zelfs na 2 uur nog niet, en Ford is erg goed op dreef als Indiana Jones. Een aantal scenes (die hierboven beschreven staan), waren toch wel in mijn geheugen gegrift, en leverden het meeste kijkplezier op.
Het plot vind ik maar zozo, het einde is m.i. volstrekt belachelijk. The Raiders of the Lost Ark is een actiefilm zoals een actiefilm zou moeten zijn, maar gaat qua plot toch aardig de mist in. Gelukkig stoort dat niet al te veel; echt serieus probeert Spielberg volgens mij toch ook niet over te komen.
Een solide 4* voor deze eerste.
Ben nog wel benieuwd naar de twee vervolgen. Daar weet ik denk ik een stuk minder van te herinneren dan van the Raiders. The Crystal Skull hoef ik in ieder geval niet meer te herzien, want die vond ik zwaar matig.
Instant classic, leuk om nog eens op een vrije vrijdagmiddag herzien te hebben

Rapture is niet voor één gat te vangen - de belevingswereld van de jonge hoofdpersoon wordt neergezet als een complexe beeldenstorm die schreeuwt om een zo groot mogelijk scherm. De Eureka blu-ray bevat een prachtige uitgave van de film, maar het wel is telkens duidelijk dat deze film gemaakt is voor en op het Cinemascope-formaat (2:35:1). Voor actrice Patricia Gozzi is het na Melville's Léon Morin, Prêtre (1961), Les Dimanches de Ville d'Avray (1962) en deze film kennelijk gebleven bij een jonge carrière. Een bijzonder gegeven, want haar naturelle expressie draagt hier echt het drama. Een volwassen rol met een hoge moeilijkheidsgraad, en toch een aardig controversieel randje(?) Ik ben benieuwd hoe er vandaag de dag gereageerd zou worden op een heruitbreng in de Nederlandse zalen (reken er maar niet op;), aangezien Gozzi ongeveer 14 jaar geweest moet zijn tijdens de productieperiode, en haar tegenspeler Dean Stockwell dubbel zo oud. Ik ben er op het moment van schrijven nog niet uit of en in welke mate dit echt een probleem is bij het bekijken van de film, maar ik wil dan ook nog wat meer over de productie lezen. Hoe dan ook kon en ik kan ik niet om de poëtische kracht van dit werk heen, en begrijp ik ook waarom ik deze met terugwerkende kracht dus al jaren op mijn verlanglijst had staan. De prachtige score van Georges Delerue (die in dezelfde periode samenwerkte met Jean Luc-Godard voor Le Mépris) doet Rapture nog verder boven zijn eigen beeldenpracht uitstijgen.

Vrij onbekende, en ook wat matige film over een vrouw (Mimi Rogers) die in God gaat geloven en al vrij snel extreme eschatologische verwachtingen ontwikkelt. Het zijn de visioenen en de verwerkte symboliek die the Rapture wat flair geven. Helaas zag ik wel een versie die visueel van erbarmelijke kwaliteit was, dus echt goed tot haar recht kwamen de sfeerbeelden niet. Het script kent verder net iets teveel herhaling, en de ontwikkeling van Rogers' personage was mij echt niet geloofwaardig genoeg.

1.5*

Terwijl het drama zich gestaag ontwikkelt, reflecteren de drie belangrijkste personages voor de camera op de gevoelens die de oorlog bij hen teweeg brengt. Vormelijk laveert die situatie telkens ergens tussen bekentenis en kruisverhoor. Een eenduidige functie lijken de monologen niet te hebben, omdat ze bij alle drie de personages een andere impact hebben. Als Olga voor de camera verschijnt, zien we de fysieke en mentale impact die het leven tussen gevangenschap en vernedering op een mens kan hebben. Tegelijk spreekt uit haar personage een ongrijpbare kracht, een stukje hoop: het is een zichtbaar en op zichzelf waardevol detail dat aan het einde van de film helaas op een misplaatst spirituele wijze wordt uitgewerkt.

De vragen die Paradise stelt over de aard van de ideologisch gedreven mens tekenen zich zo scherp af dat zijn personages soms zelf ideeën dreigen te worden. Konchalovsky gaf zelf aan dat de verleidelijke gedaante van het kwaad (ook het centrale thema in zijn film Inner Circle) de kern van Paradise strak benadert. Het is precies dat stukje sturing dat de film geleidelijk steeds sterker aan geloofwaardigheid doet inboeten.

uitgebreide recensie

Dit is dan de eerste Hitchcock die me zwaar teleurstelt. En dat is vrij opmerkelijk, aangezien dit één van zijn hoogst gewaardeerde werken is. Maar helaas, ik werd eigenlijk geen moment echt geboeid door dit verhaal, waarin L.B. Jefferies (een hier matige James Stewart) middels voyeurisme een moord op weet te lossen.

Rear Window mag qua setting knap zijn vormgegeven (de gehele film speelt zich binnen één huizenblokje af), dat sterke punt werd voor mij op den duur juist de doodssteek.
Het plot vond ik namelijk maar wat simpel, en de wat saaie, weinig actiedichte uitwerking droeg er nog maar eens aan bij dat de film mijn aandacht nauwelijks vast kon houden. Op een gegeven moment had ik het wel gezien met Stewart’s verrekijker, camera en de taferelen aan de overzijde.

Dan mag het de vakman Hitchcock zijn, hier stelde hij mij toch teleur. Kelly en Stewart heb ik beiden veel beter gezien, en ook op narratief vlak vond ik bijvoorbeeld Vertigo en North by Northwest stukken beter.

Een kleine domper, 2*

Sterke thriller, de tweede verfilming van de eerste roman van Harris. Hier kwam ik iets te laat achter; er was maar één Red Dragon, en ik was me er niet van bewust van dat de eerste verfilming 'Manhunter' heette. Had ik dit geweten, dan had ik waarschijnlijk eerst de andere verfilming bekeken. Van deze remake was ik in ieder geval aardig onder de indruk. Red Dragon haalt bij lange na niet het niveau van zijn voorganger (of opvolger, afhankelijk van of je de boeken of de films beziet), maar is wel uiterst spannend en houd de kijker goed geboeid. De openingsscene is een uitstekende binnenkomer, die je meteen op scherp zet. In het vervolg ligt de nadruk vooral op de 'Tooth Fairy', degelijk gespeeld door Fiennes (die het bij mij sowieso goed doet als badguy). Helaas zien we hierdoor (te) weinig van Hannibal Lecter. Op de momenten dat Hopkins in beeld komt is er wel vuurwerk, maar het niveau van TSOTL haalt hij niet op acteergebied. De interactie met Norton is toch anders (en wat mij betreft ook veel minder spannend) dan die met Foster. Neemt niet weg dat Norton over de breedte een goede hoofdrol neerzet. Het recherchewerk rondom de moordzaken is goed in beeld gebracht, fijn opgebouwd en op de koop toe ook voorzien van de broodnodige spanning. Er zaten wel wat minpuntjes aan de plotverloop verbonden de blinde vrouw was wat mij betreft niet nodig geweest., maar echt storen deed e.e.a. nergens. Om deze film nu echt als een Lecter-film te zien gaat mij wat ver; eigenlijk speelt hij in deze film eerder een belangrijke bijrol. Als losstaande thriller vond ik Red Dragon dan weer erg geslaagd. Goed acteerwerk en een spannende, correct opgebouwde storyline. Kleine 4*

Red Road opent met het alziend oog van de hoofdpersoon en een overweldigende wand van videoschermen. De beelden van bewakingscamera’s bieden Jackie, hun voornaamste toeschouwer, de illusie van controle. De grip op haar eigen leven blijkt zij in een vroeger stadium te zijn kwijtgeraakt.

Met een bedrieglijk eenvoudig uitgangspunt creëert debuterend regisseuse Andrea Arnold (Fish Tank, Wuthering Heights, American Honey) een gespiegelde wereld voor haar getroebleerde hoofdpersoon. Als de baan van Jackie (Kate Dickie) model moet staan voor de moderne farce van zekerheid en overzicht door surveillance, gedraagt Jackie zich zelf juist in alle opzichten onberekenbaar. Alsof ze het levende bewijs is dat alomtegenwoordige camera’s de mens niet kunnen temmen.

verder lezen

We leren Louis Garrels Godard kennen als een persoonlijkheid die de publieke ruimte niet mijdt, maar eenmaal daar uitblinkt in cynische opmerkingen en politieke leuzen. Het maakt Le Redoutable tot een mengeling van zwarte komedie en pure tristesse. In één scène steekt een lachende Godard de draak met een festivalwoordvoerder die de naam van zijn film verkeerd uitspreekt. Iets later noemt hij de Joden onomwonden de nazi’s van vandaag. Garrels Godard is een man van absolute extremen, die uitblinkt in felle retoriek maar er geen moment in slaagt zijn uitspraken te onderbouwen. De eens gevierde filmmaker weet de term fascisme nog niet eens toe te lichten, en vlucht ondertussen wel steeds verder in afgunst en politiek onbegrip.

Het steekt enorm dat een regisseur met een zo gelaagde kijk op het medium film en de mogelijkheden daarvan neer wordt gezet als een eenduidige karikatuur. Le Redoutable schetst een lineair verval: eenmaal ten onder (lees: vanaf minuut één) is er geen weg meer terug. Godard stelt zich niet alleen extreem op, hij lijkt ook geen moment meer in zijn eigen opvattingen te geloven. Daarvoor is hij – zeker later in de film – te warrig, wispelturig, inconsequent.

Een hol personage blijft over, en daarmee helaas ook een holle film. In een interview vertelt Hazanavicius dat één van de grootste uitdagingen van de film was om een balans te vinden tussen destructie (vanuit Godard zelf) en empathie (vanuit de kijker). In die opzet is de maker niet geslaagd. Garrel komt over als een acteur die weet hoe hij Godard moet imiteren, maar de emotionele draagkracht mist hem ook als mens te vertolken. De schertsende dialogen doen de rest. De relatie met Anne had de film kunnen redden, maar iedere vorm van chemie tussen Garrel en Martin ontbreekt – ook in de eerste scènes van de film is de emotionele afstand tussen de twee al voelbaar.

Hazanavicius bewijst desondanks dat hij de kunst van het filmmaken tot in de puntjes beheerst. De regie is vaak uitgekiend, zeker als verwijzingen naar eerder werk van Godard de revue passeren. De inrichting van het appartement in de eerste akte weerspiegelt de scherp contrasterende kleuren uit Le Mépris, en Guillaume Schiffman filmt het lichaam van Stacy Martin werkelijk op exact dezelfde manier als Godards DoP dat deed bij Brigitte Bardot. In een bijna lege bioscoop kijken Godard en Anne tenslotte naar Carl Theodor Dreyers La Passion de Jeanne D’Arc; in Vivre sa Vie was die scène nog een emotioneel hoogtepunt, hier doorbreekt Garrel de stilte met zijn slissende commentaar. Een beter moment om de definitieve dood van Godard te tonen had Hazanavicius niet kunnen kiezen.

met uitgebreide inleiding

Met zijn eerste shots verbindt de Mexicaanse regisseur Amat Escalante (Heli) in La región salvaje het aardse met het unheimliche. Een door de ruimte zwevende meteoriet, een vrijzinnige motorrijdster die in het mistige Mexicaanse hoogland op zoek is naar een plaats van impact. Dit fantasierijke drama verwezenlijkt het potentieel van haar bevreemdende ouverture niet, maar blijkt wel een verontrustende melange van intrige en symboliek.

Verder lezen: Recensie La región salvaje (2016)

Verder lezen

Mooie drama-komedie, die draait om de hervonden vriendschap tussen Alan Johnson (Don Cheadle) en Charlie Fineman (Adam Sandler). Het acteerwerk is goed, het verhaal is degelijk en een fijne soundtrack zet de puntjes op de i. Ik ben normaliter niet zo'n fan van Sandler, maar hier zet hij een prima rol neer. Zijn inzinking in de rechtszaal, alsook het moment dat hij Cheadle zijn verhaal vertelt, waren ontroerende scenes in een film die me überhaupt wel wist te raken. Cheadle is een prima acteur, die genoeg brengt, maar ook weer niet te veel. Hierdoor is hij de perfecte tegenhanger voor Sandler, die ten alle tijde in extremen acteert. Waarom 9/11 zo nodig bij het verhaal betrokken moest worden weet ik niet, daar het voor de plotverloop nauwelijks relevant is. Ook de bijrol van Burrows was wat mij betreft niet helemaal nodig geweest, al speelt ze deze verder prima weg. Liv Tyler vond ik alleraardigst in haar rol als psychiater.
Reign Over me kijkt snel weg en kent een aantal confronterende, rake scenes, die me zullen bijblijven. Sandler verraste mij zeer positief, waardoor Reign Over Me mede met een steady 8 mijn lijstje van bekeken films binnentreedt.

Had lange tijd moeite om in de film te komen omdat de volgende camera en de opstuwende score afsteken tegen een hol, afstandelijk hoofdpersonage en een wat generiek geschetste intrige. Op den duur komen er wat barstjes in die perceptie, als er via het scenario een eerste keer gehint wordt naar het waarom van die vlakke karakterschets. Eén en ander komt uiteindelijk tot een climax in een werkelijk briljante slotscène, maar daarvoor kent El Reino nog één van de meest intens gefilmde auto-achtervolgingen (inclusief ongeluk) die ik in lange tijd zag. Dat ligt niet in de laatste plaats aan de wijze waarop het geluid is ingezet (of beter: weggelaten).

In Remember gaat Zev (oudgediende Christopher Plummer) op zoek naar de SS’er die in Auschwitz verantwoordelijk was voor de dood van zijn gezin. Sterke thriller die door een aantal dramatische plotelementen ook weet te ontroeren.

De film vangt aan in een bejaardentehuis, waar Zev is opgenomen met Alzheimer. Al vrij snel katalyseert een handgeschreven brief de gang van zaken: Max, een medepatiënt, die zelf te zwak is om het tehuis te verlaten, geeft hem de opdracht achter een SS’er aan te gaan die er na de oorlog in slaagde onder een Joodse naam onder te duiken. Zev’s wraakactie moet ertoe leiden dat deze ‘Otto Walisch’ zijn gerechtvaardigde straf onder ogen zal zien. Alle instructies staan genoteerd op het briefpapier, zodat Zev niet zal vergeten wat zijn missie is. Er bestaat echter één probleem: er zijn vier personen die de Joodse onderduiknaam (Rudy Kürlander) dragen…

Zev neemt de brief mee en start zijn reis (een beetje in de trend van ‘de 100-jarige man die uit het raam stapte en verdween’). Het gevolg is een emotionele tour waarin herinnering de sleutel is. Plummer speelt ontroerend, en maakt deze film van begin tot eind een intrigerende zit. De ontmoetingen worden indringender van aard, en langzaamaan nadert ‘Remember’ haar zinderende climax…

4*

Degelijke romantische film. Via Lost kan ik mij toch wel fan van Emilie de Ravin noemen, waardoor ik deze toch graag eens gezien wilde hebben. Het plot van deze film wist mij maar bij mate echt te boeien. De 9-11 climax aan het einde is wel enorm goed gedaan. Uitzoomen op de Twin Towers, waardoor je je als kijker ineens pijnlijk bewust wordt van de werkelijkheid.. mooi! De Ravin vond ik redelijk sterk, maar aan Pattinson heb ik mij nogal geërgerd. Ook Brosnan vond ik niet erg bijzonder in zijn stereotype bijrol. Met name vanwege Pattinson kon het liefdesplot mij niet zo boeien. De verhaallijn rondom het artistieke zusje (die wel sterk acteerde) vond ik dan een stuk interessanter. Verder heeft deze film voor dat ze niet echt cliché is, maar dat levert echter helaas niet automatisch een goede film op.
Redelijk, maar nergens echt goed. 3*

uitgebreide recensie rond de vraag van propaganda en politieke invloed.

Qua narratief ligt dit in principe geheel niet in m'n straatje, waardoor ik deze film best lang voor me uit heb geschoven. Gelukkig is Requiem for a Dream vooral een film die je moet ervaren. Een trip, letterlijk en figuurlijk, perfect gepaced. De cinematografie en montage zijn daarnaast van een dusdanig niveau dat ik deze film wel goed moét vinden. Heerlijk tenslotte om te zien hoe allerlei inspiratiebronnen samen lijken te komen: het surrealisme van Lynch, die snelle montage uit a Clockwork Orange (zou dat gezever over rood/oranje daar ook ergens een basis hebben?) en het narratief dat diezelfde Kubrick-film kruist met Tarantino en the Truman Show. En tóch wordt het een volbloed Aronofsky.

Dik 4*

Deze film wilde ik graag zien, wegens de regie van Tarantino en de hoge waardering op MM. Ik ben helaas toch aardig teleurgesteld. De typische Tarantino-kenmerken werken in deze film averechts; waar ze ervoor zorgden dat ik oa Kill Bill, Pulp Fiction en Inglorious Basterds goed vond, heb ik me hier bij vlagen erg geirriteerd.
Het zijn nog niet eens de nutteloze conversaties over niks ( wat overigens ook een typisch Tarantino-kenmerk is ), maar meer de overdadige scheldpartijen die vooral machogedrag uitdrukken, in plaats van dat ze de film een dienst bewijzen. Ik nam de acteurs hierdoor minder serieus, terwijl met het acteerwerk an sich weinig mis is.
Het verhaal heeft niet zo veel om het lijf, uitgezonderd het bestaan Freddy als rat. De scenes waarin hij zich voorbereid op zijn infiltratie en de afrekening behoren tot de enige scenes die ik wel kon waarderen.
Ik wist me zodoende nooit echt geboeid, en het bij vlagen te overdadige geweld neigde naar overacting.
Deze film moet je ding zijn, en dat was het voor mij niet.
2*

Verder lezen

2016 is nog maar 29 dagen jong, en toch vermoed ik dat ik mijn persoonlijke favoriet voor 2016 al gezien heb. The Revenant heeft al mijn verwachtingen ruimschoots ingelost, en is zelfs nog een stukje verder gegaan dan dat; van begin tot eind was ik volkomen geboeid door dit ijzersterke epos. De film wordt gedragen door fenomenale acteerprestaties en prachtige natuurbeelden. Een en ander is goed in beeld gebracht en komt perfect tot haar recht op het bioscoopscherm. Ook de ondersteunende muziek is zeer passend. De Oscars voor beste film en beste regie lijken een formaliteit, maar juist de Oscar die bij mij voor de hand zou liggen is discutabel: die voor Leonardo di Caprio als beste acteur. De man levert een bijna bovenmenselijke prestatie: van het gevecht met de beer tot het creëren van een slaapplaats in de ingewanden van een paard , iedere uitdrukking is raak, iedere handeling is met overtuigend gebracht. Minstens evenveel lof heb ik voor tegenspeler Hardy, die uitblinkt met zijn dialect en sterke dialogen, en zich een waardige antagonist toont. Het afsluitende gevecht tussen beide titanen kent een redelijk voorspelbare afloop, maar vormt vanwege de kwaliteit van de scene en het intense acteerwerk een bevredigend einde; een einde dat, iets daarna, met een alleszeggende blik van Di Caprio definitief wordt.
The Revenant was een ware trip, en ik heb nauwelijks iets op het geheel aan te merken. Ik zou hooguit kunnen opwerpen dat de flashbacks niet altijd een significante functie hadden; het achtergrondverhaal van voor de story was immers in beperkte mate uitgediept. Aan de speelduur heb ik mij geen moment geërgerd. De tijd vloog voorbij.
5* en een pleidooi voor een zwaar verdiende vijfmaal is scheepsrecht, betreffende Di Caprio.

Prachtfilm.

Niles Atollah begroef tijdens het lange 'maak' (of eigenlijk kraak?)proces van Rey rollen celluloid in zijn achtertuin. Na twee weken waren sommige stukken film compleet onbruikbaar geworden; andere stukken konden met gemak voor een eeuw oud doorgaan. Het maakproces is een perfecte metafoor voor Atollahs blik op geschiedenis, of beter: de blik op geschiedenis die zich tijdens archiefonderzoek onvermijdelijk opdrong.

Geschiedenis is geen bundeling van feiten, maar een discours van getuigenissen. Wie het verleden wil begrijpen (in dit geval het leven van een Franse exploratie-maniak), stuit op allerlei verhalen die elkaar even vaak aanvullen als tegenspreken. Voor Atollah was de enige oplossing om Rey tot een volledig subjectieve film te maken: door het geestelijke verval van de protagonist voelen we dat zijn verhaal geen historische reconstructie is, maar een benevelende stroom van impressies. Het experimentele sluitstuk spant de kroon als het gaat om de kern van de filmervaring Rey. Verder dan zijn verwarde psyche gaan we nooit komen.

Of toch wel? Na afloop vroeg ik Atollah naar de enkele zinnen tekst die zijn film afsloten. Op welke wijze strookte het ethisch-politieke gegeven van de Mapuche-struggles met het surreële subjectivisme dat daarvoor continu centraal stond? Uit het antwoord leidde ik weeral af hoe onlosmakelijk films uit politiek getroebleerde landen te allen tijde (al dan niet expliciet) verbonden zijn met de visies/werkwijzes van individuele regisseurs. Atollah wilde graag weer 'terugkeren op aarde' na het hoogtepunt van zijn trip; hoe experimenteel en (anti-?)esthetisch ingesteld Rey dan ook mag zijn, de queeste van des Tounens zegt impliciet een hoop over koloniale geschiedenis; over het belang van taal (want wat is het bijzonder voor sommige kijkers in Chili dat de inheemse bewoners gewoon hun eigen dialect spreken) en over de politiek-geografische als ook sociaal-culturele conflicten die vandaag de dag nog altijd actueel zijn.

Ride Along 2. Een fijn avondje vermaak met een vriend in de bios. Standje verstand even op 0, en blik op het scherm. Ik vond 'em juist stukken beter dan deel 1. Heerlijk entertainment. Kevin Hart vond ik stukken beter te luchten dan in deel 1, Ice Cube speelde weer een fijne rol en er viel voor mij ook een stuk meer te lachen dan bij deel 1. Alhoewel het verhaal natuurlijk weer niet al te veel om het lijf had, vond ik dat deel 2 op dat vlak toch een stuk geslaagder uit de verf kwam dan de opener van de serie. Ook de bijrolletjes (van Gibson, de Hangover-Chinees en Munn) waren wel aardig. De ideale komedie tovert gedurende ruim anderhalf uur een grote glimlach op je gezicht, en levert waar je van tevoren op hoopt: sterk entertainment. Niets meer, niets minder. Natuurlijk mag een komedie ook waarlijk intelligent in elkaar zitten; dat levert weer pluspunten op. Dit gegeven is echter geen noodzaak voor mij binnen dit genre. Deel 1 voldeed niet aan de voorwaarden, deel 2 duidelijk wel.

Daarom een welverdiende 3,5*

Noem het neorealisme op de prairie; The Rider is gevoelig, verhalend en visueel verfijnd, maar de ‘personages’ zijn rechtstreeks uit het leven zelf gehaald.

Zhao gebruikt de reacties op Brady’s retraite van de wedstrijdsport om te benadrukken op welke wijze culturele waarden geprojecteerd worden op het individu. In dit geval gaat het om de mythe van de onkwetsbare held, die na een periode van afwezigheid altijd weer terug zal keren op het hoogste podium. Jandreaus lichaamstaal ademt fragiliteit, onzekerheid, maar niet voor zijn omgeving: Brady’s vrienden proosten op een snelle comeback, een jongen uit de buurt droomt van een handtekening. Ondertussen ligt beste vriend en voorbeeld Lane Scott nog steeds verlamd in het ziekenhuis. Korrelige archiefbeelden vertellen over vergane gloriejaren.

Kwetsbaarheid en sociale verwachting ontmoeten elkaar keer op keer in het midden. The Rider heeft op dat vlak het nodige gemeen met Ang Lees Brokeback Mountain (2005): ook in die film stond gehoorzaamheid aan sociaal-culturele patronen gelijk aan zelfdestructie. Wat The Rider extra mee heeft, is dat de film geen geladen queerthema kent dat de focus van de kritieken en besprekingen naderhand onherroepelijk bepaalt. De hartverwarmende bijrollen van Brady’s zorgzame, maar ook wat instabiele vader (Tim Jandreau) en zijn toegenegen zusje (Lilly Jandreau) voorkomen dat de film overheersend kan gaan aanvoelen als een aanklacht op een machocultuur.

volledig schrijven

volledig

En tot zover de logica waar het mijn beoordeling van het narratief van Rings betreft

Ik heb even getwijfeld of ik hier de minimale score aan kwijt wilde, maar ik haal hier echt niets positiefs uit. Eigenlijk al vanaf scène een (Samara entert vliegtuigschermpjes, wat gezien de trailer geen verrassing mag heten) rijgt Gutiérrez de clichés aaneen. Het verhaal hangt van voorspelbare clichés en vermoeiende clues aan elkaar, daarbij even niet ingaand op het gegeven dat Rings ten opzichte van de eerdere twee films volgens mij niet overal even consistent was (ik heb het plot van de prequels even niet scherp genoeg voor de geest). De twee hoofdrolspelers zijn kleurloos, terwijl D'Onofrio een haast frustrerende entree maakt als de grote boze broer van de Don't Breathe- antagonist.

Eng wordt Rings nooit. Waar deel één nog een slowburner was, is hier sprake van een bombastische, weinig subtiele soundtrack die de term jumpscare-vehikel nog wel wat toepasselijker maakt. Het script is niet alleen een kopie van wat we reeds zagen, maar mist ook iedere vorm van narratieve logica. De ene ontwikkeling is nog stompzinniger dan de andere, en van iets als opbouw lijken de makers ook niet gehoord hebben.

Zo'n sequel waarvan je baalt dat 'ie gemaakt is.

0,5*

Riphagen is uiteindelijk vooral een misdaadfilm. De genre-aanduiding hier ten spijt zag ik een crime-georiënteerde one-man show over een even intrigerende als weerzinwekkende persoon uit de Nederlandse oorlogsgeschiedenis.

Uiteindelijk ligt het niet aan Jeroen van Koningsbrugge dat Riphagen me tegenviel. De man doet wat hij kan, en alleen zijn criminele branie geeft hem al een voorsprong voor deze rol. Het vergt heel wat deze film te dragen, en wat mij betreft doet van Koningsbrugge dat afdoende.

Veel meer moeite had ik met het ontstellend zwakke scenario. Van tevoren had ik gehoopt nog een en ander te mogen zien van Nederland in oorlogstijd, maar dat zit er eigenlijk nauwelijks in. In plaats daarvan introduceert regisseur Pieter Kuijpers politieman Jan van Liempt (Kay Greidanus). Na het zeer degelijke eerste halfuur, waarin we de genadeloosheid van Riphagen eigenlijk nog het best in beeld zien, vervalt de film vrij snel in een eenzijdige klopjacht, waarbij Greidanus' personage een belangrijke spil is.

En dat stak, want niet alleen het scenario is zwak; ook de uitwerking laat met regelmaat te wensen over. De cast grossiert in ongeloofwaardigheid, waardoor de dialogen maar al te vaak de achilleshiel zijn bij het al dan niet slagen van een scene.

Wat de film weer mee heeft is dat ze, ondanks haar voorspelbaarheid, vlot wegkijkt (en dat voor 130 min.). Ik had echter op veel meer gehoopt.

2,5*

Een pose aannemen en vasthouden, niet blikken of blozen. Zwijgend uitbeelden en de tijd stilzetten. De elkaar opvolgende tableaux vivants geven In the Crosswind al bij voorbaat een unieke status. Dit is hoe de Estse regisseur Martti Helde in zijn full feature-debuut oorlogsleed verbeeldt. Dialogen blijven achterwege, want ook dan is het haast transcendente verdriet al voelbaar.

Achter de visuele pracht van dit kleine meesterwerk schuilt de urgentie van een schrijnende historische werkelijkheid. Het is prijzenswaardig dat Helde daaruit voortvloeiende reflecties aan de kijker overlaat, en deze nergens opdringt. Naarmate de film vordert, kruipen de schilderachtige, zwart-witte taferelen steeds verder onder de huid. In the Crosswind is van een tijdloze schoonheid.

Volledige recensie (uitgebreid)

volledig