Opinions

Wie The Eagle Huntress ziet en achteraf zoekt naar informatie over het productieproces, stuit op een verhaal dat haast te mooi is om waar te zijn. Wat eindigde met deze mooie documentaire, begon met een enkele foto.

Regisseur Otto Bell werd direct gegrepen door het beeld van deze dertienjarige Aisholpan. Zelfverzekerd en zichtbaar gelukkig is ze, de vrijheid van deze majestueuze adelaar weerspiegelt overduidelijk ook Aisholpans vrijheid. Bell besefte dat hij dit meisje koste wat het kost wilde vinden, en haar verhaal met de wereld wilde delen. De kop van het BBC-artikel (‘A 13-Year-Old Eagle Huntress in Mongolia’) was een lokroep, een bevestiging dat hier iets bijzonders aan de hand was. Bell spoorde de fotograaf op (de Israëliër Asher Svidensky), en slaagde erin zich te verzekeren van diens loyaliteit en medewerking. Ondertussen hadden meerdere foto-en nieuwssites toenadering gezocht, en Bell werd zich ervan bewust dat haast geboden was.

Hij besloot daarop de gok te wagen, en vertrok met Svidensky en zijn cameraman Chris Raymond richting dat uitgestrekte niemandsland in Oost-Azië. Aisholpan en haar familie woonden in Öllgi, een klein dorpje in het noordwesten van het land. Je zou denken dat het best even wat tijd kostte voor Bell en zijn kleine crew het vertrouwen van de familie wonnen. Deels klopt dat ook wel: in de documentaire zie je dat de ouders van Aisholpan rustige mensen zijn die een nomadisch bestaan leiden, terwijl Aisholpan zelf een nogal verlegen meisje is. Desondanks deed zich al op de eerste dag iets heel bijzonders voor. Nurgaiv, de vader van Aisholpan, zei tijdens het doorspreken van mogelijke ideeën het volgende:

Volledig/verder: klik

Als ik het goed heb de hoogst genoteerde docu hier op MM. Ik kijk eigenlijk zelden natuurdocumentaires/series (ook al vind ik ze vaak wel erg mooi), maar deze wilde ik in ieder geval graag eens gezien hebben.

Bovenal zijn de beelden echt prachtig geschoten. Ik genoot echt van vrijwel alles wat getoond werd, waardoor zelfs het belerende toontje aan het einde er bij mij wel mee door kon. Flora en fauna worden immers steeds meer bedreigd, en docu's als deze laten goed zien wat we zouden missen als we alles volstorten met beton (en de rest aan het broeikaseffect ten onder laten gaan).

Ging het constant daarom, dan was het wél vervelend geweest, maar dat was gelukkig niet zo. Gedurende de anderhalf uur prachtbeeld en prachtgeluid staan de dieren en de natuur centraal. Alhoewel, wel jammer dat de orkestrale toevoegingen de prachtige natuurlijke geluiden hier en daar vergallen. Verrassen doet Earth nergens, de opbouw van het 'verhaal' is erg braafjes, maar minder dan 4* kan en wil ik voor dit visuele spektakel niet geven.

Van het ochtendgloren tot de bloedrode zonsondergang – One Amazing Day toont één etmaal uit de natuurlijke cyclus van leven en dood, van eten of gegeten worden. Deze prachtige natuurdocumentaire is het vervolg op het veelgeprezen Earth (2007), een film die de standaard werd voor tal van naderhand gemaakte BBC-reeksen.

Waar Earth gestructureerd werd aan de hand van een geografische beweging (Noordpool->Antartica), is in One Amazing Day de chronologie leidend. Het belangrijkste gevolg van die keuze is dat de locaties in deze sequel sterk variëren. De Afrikaanse steppe wordt zonder veel omhaal omgeruild voor de zinderende kou van het zuidelijk halfrond. Een échte opbouw mag daardoor gevoelsmatig soms wat ontbreken, we krijgen wel een diverse en steeds verrassende kijk op de bewoners van het dierenrijk. Sommige keuzes liggen misschien voor de hand (de leeuw, de pinguïn), maar regisseurs Richard Dale en Lixin Fan weten ook de kleinste organismen een prachtige plaats te geven in de vertelling. Zo zien we in One Amazing Day hoe een bij uit evenwicht raakt door een regendruppel en hoe dwergmuizen tussen het koren schuilen voor roofzuchtige kerkuilen.

Visueel is deze documentaire werkelijk verbluffend. Vandaag de dag zijn we soms zo gewend aan de algemene kwaliteit van beeld dat alleen de echte uitschieters ons nog verrassen. Deze ode aan de schoonheid van onze planeet oogt zo verfijnd dat de inhoudelijk vlakke en routineuze aanpak snel vergeven is. Ja, de inmiddels jammerlijk uitgekauwde cliché (‘’we moeten voor onze planeet zorgen als we van al dat mooie willen blijven genieten’’) passeert de revue, maar dan in een oogwenk, en bovendien ontdaan van verdere politieke statements.

One Amazing Day eindigt op een onverwachte plaats: in de stad, onder de bescherming van de nachtelijke schaduwen. Een groep wasberen struint stelstelmatig vuilpunten af, zoekende naar dat beetje voeding dat hun voortbestaan garandeert. Als mensen mogen we het contact met de natuur dan een beetje zijn verloren, het leven daar gaat gewoon door – zelfs, als we niet goed kijken, recht onder onze neus.

web

Belangrijk: de film demoniseert de ouders niet; een tekenende scène met de moeder van het meisje als zij haar komt zoeken bij het feest. De onderdrukkende vader wordt belicht vanuit de beleving en omschrijvingen van het het vrouwelijke hoofdpersonage, wij worden uitgenodigd empathie te tonen maar niet gedwongen een generatieconflict te bevestigen.
Assayas' uitgesproken voorkeur voor dynamische cameravervoering en beleving door betekenisvolle blikken en muziekkeuze bracht mij in vervoering. Samen met Demonlover denk ik de film waarin hij het leven het meest krachtig en beweeglijk in beeld vangt.
Het einde is prachtig en woordeloos: het romantische beeld en de filmbeleving zijn negentig minuten lang één geweest, maar hier wordt wel degelijk ook uitgedrukt dat de jongen niet op de vlucht hoeft te blijven maar er goed aan doet terug te keren. Misschien wel tegelijkertijd de bevestiging en de val van het romantische beeld. Lovers on the run of lover on the run?

Misselijkmakende film over een echtpaar (Michael Fassbender en Kelly Reilly) dat tijdens een vakantie in een recreatiegebied wordt geterroriseerd door een groep Britse tieners. Het is jammer dat regisseur Watkins in de tweede helft rap alle grenzen van de realiteit overschrijdt. De martelscène, en in een later stadium ook het in brand steken van Fassbender; het ging mij ver boven het niveau van waar ik dit soort tieners toe in staat acht. Zeker als je bedenkt dat de escalatie uiteindelijk de dood van een hond betrof... Het is ook in dit verband dat het einde van de film me wat tegen ging staan. Door een soort 'zo vader, zo zoon-moraal' te creëren (inclusief apathische moeders), lijkt Watkins met zijn portret van jeugdig wangedrag toch een zekere claim van realisme te willen uitdragen. Zeker als je het radiospotje aan het begin van de film erbij in gedachten neemt.

Zelf zie ik dit puur als fictie, om de genoemde reden dat de horror in Eden Lake m'n denkbeeldig getrokken grenzen echt te ruim ontstijgt. Misselijk maken en beklemmen doet deze film daarmee echter nog steeds, en dat is misschien wel meteen haar grootste verdienste.

3*

Op zevenjarige leeftijd ontmoet Nadine Franklin Krista, haar eerste en enige schoolvriendin. Als Nadine dertien is, sterft haar vader. Vier jaar later staat een eigenzinnige tiener (Hailee Steinfeld) voor het bureau van haar wiskundeleraar en interim-vaderfiguur (Woody Harrelson). Fris, geïnspireerd; het vertelritme en de luchtige toon onderscheiden The Edge of Seventeen van de grotere bulk aan coming-of-age-drama’s.

Uitgebreide recensie

Groundhog Day II

Vermakelijke sci-fi, ondanks de schaamteloze rip-off van het narratieve concept. Zelfs D-Day blijft niet gespaard...

Een onoverkomelijk probleem blijkt dit gelukkig niet te zijn. De scenarioschrijver heeft z'n best gedaan, en het verhaal is ondanks een schrijnend gebrek aan originaliteit gewoon uitstekend uitgewerkt. Tel daarbij op dat het acteerwerk en de visuals prima in orde zijn, en je hebt nog steeds te maken met een film die voldoet als vermakelijke no-brainer voor tussendoor. Tom Cruise wordt naar huis gespeeld door een uiterste krachtige Emily Blunt, maar voorziet de déjà-vu momentjes wel van de nodige humor.

Visueel scoort Edge of Tomorrow ook voldoende, ware het niet dat de Mimics mij bijzonder weinig deden. Zal niet alleen alleen aan het uiterlijke aspect hebben gelegen; de narratieve invulling van de creaturen was miniem. Überhaupt vond ik de introductie in het eerste kwartiertje zwak. Snel bleek al wel dat het timeloop-effect en de wisselwerking tussen Cruise en Blunt de hoofdmoot van de film vormden. Wat dat betreft had een stukje narratieve uitdieping al een veel sterkere film gegarandeerd.

Niettemin vond ik Edge of Tomorrow niet geheel tegenvallen. Jatwerk wordt dit werkje door het degelijke scenario niet fataal. Gaat door voor een solide voldoende.

3*

Isabelle Huppert acteert ijzersterk, maar dat is wel meteen het grootste lichtpunt van deze veelbesproken film. Voor een revenge-film duurde Elle mij veel te lang, met nodeloze zijplotjes (die game ) en (bij)personages die geen indruk maken. Ook het motief van de verkrachter was dunnetjes en wat mij betreft überhaupt afwezig. Ik viel daar flink over, omdat dat motief van cruciaal belang is voor het bestaansrecht van dit plot an sich. Als film dus zeer matig, maar Huppert houdt Elle ver van de ondergrens vandaan.

Degelijk WO II-drama, dat echter minder indruk achterlaat dan vooraf gehoopt.
Het verhaal van Georg Elser zou zonder veel moeite in de mal van overdreven heroïek gegoten kunnen worden; het valt Hirschbiegel aan te prijzen dat hij hier niet voor gekozen heeft. Op betrekkelijk sobere wijze zien we in het begin hoe de aanslag uitgevoerd wordt. In het vervolg van de film zien we twee verhalen de revue passeren: dat van Elser vóór alsook na de aanslag. Dit gegeven heeft een groot nadeel: een echte spanningsboog ontbreekt volledig. Zodoende is het verhaal dat verteld wordt over de aanloop naar de aanslag bij vlagen wat saai en weinig relevant. Gelukkig is de speelduur niet exorbitant, waardoor ik nooit echt mijn aandacht verloor. Erg interessant zijn wel de verhoorscenes na de aanslag en de uitbeeldingen van de geleidelijke nazificatie in (zuid-) Duitsland. Je zou kunnen zeggen dat de film geslaagd is wanneer we kijken naar het grotere verhaal: de aanslag, de nazi-kopstukken, de integratie van het nationaalsocialisme. Het persoonlijke verhaal van Elser deed mij toch stukken minder. Het hoofdpersonage oogt sympathiek maar wist mij verder niet te roeren, om maar niet te spreken van de matige bijrollen (m.n. de getrouwde vrouw waarmee hij het aanlegt )in zijn directe omgeving voor de aanslag.
Gemengde gevoelens dus, maar al met al vind ik toch een goed geslaagde portrettering van een mislukte aanslag op het leven van de Führer. Nipte 3,5*

N.B. ik doel in mijn opmerking over de heroïek op het weergeven van de aanslag zelf. Helaas is het levensverhaal van Elser, als ook de film in het geheel zelf, wel geromantiseerd.

verder lezen

Ai, dit is toch wel een tegenvaller. Getrokken door het intrigerende idee van een toekomstige wereld, waar de rijken van alle medische voorzieningen en andere privileges kunnen profiteren, terwijl de rest van de ( arme ) bevolking achterblijft op aarde, ben ik aan deze film begonnen.

Het verhaal is dus zogezegd aardig, en Elysium wordt goed geintroduceerd.

Na 3 kwartier vindt er echter een omslag plaats: Matt Damon wordt op ongeloofwaardige wijze uitgerust met een waar pantser, waarna de rest van de film een actiefestijn is, met daardoorheen gewoven een romantische plotlijn, die beter weg had kunnen blijven.

Chopley vond ik een stuitend karakter, heb verre van genoten van zijn rol als badguy.

Damon kan ik wel waarderen, maar deze keer vond ik hem ook matig, en deze film is toch wel onder zijn niveau.

Het verbaast me dat deze film nog zo gewaardeerd wordt. Ik heb hem met moeite weten af te kijken, maar om een geldige stem te geven vond ik dat toch belangrijk.

Trachtende de pluspunten nog ruimte te geven kom ik uit op 2*

Eigenlijk gaat ieder frame in deze film over deconstructie. Vernietigen en 'opbouwen' - opbouwen bewust tussen haakjes. Weet niet of ik ooit een titel heb gezien waarin zoveel *hokjes-normen-verbindingen-banden-relaties etc.* uit elkaar getrokken worden. Larraín zorgt wel dat hij duidelijk maakt dat dit ook een doel op zich is. Kunst die zichzelf uitholt omwille van zijn eigen boodschap, een boodschap die paradoxaal genoeg juist extreem omlijnd is.

Typisch [in het kader van de gebruikte symboliek] dat MUBI en/of de distributeur besluit(en) de film op/met Beltane als preview aan te bieden.

March of the Penguins 2 mist vrijwel iedere vorm van urgentie, daar er veel overlap bestaat met het veelbekroonde origineel. Spanning ontbreekt, en Jacquet teert wel erg op de kracht van herhaling. Dierenliefhebbers mogen zich echter verkneukelen: visueel valt dit vervolg onder de Hors categorie van de natuurdocumentaires.

Beeldmateriaal en de volledige recensie: Klik

You're like the drummer from REO Speedwagon. Nobody knows you. Zomaar een fijne quote uit deze zeer vermakelijke komediefilm. Een film die bolstaat van de leuke opmerkingen en gebeurtenissen, die me keer op keer aan het lachen brachten ( de oma van Cook is bijvoorbeeld briljant). Dan Cook heeft direct mijn sympathie als lazy inpakker, die omturnt in een bedrijvige medewerker als hij erachter komt dat de nieuwe, aantrekkelijke caissiere valt op de werknemer van de maand. Wat volgt is een komische strijd met Shephard, een arrogante klootzak met een hele reputatie. De eerste 3 kwartier zijn duidelijk het leukst, maar ook daarna blijft de film leuk met een weinig verrassende, doch leuke ontknoping. Het gemiddelde van deze film vind ik wat laag, dit is een origineel verhaal, dat je echt doet lachen, en de acteerprestaties zijn prima. Nergens echt hoogstaand, maar prima vermaak. Ruim 3.5*

Een donker gat in zo'n beetje alle kleuren, dialectisch gemonteerd en drukkend nihilistisch. Dat laatste nekt de film, omdat Maclaine stervende zielen toont zonder zelf enige ziel in z'n beeldcollage te leggen. Op MUBI lees ik dat de man nogal een zonderling was, die niet van de drugs af wist te komen en in de '50s de graduele teloorgang van de (Amerikaanse) avant-gardebeweging meemaakte. Maclaine werkte vanuit San Francisco.

De voice-over is ronduit tergend, met name vandaar een [nog] lagere score.

Valt zeker niet tegen, wat je gezien de scores hier toch wel zou verwachten. Zoetsappig ja, en als ik de naam Alex Pettyfer hoor gaan mijn alarmbellen ook al rinkelen, maar nadat ik de film heb gezien moet ik toch constateren dat ik me nooit echt gestoord heb. Sterker nog, dit is best een mooie film, waarin het acteerwerk geloofwaardig is en het plot degelijk uitgewerkt.
Pettyfer weet Wilde veel te makkelijk te verleiden ( nadat ze 4 jaar lang thuis bij pappie heeft gezeten ) en de verregaande naïviteit van Wilde is ook bedenkelijk, maar verder spelen ze toch een aangenaam koppel, waarbij Pettyfer door zijn bescheidenheid nog wel meevalt. Wilde heeft naast haar schoonheid ( als ze daarop is gecast, hebben ze wel de goeie te pakken ) oook nog een sympathieke uitstraling, waardoor het geen straf is naar deze film te moeten kijken.
Het geheel wordt nog versterkt door een goed plot, waarbij Greenwood aan het einde gedwongen wordt te kiezen tussen zijn 'tegenspeler' en zijn materiële verlangers. Een geweldige rol ook van Greenwood, die zijn rol goed neerzet. Ook de moeder van Wilde en de vader van Pettyfer zetten hun rol goed neer, en compenseren op acteergebied wat Pettyfer en Wilde laten liggen. Voeg daar mooie muziek, af en toe fijne natuurbeelden en een degelijke regie aan toe, en deze film weet wel 4* te scoren bij mij.
Minpunten waren zoals gezegd de naïviteit en de ongeloofwaardigheid aan het begin, maar naarmate de film vordert wordt dat minder. Aan het eind overheerst een 'dat viel reuze mee'-gevoel.
Goed, 4*

Op jonge leeftijd maakten twee broers, passend gespeeld door de twee regisseurs, deel uit van een mysterieuze sekte. Voor de poorten van ‘Camp Arcadia’ (Arcadia zinspeelt op eenheid met de natuur, of het tragische verlies/onbereikbare karakter daarvan) staat een man die de grijns op z’n gezicht nimmer weghaalt, en de sekteleider is een charismatische goochelaar (Tat Ellington) met een bord vol wiskundige vergelijkingen in z’n blokhut. Natuurlijk kom je daar pas achter nadat de broers hebben besloten de trauma’s uit hun jeugd opnieuw onder ogen te zien. Als de jongste en mentaal wat instabiele telg (Aaron Moorhead) eenmaal richting zijn dominante en sceptische broer (Justin Benson) heeft geopperd om de narigheid toch maar weer op te zoeken, stuit dit op angstvallig weinig verzet.

De luchtige en onderkoelde toon van het eerste half uur maakt snel plaats voor toenemende vervreemding. In Camp Arcadia speelt de Tijd haar eigen spel. Een speciaal gemarkeerde zone elimineert daarnaast alle natuurwetten, en confronteert de broers met een aantal onverklaarbare taferelen. Een sleutelrol is weggelegd voor de offscreen space – de ruimte die je niet ziet, maar wél kunt voelen, verbeelden. De beste scène van de film heeft als uitgangspunt een lang touw dat letterlijk in het niets verdwijnt.

Benson en Moorhead zinspelen met The Endless expliciet op het werk van cultauteur H.P. Lovecraft, die in zijn fictie niet zelden inging op de destructieve krachten van het onbekende. Fascinerend bronmateriaal voor een genrefilm dus – maar voor een geslaagde uitwerking is meer nodig.

Benson en Moorhead acteren met overgave, maar met name Moorhead mist de overtuiging die zijn personage op niveau van het drama zo hard nodig heeft. De slappe, flinterdun gemotiveerde excuses van de broers om hun vertrek almaar uit te stellen dienen enkel om het plot verder uit te kunnen rekken. Met het verscherpen van hun focus op de mysteries van de sekte en het natuurlandschap vergeten de regisseurs om de geloofwaardigheid van het drama te waarborgen. De bombastische climax maakt in dat kader al lang geen indruk meer.

verder

Chaos en orde. Enemy is wat mij betreft bijna een postmodernistisch manifest. Het laatste shot lijkt het wel uit te schreeuwen: betekenis is een product van de 'lezer'/kijker, en niet van de auteur. Dat datzelfde shot me ontzettend doet denken aan de portee van Kafka's die Verwandlung, maakt het helemaal af.

Snap ik Enemy geheel? Nee, in geen geval. Wil ik het snappen? Ergens wel, ergens ook weer niet. Want wat is het heerlijk als verschillende theorieën zich in je hoofd gaan vormen, ongeacht of ze nu wel of niet hout snijden. Is Gyllenhaal in zijn dubbele, omgekeerde romance (Gyllenhaal met de vrouw van de andere Gyllenhaal en vice versa) de representant van een Freudiaans spel, waarin de romances een product zijn van zijn onderbewuste, onvervulde wensen? Bestaat er eigenlijk wel een dubbelganger, of zit Gyllenhaal hopeloos in de knoop met zichzelf (his own ENEMY), en is die dubbelganger een projectie van zijn geest? Is die reusachtige spin die boven de stad uittorent een bewuste verwijzing naar the War of the Worlds, en is vervreemding het centrale thema? En dat laatste shot, wat moet je daar als kijker van denken? Wend ik me wederom naar Kafka, wetend dat zijn modernistische roman een stuk behapbaarder was dan deze stroom van illusies en betekenisholistische voorstellingen? Of denk ik te moeilijk, en ligt de oplossing voor het grijpen? Ik ga me nog wel wagen aan de interpretaties van anderen die reeds voorhanden zijn, maar ik vind het vooralsnog leuker zelf over de inhoud te filosoferen. Het zal niet aan iedereen besteed zijn. Maar waar die abstractie, die vaagheid en die zweem van mysterie voor sommigen afknappers zullen zijn, doet het mij alleen maar meer van dit sterke werk van Villeneuve genieten.

Villeneuve, die niet alleen inhoudelijk een mooie hersenkraker aan de kijker presenteert. De cinematografie is namelijk ook fantastisch, met beelden gehuld in sereniteit, die een prachtig contrast vormen met de inhoudelijke chaos die Enemy tentoonspreidt. Cinematografie en camerawerk maken dat je aan de beeld gekluisterd blijft; de bedompte score benauwt en intrigeert. Niet in het minst gaan mijn credits ook naar Jake Gyllenhaal, die een fantastische dubbelrol neerzet, en niet beter gecast had kunnen worden. Vond hem zelfs nog beter dan in Demolition, waarin hij een in de verte vergelijkbaar character speelt.

Enemy is voorbij voor je er erg in hebt, en voor je idee is er dan niet eens zo enorm veel gebeurd. Niets is minder waar, maar je blikveld dient zich daarvoor niet tot de oppervlakte te beperken. Villeneuve maakt het je niet makkelijk, maar is er juist niets prettiger dan dat?

Ruim 4*

Doodzonde dat weer zowel de Duitsers als de Russen engels moeten praten, waar er wel in het Russisch geschreven wordt. Verder een steengoede film, waarin de romance niet stoort wegens het prima acteerwerk van de dame in kwestie. Top acteerwerk van Law en Harris, ook een fijne rol van de acteur die Choetsjov speelt. Indrukwekkende beelden, fijne spanning , een goed geslaagde sniperfilm die door de historische achtergrond des te geloofwaardiger overkomt. 4.5*.

Wat een verrassing, toen ik na Irréversible en Love ineens een waar meesterwerk kreeg voorgeschoteld. Natuurlijk, ook die eerste twee films hebben zo hun sterke punten, maar door een brok aan kritiek kwam ik toch maar op 2,5 respectievelijk 3 sterren uit. En dan was er nu Enter the Void, een audiovisueel spektakel dat nog lang bleef nagalmen.

Eigenzinnig tot het krankzinnige af. Zo kun je Enter the Void misschien het best omschrijven. Natuurlijk, ik gebruikte zojuist de term audiovisueel spektakel, maar die gaat op voor meer films. Gaspar Noe’s stijl heeft hier ontzettend veel karakter, voelt gedurfd en inventief. Denk aan het camerawerk – het grootste gedeelte van de tijd voel je je zelf als een zwevende geest die intieme ruimtes gadeslaat -, denk aan de constante flikkering van epileptische proporties, denk aan de kleurenfilters die Noe hanteert. De setting is weergaloos, en voor de eerste keer had ik ook het gevoel dat de Frans-Argentijnse cineast hier écht iets te vertellen had.

Enter the Void is immers een meeslepend verhaal over leven en dood, een transcendentale reis waarin elementen van boeddhisme en Oosterse filosofie worden gebruikt om een vroege climax verdere betekenis te geven.

Gedurende de volle tweeënhalf uur en verder zat ik aan de buis gekluisterd, met name omdat DTS en ambilight samen wonderen deden. Een meeslepende audiovisuele trip als deze passeert niet vaak de revue. Vakwerk pur sang, en het is jammer dat deze film door haar nadruk op stijlelementen en de wellicht zweverig aandoende inhoud niet voor eenieder zal zijn weggelegd.

5*

Heerlijke actiethriller waarin we de oude rotten nog eens goed aan het werk zien.

Het plot is heerlijk; Stallone is geknipt voor zijn rol als ´gevangenisuitbreker´. De manier waarop Stallone zich orienteert doet denken aan het karakter Michael uit Prison Break. Een aspect van de film dat me erg beviel. De actie was natuurlijk wel weer genieten, maar het plot rondom het uitbreken maakt deze film ook echt goed. Een fijn soundtrackje en wat rake oneliners ( Have a lovely day, asshole ) maken de film compleet.

Ijzersterk acteerwerk van met name Jim Caviezel.

Goede thriller, die de 4* haalt.

Jammer, ik zag het (ook) niet. En dat met The Shape oW voor de deur. Met de sfeer, setting en met name de muziek van Javier Navarrete zit het meer dan goed, maar het verhaal liet me koud en de cast imponeerde mede daardoor ook geen moment. Alle spanning die Del Toro op lijkt te willen roepen blijft in de beleving achterwege en de verwijzingen naar de Spaanse geschiedenis namen in PL ook een veel interessantere rol in.

Het was een verrassend spanningsloze en lange zit, en dat was toch het laatste waar ik op gerekend had. Al vond ik Crimson Peak om vergelijkbare redenen matig: het narratief steekt ook daar schril af tegen de prachtige setting, de wonderschone score en de uitgesproken stilering.

volledig

Prachtig intiem en beheerst geregisseerd portret van een jong meisje dat haar plaats probeert te vinden in een nieuwe gezinssamenstelling. Er is stil verdriet en er zijn kleine momenten van conflict, maar temidden van het onvolmaakte is het toch steeds weer thuiskomen in een warm bad van genegenheid. En dat mag onderstreept worden, want films als deze - over vormen van gebrokenheid - neigen regelmatig maar al te snel naar dramatische exploitatie. Hier blijft dat dankbaar uit, en de slotscène is dan ook van een ongekende schoonheid.

Op 5 maart 2002 raakte de Chinese overheid kortstondig de controle kwijt over het centrale staatstelevisiekanaal. De stoorzenders waren een aantal beoefenaars van de spirituele discipline Falun Gong, die in 1999 werd verboden door de Chinese Communistische Partij. Eternal Spring is een knap geanimeerde, maar inhoudelijk nogal schematische poging van een gerenommeerde illustrator én Falun Gong-adept om de televisiekaping opnieuw in herinnering te brengen.

Verder lezen

Het begin van Eternal Sunshine of the Spotless Mind beviel mij nog het beste. Jim Carrey in een Truman Show-achtige rol met een paar leuke dialogen en een romantische kwinkslag. Helaas verzandt de film daarna in het nodeloos complex overdragen van het-mijns inziens-weinig interessante plot.

Debet aan die nodeloze complexiteit is de editing. Het narratief van de film is geheel zo moeilijk niet, maar toch lijkt er bewust gepoogd te zijn alles maar zo intelligent en flitsend mogelijk te ordenen. Het resultaat is een opeenvolging van scènes die nooit meer zo weten te raken als het pakkende begin deed. Coherent is het nog net wel, en het zorgt ook voor een prima pacing, maar als de credits rollen kom je tot de conclusie dat de film je nauwelijks heeft weten te boeien.

Misschien ook wel deels een negatieve verdienste van de cast. Carrey is op bepaalde momenten te aanwezig, maar tegelijk representeert hij de ontbrekende schakel op momenten dat je een wat luchtige inslag wel kunt gebruiken. Winslet heeft de beste rol, maar is wat mij betreft niet echt het type actrice voor haar character. Ruffalo is nietszeggend en Dunst vooral erg vervelend (maargoed, dat vind ik haar in vrijwel alle films waarin ze mag opdraven).

Script en scenario dus wel redelijk op orde, maar de inkleuring (characters) en uitwerking (editing) hadden anders dan wel beter gekund. Eternal Sunshine of the Spotless Mind vond ik uiteindelijk geen pakkende film, en de top-250 positie mis ik ook.

1.5*

Het concept ‘multiverse’ (multiversum) is grandioos geliefd onder de makers van de meest populaire films en filmreeksen van deze tijd. Na Marvel (o.a. Spider-Man: No Way Home, Doctor Strange in the Multiverse of Madness) gaat nu ook het opgehemelde productie-en distributiehuis A24 aan de haal met het idee van oneindige universums.

...

Dit uit de kluiten gewassen passieproject van twaalf ambachten en dertien ongelukken is een dolgedraaide cultfilm die schreeuwt om een bak popcorn en een verstand dat op nul kan (en vooral wil).

Lees hier de volledige recensie

Men neme een dozijn uitgekauwde filmclichés, twee poeslieve en exploiteerbare tieners en een incapabele scriptschrijver (die 'twist', bah!). Everything, Everything bewijst dat niet al het goede in tweeën komt.

In Evolution voelen en dragen opeenvolgende generaties het loodzware gewicht van de Holocaust. Ruim vijfenzeventig jaar na dato rest veel mensen uit westerse landen alleen nog een ernstige herinneringscultuur, waar ze ten minste één keer per jaar bij stilgezet worden. Niet voor nazaten en dus voor ‘erfgenamen’ van het leed. En iedere nieuwe generatie ervaart dat leed anders.

lees verder