Opinions

Breaking the Waves vond ik echt helemaal niks. Het heeft dus even geduurd voor ik von Trier weer eens een kans gaf. Ik had weinig behoefte weer met een 1.5* of iets vergelijkbaars te zitten omdat de man gewoon niet mijn regisseur is. Maargoed, dit bericht bewijst dat ik van gedachten ben veranderd. En daar ben ik meer dan content mee

Ik denk niet dat ik een 'musical' ken die zo ironisch is, en op zo'n manier genre-conventies door de droogmolen haalt. Constant speelden er twee volledig tegengestelde gedachten in m'n hoofd. 'Wat een fantastische muziek, wat een fabelachtig sound design' ging de competitie aan met 'Von Trier maakt dat happy feeling dat musicals zo eigen is met de grond gelijk, en doet dat uiterst efficiënt'. En onderwijl leidt een excellerende Björk je met haar haast unheimliche zangstem en haar uitstekende, zeer geloofwaardige acteerwerk naar een uiterst tragische, brok-in-de-keel-slotscène.

Ik had voorheen echt niets met de muziek van Björk. Toen ik aan deze film begon, wist ik niet dat zij de hoofdrol speelde, en ik moet zeggen dat mijn visie toch aanzienlijk gewijzigd is. Wat een film niet al kan doen. Morse, Deneuve, Stormare; ze zijn er allemaal wel, maar vervagen telkens volledig als Björk in beeld komt, ergens een hand op een stalen plaat hoort tikken en vlucht naar een utopische droomwereld, waar alleen ritme nog bestaat. Alleen de angstvallig sterke zangstem van Peter Stormare leidde af, maar dat was uiteindelijk ook gewoon Thom Yorke

Ergens baal ik wel dat deze von Trier visueel zo matig is. Het beeld is overwegend onscherp en de settings ogen grauw en somber. Het zal te maken hebben met het beperkte budget (?), maar het fantastische sound design had een gelijkwaardige cinematogafie verdiend.

Een unieke, hartverscheurende film.

Als Soo-Hyun in het Busan van 1985 uit de trein stapt, wacht hem een surrealistische verrassing. Voor zijn neus staat zijn dertig jaar oudere ik, een arts die worstelt met zijn eigen gezondheid…

In Will You Be There? staat de logisch hieruit volgende vraag (hoe komt de ‘oude’ Soo-Hyun daar in vredesnaam?) uiteindelijk niet centraal. Veel meer gaat het om de vragen en dilemma’s die de confrontaties met je verleden en toekomst oproepen. Hoe voorkom je dat je je geliefden verwaarloost? Maakt kennis over jouw toekomst je tot een beter mens? En wat doe je als je weet dat jij die toekomst kunt veranderen?

Het verhaal van deze film is wat clichématig, en met het verwerken van een allesbepalende romance speelt de regisseur net iets te veel op het gevoel in. De opgeworpen vragen en dilemma’s zijn wel interessant, maar komen tegelijkertijd ook terug in veel (betere) films die de afgelopen jaren over tijd(reizen) zijn gemaakt.

Op ronduit iconische wijze vertolkt Gary Oldman Winston Churchill, de man die tijdens de Tweede Wereldoorlog eigenhandig een einde maakte aan de zogeheten Britse politics of appeasement. Niet onderhandelen, niet toegeven: alleen door de strijd op alle fronten te openen zouden de geallieerden in staat zijn de opmars van de Nazi-troepen te stuiten.

En zo bleek. Eerder dit jaar verfilmde Christopher Nolan de grootscheepse evacuatie van Britse troepen bij het Franse Duinkerke. Het bevel tot die reddingsactie kwam van Churchill. ‘Operation Dynamo’ (26 mei- 4 juni 1940) is het sluitstuk van de historische tijdspanne die Darkest Hour behandelt. Dit historische drama is dus geen complete filmische Churchill-biografie: het is een compact verslag van een hectische oorlogstijd, gestructureerd aan de hand van een drietal fameuze speeches.

Darkest Hour heeft te lijden onder een schrijnend benefit of hindsight. Deze term, gebruikt bij gebrek aan een mooie Nederlandse vertaling, slaat op het feit dat je een historie áltijd anders beoordeelt als je de afloop kent. We kennen Churchill nu als de held van de Tweede Wereldoorlog, maar op het moment suprême was de toekomst van Europa uiterst onzeker. Óók toen het hoopvolle ‘we shall fight on the beaches’ weerklonk.

Aan dat gegeven heeft scenarist Anthony McCarten (The Theory of Everything) geen moment boodschap gehad. Kenmerkend is een scène waarin Churchill ineens de Londense underground neemt, de passagiers één voor één om hun naam vraagt en ze in een zorgvuldig opgezet toneelspel laat proclameren dat ze nooit, maar dan ook nooit zouden opgeven. Dat Churchill in werkelijkheid nooit die metro nam stoort nog niet eens het meest; veel kwalijker is het dat McCarten de werkelijke gemoedstoestand en het (destijds) toekomstige lot van veel burgers negeert. Het volk was niet hoopvol en heroïsch, maar doodsbang. En terecht, want de tragische serie bombardementen op Britse steden eiste (óók na de periode die de film verslaat) talloze slachtoffers.

Helaas komt Darkest Hour ook als drama niet voldoende uit de verf. Door zich volledig op de persoon van Churchill te concentreren beperkt Joe Wright (Atonement) zich noodgedwongen tot een vrij oppervlakkig belichten van de de relaties tussen Churchill en zijn mede-en tegenstanders. Opvallend veel scriptruimte is gereserveerd voor Churchills typiste (Lily James), maar die rol is jammerlijk geïmplementeerd vanuit Der Untergang en heeft dramatechnisch ook weinig te bieden.

Gelukkig is Gary Oldman fenomenaal en vooral geloofwaardig in zijn vertolking van de Britse premier. Oldman stond erop samen te werken met de gekende make-up artiest Kazuhiro Tsuji, en het resultaat is verbluffend. De Britse acteur is bijna onherkenbaar, en verraadt zichzelf alleen via zijn afwijkende stem. Veel dichterbij de fysieke Churchill gaan we postuum niet meer komen.

Alle filmische elementen voegen zich in Darkest Hour naar Oldmans memorabele performance. Muziek en camerawerk vervullen een dienende rol, de dialogen krijgen pas kracht als ze geleefd en uitgedragen worden. Het is lastig, al dat gewicht dragen van een verder zo matige film. Oldman slaagt waar velen zouden hebben gefaald.

web

Volledig

Ongeveer vijfentwintig jaar terug regisseerde de Amerikaanse filmmaakster Julie Dash (1952-heden) Daughters of the Dust, een stilistisch onconventioneel drama over een eerste generatie vrije Afro-Amerikanen. Dash werd daarmee direct onderdeel van de nationale filmcanon (2004): Daughters of the Dust was de eerste film van een Afro-Amerikaanse regisseur die een Amerikaanse theaterrelease kreeg. Vandaag gaat een prachtige restauratie van deze bijzondere film in Nederlandse première.

Wie deze film gaat bekijken, kan eigenlijk niet heen om een korte introductie. Daughters of the Dust speelt zich namelijk af in een zeer specifieke context, en biedt een ogenschijnlijk wat ondoordringbaar perspectief op een cultuur die weinig raakvlakken heeft met de onze.

De vrouwen die we volgen zijn zogeheten Gullah; ze stammen af van de Afrikaanse slaven die woonachtig waren in een aantal zuidelijke staten (met name Georgia en South Carolina). Het jaartal dat gegeven wordt is 1902; hieruit kun je afleiden dat de formele afschaffing van de slavernij ruim dertig jaar achter deze vrouwen ligt. Dat lijkt misschien lang, maar als Daughters of the Dust één ding verduidelijkt, dan is het wel dat verleden en identiteit altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. De vrouwen uit de zogeheten Peazant family die in dit drama centraal staan concentreren zich op een volgende stap in hun leven: vanuit het zee-eiland St. Helena Island hopen ze verder naar het Noorden te migreren. Veel wijst erop dat die beslissing meer dan alleen een narratief gegeven is. Het zuiden is de plaats waar vorige generaties onvrij waren, en wie écht vrij wil zijn, moet de onvrijheid soms letterlijk achter zich laten.

In een kleine twee uur schetst Julie Dash in Daughters of the Dust het leven van een groep bijzondere mensen. Slechts spaarzaam maakt ze daarbij gebruik van dialoog. In plaats daarvan vormt beeldtaal de communicatieve kern van de film. Cinematograaf Arthur Jafa (die voor zijn werk bekroond werd op het Sundance festival) slaagt erin om de omgeving deel te laten hebben aan het verhaal. De haast meditatieve beelden van golven in de branding geven herinnering een gezicht. Snelheid was Daughters of the Dust fataal geworden, aangezien de rustgevende stijl ons veel vertelt over de bewoners van het eiland.

Snel wordt duidelijk dat de Gullah-vrouwen onderling sterk van een elkaar verschillen, maar een aantal elementen keren telkens terug: berusting, religie en cultureel bewustzijn. Constant zijn de hoofdpersonen bezig met vragen die een universeel karakter hebben: waar komen we vandaan? waar gaan we naartoe? wat vormt ons tot wie we nu zijn? Het is bijzonder en noemenswaardig dat we deze vragen beantwoord krijgen vanuit het perspectief van de gemeenschap zelf, en niet door de ogen van de/een westerse ‘ander’.

Daughters of the Dust is een aanrader voor kijkers die zich graag verdiepen in (de geschiedenis van) andere culturen, en overweg kunnen met tragere films die vragen om een stukje commitment. Gezegd moet wel dat dit historische document zich niet overal even eenvoudig laat doorgronden. In de kijkervaring weegt dat toch mee, omdat het daardoor lastiger wordt je te verplaatsen in de leefwereld van de hoofdpersonen. Daarnaast laat niet alle visuele poëzie zich met evenveel gemak duiden. Gelukkig neemt dat niet weg dat Daughters of the Dust over de breedte een waardevolle en intrigerende film is. Ik ben blij deze klassieker eens gezien te hebben, en hoop dat het juiste publiek haar weg naar de bioscoop zal vinden.

Woensdagavond gezien in Berlijn in IMAX 3D. wauw !
Wat een geweldige film! na het verrassende en fijne Rise of... had ik zeker grote verwachtingen van deze film, maar het resultaat overtrof mijn verwachtingen.
In de eerste plaats omdat de apen ontzettend realistisch zijn neergezet. Ik heb daar werkelijk niets op aan te merken.
Daarnaast om de sfeer die om de film hangt. Waar Rise of.. zich gewoon in de ´mensenwereld´ afspeelt, is in dit deel het grootste deel van de populatie gestorven door een virus. Dit wordt aan het begin van de film goed geintroduceerd. De sfeer die hierdoor gecreeerd wordt is heerlijk mysterieus.
We krijgen nu veel meer te zien van de schitterende bossen in Canada en de thuishaven van de apen mag er ook zijn.
Ik werd enorm meegesleept in het verhaal van Caesar, die de mensen de ruimte geeft, wat hem op afkeurende blikken komt te staan, omdat hij hiermee zijn eigen volk tekort doet.
Desondanks behoudt hij nog lang de leiding, totdat Koba de boel in handen neemt en de situatie escaleert. De mensencrew is goed weggezet, met name door Clarke en zijn vrouw en zoon.
De man die Ash neerschiet, en de man die in het onderkomen van de mensen de touwtjes in handen heeft, zijn erg vervelend.
Ik merkte dat mijn sympathie bij de apen lag, en dat was misschien ook wel een doel van deze film. De emoties van de apen, waaronder met name Caesar, komen later in de film over. Dit is ontzettend knap gedaan, en ik was in de bios dan ook enorm onder de indruk.
De actie is daarnaast spectaculair, prima weergegeven en dat geldt net zo goed voor de locaties.
Een mooie boodschap: wij voelen ons vaak bedreigd door dieren, maar in werkelijkheid zijn wij misschien wel gevaarlijker dan zij.
Omdat Dawn niet alleen van mensenkant belicht, maar ook de gedachten en communicatie van de apen weergeeft, werd ik wel aan het denken gezet, wat deze film nog stukken sterker maakt dan het al erg goede Rise of the Planet of the Apes ( ook al gebeurt dat in deze film ook al ).
Ik heb geen minpunten aan te merken op deze film.
Ontzettend genoten. De daaraan gelieerde score is een welverdiende 5*

De laatste dag highschool, het startsein voor de zomer. In Dazed and Confused is er geen groots verhaal, geen majestueuze drie-actstructuur. In plaats daarvan worden grenzen opgezocht, overschreden. Vlugge zomerliefdes ontstaan en vervliegen weer. De film is een nacht van vallende avond naar ochtendgloren. Er wordt geblowd, gepraat – nergens over gepraat – en rockmuziek klinkt uit de autospeakers. En ohja, wie herkent in vredesnaam de jonge punkversie van Matthew McConaughey?

Had niet erg veel verwacht van deze film, een low budget B-filmpje, maar meer dan dat zeker niet. Ik was echter verrast toen ik er dan toch maar aan begon. Goed acteerwerk, met name van Olivia Wilde, maar ook op de rest van de cast valt weinig aan te merken. Vond Eric Bana aan het begin nog iets te soft voor een bankrover, tijdens het Thanksgiving diner maakt hij dit echter meer dan goed. Spanning was goed aanwezig, de film verveelde geen moment. Hieraan werkte mee het feit dat de film slechts 90 minuten duurt. Geen lange zit, en zeer de moeite waard.

Goed plot, met een sterke afloop. Prima thriller voor tussendoor die 4* verdient.

Leuk filmpje. Blijft van begin tot einde spannend, met een leuk plot. Zitten aardig wat onwaarschijnlijkheden in de film, maar dat mag de pret niet drukken. Acteerwerk wat matig, de bommenmaker ( Pantoliano ) speelt z'n rol wel erg goed. Gelukkig duurt de film niet te lang en wordt het nooit echt saai. 3.5* voor het hoge entertainmentgehalte

Verder lezen

Op 20 april 2010 veroorzaakte een blow-out op het booreiland Deepwater Horizon de grootste ecologische ramp uit de Amerikaanse geschiedenis. Elf arbeiders sneuvelden, zeventien arbeiders raakten gewond. In de drie maanden na de ramp stroomde dagelijks meer dan tien miljoen liter aardolie de Golf van Mexico in. Nog steeds liggen er grote hoeveelheden olie op de bodem van de zee. De verwachting is dat deze olie zich in de toekomst zal gaan verplaatsen, met alle gevolgen van dien…

In het licht hiervan verdient het respect dat Peter Berg reeds in 2016 een big-budget film maakt over de ramp op Deepwater Horizon. In de film wordt goed duidelijk hoe in de aanloop naar de blow-out veiligheidsrisico’s danig onderschat zijn. Een cementtest wordt uit gemakzucht overgeslagen, terwijl later zou blijken dat het zwakke cement de primaire reden was voor de blow-out. Schrijnend is dat de dragende characters in de film zelfs na de explosie de situatie nog blijven relativeren. Welke ramp zich echt had voltrokken op de Deepwater Horizon werd pas na afloop écht duidelijk.

Het eerste gedeelte van deze nazomerse blockbuster biedt een ruime aanloop naar de explosie. Omdat je als kijker van tevoren weet dát het fout zal gaan, ligt de nadruk hierbij niet per definitie op de spanningsopbouw. In plaats daarvan vergaar je inzicht in het reilen en zeilen op het booreiland. In combinatie met de mooie beelden op en in het platform levert het voor de geïnteresseerde leek een prima stukje cinema op.

Wanneer de ramp zich voltrekt, wordt Deepwater Horizon niet per se beter, maar nog wel een stuk meer intrigerend. Ondanks de wat onoverzichtelijke montage hier en daar ben ik van mening dat de ramp sterk en indringend in beeld is gebracht. Ook de muziek bij de film is zeer de moeite, waardoor dit echt een bioscoopwerkje wordt. Want het is onder het genot van een bovengemiddeld audiosysteem dat het sterke sound design het best tot haar recht komt. Zeker het laatste deel van de film krijgt hierdoor een geslaagde emotionele lading mee.

Resumerend gesteld is Deepwater Horizon een meeslepende en geslaagde film, die op sterke wijze inzicht biedt in de ramp die zich in 2010 voltrok.

4*

Voor wie meer wil weten over de nasleep van de ramp, ditartikel van NRC benoemt per jaar de belangrijkste ontwikkelingen.

Deze Franse komedie, opgevuld met de nodige drama-elementen, wist aangenaam te verrassen.

De premisse van Demain tout Commence is op z'n zachts gezegd ongeloofwaardig te noemen. Samuel (Omar Sy) krijgt op een goede dag ineens een kind in z'n handen gedrukt door een wat radeloze dame (Clémence Poésy), die en passant ook nog even meldt dat Samuel de vader is. De dame neemt een taxi en verdwijnt, om pas na acht jaar weer terug te komen. Uiteraard ook direct met de intentie de voogdij op te eisen; in de tussentijd heeft Samuel namelijk een warme band opgebouwd met zijn dochtertje (sterke rol van de jonge Gloria Colston).

Ik moest me even langs het script heen zetten in de eerste vijftien minuten, maar daarna heb ik eigenlijk best genoten. Sy zet in veel opzichten eenzelfde soort personage neer als in Intouchables (2011). Storen doet dat gelukkig niet, want met de humor zit het wel goed, en er lijkt sprake van een natuurlijke chemie tussen Sy en de jonge Gloria. Het is juist de wat norse, charismaloze Poésy die wat mij betreft wat uit de toon viel. Al heeft dat zeker ook te maken met haar slecht geschreven personage.

Demain tout Commence vermaakt door heerlijk foute bijpersonages (dat ze niet acteren kunnen, maakt daardoor eigenlijk ook geen donder uit), en raakt door een prachtig uitgewerkte vader-dochterrelatie. Noem de verloop en het einde ongeloofwaardig of juist voorspelbaar en (te) zoet, maar ik heb me daar toch maar beperkt aan geïrriteerd. De film straalt warmte en plezier uit, en dat is hier ook veel waard.

3.5*

Demolition is een even ontroerende als prikkelende ode aan het leven, waarin betekenis schuilt in ieder beeld en in iedere zin. De film zet aan tot nadenken en behandelt twee zeer relevante thema's: betekenisgeving en rouwverwerking. Geloofwaardigheid karakteriseert de sterke acteerprestatie van een excellerende Jake Gyllenhaal. Jean-Marc Vallée is niet mijn favoriete regisseur, maar verrast hier met een doordacht en uiterst scherp kunststuk, dat mij positief wist te verrassen.

4*

‘Ik ga niet in discussie met iemand die beweert dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden’, zegt Deborah Lipstadt (Rachel Weisz) stellig vanachter haar leskatheder. Achterin de zaal staat een man op. De camera draait, wat volgen zal is strak geregisseerd. ‘Ik ben David Irving, en ik heb hier duizend dollar voor degene die bewijs levert voor de Holocaust’, klinkt het. De rest is - letterlijk -geschiedenis.

verder lezen (uitgebreid)

Wat een geweldige thriller is dit. Precies zoals een thriller hoort te zijn, en zodoende voor mij een topper op dit gebied. Waar ik de eerste 20 minuten even in het verhaal moest komen, werd ik daarna genadeloos meegesleept in deze film vol onverwachte plottwisten. Gedragen door fenomenaal acteerwerk van met name Nicholson en Di Caprio, maar ook Damon staat zeer goed zijn mannetje. De rol van Wahlberg vond ik wat storend, maar aan het einde blijkt wel het belang van zijn rol. Door de geweldige kijkervaring die ik had bij deze film geef ik de maximale score. 4*

Overtuigt mede door de bijzondere band tussen een gouden Japanse jager en een meer ingetogen Russische expeditieleider. Prachtige cinematografie (die zon! die scène met het veiligstellen van het koren!) en een interessante balans tussen het wonderlijke eerste deel en het tragische slotstuk. Ook een voice-over die voor mij wonderwel eens werkte, omdat je te maken hebt met een concreet reisverslag, in retrospectief. De eerste Kurosawa die me echt overbluft (van Seven Samurai had ik gewoon al veel meer verwacht) en een zeer pure kijk op de idylles van de natuur - en het verdriet dat overblijft als die idylles niet langer kunnen zijn. Een vriendschap die idealistisch is weergegeven (sterker nog, ik bedacht me al snel dat dit verhaal ergens rond de Russisch-Japanse oorlog speelt, toeval bestaat niet) maar zichzelf nooit ontmaskert of met valse emoties voedt.

ik vond dit zo'n verschrikkelijk saaie film... er gebeurde niks. En natuurlijk is het thema en plot er niet echt naar, maar zelfs dan vond ik het niet te verteren.

Heb de film verplicht op school gekeken en dat had ik liever anders gezien.

Volledige recensie

‘’Religie is opium voor het volk’’, quoteren we Karl Marx naar hartenlust. Maar was religie binnen de ideologie van de Duitse denker niet eerder opium van het volk? Onder het juk van de kapitalistische tirannie zoeken arme burgers naar een medicijn dat hoop biedt in hopeloze tijden. Dat medicijn wordt religie; de perfecte illusie, door de mens zelf geschapen, verzacht de pijn van een drukkend bestaan.

In de wereld van Deus e o Diabo na Terra do Sol blijft het nooit alleen bij ideeën. Het scenario, doortrokken van allegorische personages, voert een diabolische priester (Sebastiao) op als Oud-Testamentische Godfiguur. Aan het begin van de tweede akte doodt hij een baby in een duidelijk naar Exodus 11 resonerende scène.

De broodarme Manoel wil zich als protagonist maar al te graag afkeren van een leven vol geweld en verdorvenheid, maar zijn handelingen in de eerste akte hebben redding voorgoed onmogelijk maakt. Na de moord op een rijke landeigenaar ziet hij zich gedwongen met zijn vrouw Rosa dieper de Sertao in te vluchten. Terwijl Rosa afrekent met de kwaadaardige Sebastiao, laat Manoel zich blijvend misleiden door de larger than life-personages die zijn pad kruisen. De personificatie van de Dood (Antonio das Mortes) kijkt op de achtergrond toe.

Meerdere keren wordt in de film de verwachting uitgesproken dat de zee eens als het land zal worden en de zee als het land. Die uitspraak refereert naar het Bijbelse splijten van de wateren (Exodus 14), waarbij de weg naar het Beloofde Land vanuit het niets open komt te liggen. Manoels verbeelding is zo sterk dat de Rode Zee ook aan het einde van de film kan opdoemen. De Rode Zee in de Sertao is echter als een luchtspiegeling in de woestijn. Manoel laat alles achter om met lege handen te eindigen.

De boodschap is duidelijk: het individu staat kansloos als hij zich in zijn verlangen naar vrijheid laat meeslepen door de holle ideologieën van de religieuze autoriteiten. Rocha’s filmische allegorie kan daarmee gelezen worden als een expliciete kritiek op de bevrijdingstheologie (een door de katholieke kerk gemotiveerde beweging in het Latijns-Amerika van de jaren zestig en zeventig), hoewel het script nog steeds even doordesemd is van een Marxistische kijk op de positie van het individu.

Wie de diepgang zoekt in het drama en de relaties tussen personages komt van een koude kermis thuis. Deus e o Diabo na Terra do Sol is eerst en vooral een gestileerd politiek manifest. De personages zijn de lijm die ervoor zorgen dat de allegorie blijft plakken.

web

volledig

Een jonge dame verleidt een man op leeftijd. De man gaat op de avances in – eerst nog wat aarzelend, ze zou toch geen […?]
Een pijnlijke opmerking en een afkeurende blik verder blijkt dat de man er vanavond toch mee wegkomt. De twee vertrekken richting hotelkamer, en dan… blijkt dat we naar een film in een film kijken. Een volle zaal kijkt toe hoe een spel van obsessie, verlangen en geweld zich voltrekt.

Door het publiek thematisch op de voorgrond te plaatsen, raakt de debuterende Andrés Goteira automatisch aan een vraag die haast zo oud is als het medium zelf: hoe verhoudt de kijker in de zaal zich tot de gebeurtenissen op het scherm? Het is een prikkelende kwestie, ware het niet dat de Europese art cinema van de laatste twintig jaar overloopt van filmische antwoorden. Inspirator voor het oprapen is Michael Haneke, wiens Funny Games nagalmt in de naargeestige banaliteit van het getoonde geweld. De vierde wand wordt ditmaal doorbroken door Goteira zelf. Al vroeg in de film weten we immers dat er geen scheiding is tussen de personages en ons – wij zijn het die kijken. Op metaniveau haalt Dhogs de verantwoordelijkheid voor het kwaad weg bij de personages, om in plaats daarvan de kijker te wegen die zich tot datzelfde kwaad aangetrokken voelt. Niet toevallig gebruikt de film sensualiteit en verleiding als een opstapje naar misbruik en geweld.

We gebruiken de term ‘beestachtig’ vaak om de donkere kanten van de mens een evolutionaire verklaring mee te geven. Maar, zo zegt één van de personages halverwege, honden zijn juist loyaal, en van nature niet slecht. Zie hier de metaforische titel, weggegeven door de twee definities die het eerste shot van de film vullen: mensen (‘dhogs’) zitten gevangen in de eeuwige split tussen macht (‘hogs’) en onderdanigheid (‘dogs’).

Goteira laat zich gelukkig niet verleiden tot goedkope shockeffecten. Het lome tempo en de bedachtzame framing zorgen continu voor overzicht, terwijl het schurende sound design de illusie van dreiging moet verkopen. Het strakke plot (de personages worden los geïntroduceerd, om daarna nader tot elkaar te komen) draagt er nog eens aan bij dat deze referentierijke thriller nooit in chaos uiteenvalt. Voor een film die haar publiek actief wil ondervragen is Dhogs op momenten bijna nog te mild van toon – misschien juist omdat we weten dat alle geweld in de vertelling deel is van een (dubbele) constructie. Schijn bedriegt, bewijst de slotakte uiteindelijk.

De beste filmkronieken verweven een persoonlijk verhaal met een bredere stroom van (vaak) politiek-historische ontwikkelingen. Neem de som van de twee en je hebt het kloppende hart van So Long, My Son, een episch drama dat China vangt en verbeeldt als een kroniek van verstrijkende tijd.

De vertelling begint als de jonge, verlegen Xingxing door zijn vriend Haohao wordt uitgedaagd een duik te nemen in een waterreservoir in een noordelijk gelegen fabrieksstadje. Haohao voert de druk op door zijn kleren vast uit te trekken en zich na wat laatste aansporingen richting het water te spoeden. De camera laat hem vertrekken – we kijken mee over de schouder van Xingxing, die eenzaam achterblijft. De scène eindigt een stuk abrupter dan ze begon, en als we een minuut of tien later terugkeren bij het reservoir is er een ongeluk gebeurd.

verder lezen

Matig. Dit is de laatste ( echte ) Bondfilm met Connery, en dat is af em te zien. Niet meer zo scherp als in eerdere films vind ik hem tegenvallen, en zo ook het verhaal van deze film. Geen noemenswaardige Bondgirl, en een niet al te bijzonder verhaal. Blofeld was ik nu toch al wel zat, en zelfs in deze film wordt nog niet duidelijk wat er aan het einde met hem gebeurt. Leuk wel dat er in Nederland wordt gefilmd, maar meer dan een paar beelden van de grachten krijgen we niet voorgeschoteld. Eerste uur is enigszins saai, maar in het tweede deel komt er dankzij twee leuke achtervolgingsscenes toch wat meer vaart in. Hierbij bleef het echter wel zo´n beetje. Deze Bondfilm was geen blamage, maar ook zeker geen film die me lang zal blijven heugen. Nipte onvoldoende, 2,5*

Tja, The Dictator. Vanavond met een stel vrienden gekeken, uit mezelf was ik er zeer waarschijnlijk niet aan begonnen. Hoe beoordeel je deze film nu?
Het verstand moet op 0, want ook al zitten er wel wat satire en persiflage-elementen in deze film, deze film is toch vooral heel erg fout. Een makkelijk voorbeeld is bijvoorbeeld de bevalling van de vrouw, en een Baron Cohen die uitvindt hoe aftrekken werkt.
Toch heb ik heel, heel vaak hard moeten lachen, omdat de humor bij vlagen toch wel geniaal is, en er goede grappen en verwijzingen in deze film zitten.
Is dat genoeg voor een voldoende? net niet.
Daarvoor moet ik eerlijk zijn en erkennen dat het behalve de humor eigenlijk gewoon een bar slechte film is.
2,5* dus, maar ik heb me wel vermaakt. 5 halve sterretjes voor de humor

Na een enigszins matig begin ( prima actie, maar nergens echt de moeite waard ), waarna Brosnan nog even tot the Last Samurai wordt omgedoopt, komt Die Another Day, na een belabberde titelsong van Madonna aardig op gang en verwordt deze Bond zelfs tot een van de leukere van de reeks. Misschien ook wel de beste met Brosnan, al kan GoldenEye wel aan deze tippen.

Het is niet het vergezochte plot dat het em doet ( die hele Icarus vond ik niet erg interessant ), maar de geweldige locaties ( het ijspaleis, en Ijsland ). Dit was iets dat de oude Bonds geweldig maakte. Ik miste dat in de eerste drie films met Brosnan, maar hier is weer voor een fantastische setting gekozen.

Helaas mist Die Another Day een memorable actiescene, al is het schermgevecht tussen Graves en Bond erg vermakelijk.

De Bondgirls zijn geweldig: Halle Berry is een van de betere ( en knappere ), en Pike speelt ook een leuke bijrol in eenzelfde functie als Elektra in ´the World is not Enough´.

Die gedaanteverwisseling is wel aardig gedaan, en het plot is, alhoewel vergezocht, wel interessant.

Leuk,3,5*

Fijne actiefilm. Een vrij standaard thriller, maar dan wel uitstekend uitgewerkt. Zeker gezien het bouwjaar (1988) is dat een groot compliment. Willis, hier nog in zijn jonge jaren, is geknipt voor de rol van John McClane. Hij zet de rol neer met de nodige ironie en humor, waardoor Die Hard mede meer is dan een actiefilm. De humor ontbreekt niet, alhoewel e.e.a. wel tamelijk clichematig is. Ook het plotverloop kent weinig grote verrassingen. De spanning zit er gelukkig wel goed in, en dankzij het uitstekende acteerwerk (m.n. van de charismatische Rickman) is dit een thriller van hoge kwaliteit.

Een top-250 notering is wat hoog gegrepen, maar gezien de cultstatus van deze film en de voorbeeldfunctie die zij heeft vervuld voor andere films in dit genre is zij nog niet eens geheel onterecht.

Solide 4*

Yippee ki-yay, motherfucker!

Doe het maar eens, een behoorlijk vervolg maken op Die Hard. Wat je vaak ziet bij dergelijke films, is dat de eerste een succesformule blijkt, die dan helaas niet herhaald kan worden. Hier valt dat reuze mee. Die Harder is wel duidelijk minder dan deel 1, maar de oneliners kunnen toch weer uit de kast zonder dat het verveelt. Bruce Willis is hier eigenlijk even goed als in deel 1. Deel 2 is 2 jaar na deel 1 gemaakt, je ziet het verschil nog nauwelijks. Het is alsof ze na deel 1 gewoon doorgegaan zijn met filmen. Qua humor is het weer raak; de actie is goed (liever ook die mooie grote explosies dan de hedendaagse cgi) en de spanning zit er ook wel aardig in. Toch is het allemaal net iets minder; de wolkenkrabber in het eerste deel had toch een bepaalde claustrofobische sfeer mee, die de spanning voelbaarder maakte dan in deze film. Grotendeels ligt dit ook wel aan de badguy; waar Rickman memorabel was, is Sadler dit duidelijk niet. Jammer, maar Die Hard 2 is ondanks dit gemis een vermakelijke film. Goede humor, gedegen actie en een prima herhalingsoefening van Bruce Willis leveren een solide 3,5* op.

Na 1 en 2 was het nu de beurt aan Die Hard:with a Vengeance. Ditmaal met Samuel Jackson, en dat nog wel in de periode dat hij tevens schitterde in Pulp Fiction. De film begint meteen lekker explosief (letterlijk). Het eerste halfuur kent een heerlijke onderhuidse spanning. Willis die opgeroepen wordt, het 'Simon says'-gedeelte, Willis in Harlem met het 'I hate niggers'-bord; het verhaal opent briljant, en wist mij het eerste gedeelte aan de buis gekluisterd. De verborgen identiteit van Simon genereert een extra spanningsveld, en het is leuk te zien hoe Willis en Jackson zich onder tijdsdruk door het centrum van N.Y. inwerken. Vooral de interactie tussen de twee is memorabel (How do Catholics do their thing?). Als de identiteit van Simon onthult wordt, en iets later ook diens plan, wordt het allemaal toch iets minder. De film werkt dan steeds meer toe naar het standaard-actieplot. Waar deel 1 de spanning tot het einde wist vast te houden, verliest deel 3 die net iets over de helft van de film. Neemt niet weg dat de rol van Irons nog wel een aantal leuke momenten oplevert, al kan hij de erfenis van Alan Rickman niet opvullen.

Vermakelijk, maar er had meer in gezeten. Tikkie beter dan deel 2.

3,5*

Peters heeft betrekkelijk weinig tijd nodig om Brico’s dappere rol in een muzikale mannenwereld te schetsen. De rijkelijk bevoorrechte concertorganisator Frank Thomsen (Benjamin Wainwright) kijkt vanuit de coulissen neer op zijn in een sociaal-politieke mal gepropte mindere. Wrang genoeg levert het haar wel een plek in het lesprogramma van een gerenommeerde dirigent op. Thomsens oorspronkelijke dedain voor de zelfbewuste dirigente helpt hem niet als hij in een later stadium in de gedoodverfde rol van love interest moet kruipen. Zelfs als de twee de kloof tussen hun water en vuur pogen te dichten, behoudt Wainwrights personage zijn egoïsme, wat pas later tot broodnodige verontschuldigingen leidt. De haast verplichte toenadering tussen de twee geliefden voelt geforceerd en ook wat onlogisch: is De dirigent niet in de eerste plaats een vertelling over ambitie, waarin Antonia alles opzij wil zetten om haar doel te bereiken? Waarom dan toch die toevlucht tot gebaande ‘romantische’ paden?

uitgebreid

Zeer geslaagde halve variant van the Hunger Games-trilogie die ontzettend vermaakt.

Ik was wel wat sceptisch, omdat ik bang was dat het verhaal wat te onorigineel zou zijn, maar het tegendeel blijkt waar.

Het verhaal is mijns inziens goed en origineel. De opzet met verschillende facties en kinderen die kunnen kiezen tot welke factie ze behoren vind ik goed bedacht. Zo ook het idee van ´Divergents´, zij die niet te controleren zijn, omdat ze niet tot een vaste categorie behoren.

Ik heb de boeken nog niet gelezen, maar dit ga ik zeker doen, want het verhaal sloeg zeker aan.

De verfilming vind ik al zeer geslaagd. Het futuristische Chicago is mooi neergezet en de ´bootcamp´ binnen Onverschrokkenheid is gaaf om naar te kijken. Ook de stunts ( van een dak af springen, uit de trein, abseilen langs wolkenkrabbers ) zagen er allemaal ontzettend vet uit. Dit is ook te zeggen van het realisme waarmee Tris´ dromen worden weergegeven in de 2e fase.

Woodley is erg goed gecast, heb genoten van haar personage en acteerwerk. De romance kon niet uitblijven, maar stoort niet. Naar het einde toe vond ik de film wel iets van zijn geloofwaardigheid verliezen, door de vrij standaard actiescenes en gebeurtenissen. Het open einde laat echter veel ruimte voor uitbreiding van het verhaal.

Ik heb ontzettend genoten van deze film, die bij vlagen niet voor the Hunger Games onderdoet.

Heel goed, kleine 4,5*