Opinions

Jack Reacher. Gisteren heb ik een kijkje genomen bij het zeer matige vervolg (klik hier), en op de valreep heb ik besloten daarvoor het eerste deel ook aan een kijkbeurt te onderwerpen.

Dit eerste deel is gebaseerd op het boek One shot (Doelwit) van Lee Child, en daarin zit hem wat mij betreft direct ook de grootste kracht van de film. De eerste scène is een sterke binnenkomer. Jack Reacher betoont zich snel een film die de intrige en de mystery-elementjes niet schuwt. Ik vermoed dat e.e.a. in het boek beter is uitgewerkt, maar ik kon het toch wel waarderen dat de vijfvoudige moord de hoofdmoot vormde voor het verder vrij clichématige plot.

Tom Cruise is een logische en oerdegelijke Reacher. Los van wat andere karaktertrekjes is het eigenlijk net Ethan Hunt. Ga je vervolgens ook de film vergelijken met eerdere delen van M.I., dan gaat het toch al snel schuren. De actiesequenties in deze Reacher zijn beduidend minder spectaculair, en als de onderste steen boven is met betrekking tot de openingsscène is een wat plichtmatige afwerking van het verhaal alles wat nog rest.

Laatste minpuntje: Rosamund Pike. Paste wat mij betreft niet echt in deze film, zeker niet in vergelijking met kick-ass Smulders in deel twee. Zie Pike liever in een film als Gone Girl, hier oogde ze wat verdwaald.

Jack Reacher is vermakelijk, maar biedt nergens meer dan dat. Het scenario dat aan de basis ligt van de film heeft potentie, maar de standaardactie haalt de diepgang en de spreekwoordelijke angel uit het verhaal.

2.5*

Met een scenario dat op alle vlakken inferieur is aan dat van haar voorganger, maakt Jack Reacher: Never Go Back al een valse start. Echt te redden is dit tweede deel vervolgens niet meer. Het zijpaadje rondom de dochter is onnodig, het verhaal zit vol onwaarschijnlijkheden en plotholes, en de bloedloze actiesequenties doen de geloofwaardigheid ook geen goed. Een lichtpuntje vond ik in de fijne rol van kick-ass Cobie Smulders, die met name m.b.t. de actie een stuk beter in de serie past dan Rosamund Pike.

Redelijk vermakelijk en gedegen geacteerd, maar verder op vrijwel alle gebieden ondermaats. Deel een vond ik een stuk beter. 1.5*

Deze film wordt nogal afgebrand hier; ik ben het hier niet mee eens. Ik heb me ontzettend vermaakt bij deze film: een actie-thriller die me op het puntje van mijn stoel deed zitten.
De boeken van Tom Clancy heb ik ( nog ) niet gelezen, maar een verfilming moet je los van boeken kunnen zien. Het is dus ook niet noodzakelijk dat deze film het exacte plot van een bestaande Clancy-thriller zou volgen.
Om maar met de minpunten te beginnen: Jack Ryan: Shadow Recruit is nergens origineel, kent een bijster doorsnee plot en is duidelijk pro en contra ( Rusland vs de VS ). Er zit een flink aantal toevalligheden in deze film, die ervoor zorgen dat onmogelijkheden mogelijk worden. Pine is wel een enorme actieheld voor iemand die nooit eerder veldwerk heeft gedaan. Zo koelbloedig reageren als iemand je tracht te doden? mwa. Tel daarbij op dat het begin van de film vrij snel van hot naar her sprong, en dat Pine, voordat je het wist, in Moskou landde ( terwijl hij 20 min nog neerstortte in een heli ), en je komt uit op een verre van geloofwaardig geheel. Zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan.
Daar kun je je aan irriteren en de film meteen slecht noemen, maar naar dit soort films kijken betekent voor mij vooral de wens naar een vermakelijke actiefilm. Voor echt goede films ga ik wel naar andere films kijken.

Met dat doel ben ik nergens teleurgesteld. Spanning was van begin tot eind aanwezig, ondersteund door een prima soundtrack. In tegenstelling tot vele anderen vond ik Chris Pine erg goed in een Ethan Hunt-aardige rol. Hij is naar mijn mening geknipt geweest voor deze rol. Knightley vind ik, zonder me alleen op haar uiterlijk te richten, goed acteren en ook Costner vervult een fijne bijrol. Geen slecht gecaste rollen mijns inziens.
De film kent prima actie aan het begin( als de zwarte man tracht Pine om te brengen ), maar ook later, oa met de auto-achtervolging.
Fantastisch hoe Pine inbreekt, terwijl Knightley Cheverin bezighoudt, en hoe uiteindelijk het pasje terugkomt in Cheverin´s portemonnee en de usb gered wordt .
Ik was iedere minuut geboeid en die 100 min film vlogen voorbij.
Er kunnen dan genoeg minpunten zijn, deze actiefilm doet wat ie moet doen, en dat is zeer aangenaam vermaak brengen. 4*

Het verlies van haar man verwerken, maar tegelijkertijd in korte tijd een imago creëren. In de eerste dagen na de aanslag op John F. Kennedy (22-11-1963) deed Jackie Kennedy beiden. Regisseur Pablo Larraín (Neruda) en scenarist Noah Oppenheim (The Act of Killing) bundelden hun krachten om een film te maken die meer biedt dan alleen een biografisch portret. Op het eerste oog is Jackie met name een indringend drama, maar daarachter schuilt een intelligente reflectie op politieke beeldvorming en de kunstmatige aard van herinnering.

Bijna obsessief komt ze over, Natalie Portman. In een andere setting was haar strak geregisseerde gelispel door niemand serieus genomen, hier leverde het de gevierde actrice een Oscarnominatie op. Heftige beelden van die bewuste autorit blijven niet uit. Bloedspetters vallen uit de toon op Jackies gezicht, op haar gepolijste ambtskleding. De camera volgt de voormalige first lady van angstvallig dichtbij, als ze zich in de uren en dagen na de aanslag door de vele ruimtes van het Witte Huis beweegt. Duidelijk wordt al snel dat Jackie een vrouw met een missie is.

Verder lezen: klik

De vijfde Jason Bourne-film is een degelijke spionagethriller geworden, alhoewel hij het niveau van het eerseste drieluik niet benadert. De sterke cast met een vrij routineuze Damon, Alicia Vikander, Tommy Lee Jones en Vincent Cassel ademt degelijkheid, en het verhaal is ook redelijk typisch voor de Bourne-franchise.

De film heeft even nodig om aantrekkelijk te worden; met name in het eerste deel slaat de verveling soms toe, en is het schokkerige, onscherpe en te nabije camerawerk bron van ergernis. Op den duur komt de gang er echter wel in, en zeker aan het einde van de film valt er mede door een strakke achtervolging meer dan genoeg te genieten.

Dit verhinderde niet dat ik na afloop maar gematigd enthousiast was. De trailer vond ik al relatief nietszeggend, en ook het geheel voelt aan als een losse huls ten opzichte van de eerdere Bournes.

Dat ik dan toch uitkom op een (zij het zeer minimale) 3,5*, heeft te maken met het feit dat ik deze film losstaand waarschijnlijk nog aardig goed had kunnen waarderen. Doordat dit ‘dé’ nieuwe Bourne was had ik vrij hoge verwachtingen, en die worden helaas bij lange na niet ingelost.

Dumont ramt de theodicee zo ver door de strot van zijn jonge actrice dat ze zich tijdens de opnames wel spontaan tot het nihilisme bekeerd moet hebben. De stem van God klinkt ondertussen niet uit de hemel maar uit de geluidsstudio, waar eentonige braille op metal is gezet. De prachtige duinlocaties dienen vast ter compensatie voor het soort marteling (niet die van Jeanne, die zien we - zo vrees ik - in het vervolg wel, maar die kan ik in Rotterdam rustig gaan overslaan) dat kijkers laat opstaan uit hun bioscoopstoel. Ik heb de film zelf opstandig uitgezeten, al was het maar om te zien en te begrijpen hoe deze beeldenbreker te werk gaat. Anders had ik er donder op kunnen zeggen dat Jeanne (2019) mijn Liberté van 2020 zou zijn geworden.

Een fatale aanrijding laat zijn sporen na in een Argentijnse plattelandsgemeenschap. Het dodelijke slachtoffer is Jésus López, een autocoureur met een licht ontvlambaar karakter. Zijn verschijning en nalatenschap blijken moeilijk te verdringen. In deze sfeervolle, symbolische vertelling neemt Jésus langzaam bezit van zijn neefje Abel, die uiteindelijk vastberaden plaatsneemt in de raceauto van zijn overleden voorganger. De naam van de auto: Jésus López.

Verder lezen

mijn uitgebreidere recensie

Als Kevin Costner de resultaten van jarenlang onderzoek in de rechtbank nog eens uiteenzet, wordt één aspect van de film JFK in ieder geval nog eens goed uitgelicht: de urgentie. Of Oliver Stone nu gelijk heeft of niet door (uiteindelijk nog verrassend expliciet) te stellen dat de CIA achter de aanslag op Kennedy zit, doet mij nog niet eens het meest ter zake. Belangrijker is mijns inziens dat JFK overtuigend aantoont dat Lee Harvey Oswald nooit de enige schutter geweest kan zijn. Of, zoals Roger Ebert mooi stelt:

.

Simplistisch gesteld, maar wel erg doeltreffend, is dit tegelijk een belangrijke conclusie van één van de meest controversiële films ooit gemaakt. Het verdere hoe en wat, het is een gevecht met de geschiedenis dat we nooit zullen moeten winnen. Of het moet in 2038 zijn...

JFK bestaat primair uit een indrukwekkende collectie van informatie en archiefbeelden. De speelduur van bijna drieënhalf uur was me wat te gortig (ik zag de director's cut), maar in die tijd neemt Oliver Stone wel alle ruimte om het verhaal goed op te bouwen, en alle informatie die er voor de kijker toe doet in een respectabel tempo over te dragen. De archiefbeelden zijn ijzersterk gemonteerd, waardoor hetgeen je ziet aandoet als een tamelijk accurate reconstructie van de bewuste novemberdag. Nee, de vele dialogen en de karrenvracht aan informatie zijn het probleem niet voor diegene die (zoals ik) geïnteresseerd is in het onderwerp.

Eerder had Stone kunnen korten op de hier wat overbodige gezinsdramatiek, verpersoonlijkt door de rol van vrouwlief Liz Garrison (Sissy Spacek). De casting zorgde er überhaupt voor dat JFK hier en daar wat ging slepen, op die momenten dat de aandacht wat verlegd werd van de aanslag naar de personages zelf. David Ferrie (Joe Pesci) maakt zich schuldig aan een tergende vorm van overacting, en Tommy Lee Jones weet niet te overtuigen in de cruciale rol van de homoseksuele Clay Shaw. Costner is vooral erg gedreven als een zelf aangewezen adjudant van de waarheid, maar mist daardoor als personage tegelijk een stukje gelaagdheid.

In de slotspeech overtuigde hij me wel volledig. Niet omdat hij daarin alle onderzoeksresultaten nog eens herhaalt, maar omdat hij zich van zijn meest menselijke kant laat zien. Een stukje reële emotie, dat ontstaat bij een acteur die inziet hoe groot het belang is van hetgeen hij verhaalt. Want als het waar is wat hij gelooft, wankelen de pijlers van de democratie. Wat dat betreft is JFK in veel opzichten vergelijkbaar met Snowden. De eenzame held, die het opneemt tegen een overheid die alive and kicking is.

Dat Oliver Stone zijn verhaal zo weet te brengen dat we geneigd zijn hem op zijn woord te geloven, is mijns inziens de grootste verdienste die JFK kan worden toegeschreven.

4*

Mooi indringend drama, en direct ook mijn eerste kennismaking met Iraanse cinema. Voor mij heeft het een enorme meerwaarde als film dimensies van cultuur zichtbaar en tastbaar maakt - precies dat gebeurt in A Seperation. Ontbrekende muziek (tot de aftiteling) en wisselende cameraperspectieven dwingen je nog meer op verschillende niveaus met de personages mee te denken, wier overwegingen grotendeels door hun religieuze opvattingen en sociale posities worden bepaald. Doordat de nadruk steeds meer komt te liggen op het verhaal van de miskraam blijft de gespannen relatie tussen Nader en Simin wat onderbelicht. Centraal staat duidelijk het idee van conflict en ook - straf gefilmd - de uitwerking die zo'n situatie kan hebben op de betrokken kinderen.

Het prototype revenge-film. Maar voor geruime tijd wel erg vermakelijk. De opbouw in het eerste halfuur is aardig, waarna het verhaal toewerkt naar een cinematografisch hoogtepuntje in de nachtclub. Daarna takelt het helaas wat af. De herhaling wordt troef en in het laatste halfuur geloofde ik het eigenlijk wel. De noodzaak voor deel twee zie ik niet, maar ik zal ‘em denk ik wel meepakken. Al is het alleen maar omdat het op z’n tijd wel aardig is Keanu Reeves voor moderne Rambo te zien spelen.

2.5*

Vijf jaar geleden begon de notoire huurmoordenaar John Wick een oorlog omwille van zijn koelbloedig koud gemaakte hond. “Als je vrede wilt, kun je je maar beter op oorlog voorbereiden”, zo luidt het duistere motto van het derde deel in de serie.

(...)

In het nieuwe deel Parabellum is Wick vogelvrij en op de vlucht, en de eerste confrontaties laten niet lang op zich wachten – een losgeslagen Wick vecht nu eenmaal meer dan dat hij praat. Een gevecht in Wick-stijl is altijd keihard en onverbloemd. In veel hedendaagse actiefilms maskeren een dominante geluidsband en een overvloed aan cuts een luie vorm van beeldregie. Maar verwacht hier dus geen atletisch onvermogen dat in de montage wordt weggepoetst. Voormalig stuntman Stahelski vertrouwt, samen met editor Evan Schiff, volledig op het bewegingsritme van de acteurs bij het bepalen van de lengte van de shots.

volledige recensie

Iedereen ziet wel eens een komedie die hem of haar letterlijk geen moment laat lachen. Dat gebeurde mij bij Jojo Rabbit, maar dan niet puur omdat het mijn type humor niet was. Kijk, ik kan moeilijk zeggen dat ik nooit gelachen heb om grappen die een stukje serieuze historie op de hak nemen. Het zou me hypocriet maken - ik beschouw mezelf als een moreel wezen dat pijnlijke geschiedenis enorm serieus neemt, maar het waart me niet vrij van iedere actie die dat tegenspreekt. En toch had ik zelden zo sterk het gevoel dat ik een film zonder bestaansrecht zag, en dat bedoel ik wel degelijk in de meest strenge zin. In zo'n situatie beschouw ik mijn persoonlijke relativeringsvermogen als een te verwerpen eigenschap.

Kennelijk zijn we op een punt beland dat een complete generatie vervreemd is geraakt van het vermogen te herinneren (dat dacht ik al eerder, maar dat even terzijde) en scherpe satire te onderscheiden van schaamteloze exploitatie. Met Jojo Rabbit trekt Waititi letterlijk alle stokpaardjes en open deuren uit de kast die zich direct tot nazisme en antisemitisme verhouden. Mag Waititi dat doen? Zeker, want dat is hoe Fox/Disney artistieke vrijheid ziet. Zou hij daar vervolgens voor moeten kiezen? Je zou smeken van niet, maar daarvoor is het dus al te laat. Nog problematischer dan de film zelf vind ik de perceptie van een publiek dat het verleden alleen nog in persiflages en parodieën tot zich kan nemen. Wie meent dat hij historisch besef heeft, maar deze film hilarisch vindt, mag zelf de spiegel erbij pakken om zijn gespleten persoonlijkheid aan een nadere studie te onderwerpen, dat is mijn pakkie an niet. Ik zie de film in ieder geval als een groot failliet.

Het grootste raadsel is nog wel hoe een jury onder leiding van de regisseuse van Zama hier een Gouden Leeuw aan toekent. Moet haast wel onder druk van een stel clowns zijn geweest.

Verder zag ik een extreem nihilistische film over chaos, dialectiek en de vermeende komedie van verval met een intense Phoenix, die daadwerkelijk excelleert maar dat gewicht ('kijk eens wat goed, wat iconisch') tegelijk de hele film op zijn schouders heeft rusten. Dat laatste is meer een regieprobleem dan een zonde van de acteur. De score is buitengewoon aanwezig en communiceert telkens maar één emotie. We mogen het voelen, de ellende. En moeten die dan maar omarmen. In het land van de clowns is Joker koning.

Pijnlijk om pas Tyranossaur gezien te hebben, daar ook uitgebreid en overwegend heel positief over geschreven te hebben, om dan vervolgens dit drooggevallen drama voorgeschoteld te krijgen. Ik liep teleurgesteld de zaal uit.

De film verliest zijn urgentie als er in het licht van een zeer heftige aandoening juist toegewerkt wordt naar een verzoening met vrouw en vrienden, een geforceerd 'beter worden' zodat er een gepaste traan gelaten mag worden aan het einde. In een eerder stadium doet Considines vrouw overigens álles wat in deze medische situatie volstrekt onbegrijpelijk is: je neemt zo'n persoon in een enigszins realistisch scenario al veel en veel eerder tegen zichzelf in bescherming. Maar dat is een persoonlijk irritatiepunt: een voor mij toch nog redelijk overheersende zijnoot bij een film die ook op puur dramatisch vlak nooit weet te overtuigen.

dat moment dat Jackie Chan Rolling in the Deep inzet is toch wel ronduit hilarisch. Het tekent een film die best vermakelijk is, ondanks de weinige echte hoogtepunten en het twaalf in een dozijn-plotje. De samenwerking tussen knuffelchinees Chan en Jackass boy Knoxville Had gesmeerder kunnen verlopen, daar de echte chemie leek te ontbreken. Desondanks Is Skiptrace wel leuk voor tussendoor, en een stuk minder slecht dan ik op voorhand vermoedde. 2.5*

lees volledig

Werkelijk fantastische live-action verfilming van de overbekende animatiefilm uit 1967. Sfeervol, visueel adembenemend, humoristisch en gegrondvest op een gevestigde visuele cast. The Jungle Book deed mij terugverlangen naar de tijd dat ik me als jong jongetje verloor in het verhaal en de wereld van deze film. Een remake die niet onderdoet voor het origineel, en zelfs nog iets extra's brengt. 4,5*

Het is de cinematografie – en ook enkel de cinematografie – die hier indruk maakt. Met name in de openingsscène (tijdens de achtervolging) en tijdens de eerste hemelvaart. Later wordt dat vliegen vooral een gimmick.

Als drama bleef de film te afstandelijk om me te boeien – de fletse cast is daar debet aan (wie laat z'n Syriër dan ook nasynchroniseren). De religieuze symboliek lijkt vooral een (sober) excuus om Aryan als een engel door de lucht te laten zweven.

Storend was nog het overweldigende strijkersensemble dat het sentiment opdrong in scènes die voor zichzelf hadden moeten spreken.

Met het naderende uitkomen van Jurassic World begon het besef te rijzen dat ik deze film nog nooit gezien had. Hoe dat komt, is een verhaal apart. In ieder geval moest het er dan toch eens van komen. En het moet gezegd worden, Jurassic Park kan met recht een klassieker genoemd worden. Het acteerwerk is niet altijd even goed, maar spanning, regie, muziek en verhaal maken dat meer dan goed. In het eerste gedeelte was ik nog redelijk sceptisch, maar naarmate de film vorderde, merkte dat ik steeds meer meegesleept werd. De dino's zien er fenomenaal uit; de cgi en andere digitale trucage is zeer goed uitgewerkt, en dat voor een film uit 1993. Het valt dan ook goed te begrijpen dat deze film ruim 20 jaar terug een revolutionair product was. De muziek van John Williams draagt bij aan de sfeer en aan de spanning. Beiden zitten er goed in; Jurassic Park kent een aantal zenuwslopende scènes, mede dankzij het feit dat de dino's zo levensecht overkomen.

De speelduur vliegt voorbij, en na afloop blijf ik toch vooral met een gevoel van genoegdoening zitten.

Dit is het type film dat zorgt voor nostalgische en warme gevoelens, het type film dat in het collectief geheugen blijft zitten. Dat 'ie dan niet volmaakt is, het zij zo.

Mede om die reden een kleine 4,5*

Het vervolg op kaskraker Jurassic World (2015) is goed voor een fijne avond popcornvermaak, maar een opstapje naar de afsluiting van de trilogie zou niet zó lang gerekt mogen worden.

Falling Kingdom opent drie jaar na haar voorganger. Dinobezweerder Owen Grady (Chris Pratt) heeft zichzelf gedegradeerd tot doe-het-zelf klusser; de ogen van gelegenheidsactiviste Claire Dearing (Bryce Dallas Howard) zijn gericht op dat koninkrijk van ooit. Hoewel, koninkrijk? Op het illustere Isla Nublar (locatie voor Jurassic Park en Jurassic World) zijn de dinosaurussen nooit de baas geweest. Denk niet meer aan de heersende mens: die zag z’n amusementsparken tot twee keer toe in rook opgaan. Nee, het zijn de grillen van de natuur die overwinnen. Tegen een ontwakende vulkaan kan niemand op.

Een knipoog en een traan voor Owen en Claire, die hun ‘koninkrijk’ zagen vergaan maar elkaar in ieder geval weer vonden. In hun strijd tegen het nieuwe kwaad krijgen ze gezelschap van een paleo-dierenarts (Danielle Pineda) en een bijzonder vervelende systeemanalist (Justice Smith). Dat nieuwe kwaad, dat is de mens zelf: in de parabel van (co-) scenarist Colin Trevorrow (regisseur van deel één) regent het verwijzingen naar de manieren waarop wij het dierenrijk controleren en (genetisch) manipuleren. Trevorrow slaat wat door als hij op curieuze wijze ook nog iets wil zeggen over artificiële intelligentie. In de ideeënvorming worden de personages en hun dramatische uitdieping vergeten, iets wat bij het vergelijkbare War for the Planet of the Apes wél goed ging. Misschien omdat die film was waar Fallen Kingdom naartoe werkt: het einde van de trilogie.

Gelukkig beheerst de Spaanse cineast van dienst zijn vak tot in de puntjes. De verfijnde regie van J.A. Bayona (bekend van The Impossible en A Monster Calls) brengt tempo in een film die het juist ook van dat vlotte amusement moet hebben. De samenwerking met zijn vaste cameraman (Óscar Faura) zorgt daarnaast voor prachtige visuals en dynamisch geschoten actiesequenties.

Hoe verder de film vordert, hoe sterker de parallellen met die vorige sequel (The Lost World, 1997) gaan doorschijnen. Dinosauriërs laten zich niet kooien; daar waar ze ontsnappen creëren ze hun nieuwe jachtterrein. En dus zien we weer welbekende schaduwen voor zolderraampjes verschijnen. Moet die search and destroy-techniek weer de norm worden. Dan leven we pas echt in een Jurassic World – Jeff Goldblum had het in al zijn glorie niet beter kunnen verwoorden.

web

[wordt een piepkleine 3*, schat ik]

Een sterke battle sequence in de laatste drie kwartier van 13 assassins voorkomt een echt lage score voor deze Japanse revenge-film. Op narratief-en acteervlak schort er het een ander aan dit werk, en dat laat zich met name in het eerste uur maar al te goed blijken. De film komt nogal traag op gang, het verhaal is nogal standaard (ondanks de zeer interessante historische context) en de gebeurtenissen in het eerste uur wisten mij als kijker dan ook nauwelijks te boeien. Zoals gezegd, de battle is dan wel weer erg goed gedaan, met name in het begin, al is het jammer dat je van tevoren eigenlijk al precies kunt invullen hoe een en ander af zal gaan lopen.

Leuk om eens gezien te hebben, maar daarbuiten helaas toch een lichte teleurstelling.

2,5*

Jusqu’à la garde is ... ook de neerslag van een dubbele maatschappelijke tragiek. De rechtbankscène laat zich lezen als een problematisering van de drang naar keiharde feiten. Antoine kan niet verantwoordelijk gesteld worden voor zijn gedrag omdat er geen bewijs is voor zijn grensoverschrijdende gedrag. Daarnaast laat Legrand zien hoe huiselijk geweld in Frankrijk (maar zonder meer ook in andere landen) op pijnlijke wijze in de taboesfeer blijft hangen.

uitgebreide recensie