Opinions

Eindelijk werk gemaakt van deze klassieker. Geweldig hoe vanaf het begin af aan de high angle-framing al uitdrukking geeft aan de machteloosheid van burgers en autoriteiten, hoe er gespeeld wordt met geluid en hoe paranoia en wederzijdse verdachtmaking voor verdeeldheid zorgen. Erg bijzonder dat Lang erin slaagde vier jaar na de komst van de talkies een grote klassieker te vervaardigen, terwijl hij ook de regisseur was die (misschien wel) hét meesterwerk van het stille tijdperk maakte. Eén groot punt van nuance: de soms karikaturaal neergezette personages werken (bedoeld óf onbedoeld) vaak op de lachspieren, waardoor de ernstige toon van het narratief (met name aan het begin) soms wat verloren gaat. De zichtbare strubbelingen met de kritieke overgang naar dialoog en verbale expressie zijn snel vergeven.

Een Filipijnse taxichauffeur droomt van een sprookjesbestaan als astronaut. Geïnspireerd door Amerikaanse radio-uitzendingen richt hij halverwege de jaren zeventig een fanclub op voor raketarchitect Wernher von Braun. Wat blijft er van zijn dromen over als hij de derde wereld daadwerkelijk verlaat voor een reis naar het westen?

Perfumed Nightmare (Mababangong Bangungot) is bij uitstek geboren op de montagetafel: het ritme van de film wordt bepaald door de associatieve wijze waarop 16mm-beelden uit de Filipijnen, Parijs (het ‘tussenstation’ richting een gehoopte eindbestemming in de VS) en Zuid-Duitsland (de wieg van Von Braun) aaneen gemonteerd zijn. De som van beeld en voice-over is als een reislogboek waarin regisseur annex hoofdpersoon Kidlat Tahimik zijn lokale, en deels autobiografische perspectief probeert toe te passen op de plaatsen die hij bezoekt.

Volledige stuk

George Miller schetst een maniakaal schouwspel tegen een post-apocalyptische setting; cinematografisch is deze Mad Max-film (de originele films zag ik nog niet) één groot hoogtepunt, het gedegen acteerwerk doet de rest. Daarnaast is het begrijpelijk dat Fury Road Oscars binnensleepte voor o.a. make-up en sound mixing. Het relatief rustige middenstuk valt tussen al dat geweld enigszins uit de toon; helaas laten de scenaristen daar kansen liggen om deze ontwrichte wereld vol fatalisme en moreel verval meer diepte te geven.

4*

Heerlijk dat dit soort films (doel hier m.n. op de setting) zo af en toe toch nog gemaakt worden. The Magnificent Seven mag het niveau van de westerns van weleer dan bij lange na niet halen, uiterst vermakelijk is ze meer dan zeker. Vond vooral dat Chris Pratt heel aardig op dreef was, dit kan 'ie dus ook...

Het gekopieerde narratief nam ik graag voor lief, deze film bewees voor mij toch wel dat een weinig vernieuwend plot geen sta-in de weg hoeft te zijn voor een brok vermaak waar het plezier (m.n. onder de cast) vanaf straalt.

4*

P.s. verbaasde mij trouwens dat de muziek (deels) van Horner's hand kwam. Vliegtuigongeluk ligt inmiddels toch ver achter ons, ik ben dan toch benieuwd hoe ver hij destijds met deze score is gekomen, of zouden ze oudere samples gebruikt/bewerkt hebben?

Leuke, innovatieve versie van het klassieke Doornroosje-sprookje. De gelijkenissen met Snow White and the Huntsmen zullen niet uit de lucht zijn, al had deze toch wel een wat duisterder karaker. Na The Tourist is dit Jolie's eerste grote project, en alhoewel het even wennen is aan haar rol, vervult ze deze vervolgens met verve. Met name het visuele aspect beviel mij heel erg; de omgeving van het kasteel ziet er schitterend uit, wat daadwerkelijk voor sprookjesachtige scenes zorgt. De jonge Maleficent is goed gecast en zorgt voor een leuke eerste 10 minuten, waarna het echte verhaal op gang komt. Elle Fanning is wellicht iets te liefjes en te kinderlijk, maar het is natuurlijk ook zo dat ze nog maar 15 is ( in het grootste gedeelte van de film, maar ook als actrice ), en dat haar rol ook bedoeld is als de belichaming van een lief, onschuldig meisje. De transformatie van Jolie is wat minder geloofwaardig, van een boze 'heks' verandert zij ineens in Aurora's moeder en beschermengel, en is het hele duistere accent weg. De film duurt mijns inziens iets te kort; het einde en de transformatie komen wat geforceerd en afgeraffeld over.

Prins Stephan vond ik tevens belabberd gecast, met dat vervelende accent. Daar had ik liever Jude Law gehad, die ook overwogen is.

Aurora's prins op het witte paard blijkt achteraf volstrekt onnodig, en zo zijn er nog wel meer minpunten te noemen.

Desondanks was er ook zat te genieten, en is Maleficent vooral een bron van onschuldig en visueel aantrekkelijk amusement. Een zeer geruime voldoende zodoende.

Tot slot kan ik het niet nalaten de fantastische score van James Newton Howard te vermelden; een luistertip.

Heel leuke film. Houd sowieso wel van films over the Three Musketeers ( de een is beter dan de ander ) en deze voldoet ook wel. Hier zien we een andere versie van het verhaal, waarbij de Musketiers ouder zijn en het verhaal van Lodewijk's tweelingbroer om de hoek kom t kijken. De film begint erg traag, en duurt over hetgeheel wel een kwartiertje te lang. Toch vermaakte ik me wel, mede dankzij het goede acteerwerk en vooral de WEERGALOZE soundtrack... Kan ik die ergens op cd krijgen ? Een paar zeer onlogische scenes halen mn score nog iets omlaag, waardoor ik het op een ruime voldoende houd. 3.5 *

Overmaat regeert. Ik snap de reacties van de meesten hier; toch heb ik zeer kunnen genieten van deze film. Man of Steel is namelijk, ondanks de overdadige actie, de veelvoud aan hiaten/onregelmatigheden, en de constante onnavolgbaarheid een fijne actiefilm. Ik heb ruim 2 uur aan de buis gekluisterd gezeten: deze film was spannend, vermakelijk en sluit aan bij het genre films dat prima geschikt is voor een avondje onbezorgd amusement. Alhoewel Cavill de inhoud van een geweldenaar als Christian Bale
( Batman ) mist speelt hij Superman geloofwaardig en acteert hij niet over de top. Costner en Crowe zijn te zien in aardige bijrollen, alhoewel de terugkerende verschijning van Crowe na zijn dood af en toe wat irritatie opwekte. Adams vond ik overbodig; maar een dergelijke film zonder een love story is tegenwoordig ondenkbaar.
Het eerste deel van de film, waarin we Superman op aarde zien opgroeien, vond ik aardig. In het middenstuk wordt de actie te overmatig en gaat alles net even iets te snel. een fijn slotgevecht tussen Cavill en Zod maakt veel goed. Zod vond ik trouwens prima vertolkt.
De weergaloze muziek van Zimmer geeft de film een fijne boost, wat is die man weer goed zeg !
enkel door de muziek had ik af en toe het gevoel dat Man of Steel Batman evenaarde.

Aaardig verhaal, dat lijkt op dat uit de serie van Pittacus Lore ( I am number Four ). Wie van het verhaal van deze film kon genieten, raad ik zeker aan deze serie eens te gaan lezen. De film hiervan is stukken minder. Tevens betreft deze film opvallende christelijke symboliek: evenals Jezus Christus is Superman 33 als hij zichzelf overgeeft aan de mensheid, en wordt hij geportretteerd als iemand van buiten aarde die komt als een soort verlosser.

Ik heb mij dus prima vermaakt, en ondanks de terecht opgemerkte minpunten van de film geef ik 4*

Redelijke film, die hier op MM erg hoog gewaardeerd wordt. In dat verband brengt Man on Fire toch net niet wat ik ervan had verwacht.

Het personage Creasy is zodanig monotoon, dat je er nergens in slaagt enigszins met de beste man mee te leven. In het begin van de film is al duidelijk dat deze man is getekend door het leven, maar hoe precies wordt nergens duidelijk. Na een wat vreemd, schokkerig begin volgt een alleraardigste 3 kwartier, waarin Washington door Fenning ´tot leven wordt gewekt´. De negatieve reacties op haar presteren snap ik niet: ik vond Fenning het beste dat de film kon overkomen. De interactie tussen de stille Washington en de speelse, intelligente Fenning levert komische momenten op, en een stukje luchtigheid waar het de film later aan ontbreekt.

Vanaf het moment dat Fenning gekidnapt wordt belandt je als kijker namelijk in een wraakrit, die goed past bij het acteerkarakter van Washington, maar lang niet zo weet te boeien als het halfuur met Fenning.

Dit ligt met name aan het constant schokkerige en onduidelijke camerawerk. Dit maakt de regie maar ook de film matig. Uit veel scenes had veel meer gehaald kunnen worden, en ook al zit de spanning er aardig in, ik werd er nooit volledig ingetrokken.

Soundtrack is dan wel weer aardig, en als de aftiteling loopt is mijn eindoordeel toch overwegend positief.

Maar echt een film die me zal bijblijven? nee, daarvoor waren er te veel minpuntjes.

3,5*

Het duurde niet lang voor deze film mij pakte, en naarmate het verhaal vorderde, raakte ik steeds meer onder de indruk van deze Zweedse arthouse-productie.

Iedereen kent wel zo iemand: een mopperende brombeer op leeftijd, die streng de regels naleeft, en niets dan kritiek over heeft voor degenen die dat niet doet. De Zweedse Ove, wonend op een auto-onvriendelijk woonerfje dat hij mede gesticht heeft, is de filmische vertegenwoordiging van dit stereotype. Het hekje van het erf is open? Sluiten. Een fiets staat verkeerd geparkeerd? Confisqueren. Een auto rijdt op het pad? Schreeuwend op het vaartuig aflopen en erop staan dat de bestuurder rechtsomkeert maakt.

Al snel zien we echter dat er achter deze cynische regelfetisjist meer schuilt dan het oppervlak prijsgeeft. Twee bosjes bloemen die Ove na veel gesteggel heeft verkregen (als twee bosjes 70 kronen kostten in de aanbieding, dan was één bosje toch zeker wel voor 35 kronen verkrijgbaar?) belanden op het graf van Ove’s overleden vrouw. Daar zien we voor het eerst, en niet voor het laatst, iets van Ove’s gevoelige kant. Door middel van flashbacks wordt getoond hoe Ove zijn vrouw ontmoette, en hoe hij geworden is tot de man die nu iedere dag om acht uur zijn inspectieronde over het erfje loopt.

‘De Man die Ove Heet’ is een film met een positieve boodschap. De tirannie en norse houding van Ove contrasteren met de liefde die een aantal dorpsbewoners voor hem tentoonspreiden. Een vrouw van Perzische afkomst, die met haar Zweedse man en haar twee dochters nieuw op het erfje is komen wonen, ontwikkelt een vriendschap met Ove, en dringt langzaam door tot de kern van de verbittering en het verdriet dat het leven van Ove tekent.

Ontroerend drama met een aantal komische kwinkslagen, dat mij lang zal bijblijven, en door haar herkenbaarheid diepe indruk heeft gemaakt.

4,5*

Terry Gilliam is er glorieus in geslaagd om een film over Terry Gilliam te maken. De fictie moet weer het echte verhaal worden – in de fantasierijke werelden van de Amerikaan geldt dat de droom moeiteloos in de werkelijkheid mag overgaan. Het verloop van The Man Who Killed Don Quixote doet dan ook vermoeden dat Gilliam met Adam Driver uiteindelijk vooral zichzelf castte. Langzaamaan zien we hoe het verhaal voor Toby weer gaat leven. Hoe het dystopische reclamewereldje moet buigen voor de kinderlijke verbeelding. De fantasie neemt de regie over; de derde akte is een wonderlijke potpourri van extravagant set design en raadselachtige kostuumkeuzes. Niemand geeft nog om narratieve samenhang als er mensen in paarse Ku Klux Klaneske toga’s rondlopen. Zeker niet als er ondertussen om de haverklap Russische bodyguards in maatpakken passeren.

Het is tekenend voor het idiote productieproces dat The Man Who Killed Don Quixote inhoudelijk zo kan ontsporen. De film weigert zich in een mal te laten proppen, en zoekt de metafictie zo duidelijk op dat we niet om de ideeënwereld van de maker heen kunnen. Gilliams gelaagde bekentenissen zijn direct ook zijn grootste zwakte. Los van de context mist de film richting en bezieling, en het lome tempo is vooral funest voor de voortslepende tweede akte. De personages zijn dromen en ideeën, geen mensen van vlees en bloed – of en hoe Toby en Javier hun queeste zullen voltooien is voor de dramatische afwikkeling volstrekt onbelangrijk. Als de waanzin van de fictie zijn tol gaat eisen, treedt ook het besef in: dit megalomane project is zichzelf zodanig ontstegen dat het verhaal nooit meer alleen het verhaal kan zijn. Uiteindelijk zet de fictie ons toch weer met beide benen in de werkelijkheid.

volledige recensie

Fijne Bond-klassieker. Waar Roger Moore in Live and Let Die nog enigszins in zijn rol moest komen, speelt ie em hier toch wel overtuigend. The Man with the Golden Gun is niet per se heel goed, maar niettemin wel heel vermakelijk. Alhoewel de film wat directe actie mist, zitten er wel degelijk enkele zeer spannende scenes in. Het verhaal rondom de solex vind ik niet echt boeiend, het is de killer attitude van Christopher Lee die het em doet. Goede rol van zijn kant. Bondgirls zijn weer prima, al vond ik de uitschakeling van ms. Anders wat abrupt . Waar in Live and Let Die een vervelende sheriff negatieve aandacht opeiste, was het hier een vervelende toerist die zichzelf heel wat waard vond. Deze vond ik echter nog wel te pruimen, die kerel was zo dom dat het bijna grappig werd. De locaties zijn wel weer prima op orde. Leuk dat karate in deze film even naar voren kwam. Moore en oosterse vechtsporten, het was aardig impressive.
Het einde met Nick Nack was o zo te verwachten, maar desondanks vermakelijk.
Al met al is deze Bondfilm niet een van de betere, maar een van de leukere Bondfilms. Heb me vermaakt. 3,5*

‘’Wat kan ik mijn kinderen anders leren dan stelen?’’, zegt Osamu teneergeslagen. Hoe bizar die uitspraak op zichzelf ook mag klinken, ze sluit naadloos aan bij het soort rol dat Koreeda’s eindeloze sympathie heeft: de vader die niet geworden is wie hij wilde zijn. Niets is menselijker dan de onmacht die het menszijn in het werk van de cineast zo regelmatig definieert.

(...)

Hoewel de film beheerst en ingetogen blijft, kwam Shoplifters wel degelijk voort uit een stukje boosheid. De concrete bron waaruit het verhaal ontspringt voorziet in het soort maatschappelijke urgentie dat Koreeda voor het laatst echt tastbaar maakte in Nobody Knows (2004). Wat gijzelt eigenlijk wie? Waar staan de tradities, de vastgeroeste normen en waarden?

volledige recensie

Kenneth Lonergan lijkt de overdracht van realiteitszin te hebben gemaakt tot zijn primaire handelsmerk. Manchester by the Sea is een filmische neerslag van het leven zelf, met finesse overgedragen door een excellerende Casey Affleck. Tragisch en zwaar zijn enkele sleutelscènes, maar verrassend genoeg valt ook de overdaad aan (zwarte) humor op. Het is jammer dat niet alle zijplotjes evenveel ter zake doen. De vertolkers van de belangrijkste bijrollen (Williams, Hedges) hebben daarnaast te buigen onder de eenzame klasse van een gedoodverfd Oscarwinnaar.

4*

Na de lofzang op Dogville gisteren had ik eigenlijk even een adempauze moeten nemen, achteraf gezien. Ik wilde echter dit vervolg ook erg graag zien, dus ik ben de dag erna toch doorgegaan met Manderlay.

En die viel, om uiteenlopende redenen, toch wat tegen. Waar von Trier in Dogville de tijd neemt om de setting te introduceren en zijn verhaal op te bouwen, vallen we hier vrij snel in de thematiek omtrent slavernij. Begrijpelijk ergens, want Manderlay gaat in theorie direct door op de gebeurtenissen uit Dogville; anderzijds geeft de raciale factor het verhaal wel een cruciale, geladen (historische) dimensie mee. En waar von Trier in Dogville alle urgentie in het sluitstuk stopte, smeert hij hier zijn visie meer uit over het geheel. Voor subtiele opbouw is dus minder ruimte. En dat brengt toch wat problemen met zich mee.

Mijn verdict: meer nodeloze dialogen, een wat saaier verloop en een voice-over die minder meerwaarde biedt dan in Dogville. Daarnaast is nu juist die visie van von Trier in Manderley écht te simplistisch en m.i. zwaar overtrokken. Beweer dat slaven niet om kunnen gaan met vrijheid en in feite zelfs slaaf wíllen zijn, en je plaatst een directe aanval op (bijv.) de Civil Rights Movement, en op alle andere bewegingen van slaven die juist opkwamen voor hun eigen vrijheid. Überhaupt nogal controversieel, als je slaven zo eenzijdig durft te representeren. In Dogville had ik met von Trier's visie minder moeite, omdat dat eerder betrekking had op een persoonlijk mensbeeld. Hier ga je echter een stuk verder, door, naar mijn mening, inbreuk te doen op de geschiedenis. Als von Trier nu Amerika wel eens bezocht had of gedegen research had gedaan, so be it. Daarvan is echter geen sprake. Vanwege z'n vliegangst heeft hij nog nooit een stap op Amerikaanse bodem gezet, en de even cynische als ironische ondertoon van de trilogie-titel (America: land of opportunities) getuigt vooral van een groots ontwikkelde aversie voor de VS.

Als film is Manderlay verder wel sterk. Het verhaal biedt stof tot nadenken en getuigt wel van durf, en de eigenzinnige setting doet wederom goed dienst. Het is wel erg jammer dat Nicole Kidman uit dit project heeft moeten stappen. Bryce Dallas Howard doet haar best, maar mist echt de emotionele overtuigingskracht die Kidman had. Ik druk me dan misschien nog mild uit, want Kidman was écht stukken beter in Dogville.

Een voldoende wel, want Manderlay is visionair, gelaagd en gedurfd. Toch had ik hier een flink bittere nasmaak, en die had ik bij Dogville niet.

3*

Michael Mann's Manhunter (1986) was een logische must-see nadat ik in een vroeger stadium reeds de Hannibal-klassieker (The Silence of the Lambs) en het tweelingbroertje van Manhunter (Red Dragon) zag. Deze film baseert zich op hetzelfde verhaal als Red Dragon, en volgt grotendeels dezelfde verhaallijn. Er zijn echter ook wel een aantal verschillen: zo representeert Red Dragon bijvoorbeeld gebeurtenissen die in Manhunter alleen in retrospectief verteld worden (Lektor die Graham aanvalt en verwondt of helemaal niet verteld worden (het alternatieve einde van Red Dragon). Daarnaast geniet Manhunter de zegening van een fijne 80s-sfeer en, niet onbelangrijk, is Anthony Hopkins eens een keer niet de alom gevreesde kannibalistische hoofdrolspeler.

Manhunter is vooral sferisch enorm sterk. Door het gebruik van muziek en score wordt een knappe broeierige sfeer neergezet, die ik positief herkende van Collateral (2004). Het is sterk gedaan van Mann, want de plotverloop kon toch op minder verrassingen rekenen. Red Dragon kende wat mij betreft nog een aantal strakke climaxen, terwijl het in Manhunter vooral bij spanningsopbouw blijft. Uiteraard speelt het in dit verband wel mee dat de belangrijkste plotontwikkelingen al tot mijn parate kennis behoorden.

Cox is een heel aardige Lektor, maar benadert toch niet de magie die Hopkins vijf jaar later zou vertonen. De Graham van Manhunter vond ik dan wel weer sterk; net als in Red Dragon kon de obsessieve zoektocht van de eenzame rechercheur op meer van mijn interesse rekenen dan het tragische verhaal van de Tooth Fairy.

Manhunter was leuk om te zien en vooral de regie kon op memorabele pluspunten rekenen. Terugkijkend vind ik deze film echter net iets minder sterk dan de re-make uit de zeroes (dat ik dat nog eens zou zeggen van een film...)

Een solide 3,5*

Een manifest is een publieke verklaring van een beleid of een serie doelen, overgedragen door een groep of individu. Met deze definitie opent Julian Rosefeldt zijn ambitieuze filmproject Manifesto. Een dynamische compositie van intellectuele monologen verbeeldt het geluid van een grote groep denkers. De absolute finishing touch komt van één van ‘s werelds beste actrices: als een ware kameleon wisselt Cate Blanchett in anderhalf uur dertien keer van rol.

Verder lezen

Verrassend goed.

Margaret gaat over een meisje van jongvolwassen leeftijd (Lisa, niet Margaret ) dat worstelt met haar ontluikende seksualiteit en moet zien om te gaan met de gevolgen van een traumatische ervaring. Een knappe rol van Anna Paquin in een drama dat soms bewust de grens lijkt op te zoeken, maar daardoor juist indruk maakt. De behoorlijke verteltijd is geen struikelblok; het acteerwerk en het script zijn beiden uitmuntend. Ook Kenneth Lonergans stijl valt in positieve zin op. Closure blijft soms bewust uit om meer realiteitszin te genereren. Vertraagde beelden worden begeleid door een prachtige klassieke score. Een gesprek in een café waarbij de hoofdpersoon is betrokken wordt overstemd door een ander (onbeduidend) gesprek. Bij een andere dialoog kijken we van buitenaf door het raam naar binnen. Het zijn onconventionele keuzes voor conventionele scènes, en dat intrigeert.

De eerste 135 minuten zijn doorgaans op het scherpst van de snede. Enkel in de laatste drie kwartier gooit de matige en ongeloofwaardige uit-en afwerking van Lisa's rechtszaak roet in het eten.

In de montage is duidelijk zichtbaar dat een en ander later is toegevoegd (de overgangen zijn dan wat abrupt). Het maken van Margaret was geen probleemloze exercitie, maar het resultaat mag er zijn. Niet per se beter dan Manchester by the Sea, wel eigenzinniger. Op deze site (en überhaupt) mijns inziens zwaar onderschat.

Extended Cut: 4*

Geavanceerde A.I.-technologie is het antwoord op de intredende dementie van de 86-jarige Marjorie Prime (Lois Smith). Een jongere versie van haar inmiddels overleden echtgenoot (Jon Hamm) biedt de perfecte holografische illusie van een geïdealiseerd verleden. Primes dochter Tess (Geena Davis) en haar echtgenoot (Tim Robbins) zijn belast met de programmering van de A.I.-creatie: kunnen ze het maken om Marjorie alleen de mooie herinneringen aan haar Walter mee te geven? En welke invloed heeft hun eigen geheugen op hun perceptie van het verleden?

In één van de rijke dialogen van de film wordt kort de filosofie van de Amerikaanse filosoof William James aangestipt. James stelde dat we ons nooit een gebeurtenis zelf herinneren: we denken – zonder dat door te hebben – altijd aan onze laatste herinnering van diezelfde gebeurtenis. Hoe verder het verleden zich van ons verwijdert, hoe waziger dat verleden wordt. De tijd slokt op, doet verdwijnen. Een schilderij in de woonruimte van de Primes geeft perfect uitdrukking aan dat idee. De stromende golven doen denken aan Heraclitus’ klassieke filosofie dat niemand ooit twee keer in dezelfde rivier kan stappen. Alles verandert.

De film (her)benadert James’ vraagstukken in een posthumanistische context. Wat als ons geheugen niet alleen onbetrouwbaar is, maar ook nog eens verworpen kan worden als de belangrijkste bron van onze herinneringen? Met hulp van de mens kan Hamms A.I.-hologram een wereld scheppen in detail, waarbij de kloof tussen de situaties van toen en de herinneringen van nu almaar groter wordt.

Marjorie Prime heeft qua thematiek dan misschien veel weg van een Black Mirror-aflevering, in tempo en toonzetting konden film en de serie haast niet verder van elkaar verschillen. Waar Black Mirror vaak imponeert door ingenieus schrijfwerk en uitgekiende wendingen, komt in Marjorie Prime alles met mate. De lome pacing en de eenheid van setting (de complete film speelt in de vertrekken van een villa aan zee) passen bij de herkomst van het scenario: regisseur Michael Almereyda (Experimenter) bewerkte voor deze futuristische kammerspiel-film een theaterstuk van Jordan Harrison (Orange is the New Black). Een saillant detail is dat Lois Smith ook op de planken schitterde als het titelpersonage.

web volledig

Verder lezen

Op Sumba Island, het Oost-Indonesische decor voor Marlina the Murderer, worden de doden niet altijd meteen begraven. Ze rusten vaak in een hoekje van de huiskamer, tot de familieleden het geld voor de dure megalitische grafmonumenten (grote steenconstructies) bijeen hebben gebracht. Zo kan het gebeuren dat de overleden echtgenoot van Marlina (Marsha Timothy) in het huis van zijn vrouw ‘getuige’ is van een aantal macabere gebeurtenissen, terwijl de gemiddelde westerse kijker misschien nog zal denken dat de man in kwestie zijn siësta houdt.

In de eerste van de vier aangekondigde aktes wordt Marlina in haar huis bezocht door een vijftal mannen met wrede plannen. Alsof dat niet genoeg is blijken twee van hun kameraden nog onderweg. Deze verder weinig snuggere oproerkraaiers denken dat het eiland het decor is voor hun patriarchale machtsspelletjes. Zonder een blad voor de mond te nemen kondigen ze aan hoe ze hun seksuele lusten een voor een zullen botvieren op de schijnbaar weerloze weduwe.

De titel van deze film suggereert al het nodige: in Marlina the Murderer worden de rollen op gewelddadige wijze omgedraaid. Natuurlijk stelt het recht ook op Sumba Island weinig voor, en dus ziet de protagoniste zich genoodzaakt de machete zelf in handen te nemen. Het script van regisseuse Mouly Surya stelt de kijker daarbij in staat te begrijpen tegen welke zware vooroordelen vrouwen stelselmatig aanlopen. Zo beweert de lichtgeraakte echtgenoot van de zwangere Novi (eilandbewoner en kennis van Marlina) zonder echte aanleiding dat zijn aanstaande kind in een stuit ligt, waarbij hij Novi fysiek mishandelt, haar van overspel beticht en haar op voorhand schuldig stelt voor eventuele complicaties.

Hoe schrijnend en verwerpelijk deze op gender gebaseerde misvattingen ook zijn, ze dienen niet als een volwaardige motivatie voor het handelen van Marlina en Novi doorheen de film. Marlina the Murderer is éérst een cult-revengefilm met bijpassende soundtrack, en dan pas een drama over de strijd tegen sociaal-culturele rolpatronen. De mannelijke spelers binnen het narratief zijn inwisselbare karikaturen, die nooit geloofwaardig worden als vertegenwoordigers van het verrotte patriarchaat.

Veel eerder zit de kracht van de film in de Indonesische (her?)ontdekking van het Western-genre. Surya plaatst een ongewone heldin in een droog en desolaat landschap; het lome tempo en de mooi geschoten Cinemascope-beelden doen de rest.

web

Scheidingsadvocaat moet toch wel één van de triest denkbare beroepen zijn. Je houdt je dagelijks bezig met conflict en verval en verdient er nog je brood mee ook. De twee advocaten die in deze film uiteindelijk tegenover elkaar komen te staan zijn elkaars directe tegenpolen; Laura Dern mag in een opzichtige en geforceerde monoloog het (religieus gegrondveste) patriarchaat fileren waar haar collega een schoolvoorbeeld van is. Dern verdedigt het personage van Scarlett Johansson, zonder twijfel één van de meest egoïstische verschijningen van het afgelopen filmjaar. Als zij uitlegt waarom ze wil scheiden windt ze er geen doekjes om dat ze gewoon een volledig ander leven wil. Haar man krijgt in de mond gelegd dat hij het huwelijk ook niet meer zal willen behouden. Het perspectief van het kind is te allen tijde ondergeschikt aan de wensen van de moeder en de vader krijgt een vrachtlading aan verwijten te verduren, waaronder (ironisch genoeg) de gedachte dat hij alleen aan zichzelf denkt. Nu wil ik niet betogen dat het personage van Driver geen blaam treft, maar veel onredelijker en tenenkrommender krijg je het nauwelijks verzonnen.

Je verwacht dat een huwelijk stukloopt als twee mensen de strijd met elkaar en hun verbond niet langer aankunnen, als ze moegestreden zijn. In Marriage Story lijkt de strijd juist pas te beginnen als de triviaal verpakte beslissing om te scheiden eenmaal genomen is. Het tekent andermaal het extreme egoïsme van personages die alleen het beste voor zichzelf willen en dan ook nog eens te bevoorrecht zijn om zich volledig van hun eigen privileges (lees: genoeg geld om peperdure advocaten te betalen, maar alsnog geklaag over inkomsten) bewust te worden. Uiteraard hangt de indruk dat Johansson's beslissing kwalijk triviaal is ook wel enigszins samen met de keuze van de regisseur om een eventuele fase van strijd en verval vóór de dagvaarding niet te tonen en alleen indirect aan de periode voor de beslissing te refereren. Dit leidde er alleen hoe dan ook toe dat iedere vorm van sympathie voor en empathie met de personages en hun situatie voor mij ver te zoeken was.

Ik vond het fascinerend dat Baumbach het instituut huwelijk aan stukken trekt en expliciet feministische personages in zijn film verwerkt, maar in het laatste kwartier dan weer (het duidelijkst) vanuit een uitsluitend mannelijk perspectief vertelt. Zijn ex-vrouw wordt hierbij gereduceerd tot een passief personage dat letterlijk een knieval doet voor de vader van haar zoon. Dat zal nog wel de nodige tongen losmaken en ook al losgemaakt hebben. In een haast ondraaglijke film met vooral veel kunstmatig uitgeschreven conflictsituaties riep het bij mij op de valreep ook nog gevoelens van verrassing en verwondering op.

Lion-regisseur Garth Davis creëert geen mythes, hij ontkracht ze. In een uitleidend tekstblok wordt de framing van Magdalena als prostituee onterecht genoemd. Daarmee is op zichzelf niets mis, maar de twijfelachtige toon van de film schijnt er wel in door. Enerzijds geeft Mary Magdalene een zeer eenzijdig beeld van haar proto-feministische heldin. Haar empathie reikt zo ver dat ze de getroebleerde Christus (Joaquin Phoenix) als enige begrijpt. Zelfs Petrus (Chiwetel Ejiofor) komt er bekaaid vanaf. Terwijl de apostelen zich beklagen over het uitblijven van een revolutie, ziet Maria de metafoor: het Koninkrijk is geen staat, geen utopia; het Koninkrijk zit in ons. De scherp aangezette contrasten brengen de geloofwaardigheid van het geheel in het geding.

Mary Magdalene beweegt zich constant tussen de statische plot en de sfeervolle uitwerking. De film zelf geeft de kijker soms ruimte, de boodschap niet. Daar zit hem direct ook het grootste risico: zie je Maria Magdalena eenmaal als geïdealiseerde apostel, dan kun je nauwelijks meer iets anders zien.

volledige recensie

Heb echt geworsteld met de film en ik verwachtte er zoveel van. Alsof (en we weten natuurlijk dat de invloed daar is) Sokurov zijn eigen Spiegel wilde maken. De vale kleuren en het vervormde beeld creëerden een soort tussenruimte van leven en dood maar leidden ook zodanig af dat de film dramatisch en poëtisch nooit echt binnen wilde komen. Bij Tarkovsky is die esthetiek volledig geïntegreerd en is zeggingskracht een enkel woord, geen gespannen spel tussen stijl en hartsinhoud.

(Cinemember)

Leuk en degelijk vervolg op het fenomenale eerste deel, maar het kon stukken beter.

Dit tweede deel moest echt even op gang komen; deel 1 was een heerlijke actiethriller met veel psychisch/filosofische elementen. Deel 2 daarentegen begint met een scene die zich pas aan het einde verduidelijkt, het tonen van Zion ( waar vervolgens vrij weinig mee wordt gedaan ) en een MTV-achtige scene, die zo in Step UP gestopt had kunnen worden. Later zien we echter the Matrix zoals we het kenden uit deel 1; vrij vormgegeven actie en een interessant plot. Actie was ook hier weer goed, al miste het wat spanning en geloofwaardigheid; als het eenmaal duidelijk is dat Reeves talloze agents Smith de baas kan is Smith ook niet meer zo geweldig als in deel 1. De snelwegachtervolging is dan weer zeer de moeite waard, met fijne constante achtergrondmuziek.

Mooiste bleef toch de scene met het Orakel, met op gepaste voet de onthullingen van de Architect; de dilemma's over keuze etc., die in deel 1 nog meer naar voren kwamen, maken deze films toch vooral zo interessant, en onderscheidt ze van de doorsnee actie/sf-film.

Minder te spreken ben ik van het acteerwerk, dat was in deel 1 toch beter. Reeves en Moss als koppel, mwa..

Het einde kon ik minder goed plaatsen, Reloaded is duidelijk een prequel naar het afsluitende deel.

Ten opzichte van deel 1 een grote verzwakking, maar op zichzelf staand een vermakelijke film die bij vlagen zeer weet te vermaken en de serie als geheel nieuwe inzichten biedt.

3,5*

Redelijk teleurstellend slot van de Matrix-trilogie. Ik was er reeds op bedacht; na het fabelachtig goede eerste deel en het al veel,veel mindere vervolg lag het bij mij niet voor de hand dat deel 3 een kraker van jewelste zou worden. Dat bleek ook het geval. Wat betreft actie is er genoeg te beleven, maar de plotlijntjes zijn tamelijk braaf, en evenals in deel 2 is het filosofische aspect veel minder bevredigend vertegenwoordigd. Ook het acteerwerk van Reeves en diens tegenspeler is weer erg clichématig; het acteerwerk zorgt überhaupt nergens voor hoogtepunten, en geloofwaardige emoties zijn ver te zoeken. De film lijkt verdeeld in drie delen: het gedeelte met de Merovingiaan, waarbij Neo wordt teruggehaald, een 2e gedeelte met de 'battle' en een 3e gedeelte waarin Neo de wereld red en alles goedkomt. De strijd met de Sentinels is aardig in beeld gebracht, maar echt te boeien weet de slag nooit. Speciale effecten zijn dan wel weer prima. De scenes tussen Neo en Smith zien er altijd heerlijk surrealistisch uit. Genieten moet je in deze film dan ook vooral van het luchtige sf-verhaal, waarin de actie centraal staat. Diepgang zit er, in tegenstelling tot bij deel 1, niet in, al wordt daar met het Orakel nog wel een redelijke poging toe gedaan.
Het einde bevredigt niet, maar stelt ook niet teleur; the Matrix Revolutions is een tamelijk vlakke slotfilm, die niet echt ondermaats is, maar ook niet direct tot mijn lijstje aanraders zal behoren.
3*

Ik schaam mij tot op het bot dat ik deze nog nooit had gezien. Geweldige film, die tekort wordt gedaan door mensen die dit puur als een actiefilm afstempelen. Het begon al fantastisch; actie en spanning vanaf minuut 1. Daarna wordt de kijker steeds verder het wonderbaarlijke verhaal in getrokken. Een zekere vorm van vaagheid en verregaande abstractie wordt naar onder geschoven als je de wonderschone gedachtegang achter het plot gaat beseffen. The Matrix is een actiefilm in een psychologisch/filosofisch vraagstuk, of andersom. Acteerwerk is bovengemiddeld, en cinematografisch is de film schitterend vormgegeven. 1 minpuntje, de over de top actiescene bij het binnendringen van het gebouw, vervaagt bij de overbluffende indruk die die andere scenes maken.

Ja, dit is een absolute topper. Ik heb enorm genoten, en ben benieuwd naar Reloaded en Revolutions.

Mijn hoogtepunt is toch de fenomenale bad guy Weaving.

5*

lees volledig

Heerlijke film. Lord of the Flies meets Lost, zo stelde de regisseur van de film, en daarin geef ik hem groot gelijk. Toch heeft the Maze Runner genoeg originele componenten die dit verhaal naar mijn mening interessant maken. Ik zal mij dan ook zeker nader in de boeken gaan verdiepen. Het eerste uur van de film vind ik eigenlijk het best; het mysterieuze aspect van de film maakt dat je op het puntje van je stoel zit. Zo vind ik het idee van isolatie van de buitenwereld dmv een labyrint geweldig. ook de perceptie dat de nacht niet overleefd kan worden in het labyrint zorgt voor meer spanning.
Het gecreëerde klimaat, dat veel wegheeft van the Hunger Games zorgt voor een fijn acteerspel waarin de jongeren op elkaar zijn aangewezen. De enige dame van het stel valt hier enigszins uit de toon. die Grievers hadden wellicht beter gekunt, maar leidden niet tot irritatie tijdens het kijken. Ik heb vooral genoten, en dat laat ik ook terugkomen in m'n score. Niveau Hunger Games wat mij betreft. einde van de film biedt voldoende perspectief voor een goede vervolgfilm, al zal het labyrint-concept vermoedelijk onovertroffen blijven.
4,5*

The Scorch Trials gaat verder waar deel 1 bleef; de claustrofobische sfeer van het labyrint wordt vervangen door een door de zon verschroeide woestijnwereld. Waar deel 1 nog iets mysterieus had, vervalt the Scorch Trials al redelijk snel in een 'save the world'-plot, waarbij twee partijen tegenover elkaar staan. De ene partij jaagt op, de andere partij wordt opgejaagd. Het ironische in dit geval is dat de opjagende partij beweert het goede te doen. Die problematiek speelt een grotere rol dan in deel 1. Het verhaal dient zich immers toch te ontwikkelen, en hierdoor krijgen we in dit deel meer te zien van Wicked, en van de geschiedenis van de tieners voordat ze zich in het labyrint bevonden. De potentie die ik in deel 1 zag is toch wel wat getemperd; de plotontwikkeling in deel 2 vond ik toch redelijk standaard. Ik had hier meer van verwacht. Pluspunt is de actie, ten opzichte van deel 1 is die toch groots te noemen, ook al was er een Walking Dead-imitatie voor nodig. Ik heb me vermaakt, maar ik ben niet verrast. Wel ben ik benieuwd waar dit concept uiteindelijk toe zal leiden. Een verbluffend einde of een doorsnee plot? We zullen zien. 3,5*

Aanstaande donderdag verschijnt Mechanic: Resurrection, het vervolg op the Mechanic (2011) in de bioscoop. Dat verzorgde een uitstekende gelegenheid om het eerste deel, dat ik nog niet gezien had, eens aan een kijkbeurt te onderwerpen.

Jason Statham schittert als actieheld in deze flitsende, bij vlagen keiharde thriller, die door haar verteltempo en een krappe anderhalf uur speeltijd voorbij is voor je er erg in hebt. Statham speelt een huurmoordenaar, gespecialiseerd in doofpot-klusjes. Het is zijn taak ervoor te zorgen dat elke moord overkomt als een ongeval, en die taak vervult hij met verve.

Maar complicaties zijn al snel aanstaande, want nadat Jason ‘The Bishop’ Statham in opdracht een naaste kennis (Donald Sutherland) heeft omgebracht, komt hij in aanraking met diens zoon (Ben Foster), die de fijne kneepjes van het vak ook wil leren…

In haar narratieve opzet kent The Mechanic niet al te veel verrassingen, en daarmee kan de film terecht bestempeld worden als een vrij doorsnee actiefilm. Goed acteerwerk, degelijke visuals en een aantal geslaagde en goed gefilmde vechtscénes maken deze thriller echter wel de moeite. The Mechanic is daarmee uitermate geschikt als vermakelijke no-brainer voor tussendoor.

Of het vervolg ook zo geslaagd zal zijn? Ik betwijfel het. Statham lijkt in de trailer wel weer op dreef, maar het aantal slechte, minderwaardige sequels dat bij vergelijkbare thrillers is uitgebracht kan een videotheek vullen. Dat maakt dat mijn verwachtingen redelijk getemperd zijn, al zal het mij niet weerhouden te genieten van een avondje rechttoe-rechtaan amusement.